Mennonitka i hrabia

Książka bardzo mnie wciągnęła. Ciekawie jest w niej przedstawiona, społeczność Mennonitów. Pokazuje,ile w człowieku, zachodzi zmian,na skutek prawdziwej miłości.

Książka bardzo mnie wciągnęła. Ciekawie jest w niej przedstawiona, społeczność Mennonitów. Pokazuje,ile w człowieku, zachodzi zmian,na skutek prawdziwej miłości.

I trochę się rozczarowałam, bo znam twórczość p Kubik z jak najlepszej strony, a tu zbyt prosto, przewidywalnie. A może to to, że moj zmysł czytelniczy przywyczaił się do naprawdę dobrych tematów?
Zamysł fajny bo rzeczywiście nie spotkałam się z literaturą dotyczącą tak enigmatycznej wspólnoty jaką stanowią mennonici, a wręcz o nich zupełnie nie słychać. I chwała za przybliżenie ich stylu życia, wiary itd.Tak wpleciona postać hrabiego Koczorowskiego w to wszystko i bardzo przewidywalnego rozwoju sytuacji sprawiło, że tym razem spotkanie z tą autorką trochę zawiodło. Szkoda wielka szkoda.

I trochę się rozczarowałam, bo znam twórczość p Kubik z jak najlepszej strony, a tu zbyt prosto, przewidywalnie. A może to to, że moj zmysł czytelniczy przywyczaił się do naprawdę dobrych tematów?
Zamysł fajny bo rzeczywiście nie spotkałam się z literaturą dotyczącą tak enigmatycznej wspólnoty jaką stanowią mennonici, a wręcz o nich zupełnie nie słychać. I chwała za...

Hrabia Józef Koczorowski zostaje zaskoczony potężną zawieruchą śnieżną, która zmusza go i jego służących do przymusowego pośrodku w polu i przeczekanie jej. Szczęśliwym trafem ledwo przytomnych z zimna mężczyzn odnajduje członek wspólnoty mennonitów, których zabiera do swojej chaty.
Młoda mennonitka Gretchen opiekuje nimi i pomaga im dojść do zdrowia. Po odzyskaniu przytomności hrabia jest pozytywnie zaskoczony funkcjonowaniem wspólnoty i ich pracowitością, ale przede wszystkim jest zauroczony młodą kobietą.
Tylko czy miłość mennonitki i hrabiego jest możliwa?

Pięknie napisana historia, w której zderzają się dwa światy. Pełen blichtru, władzy i pozorów klasa uprzywilejowana hrabiego, a z drugiej strony jest świat Gretchen- pracowitości i wiary, którzy wspierają się na każdym kroku.
Autorka w przyjemny i lekki sposób przedstawia ich historię. Ciekawym wątkiem jest społeczność mennonitów i wartości, którymi się kierują.
I choć liczyłam na jakieś komplikacje to nieprzeszkadzało mi, że ich nie było.
Podobała mi się ta historia.

Hrabia Józef Koczorowski zostaje zaskoczony potężną zawieruchą śnieżną, która zmusza go i jego służących do przymusowego pośrodku w polu i przeczekanie jej. Szczęśliwym trafem ledwo przytomnych z zimna mężczyzn odnajduje członek wspólnoty mennonitów, których zabiera do swojej chaty.
Młoda mennonitka Gretchen opiekuje nimi i pomaga im dojść do zdrowia. Po odzyskaniu...

Szybkie słuchadło do audiobooka.

To moja 2 książka tej autorki i... sama nie wiem.
Daję wysoką ocenę, bo w dzisiejszych czasach poprawna polszczyzna w książce i brak przekleństw to już 7 pkt u mnie :D.

-> ocena autorki: pisze lekkie książki, są miejsca, że jest "to coś". Ale jest bardzo dużo miejsc rodem z tanich romansów- takie uproszczenia myślowa, duża ilością powtórzeń.

-> ocena książki: nie znałam tej kultury, ciekawie opisane i chyba w miarę wiarygodnie. Sama historia prosta, ale na czytadło/słuchadło ma nutę inności.

Szybkie słuchadło do audiobooka.

To moja 2 książka tej autorki i... sama nie wiem.
Daję wysoką ocenę, bo w dzisiejszych czasach poprawna polszczyzna w książce i brak przekleństw to już 7 pkt u mnie :D.

-> ocena autorki: pisze lekkie książki, są miejsca, że jest "to coś". Ale jest bardzo dużo miejsc rodem z tanich romansów- takie uproszczenia myślowa, duża ilością...

