Eden – It’s an Endless World! #8

Sedno sprawy rozgrywa się na kilku pierwszych i kilku ostatnich stronach. Zgadzam się w opinią, że sens tej części jest gdzieś rozmyty, nie dorównuje pierwszemu tomowi. Na pewno moja nieznajomość kultury japońskiej także wpływa na zmniejszenie tej płaszczyzny zrozumienia, tego co chciano przekazać. Na początku i końcu mocno porusza się temat wewnętrznego i zewnętrznego kosmosu, co w pierwszym tomie też miało miejsce. Artyzm i piękna kreska z pierwszej części odeszła w zapomnienie. Tutaj Autor uderza w całości w digital, domyślam się, że tym sposobem dużo łatwiej o przedstawienie wizualizacji cyberprzestrzeni. Bo właśnie większość fabuły się w cyberprzestrzeni rozgrywa. Dlaczego wyborem Autora, manifestacją Motoko w datasferze jest naga kobieta? Mogła być dosłownie wszystkim, obrazem mózgu, plamą światła czy sześcianem, cokolwiek co przywodziłoby na myśl obecność świadomości. Niesatysfakcjonująca odpowiedź Autora na to pytanie znajduje się w treści komiksu ;) No i dopiero gdy dostałam serię Ghost in the Shell w swoje szpony okazało się, że to ecchi manga ;))

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

Anime >>> manga. Komiks trochę bełkotliwy, gdzieniegdzie typowy mangowy humor i ujęcia kobiecych walorów dla nastolatków, sporo polityki i akcji, ale fabuła (definicja człowieczeństwa oraz świadomego organizmu) posuwa się jak flaki z olejem. Cześć rozdziałów można by wyciąć (co zresztą zrobili w anime). Anime lepsze, więc tę mangę można sobie odpuścić.

W POSZUKIWANIU SIOSTRY Siódmy z dziewięciu tomów „Edenu” trafił w moje ręce. I jak zawsze satysfakcjonująca była to lektura. Specyficzna, to zawsze warto mieć na uwadze, bo mamy tu gatunkowe pomieszanie z poplątaniem, ale bardzo przyjemnej. Choć może nie jest to zbyt trafne określenie, kiedy mowa o dziele z założenia ponurym i brutalnym, gdzie trup ściele się gęsto, a powodów do radości zbyt wielu nie ma. Nadal jednak czyta się to znakomicie, z emocjami i jeszcze przyjemniej ogląda. Z pisaniem o fabule „Eden” zawsze mam problem. Bo ciężko w słowa ubrać to, co dzieje się na stronach tomików. Autor skacze bowiem od postaci, do postaci, od tematu do tematu i w jednym tomie potrafi zaserwować nam masę różnych od siebie wydarzeń, których opisać bardzo się nie da, bez zdradzania detali. W skrócie jednak Elijah szuka swojej siostry, a Propater na niego poluje. Wirus „Mayi” zagraża ludzkości coraz bardziej i wszystko zdaje się zmierzać do tragicznego końca… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/02/eden-its-endless-world-7-hiroki-endo.html

Dowiedziałam się, że oryginalnie komiksy o Akirze liczą sobie kilka tomów liczących po 400 stron. Polskie wydanie zawiera 19 krótkich wydań i chyba nie był to najszczęśliwszy pomysł, bo: ciężko jest w ten sposób ocenić dany tom i jest to drugi raz kiedy fabuła jest urwana jakby w trakcie. Zdecydowanie wolałabym czytać jednym ciągiem. Prościej byłoby ocenić Akirę jako jedną całość, ale, że tak się nie da spróbuje wysilić się na kilka zdań zachęty; historia przedstawiona jest na wysokim poziomie, mamy tutaj szybką akcje i dużo przeróżnych wątków, które po czasie łączą się w całość. Myślę, że fanom sciene-fiction komiks powinien przypaść do gustu, ostrzegam tylko, że trzeba czytać w pełnym skupieniu, bo bardzo łatwo stracić wątek a do tego już tylko krok od niezrozumienia reszty.

