Wiem, co czujesz

Czytając pierwsze strony, myślałam, że fabuła będzie oparta na zbieraniu przez pisarkę materiału do swojej książki o samotności, że to będzie zbiór wywiadów.
Tak, to są rozmowy z ludźmi o życiu. Ale Czytelnik poznaje też samą pisarkę Igę - wesołą, uśmiechniętą dziewczynę, która zaraża wszystkich wokół siebie radością życia. Jednak i ona, tak jak wszyscy jej rozmówcy, zmaga się z problemami.

Autorka porusza wiele zagadnień, tematów, z którymi ludzie mierzą się na codzień. Trudne dzieciństwo, samookaleczanie, próby samobójcze, problemy małżeńskie, śmierć dziecka, demencja i wiele innych. To nie jest lektura dla każdego, to książka dla tych, którzy myślą, że gorzej w ich życiu już być nie może. A prawda jest taka, że każdy napotkany w życiu człowiek ma swoją historię i najważniejsze jest to, jak udaje mu się trwać... dzień po dniu....

Czytając pierwsze strony, myślałam, że fabuła będzie oparta na zbieraniu przez pisarkę materiału do swojej książki o samotności, że to będzie zbiór wywiadów.
Tak, to są rozmowy z ludźmi o życiu. Ale Czytelnik poznaje też samą pisarkę Igę - wesołą, uśmiechniętą dziewczynę, która zaraża wszystkich wokół siebie radością życia. Jednak i ona, tak jak wszyscy jej rozmówcy, zmaga...

Kochająca życie Iga rzuca pracę i przeprowadza się na wieś. Postanawia napisać książkę. W tym celu rozmawia z różnymi osobami, którzy opisują jej swoje życie i swoje uczucia. Czy spotkanie i rozmowa z kobietą może odmienić ich życie?

Kochająca życie Iga rzuca pracę i przeprowadza się na wieś. Postanawia napisać książkę. W tym celu rozmawia z różnymi osobami, którzy opisują jej swoje życie i swoje uczucia. Czy spotkanie i rozmowa z kobietą może odmienić ich życie?

Bardzo uczuciowa i wciągająca książka. Pięknie pokazuje, jak różnimy się od siebie, a jednocześnie jesteśmy do siebie tak podobni w emocjach i w potrzebie bliskości. Uświadamia, jak bezcenna jest obecność drugiego człowieka. Dla mnie była jak mała terapia — wycisza, otwiera oczy, daje do myślenia . Zdecydowanie polecam każdemu.

Bardzo uczuciowa i wciągająca książka. Pięknie pokazuje, jak różnimy się od siebie, a jednocześnie jesteśmy do siebie tak podobni w emocjach i w potrzebie bliskości. Uświadamia, jak bezcenna jest obecność drugiego człowieka. Dla mnie była jak mała terapia — wycisza, otwiera oczy, daje do myślenia . Zdecydowanie polecam każdemu.

Zachwyciła mnie od pierwszej strony. Historię Igi czytałam z zapartym tchem zazdroszcząc jej podejscia do życia.

Zachwyciła mnie od pierwszej strony. Historię Igi czytałam z zapartym tchem zazdroszcząc jej podejscia do życia.

82/52/2025
"Wiem, co czujesz" Gabriela Gargaś Wydawnictwo Literackie #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #wiemcoczujesz #wydawnictwoliterackie #gabrielagargaś

Kal ho naa ho

"Żyj… bądź szczęśliwa… uśmiechaj się… kto wie? Może jutro nie nadejdzie..." . 

Nienawidzę takich książek, ale zarazem kocham. Mam tak samo w przypadku pewnego filmu Bollywood, mianowicie "Kal ho naa ho - Gdyby jutra nie było". Lubię do niego wracać, uwielbiam bohaterów, kocham piosenki z tego filmu, cytaty z niego zapadają głęboko w serce, ale jednocześnie boję się go oglądać, bo ładunek emocjonalny zawarty w nim rozkłada mnie na łopatki, płaczę przy nim zawsze, ale film niesie piękne przesłanie, które odnalazłam także w powieści pani Gabrieli. Iga, to taki Aman, która swoim uśmiechem, miłością do świata i ludzi, swoim ciepłem, dobrocią sprawia, że wszystko kwitnie dookoła, i tak jak i on, Iga skrywa mroczną tajemnicę, sekret, który kładzie się cieniem na jej życiu i na przyszłości. Ale Iga chcę żyć dniem dzisiejszym, dziękować za to, że jest jeszcze jakieś jutro, pomaga i wspiera swoich bliskich, obdarowuje ich swoim uśmiechem i ciepłem. Czytając tę książkę miałam łzy w oczach nieraz. Jest ona poruszająca, pomagająca dostrzec nam, to co najważniejsze, czyli miłość i by żyć i uśmiechać się tak jakby jutra nie było.

Postać Amana jest bliska memu sercu, a teraz do grona bohaterów, ktorych kocham i uwielbiam dołączyła Iga. Podziwiam ją, że mimo tego co dał jej los potrafiła cieszyć się każdą chwilą, kochać, dzielić się miłością z bliskimi jej ludźmi i zmieniać ich świat na lepsze. Polecam z całego serca lekturę "Wiem, co czujesz". A tu parę pięknych cytatów z powieści, które zapadły mi w serce:

"Cza­sami wy­daje mi się, że naj­bar­dziej roman­tycz­ne hi­sto­rie mu­szą być niedokończone."

"I może wła­śnie tym też jest szczę­ście – umie­jęt­no­ścią wy­cho­dze­nia z mroku?"