Z początku sielski klimat, książka działała odstresowująco, można się było czegoś dowiedzieć o mennonitach. Jednak im dalej, tym tylko gorzej, historia była bardzo przewidywalna. W dodatku jak ktoś sięgnął w zainteresowaniu mennonitami po źródła na ich temat, tym bardziej przestawało "pasować", że posiadali instrument oraz obrazy/obrazy (już nie pamiętam,czy były w liczbie mnogiej). Społeczność ta nie grała na instrumentach, nie kupowałaby z pewnością żadnego, ponieważ nie byłby on potrzebny i nazywany byłby zbytkiem. Podobnie, podejście do malarstwa było źle widziane. Brakowało mi też gwary w języku Gretchen oraz jej rodziny w dialogach. Nie przeczytałabym po raz drugi.

Z początku sielski klimat, książka działała odstresowująco, można się było czegoś dowiedzieć o mennonitach. Jednak im dalej, tym tylko gorzej, historia była bardzo przewidywalna. W dodatku jak ktoś sięgnął w zainteresowaniu mennonitami po źródła na ich temat, tym bardziej przestawało "pasować", że posiadali instrument oraz obrazy/obrazy (już nie pamiętam,czy były w liczbie...

Jestem pod ogromnym, pozytywnym wrażeniem tej pozycji. Styl, dialogi, akcja od początku do koca są tu dopracowane, że słucha się z przyjemnością i wręcz za szybko. Dużo pracy pisarka włożyła w tą pozycję, ale warto było. Czekam na dalszy ciąg historii Józefa i Greczyn.

Jestem pod ogromnym, pozytywnym wrażeniem tej pozycji. Styl, dialogi, akcja od początku do koca są tu dopracowane, że słucha się z przyjemnością i wręcz za szybko. Dużo pracy pisarka włożyła w tą pozycję, ale warto było. Czekam na dalszy ciąg historii Józefa i Greczyn.

Polska rok 1878, Żuławy i tajemnicza chrześcijańska wspólnota Mennonitów. Przyznam szczerze, że nie wiedziałam, że taka wspólnota istniała na terenach Polski. Była to wspólnota zamknięta, ograniczająca kontakty z resztą świata do niezbędnego minimum i praktycznie samowystarczalna. Mennonici żyli według surowych zasad chrześcijańskich, a nazwa ich społeczności pochodzi od nazwiska założyciela Menno Simonsa. Przybyli z Holandii, żyli z pracy własnych rąk w prostocie, skromności i w zgodzie z naturą. Na dobrą sprawę nikt nie kwestionował surowych zasad panujących w tej wspólnocie. Poznajemy ich za sprawą jednej z głównych postaci występujących w tej powieści młodej dziewczyny o imieniu Gretchen. W pewien zimowy poranek po gwałtownej burzy śnieżnej brat Gretchen odnajduje sanie z zasypanymi ludźmi, którzy ledwo żyją z powodu wyziębienia. Jacob sprowadza podróżnych do domu. Okazuje się, że jest to hrabia Józef Koczorowski wraz ze stangretem i parobkiem. O ile stangret i parobek dosyć szybko dochodzą do siebie, to hrabia choruje długo i ciężko. Jego opieką zajmuje się przede wszystkim Gretchen na zmianę ze swoją matką. Hrabia jest mężczyzną młodym i przystojnym, więc zwraca na siebie uwagę dziewczyny co wywołuje z kolei niepokój jej matki. Wszelkie zmiany są źle widziane, a polska szlachta i arystokracja znane są z hulaszczego trybu życia, wyzysku chłopów i nie tylko. Poza tym w ówczesnej Europie panuje podział klasowy społeczeństwa, czego u Mennonitów nie ma. Nikt nie ma służących, nie istnieje pańszczyzna. Czasem w czasie zbiorów zatrudniają parobków do pomocy, ale i tak wszyscy są sobie równi i wspólnie pracują dla dobra wspólnoty, która nota bene świetnie prosperuje. Gdy hrabia Koczorowski odzyskuje przytomność, to zaczyna obserwować tą piękną i tajemniczą dziewczynę. Między tymi bohaterami zaczyna pojawiać się wzajemna fascynacja. Ludzie ci jednak pochodzą z zupełnie innych światów, a Gretchen nie ma najmniejszego zamiaru opuszczać swojej wspólnoty. Hrabia Koczorowski za to nie jest typowym przedstawicielem swojej klasy. Szanuje ludzi pracujących w jego majątku, jest wrażliwy na ich los i się nie wywyższa. Sylwia Kubik włożyła ogrom pracy w celu uzyskania informacji o wspólnotach menonickich na terenie Polski, co nie było łatwe, bo tych danych jest naprawdę niewiele. W posłowiu jest informacja o zapisku o pewnym polskim arystokracie z tytułem hrabiowskim, który zakochał się w dziewczynie ze wspólnoty mennonickiej. Czy jednak hrabia i Mennonitka mogą zasypać dzielącą ich przepaść w postaci odmiennych wspólnot, narodowości i postrzegania świata? Odsyłam do lektury, bo jest to nie tylko ciekawa i dobrze napisana powieść, ale też autorka wzięła na warsztat mało znaną i dosyć tajemniczą społeczność. Polecam.