Całościowo Eden to dobry początek, rozmemłany środek i koniec, który może i jest ciekawy koncepcyjnie, ale nie jest wystarczająco podbudowany. Do tego mnóstwo postaci pobocznych i ich wątków, które nie prowadzą do niczego. Do tego te seksualne wstawki, które były w większości żenujące - fantazje autora jakby miał 13 lat. Całość w ogóle ma trochę klimat "mam 13 lat i moje przemyślenia są takie głębokie" 😛

Krzyś w poszukiwaniu dobrego komiksowego s-f. Oto komiks o płaczących androidach, uznany za jeden z lepszych komiksów s-f ostatnich lat. Mamy tu twarde SF z bardzo konkretnymi założeniami: ludzkość tworzy sztuczną inteligencję na swoje podobieństwo, wgrywa całą dostępną ludziom wiedzę, coby stworzyć androidy do opieki i towarzystwa dla ludzi starszych. Naukowcy pracujący nad tymi istotami wierzą jednak w ich większy potencjał i dają im możliwość wyjścia poza przeznaczoną im ścieżkę. Ale zaraz później historia przyspiesza, rozrasta się, skacze w przyszłość i demonstruje imponującą skalę i pomysłowość. Na początku imponują założenia komiksu i zaangażowanie w zbudowanie spójnej wizji świata, choć wybija z rytmu nadmiar dość naiwnie moralizatorskich komentarzy. Później komiks robi się ciut all over the place, poszatkowanie historii wybija, ale ostatecznie komiks zwycięża. Duże przeskoki w czasie pokazują ciekawą i niejednoznaczną wizję przyszłości, choć na pewno nie jest to wizja na wskroś optymistyczna. Ale punkt wyjścia związany ze sztuczną inteligencją z czasem okazuje się bardziej sposobem na pokazanie pewnych zmian i zjawisk, aniżeli motywem głównych rozważań. Jest momentami naprawdę ponuro i dystopijnie, ale w pewien romantyczny sposób. Jest to też (a może przede wszystkim) komiks o relacji dwóch androidów: Węgla i Krzemienia. O obietnicach i o konfrontacji własnych potrzeb z potrzebami innych. Jest to relacja bardzo wyrazista, silna, zmienna i fascynująca. Im dłużej mija czasu od lektury, tym głębiej ten komiks we mnie wchodzi. Pełno tu goryczy, rozczarowania i piękna. Będzie czytane ponownie. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Ocena calosci (6ciu tomow). Manga o dosc wysokim progu wejscia. Poczatkowo niczego nie rozumiemy, nie wiemy w jakim swiecie rzecz sie dzieje i co to za bohaterowie wystepuja, ale z kazdym kolejnym tomem coraz wiecej rozumiemy i robi coraz bardziej ciekawie. Autor wymyslil niesmowity swiat, z rewelacyjnymi bohaterami i genialnymi prawami w nim rzadzacymi. W tej mandzie jest bardzo niewiele dialogow, ale za to jakie ilustracje. Gigantyczne, monumentalne budowle, labirynty miedzy roznymi konstrukcjami i ten niesamowity ogrom. Niestety te rysunki sa czasami dosc nieczytelne, bo akcja jest dosc dynamiczna i nie zawsze mozna sie zorientowac co sie dzieje, ale i tak oglada sie to rewelacyjnie. Bardzo pomaga poslowie tlumacza, ktory bardzo fajnie tlumaczy i wyjasnia pojecia oraz przedstawia nam bohaterow. Manga jest swietna. Polecam.

Druga część i kontynuacja Blacksad: Upadek. Poprzedzająca część była dla mnie najlepsza przez co podchodziłem z ogromnym podekscytowaniem do kontynuacji, ale też lekkim niepokojem, bo poprzeczka była bardzo wysoko podniesiona. Niepotrzebnie, druga część uzupełniła rozpoczęte wątki i zamknęła ją w piękną klamrę. Biorąc pod uwagę całość pierwszą i drugą część Blacksad Upadek dla mnie jest historią kompletną. Piękny rysunek, złożona i wciągająca fabuła oraz charyzmatyczni bohaterowie. Genialna pozycja, będę do niej wracał. Rysunek 10/10 Scenariusz 10/10 Bohaterzy pierwszoplanowi 10/10 Bohaterzy drugoplanowi 10/10

