Aktoreczka

"Złodziejka listów" to całkiem dobra lektura, która mimo wojennego tła nie przytłacza i naprawdę płynnie się przez nią przechodzi. Historia Astrid i goniącego ją esesmana wciąga na tyle, że książkę czyta się niemal jednym tchem, więc jeśli szukasz czegoś solidnego na wieczór, to ten tytuł daje radę.

Niezwykła książka, która skłania do refleksji zarówno na temat nieprawości, niesprawiedliwości i okrucieństwa II wojny światowej, jak i miłości, przyjaźni oraz odwagi. Momentami wzruszająca historia młodych przyjaciół, których historia krzyżuje się w getcie warszawskim. Z pewnością nie jest to kolejna banalna historia o wojnie.

Książka "Na wchód od Breslau" to mój pierwszy kontakt z twórczością Niny Zawadzkiej, ale jakże udany! Z wielkim zainteresowaniem śledziłam losy Diny i Aleksandra, najbardziej poruszająca była dla mnie końcówka historii, gdzie Dina naraża życie, aby uratować ukochanego z obozu, w którym się znalazł. Wciągnęła mnie ta opowieść niesamowicie, nie mogłam się od niej oderwać, przeczytałam w dwa popołudnia. Przede mną jeszcze dwie powieści tej autorki: "Dziewczyna lotnika" oraz "Miłość w czasach wojny". Wierzę, że tak samo poruszą moje serce.

W zasadzie to całkiem interesująca powieść. Książka przedstawia emocjonującą historię trudnej miłości, która rozkwitła między dwójką głównych bohaterów w przededniu II wojny światowej. Porusza temat trudnych wyborów w obliczu wojny i zdrady, przyjaźni, lojalności, poświęcenia oraz strachu, jaki pojawił się w świecie, który coraz bardziej ogarniał mrok nazizmu. Jednak nie sięgnę po kontynuację ze względu na Katrin - centralną postać powieści. Sposób, w jaki wchodzi ona w interakcje z innymi bohaterami, a także jej miłosne dylematy budzą u mnie niejednoznaczne uczucia - od współczucia po irytację. Wolę poczytać coś innego ;)

„Lekarka nazistów” to powieść, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala zapomnieć o sobie długo po odłożeniu książki. Anna Rybakiewicz przenosi nas w dramatyczny rok 1941, kiedy wojna odciska swoje piętno na każdym aspekcie życia. Główną bohaterką jest Alicja Sambor, lekarz, która wraz z córką musi uciekać z Warszawy po tragicznej śmierci męża z rąk Gestapo. To nie tylko historia ucieczki, ale przede wszystkim opowieść o odwadze, odpowiedzialności i niezwykłej sile człowieczeństwa w czasach, gdy granice między dobrem a złem stają się niezwykle płynne. Decyzja Alicji, by ratować życie rannego niemieckiego żołnierza, stawia ją w dramatycznym konflikcie z otoczeniem. Mieszkańcy wioski i partyzanci zaczynają ją podejrzewać, nazywając „lekarką nazistów”, mimo że kieruje nią wyłącznie poczucie obowiązku i przysięga Hipokratesa. To właśnie te wewnętrzne dylematy, napięcie między moralnością a przetrwaniem, nadają powieści wyjątkową głębię. Rybakiewicz mistrzowsko łączy dramat historyczny z osobistymi historiami bohaterów, tworząc opowieść pełną emocji, refleksji i napięcia. Książka pokazuje, jak trudne decyzje mogą definiować człowieka, a wojna stawia go w sytuacjach, w których każda odpowiedź jest w pewnym sensie kompromisem. „Lekarka nazistów” to historia o odwadze, poświęceniu i niełatwych wyborach, które czasem ratują życie, a czasem prowadzą do niezrozumienia przez innych. To lektura wciągająca, poruszająca i zmuszająca do zadumy nad tym, czym jest prawdziwe człowieczeństwo.

Historia bardzo mocna ,bo pokazująca rzeź Polaków w Stanisławowie i okolicach. Relacje polsko-ukraińskie przewijają sie przez całą książkę, historia burzy życie bohaterów, na to nakładają sie relacje polsko-ukraińskie. Trudna droga do prawdy i pojednania.