Polska rok 1878, Żuławy i tajemnicza chrześcijańska wspólnota Mennonitów. Przyznam szczerze, że nie wiedziałam, że taka wspólnota istniała na terenach Polski. Była to wspólnota zamknięta, ograniczająca kontakty z resztą świata do niezbędnego minimum i praktycznie samowystarczalna. Mennonici żyli według surowych zasad chrześcijańskich, a nazwa ich społeczności pochodzi od...

To książka, po którą ktoś może sięgnąć, chcąc dowiedzieć się czegoś o mennonitach w przystępnej, nienaukowej formie, natomiast jako literatura zupełnie się nie sprawdza. To pozycja kompletnie nieangażująca, oparta głównie na nieporadnie napisanych dialogach, pełnych topornych ekspozycji w stylu: „Jak wiesz, twój ojciec został hrabią, a ty odziedziczyłeś po nim tytuł”. Podstawa fabuły, czyli wątek miłosny między Gretchen a Józefem, tytułowymi mennonitką i hrabią, chemii nie ma w sobie wcale.

Zresztą z tym dowiedzeniem się czegoś o mennonitach trochę przesadziłam, bo ich wizerunek został tak wygładzony i wypolerowany, że przypomina bardziej propagandowy obrazek z Korei Północnej niż realistyczne przedstawienie jakiejkolwiek grupy społecznej. Żeby podkreślić ich rozwój cywilizacyjny autorka zestawia ich z przedstawicielami polskiej szlachty — matką i bratem głównego bohatera, a także jego przyjacielem — którzy są ukazani jako karykatury: agresywni, aroganccy i pozbawieni autorefleksji. Jedyną jaśniejszą postacią jest babcia Józefa, która swoją postępowością sprawia wrażenie, jakby została żywcem przeniesiona z XXI wieku. A nawet i teraz nie każdy ma taką babcię.

Samo wybranie nieopracowanego wcześniej tematu to jednak za mało żeby książka była wartościowa.

To książka, po którą ktoś może sięgnąć, chcąc dowiedzieć się czegoś o mennonitach w przystępnej, nienaukowej formie, natomiast jako literatura zupełnie się nie sprawdza. To pozycja kompletnie nieangażująca, oparta głównie na nieporadnie napisanych dialogach, pełnych topornych ekspozycji w stylu: „Jak wiesz, twój ojciec został hrabią, a ty odziedziczyłeś po nim tytuł”....

Temat wydawał mi się fascynujący, ale warsztatowo autorka nie udźwignęła. Znam jej inne książki, współczesne, szczególnie serię powiślańską, która wydaje się dopracowana, ma piękne opisy, dialogi są w punkt. Tutaj dialogi sztuczne, źle stylizowane, bardzo mało narracji. Ciężko się czyta. Wolę autorkę we współczesnym wydaniu.

Temat wydawał mi się fascynujący, ale warsztatowo autorka nie udźwignęła. Znam jej inne książki, współczesne, szczególnie serię powiślańską, która wydaje się dopracowana, ma piękne opisy, dialogi są w punkt. Tutaj dialogi sztuczne, źle stylizowane, bardzo mało narracji. Ciężko się czyta. Wolę autorkę we współczesnym wydaniu.

Prościutka bajeczka - dobra i pracowita dziewczyna spotyka bogatego księcia (a w tym przypadku hrabiego),zakochują się w sobie, trafiają na opór rodziny bo to przecież mezalians, a wszystko dobrze się kończy.
Książka prawie nie zawiera opisów, więc wszystkie informacje są wprowadzane właśnie w postaci dialogu. Pojawiają się przez to potworki w stylu rozmowy matki z synem, w której ona opowiada o swoim zmarłym mężu, a jego ojcu: "Był zamożnym szlachcicem, ale dopiero po ślubie, zresztą pamiętasz, Pius IX nadał mu tytuł hrabiowski, który ty zresztą odziedziczyłeś na zasadzie primogenitury". ZRESZTĄ PAMIĘTASZ xD no tak, pamiętam że odziedziczyłem tytuł po ojcu. Trudno zapomnieć, ale czytelnik musi się o tym jakoś dowiedzieć.
Audiobook dobry do zmywania naczyń i prasowania. Nie dałabym rady przebrnąć przez papierową wersję.

Prościutka bajeczka - dobra i pracowita dziewczyna spotyka bogatego księcia (a w tym przypadku hrabiego),zakochują się w sobie, trafiają na opór rodziny bo to przecież mezalians, a wszystko dobrze się kończy.
Książka prawie nie zawiera opisów, więc wszystkie informacje są wprowadzane właśnie w postaci dialogu. Pojawiają się przez to potworki w stylu rozmowy matki z synem,...