Hideo Azuma jest to raczej nieznany w Polsce autor mang. Tworzył komiksy erotyczne, humorystyczne oraz powiązane z szeroko pojmowaną fantastyką. Jedynym jego tytułem jaki ukazał się po polsku jest autobiograficzny "Dziennik z zaginięcia", który po oryginalnej polskiej publikacji w 2009 r. został ponownie wznowiony po 14 latach. Czy jest to dobra pozycja dla osób nieznających twórczości tego autora? Pierwsza część komiksu czyli "Spacerując nocą" opowiada o tym jak bohater zmęczony codziennością zaczyna wieść żywot bezdomnego. Pokazane jest jak codziennie radzi sobie ze zdobywaniem pożywienia i kawałka miejsca do spania. Osobiście zaskoczyła mnie beztroska tego życia - stosunkowo łatwo udaje mu się znaleźć jedzenie, a pobliski las oferuje miejsce na nocleg. Nikt nie jest nawet specjalnie agresywny wobec niego. Przez to można zrozumieć czemu tak wiele osób decyduje się żyć poza społeczeństwem. Troszkę inaczej tę sytuację pokazuje "Spacerując po mieście". Tutaj znowu bohater postanawia żyć na ulicy, ale zostaje szybko zaangażowany do pracy w firmie budowlanej. Pokazany tutaj zostaje kontrast między radzeniem sobie samemu, a koniecznością dostosowania się do norm pracy. Paradoksalnie bardziej stabilne i bezstresowe wydaje się tu życie bezdomnego. Historię urozmaica cały szereg oryginalnych postaci pracujących w firmie. Kojarzyło mi się to trochę z komiksem "Śmieci". Uważam, że trochę niepotrzebnie zostaje tu opowiedziana kariera bohatera jako mangaki. Ten fragment szybko staje się nużący i powtarzalny. Ostatnia część tomu czyli "Odwyk alkoholowy" opowiada o problemach autora z alkoholem. Można się dowiedzieć jak nałóg zaczął mu utrudniać życie, przez co trafił do zakładu psychiatrycznego. Pokazane są japońskie metody leczenia uzależnień, które pod wieloma względami przypominają europejskie sposoby. Tutaj też podobnie jak w historii o firmie budowlanej w pamięć zapadają dosyć ekscentryczni towarzysze niedoli bohatera. Kreska jest bardzo karykaturalna. Pozwala to dobrze oddać emocje poszczególnych bohaterów. Niestety żeńskie postacie są tu zbyt podobne do siebie. Pod koniec tomu umieszczone są wywiady z twórcą mangi. Dzięki temu można się trochę więcej dowiedzieć o kulisach powstawania poszczególnych opowieści i w jakim stopniu odzwierciedlają rzeczywistość. Manga jest bardzo interesująca. Daje czytelnikowi dokładniejszy wgląd na takie zjawiska jak bezdomność, praca w firmie budowlanej czy alkoholizm. Nie wiem jednak czy chciałbym sięgnąć po inne pozycje tego autora, bo z opowieści jego samego nie brzmią one zbyt ciekawie.