„Hańba” Marii Paszyńskiej to mocna i bolesna powieść, która bez upiększeń mierzy się z traumą zbrodni wołyńskiej. Autorka nie unika trudnych tematów – opisuje eskalację nienawiści, okrucieństwo wobec bezbronnych ludzi oraz atmosferę strachu, w której każda decyzja może oznaczać życie albo śmierć. Brutalność wydarzeń nie służy tu szokowaniu, lecz oddaniu skali tragedii i bezradności ofiar, które zostają pozostawione same wobec rozpadu wszelkich norm moralnych i społecznych. Szczególnie poruszające są dylematy bohaterów, stawianych przed wyborami niemożliwymi do jednoznacznej oceny. Paszyńska pokazuje, jak wojna i nienawiść niszczą dotychczasowe relacje sąsiedzkie, zmuszając ludzi do zdrady własnych wartości w imię przetrwania lub ochrony bliskich. Granica między winą a niewinnością staje się nieostra, a poczucie hańby towarzyszy zarówno tym, którzy działają, jak i tym, którzy z lęku pozostają bierni. Jest to książka trudna emocjonalnie, ale niezwykle potrzebna. Zmusza do refleksji nad tym, jak łatwo można odebrać człowiekowi człowieczeństwo – zarówno ofierze, jak i sprawcy – oraz jak niebezpieczna bywa ideologia zaszczepiana od najmłodszych lat.

Jest to przykład współczesnej polskiej prozy obyczajowo-historycznej, podejmującej problematykę funkcjonowania jednostki w realiach II. wojny światowej. Utwór wpisuje się w popularny nurt narracji koncentrujących się na indywidualnym doświadczeniu wojny, szczególnie z perspektywy kobiecej. Dla mnie centralnym zagadnieniem powieści jest konflikt tożsamościowy jednostki uwikłanej w system nazistowski. Główna bohaterka zostaje zmuszona do funkcjonowania w strukturach społeczeństwa nazistowskiego, co prowadzi do napięcia między jej pochodzeniem a narzuconą rolą społeczną. Narracja prowadzona jest w sposób linearny, z wyraźnym naciskiem na rozwój wątków emocjonalnych. Styl autorki można określić jako realistyczny, z elementami ekspresji charakterystycznymi dla literatury popularnej. Język jest przystępny, co sprzyja szerokiemu odbiorowi, jednak niekiedy prowadzi do uproszczeń w przedstawianiu bardziej złożonych zagadnień historycznych, co wydaje się zabiegiem celowym. Powieść podejmuje istotne kwestie etyczne, takie jak granice kompromisu moralnego, problem odpowiedzialności jednostki oraz możliwość zachowania integralności w warunkach opresji. Narracja sugeruje, że tożsamość nie jest kategorią stałą, lecz podlega nieustannej renegocjacji w zależności od kontekstu społeczno-politycznego. Zdecydowanie jest to powieść warta przeczytania, chociaż można w dużym stopniu przewidzieć niektóre sytuacje.