"I ta­kie jest ży­cie. Choć świat cza­sem dołuje i zda­rzają się bez­na­dziej­ne momenty, to jed­nak są w nim też przecudne chwi­le. Ta­kie, które za­pie­rają dech w pier­siach."

"Ży­cie to prze­mi­ja­nie."

"Tak, je­śli bę­dziesz od­kła­dał czy od­kła­dała ży­cie, to nie zdą­żysz żyć."*

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Literackie i przepraszam za długi czas oczekiwania na recenzję.

*wszystkie cytaty pochodzą z książki "Wiem, co czujesz" Gabrieli Gargaś

82/52/2025
"Wiem, co czujesz" Gabriela Gargaś Wydawnictwo Literackie #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #wiemcoczujesz #wydawnictwoliterackie #gabrielagargaś

Kal ho naa ho

"Żyj… bądź szczęśliwa… uśmiechaj się… kto wie? Może jutro nie nadejdzie..." . 

Nienawidzę takich książek, ale zarazem kocham. Mam tak samo w przypadku pewnego filmu Bollywood,...

…. Każdy człowiek ma mnóstwo powodów do radości, ale nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę. Powodem jest już to, że wstajemy już rano z łóżka, że nasze nogi są sprawne, ….
Książka naprawdę warta przeczytania ❤️

…. Każdy człowiek ma mnóstwo powodów do radości, ale nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę. Powodem jest już to, że wstajemy już rano z łóżka, że nasze nogi są sprawne, ….
Książka naprawdę warta przeczytania ❤️

Zaczęłam ją czytać rok wcześniej, utknęłam mniej więcej w połowie i nie mogłam się zmusić do skończenia jej. Niby pozytywna z dobrym przekazem, a jednak taka o wszystkim i o niczym. Nie byłam w stanie na tyle zżyć się z bohaterami, by mi na nich zależało. Oczywiście, że na koniec uroniłam łezkę ale ze mnie ogólnie jest beksa. Jest to książka o której szybko zapomnę.

Zaczęłam ją czytać rok wcześniej, utknęłam mniej więcej w połowie i nie mogłam się zmusić do skończenia jej. Niby pozytywna z dobrym przekazem, a jednak taka o wszystkim i o niczym. Nie byłam w stanie na tyle zżyć się z bohaterami, by mi na nich zależało. Oczywiście, że na koniec uroniłam łezkę ale ze mnie ogólnie jest beksa. Jest to książka o której szybko zapomnę.

Książka na gorsze czasy. Tak bym ją określiła. Czyta się ekspresowo i podnosi z kolan. Daje pozytywnego kopa. Polecam na słabszy moment albo na lepszy aby docenić go i podnieść swoje wibracje.

Książka na gorsze czasy. Tak bym ją określiła. Czyta się ekspresowo i podnosi z kolan. Daje pozytywnego kopa. Polecam na słabszy moment albo na lepszy aby docenić go i podnieść swoje wibracje.

Wśród ludzi jesteśmy samotni, wzruszająca powieść o nowych początkach, nadziei i o bolesnych wspomnieniach. Warta przeczytania

Wśród ludzi jesteśmy samotni, wzruszająca powieść o nowych początkach, nadziei i o bolesnych wspomnieniach. Warta przeczytania

Oj, nie. Czy była poruszająca? Owszem. Trudno, żeby nie była, kiedy zawiera w sobie tyle najróżniejszych historii, że któraś w końcu okaże się być tą bliższą naszemu sercu lub naszym doświadczeniom. Czy MNIE poruszyła? Nie bardzo, kopa banałów, totalnie sztywne dialogi i urywanie tematu w stylu "to było trudne, ale sobie poradziła. Jedziemy dalej!" skutecznie oddalały moje głębsze emocje pojawiające się przy niektórych historiach.

Bardzo wiele wątków to okropne klisze, aż ciężko uwierzyć że to książka napisana niedawno a nie z początków lat 2000 i boomu na Grocholę czy Kalicińską. Rzucenie pracy na etacie i idealny domek na wsi z lokalnymi produktami, wspaniałymi sąsiadami i brakiem jakichkolwiek wad (nawet dojazd bez auta to bułka z masłem).

Przemiany bohaterów rodem z płytkich komedii romantycznych. Sami bohaterowie też niewiarygodni, są kalką siebie, tylko ubrani w rolę społeczne.

Pseudomądrości jakbym czytała streszczenie porad psychologów z Instagrama. Skrócone, spłycone, po łebkach. Czasem po jednym zdaniu na wątek (!)

Dwie tajemnice przedstawione w książce (jedna o Idze a druga o jej siostrze) których od razu można się domyślić, więc dalsze krążenie wokół nich oraz finalne łopatologiczne wyjaśnienie są nudne i wzbudzają zażenowanie.

Budowane zdania i dobierane wyrazy na poziomie wypracowań szkolnych, co dodatkowo spłycało te jakże poważne i trudne tematy.

Wymęczyłam się ale przede wszystkim bardzo zawiodłam. A szkoda, bo Pani Gargaś wydaje się sympatyczną osobą i zebrana wokół niej społeczność nie wzięła się zapewne znikąd.

Oj, nie. Czy była poruszająca? Owszem. Trudno, żeby nie była, kiedy zawiera w sobie tyle najróżniejszych historii, że któraś w końcu okaże się być tą bliższą naszemu sercu lub naszym doświadczeniom. Czy MNIE poruszyła? Nie bardzo, kopa banałów, totalnie sztywne dialogi i urywanie tematu w stylu "to było trudne, ale sobie poradziła. Jedziemy dalej!" skutecznie oddalały moje...