Po raz pierwszy "Samotny wilk i szczenię" zaczął ukazywać się w odcinkach w japońskim "Manga Action" 10 września 1970 roku. Kazuo Koike (scenariusz) i Goseki Kojima (ilustracje) przedstawili w mandze historię samotnego ronina Ogami Ittō i jego syna Ogami Daigorō. Oboje przemierzają feudalną Japonię, zatrzymują się okazjonalnie, bo, jak głosi napis na małej doczepionej do wózka fladze, samuraja można wynająć, a dziecko na chwilę wypożyczyć. W jakim celu? Cóż, to samuraj, posiada niezwykłe umiejętności szermiercze, opanował śmiercionośne style walki. Można na przykład zlecić mu zabójstwo (najczęściej). A syn? Ot, chociażby samotna napotkana matka na drodze chciałaby ukoić swoje smutki i wtulić się w Daigorō w nadziei na chwilowe chociaż oddalenie się trosk. To działa w obu przypadkach. "Samotny wilk i szczenię" to z jednej strony klasyczna opowieść drogi, a jej kronikarski styl to ciąg krótkich epizodów podzielonych na części. W każdej dochodzi do konfrontacji, a autorzy kreślą przy okazji krajobraz ówczesnej Japonii. I jest to fascynujące pod wieloma względami. Raz, że mamy wgląd w całą strukturę działania kraju (podział administracyjny, siła zarządców mierzona wartością dochodu wioski, również szereg niestosownych zachowań jak te korupcjogenne). Dwa, że na tym tle (również fantastycznym jeżeli chodzi o szkice, architekturę, naturę, stroje),w dość ponurym okresie, tylko jedno jest pewne - siła i umiejętności szermiercze zabójcy. Goseki Kojima nie potrzebuje wiele miejsca, by umieścić potężny ładunek emocjonalny w ciasnych kadrach. De facto kilka centymetrów przekątnej robi za całą sztalugę. I mamy tam wszystko, od spokoju i napięcia, przez czujność i przygotowanie do starcia, po furię gdy ruch i dynamika podkreślone długimi krechami zawsze zwiastują ciąg brutalnych efektów. Walki Ittōi rozciągają się maksymalnie na kilka plansz, nierzadko jesteśmy świadkami rozczłonkowanych ciał, zastygnięte w kadrach kończyny to zawsze finał starć. Daigorō przeważnie siedzi bezpieczny w niewielkim oddaleniu. To, co mnie uderzyło przy pierwszym tomie podzielonym na 11 rozdziałów (432 strony pełne gwałtu i przemocy, chociaż zdarza się wiele melancholijnych fragmentów) to to, w jaki sposób autorzy, na przestrzeni tych 11 rozdziałów, budują relację między ojcem i synem. Krwawe epizody oczywiście wypełniają treść mangi, ale to co ważne, dzieje się obok pojedynków, knowań, czy też po prostu obok tej podróży. Obserwujemy tę cichą relację, miłość ojca do syna jest niezaprzeczalna. Samuraj zawsze dba o bezpieczeństwo i dobry rozwój swojego dziecka, ale to samo dziecko jest niezrównanym kompanem! To prawdziwy pełnoprawny duet, szermierz i jego syn, który nierzadko przechyla szalę zwycięstwa w ich stronę! Daigorō najczęściej odwraca uwagę, może sprowokować przeciwnika. Podstawą zleceń jest najczęściej jakieś zabójstwo, ale żeby dotrzeć do celu, samotny wilk i szczenię, muszą albo uzbroić się w cierpliwość, albo wykorzystać elementy strategii. Taktyczne więc podejście do zadań stanowi połowę (albo więcej!) sukcesu. A do tego zawsze potrzebne jest szczenię. Mały wilk, to wciąż wilk. To stwierdzenie pada w mandze kilka razy i nietrudno w to uwierzyć w trakcie lektury. Świetna rzecz, wciąga jak dobry serial, w którym zawsze oczekuje się podobnych punktów. Ale to nie nudzi, Kazuo Koike ma świetne pomysły, obok pojedynków przemyka dużo prawdy o ludzkiej naturze. Tom pierwszy to też nieustanne balansowanie pomiędzy elementami gwałtownymi, zabawnymi, a tymi z natury smutnymi, które najczęściej wiążą się z kiepską sytuacją napotkanych postaci. Świetna rzecz.

Mange czyta sie dobrze, szybko i z przyjemnoscia. Wystepuje tu duzo walk, ktore nie do konca sa moimi ulubionymi scenami, ale fabularnie sa one uzasadnione i cala histroria bardzo mi sie podoba. To nic wybitnego, ale swietny sposob na relaks. Przy lekturze wypoczelam i swietnie sie bawilam. Tytul konczy sie tak, ze trzeba od razu siegnac po kolejny tom. Bardzo polecam wszystkie 4 tomy.