Powieść Kate Hewitt, W godzinie próby, to epicka, a zarazem niezwykle intymna kronika ludzkiej wytrwałości, którą oceniam na mocne 8/10. Autorka z rzadką precyzją kreśli portrety psychologiczne bohaterów, rzucając ich w wir wydarzeń, które testują granice ich moralności i siły ducha. To książka o wyborach, których nikt nie powinien dokonywać, oraz o miłości, która staje się jedyną kotwicą w świecie ogarniętym chaosem. Bohaterowie i ich dramatyczne losy Centralnymi postaciami opowieści są Lydia i Stefan, których losy splatają się w jednym z najmroczniejszych okresów historii Europy. Lydia to kobieta o niezwykłej wewnętrznej godności, która początkowo próbuje jedynie przetrwać, chroniąc to, co dla niej najdroższe. Jej ewolucja – od osoby wycofanej i ostrożnej do kogoś, kto decyduje się na heroiczne akty oporu – jest nakreślona z ogromnym wyczuciem. Hewitt nie czyni z niej posągowej bohaterki; Lydia boi się, popełnia błędy i targa nią niepewność, co czyni jej losy tak przejmująco autentycznymi. Z kolei Stefan uosabia tragizm człowieka uwikłanego w system, któremu nienawidzi służyć. Jego losy to bolesne studium rozdarcia między obowiązkiem a sumieniem. Obserwowanie, jak Stefan próbuje zachować resztki człowieczeństwa w mundurze, który symbolizuje opresję, jest jednym z najbardziej poruszających elementów powieści. Relacja między tą dwójką nie jest oczywistym romansem – to raczej desperackie szukanie światła w całkowitej ciemności, więź budowana na wspólnym poczuciu zagrożenia i nadziei, że mimo wszystko istnieje „jutro”. Największą siłą Kate Hewitt jest jej zdolność do budowania napięcia nie tylko poprzez sceny akcji, ale przede wszystkim poprzez dynamikę wewnętrzną postaci. Autorka mistrzowsko operuje kontrastami: domowe ciepło, które znika w mgnieniu oka, zostaje zastąpione przez chłód wojennej rzeczywistości. Losy drugoplanowych bohaterów są równie starannie dopracowane, tworząc gęstą sieć zależności, w której jeden fałszywy krok może oznaczać śmierć wielu osób. Styl Hewitt jest klarowny, a jednocześnie nasycony emocjami. Autorka nie musi uciekać się do taniej drastyczności, by wstrząsnąć czytelnikiem. Wystarczy jej opis pustego krzesła przy stole czy spojrzenia wymienionego w tłumie, by oddać ogrom straty i strachu. To literatura, która stawia pytania o to, jak my zachowalibyśmy się „w godzinie próby” – czy wygrałby w nas instynkt samozachowawczy, czy może zdolność do najwyższego poświęcenia? Dlaczego 8/10? Ocena osiem odzwierciedla dojrzałość tej prozy. Kate Hewitt unika uproszczeń, pokazując, że wojna to nie tylko walka dobra ze złem, ale przede wszystkim tysiące odcieni szarości, w których muszą poruszać się zwykli ludzie. Jedynym drobnym mankamentem, który powstrzymuje mnie przed wystawieniem najwyższej noty, jest momentami zbyt wolne tempo w środkowej części książki, gdzie niektóre refleksje bohaterów bywają powtarzalne. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to pozycja wybitna w swoim gatunku. W godzinie próby to bolesna, ale i piękna opowieść o tym, że nawet w najgorszych czasach człowiek jest zdolny do rzeczy wielkich. Kate Hewitt stworzyła historię, która zostaje pod powiekami długo po zakończeniu lektury. To hołd dla bezimiennych bohaterów codzienności, których losy, choć fikcyjne, niosą w sobie ziarno uniwersalnej prawdy o ludzkiej naturze.

Recenzja Córka komendanta autorstwa John Boyne to dla mnie zapis dość ambiwalentnego doświadczenia czytelniczego - książki ważnej i intrygującej, ale jednocześnie momentami irytującej. Nie sposób nie zestawić jej z książką, której jest kontynuacją... Zdecydowanie nie jest to jednak to samo co pierwsza część, czyli "Chłopiec w pasiastej piżamie". Tamta historia była przejmująco prosta, niemal baśniowa w formie, a przez to uderzała z ogromną siłą emocjonalną. „Córka komendanta” idzie w zupełnie inną stronę - to powieść bardziej refleksyjna, psychologiczna, skupiona na długofalowych konsekwencjach wojny i winy. Problem w tym, że ta zmiana tonu nie zawsze działa na korzyść książki. Tutaj poznajemy losy siostry Bruna - Gretel, która po wojnie była zmuszona się ukrywać (a właściwie zmuszona to chyba złe słowo - bo to był przecież jej wybór...). Bo pomimo ogromnych wyrzutów sumienia i życiowych przypominajek o wydarzeniach, których była niemym świadkiem, wybrała milczenie i ukrywanie się właściwie do końca życia. Gretel nie jest jednoznacznie ofiarą ani sprawczynią. Jest kimś pomiędzy: świadkiem, który milczał. I to milczenie definiuje całe jej życie. Boyne bardzo konsekwentnie prowadzi jej wewnętrzne rozdarcie. Wyrzuty sumienia, powracające wspomnienia, drobne „pęknięcia” w codzienności - wszystko to buduje obraz osoby, która nigdy tak naprawdę nie uciekła od przeszłości. Książka przepełniona jest rozterkami moralnymi Gretel, a jej perypetie na pewno skłaniają czytelnika do zastanowienia się nad wieloma trudnymi pytaniami, na które nie ma chyba dobrej odpowiedzi: Czy dzieci powinny odpowiadać za zbrodnie swoich rodziców? Czy nieme uczestnictwo w zbrodni zwalnia z odpowiedzialności za nią? Czy rozliczając katów z ich zbrodni, sami się nimi nie stajemy? Gdzie jest prawdziwa granica naszego człowieczeństwa? I to właśnie w tych momentach książka działa najlepiej: gdy zmusza do konfrontacji z pytaniami bez dobrych odpowiedzi. Jednocześnie jednak trudno pozbyć się wrażenia, że niektóre elementy fabuły są zbyt naciągane. Zbiegi okoliczności, pewne decyzje bohaterów czy konstrukcja niektórych wątków momentami podważają wiarygodność historii. A to szczególnie problematyczne w powieści, która próbuje mierzyć się z tak ciężkim, historycznie zakorzenionym tematem. Te fabularne nieprawdopodobieństwa wybijają z rytmu i - co gorsza - osłabiają emocjonalny wydźwięk całości. Przez to odbiór książki pozostaje niejednoznaczny. Z jednej strony to powieść ambitna, skłaniająca do refleksji, pełna trudnych moralnych dylematów. Z drugiej - momentami zbyt wykoncypowana, jakby mniej zakorzeniona w realności niż powinna. „Córka komendanta” zostawia czytelnika z pytaniami, które długo nie dają spokoju - i to jej największa wartość. Szkoda tylko, że nie zawsze potrafi utrzymać wiarygodność, przez co zamiast w pełni poruszyć, chwilami po prostu irytuje.