Ocena calosci (6ciu tomow). Manga o dosc wysokim progu wejscia. Poczatkowo niczego nie rozumiemy, nie wiemy w jakim swiecie rzecz sie dzieje i co to za bohaterowie wystepuja, ale z kazdym kolejnym tomem coraz wiecej rozumiemy i robi coraz bardziej ciekawie. Autor wymyslil niesmowity swiat, z rewelacyjnymi bohaterami i genialnymi prawami w nim rzadzacymi. W tej mandzie jest bardzo niewiele dialogow, ale za to jakie ilustracje. Gigantyczne, monumentalne budowle, labirynty miedzy roznymi konstrukcjami i ten niesamowity ogrom. Niestety te rysunki sa czasami dosc nieczytelne, bo akcja jest dosc dynamiczna i nie zawsze mozna sie zorientowac co sie dzieje, ale i tak oglada sie to rewelacyjnie. Bardzo pomaga poslowie tlumacza, ktory bardzo fajnie tlumaczy i wyjasnia pojecia oraz przedstawia nam bohaterow. Manga jest swietna. Polecam.

Amerykańskie przedmieścia są pełne świrów. Na zewnątrz wszystko wygląda normalnie. Tymczasem w głowach kotłują się szalone pomysły. Wszędzie są poukrywane trupy w szafach. Piękne domy, równo przycięte trawniki to tylko fasada. Opowiadania utrzymane w pastelach. Wydają się być niezobowiązujące i przyjemne dla oka. Tymczasem tym, co spod romantycznej warstwy przebija, jest desperacja i brutalność. Zapada w pamięć.

Co tom to jestem coraz bardziej oczarowana tym światem. W tej części dowiadujemy się o przeszłości bohaterów oraz powoli dowiadujemy się o tożsamości Kajmana. Urzekła mnie też postać Ebisu jej tak jakby nieporadność momentami jak i nie ogarnianie . Im dalej w tomy tym bardziej zachwyca mnie kreska i kolory ujęte oraz postacie i nawet sympatyzuję czasem że złolami hah.

Uwielbiam film "Alita: Battle Angel" (na dobrą sprawę jedyny poważny zarzut wobec filmu to otwarte zakończenie niestety),więc w końcu przyszła pora na materiał źródłowy, czyli mangę (swoją drogą jest to pierwsza manga, jaką przeczytałem). I jak oceniam "komiks"? Ładna kreska, szybko (a nawet bardzo) się czyta - pewnie dlatego, że przynajmniej połowa z tych ponad 400 stron to sceny walki bez tekstu... Jest parę zmian fabularnych porównując do filmu, co oceniam neutralnie, plusik za to zakończenie mangi, które nie jest tak chamsko otwarte jak w filmie. Na minus z kolei brak "imołszyns", film zdecydowanie bardziej dawał po garach w tym względzie. Niemniej, jak najbardziej jestem usatysfakcjonowany z mangi.

Horror w wydaniu mangowym od razu przywodzi na myśl Junjiego Ito – jednego z najważniejszych twórców komiksowej grozy. Musiałam więc w końcu sięgnąć po coś jego autorstwa, by zobaczyć, co uznaje się powszechnie za swego rodzaju wirtuozerię. „Uzumaki” przyniosło mi sporo radości, a pewne niedociągnięcia w żadnym stopniu nie umniejszają dusznej atmosferze grozy. Małe miasteczka miewają swoje tajemnice. Kurouzu wiedzie w tym jednak niewątpliwy prym. Nastoletnia Kirie oraz jej chłopak, Shuichi, trafiają w epicentrum niepokojących zdarzeń. Niezdrowa fascynacja spiralami u jednego z mieszkańców jest wyłącznie przedsmakiem klątwy ciążącej nad całym miastem. Spirala jest wszędzie, Spirala infekuje wszystko w swym pobliżu. Dziwne zjawiska pogodowe, ciała skręcające się w niewyobrażalne sposoby, przeklęte miejsca sprowadzające wyłącznie cierpienie… Każdy dzień przynosi zupełnie nowy koszmar nieustannie przybierający kształt Spirali. Wszystko zmierza ku Ważkowemu Stawowi, który od lat niezmiennie tkwi pośrodku Kurouzu, skrywając niezwykły, przerażający sekret. Mam pewien problem z „Uzumaki”. Początkowe rozdziały jawią się jako osobne opowiadania okraszone wspólnym motywem przewodnim, choć pozbawione są przesadnej spójności. Ot po prostu nie pchają fabuły do przodu i można je przetasować w dowolnej kolejności, bez szkody dla ich ostatecznego sensu. Dopiero jakoś od momentu pojawienia się tajfunu akcja faktycznie się zawiązuje w jakiś bardziej zwięzły, logiczny sposób. Wówczas fascynuje już nie tylko oryginalność pomysłów na wykorzystanie przeklętych spiral, lecz także kierunek, w jakim zmierza opowieść. Paraliżujący strachem klimat towarzyszy tej historii od samego początku i nie mija aż do końcowych stron, a wręcz wyłącznie potęguje się na szalonej drodze do wstrząsającego finału. Nie popadając przy tym w nadmierne zachwyty, dostrzegam drobne wady tej mangi. Bohaterowie są skonstruowani dość mało wiarygodnie (naprawdę aż dziw, że wszyscy się nie ulotnili po kilku pierwszych koszmarnych wydarzeniach). Autor dodatkowo namiętnie wykorzystuje plot armor i rozwiązania z gatunku deus ex machina, co lekko psuje ogólne wrażenia. Do pewnego stopnia te niedociągnięcia wynagradza fenomenalny styl rysunków. Junji Ito zasiewanie ziaren grozy opanował faktycznie do perfekcji. Elementy body horroru, na które decyduje się w tej pozycji, przyprawiają o dreszcze, budzą podskórny niepokój, przerażają. Jednocześnie rysunki są niesamowicie przejrzyste, pełne szczegółów w najbardziej odrażających momentach. Dzięki temu wszystkiemu tytuł ten czyta się, a na pewno przynajmniej ogląda, wręcz wspaniale. Forma zdecydowanie wyprzedza jakością samą treść, choć przy okazji ją dopełnia, uzupełniając klimat tam, gdzie słowa nie wystarczają do oddania strachu bohaterów. Po „Uzumaki” bez wątpienia warto sięgnąć. Ta zakręcona opowieść wspaniale sprawdza się również współcześnie, wzbudzając silne emocje. Naprawdę świetny horror, choć drobne braki powstrzymują mnie przed wystawieniem oceny wyższej niż 8/10. Niemniej jeśli z twórczością Junjiego Ito ktoś nie miał jeszcze do czynienia – może to być świetny punkt startowy wspaniałej, zatrważającej przygody.

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Absurd goni tutaj absurd, humor jest świetny, chociaż niektórzy mogą go uznać za momentami cringowy, mamy też szczyptę ecchi. Oto „GTO” czyli „Great Teacher Onizuka”. Główny bohater, Onizuka, chce zostać najlepszym nauczycielem na świecie. Pedagog jednak z niego żaden - regularnie olewa prowadzenie zajęć, w kontrowersyjny sposób rozwiązuje problemy swoich uczniów i wiecznie pakuje się w kłopoty. Mimo tego zjednuje sobie coraz większe grono przychylnych mu osób. Wciąż są jednak tacy, którzy nie są mu przychylni i robią wszystko, aby Onizuka wyleciał ze szkoły. W tych tomach nie jest inaczej. Onizuka ponownie wpada w kłopoty, bo przypadkowo wydaje hajs, który był przeznaczony na szkolną wycieczkę. Robi się z tego niezła chryja, a Onizuce przyjdzie się imać różnych zajęć, aby jakoś odpracować to, co wydał. [współpraca recenzencka]

Wagabunda jest przepiękny i nieśpieszny, powoli opowiada swoją historię łamiąc oczekiwania czytelnika (jak pojawienie się historii przeciwnika głównego bohatera, kiedy to spotykamy go po raz pierwszy - niby nic dziwnego ale ciągnie się ona mniej więcej sto rozdziałów, będąc niemal równą historii głównego bohatera w objętości). Piękna seria