Jak ja już dawno nie polubiłam tak bardzo żadnego głównego bohatera, jak właśnie w tej powieści! 😏 Autorka stworzyła postać pierwszoplanową z iście charakterną osobowością. Sama osobiście uwielbiam kobiety, które są pewne siebie - tak w obyciu, charakterze, jak i w mowie; butne, niepokorne, zdecydowane, konkretne, wiedzące czego chcą - od życia, od samej siebie i od drugiego człowieka jakiego mają w swoim życiu. Ale! Od czegoś zgoła innego powinnam zacząć - od zdecydowanie ważniejszej kwestii. A mianowicie, jest to moja druga przeczytana powieść Pani Barbary Wysoczańskiej i po zachwycie nad tą pierwszą, teraz tylko utwierdziłam się w swoim przekonaniu, iż Pani Barbara ma przeogromną wiedzę historyczną i fikcja, na której podstawie powstaje Jej dana powieść, nie jest wymyślona ot po prostu dla banału. Owszem, postacie i zdarzenia zachodzące między tymi postaciami są fikcyjne, ale przeogromnie szanuję autorów, którzy osadzając fabułę na pewnym odcinku osi historycznej, mają o tej historii naprawdę szerokie pojęcie. I to się właśnie widzi i czuje w książkach Autorki. Ukłon za to w Pani stronę Pani Barbaro. "(...) Właśnie do takiego narodu, który walczy o wolność, należy szczególnie mówić o kobietach. Bo kobieta to potencjał. To siła i niezłomność. To hart ducha." „Cena wolności” to historia, której rzecz się dzieje na terytorium zniewolonej Polski na samym początku XX wieku. To historia z przesłaniem od uciśnionych i stłamszonych kobiet dla innych kobiet, dla obywateli ich własnego kraju, w czasach, gdy kobiety żyły pod ogromną, męską dominacją, gdzie kobietom nic nie było wolno - jak w mowie, tak i w czynie. Jest to powieść, która w sposób bardzo odważny pokazuje do czego zdolna jest kobieta, która kocha, która jest świadoma tego na czym jej prawdziwie zależy, ale też która ceni nade wszystko swoją wolność i pragnie niezależności. Główne wątki w tej powieści (odsuwając na bok wątek romantyczny, który nie mniej ciekawy był od całej reszty) to walka o prawa kobiet do decydowania i stanowienia o samych sobie, to sprzeciw wobec ówczesnej sytuacji politycznej. Patriarchat, feminizm, emancypacja - te hasła aż krzyczą ze stronic owej lektury. Bez sprzeciwu i walki ówczesnych kobiet nie byłoby tak ważnych i potrzebnych zmian do jakich doszło w późniejszych latach na terenie Państwa Polskiego. Powieść pochłonęłam w dwa dłuższe wieczory. Przez jej karty płynie się wartko i z zaciekawieniem. Fabuła, akcja, każdy jeden z bohaterów, nauka historii jaka wyziera z tekstu i jej przesłanie - tu nie ma choćby jednego akapitu z nudą. 💚 "Nie zmienisz rzeczywiści tylko dlatego, że widzisz ją inaczej niż inni." 💚 "To wielka rzecz: tak iść ze słowami wolności na ustach." 💚 "Kobiety potrzebują wyrzucić z siebie swoje dramaty. Chcą być wysłuchane." 💚 "Nie zapominajcie, że prawdziwym przejawem patriotyzmu jest pielęgnowanie w sobie ojczystej mowy." 💚 "Sytuacja kobiet jest dramatyczna w wielu dziedzinach życia, ale odbieranie matce prawa do wychowywania dziecka, tylko dlatego, że urodziło się nieślubne i bez ojca, to obrzydliwe barbarzyństwo. Niemoralnością nie jest urodzenie nieślubnego potomstwa; niemoralnością i ogromnym złym jest odbieranie dziecka matce bez jej zgody i woli, w imię fałszywie pojętych konwenansów..." 💚 "Doprawdy nie rozumiałam, o co tyle hałasu z wciskaniem kobietom do głów, że muszą wyjść za mąż, bo inaczej umrą z głodu." 💚 "Wydaje ci się, że możesz być niezależna, samodzielna i bez męża. Ale to nieprawda! Nam, kobietom, jeśli chcemy żyć normalnie, nie pozostawia się wyboru. My nie możemy żyć w pojedynkę ani na własnych zasadach, bo takie życie jest niemożliwe. Zginiesz szybciej, niż myślisz, i to nie tylko z głodu, bo nie będzie cię miał kto utrzymywać. Zginiesz od ludzkich plotek i szyderstw. Myślenie, że kobieta może żyć samotnie, to mrzonka." 💚 "(...) Nie spotkałam dotąd mężczyzny, który poruszyłby moje serce na tyle, żebym była gotowa zmienić dla niego zdanie co do zamążpójścia." 💚 "Żadne nauki, żadne książki ani mądre artykuły nie są w stanie przygotować kobiety do roli matki." 💚 "Pamiętaj, że cokolwiek się stanie, masz żyć pełnią życia. Masz cieszyć się każdą chwilą, łapać je zachłannie, jak tylko Ty to potrafisz." P.S. zakup własny, nie żaden "sponsoring" i czy współpraca barterowa.

„Most pomiędzy słowami” Małgorzaty Garkowskiej to poruszający i wciągający drugi tom serii, który w ukazuje trudną codzienność głównych bohaterów w Polsce Ludowej. Autorka pokazuje, jak skomplikowane wybory, tajemnice i presja systemu wpływają na relacje, miłość i lojalność bohaterów, a także jak trudno jest zachować wolność i godność w opresyjnym świecie. Książka pełna jest różnych emocji, niepewności i dramatycznych zwrotów akcji, a jednocześnie ukazuje siłę rodziny, wsparcia i prawdziwej bliskości. To opowieść o przetrwaniu, odwadze i czułości w czasach, które testują człowieczeństwo na każdym kroku.

"Ogród sekretów i zdrad" to piękna powieść, której akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Przenosimy się do świata pełnego rodzinnych tajemnic, intryg i namiętności. W Łabonarówce babcia Róży – Georgina obchodzi jubileusz dziewięćdziesiątych urodzin. Na światło dzienne wychodzą tajemnice i sekrety posiadłości. Matylda Korsakowska przedstawicielka ówczesnej elity wiodła niemoralne i swawolne życie. Kochała tylko siebie, pieniądze i przez swoje działania skrzywdziła wiele osób. Dwutorowość powieści sprawia, że książka zaciekawia nas od pierwszych stron.

Zaczęłam czytać tą książkę jakoś w sierpniu zeszłego roku.ale nie mogłam przez nią przebrnąć. Dojrzewałam do jej przeczytania przez ładne kilka miesięcy. Dopadłam do niej teraz i skończyłam ja w dwa dni. Miałam wrażenie jakbym czytała o sobie i swoim życiu. Nie spodziewałam się takiego zakończenia. Podsumowując. Maleńka jest książka, do której trzeba po prostu dojrzeć. Jak nie możesz przebrnąć - nie przymuszaj się. Po prostu nie przyszedł Twój czas na przeczytanie jej.

Może być, choć dialogi między babcią a wnuczką mocno przesłodzone i to w całej tragicznej wymowie książki jest pewnym zgrzytem. No i spotkanie odnalezionych po latach bohaterek jest przedstawione jak rodzinna sielanka, a to w sytuacji gdy spotykają się osoby sobie tak naprawdę obce, jest mało realne.

Trochę trudno ocenić mi tę książkę. Chyba mam mały przesyt twórczości pani Wysoczańskiej. To czwarta jej pozycja przeczytana w ciągu ostatnich kilku tygodni. Tradycyjnie lektura, którą można pochłonąć w dwa dni, bo jest napisana dość prostym językiem, a fabuła wciaga. Książka mimo trudnej tematyki zostawia ciepło na sercu. Tyle, że traci na wiarygodności przez zbyt naiwne zbiegi okoliczności. Jeśli ktoś chce się oderwać od rzeczywistości, to powieść spełni jego oczekiwania. Jednak miłośnicy ambitniejszej literatury raczej będą czuć niedosyt.

Angel to gwiazdor filmowy, który korzysta z życia ile wlezie. Tylko w ten negatywny, destrukcyjny sposób. Podczas jednego z przyjęć przechodzi rozległy zawał. Ratunkiem może być dla niego jak najszybszy przeszczep serca. Ale aby do niego doszło musi całkowicie zmienić tryb życia i przenieś się do szpitala...w rodzinnym mieście. Tam pozostawił trudne wspomnienia i brata. Nie wie, że mieszka tam ktoś jeszcze. Ktoś, komu bardzo zależy na jego poznaniu. Czy zdąży? Czy Angel odważy się żyć po nowemu? Jakie niespodzianki zgotował dla niego los? Dziwna sprawa...aby ktoś mógł żyć, umrzeć musi ktoś. Jeszcze dziwniejsze i nieprawdopodobne to możliwość przeszczepienia tak ważnego narządu jakim jest serce. Przy fragmencie gdy trwała właśnie ta operacja dotarło do mnie jakie to niesamowite i niepojęte, a ludzie którzy tego dokonują to prawdziwi cudotwórcy. Powieść jest historią człowieka, który po trudnym dzieciństwie i okresie dorastania wpadł w liczne nałogi. Za nic miał uczucia innych i swoje zdrowie. Do czasu, do momentu w którym zetknął się ze ścianą. Od której mógł się odbić albo tam pozostać na zawsze. To też opowieść o decyzjach, cholernie trudnych, bolesnych ale koniecznych. Znajdziecie również wątki poszukiwania własnej tożsamości, nastoletniego buntu, śmierci i miłości. Bo to dzięki tej ostatniej, przedstawionej przez autorkę pod różnorakimi postaciami książka jest przepełniona emocjami aż po sam brzeg. Piękna, wzruszająca, refleksyjna, bolesna i niosąca nadzieję. Teraz już wiem, że przy książkach autorki obowiązkowo trzeba mieć paczkę chusteczek. Polecam.

Druga część sagi rodzinnej - tym razem z czasów wojny i wczesnych lat powojennych. Rodzina rozdzielona przez wojenną zawieruchę zmaga się z okropieństwami wojny, której nie wszystkim dane będzie przeżyć. Zło w czystej postaci, okrucieństwo, bestialstwo, nieludzkie zachowania - to oblicza wojny. Chylę czoła przed wszystkimi ludźmi, którzy musieli doświadczyć tego piekła...

Sekretny dom z cyklu Matki Rzeszy Sabiny Waszut to pełna emocji historia, która porusza od pierwszych stron. Autorka w swojej powieści poruszyła temat ośrodków Lebensborn, których celem było płodzenie i wychowywanie zdrowych oraz czystych rasowo dzieci na potrzeby Wielkiej Rzeszy. Przedstawia również dramat porwanych małych dzieci, o aryjskich cechach, które trafiały do ośrodków Lebensbornu na terenach zajętych przez III Rzeszę, tam poddawano je germanizacji, gdy uznano, że zasłużyły na miano obywatela III Rzeszy, oddawano je do adopcji niemieckim rodzinom. Autorka w sposób subtelny i delikatny ukazuje, jak wyglądało życie kobiet, które trafiały do ośrodka, ich codzienne zmagania, ale przede wszystkim wstrząsające losy dzieci, które były biernymi ofiarami niemieckiej polityki rasowej. To poruszająca i ciekawa powieść, którą polecam wszystkim, którzy interesują się historią, psychologią i ludzkimi dramatami.

nteresujący zabieg - zestawienie autentycznej postaci historycznej i wymyślonej bohaterki. Trzeba przyznać, iż autorka umiejętnie poprzeplatała fakty i fikcję. A losy bohaterek opisała wiarygodnie, pokazując sytuację kobiet z różnych sfer w dwudziestoleciu międzywojennym. „Miłość, proszę pani” to dobra lektura, nie tylko na jesienne wieczory.