Pierwsze Żniwa. Krew bogów

nadal warto sięgnąć po tą powieść sporo niedoróbek i to dylematy głównej bohaterki czynią że zaledwie dobra choć mogło być lepiej oczekiwania wobec trzeciego tomu gigantyczne

nadal warto sięgnąć po tą powieść sporo niedoróbek i to dylematy głównej bohaterki czynią że zaledwie dobra choć mogło być lepiej oczekiwania wobec trzeciego tomu gigantyczne

Opowieść wciągnęła mnie tyle, że postanowiłam sięgnąć po kolejny tom. Niestety nie ma go jeszcze w lubimyczytać.pl .

Opowieść wciągnęła mnie tyle, że postanowiłam sięgnąć po kolejny tom. Niestety nie ma go jeszcze w lubimyczytać.pl .

„Pierwsze żniwa” to drugi tom Sagi Nienawiści i zarazem kontynuacja książki „Siew. Krew feniksa".

Dostajemy tutaj świat co do joty podobny do tego z pierwszej części. Brutalny, krwawy i jeszcze bardziej mroczny. Rebelia, którą zaczyna czarnowłosa Łowczyni wraz Łowcami Bogów, tylko dokłada ciał do stosu trupów. A te ścielą się gęsto, bo krucjata Łowczyni nie kończy się na jednym bogu. Dziewczyna jest zdeterminowana wybić ich wszystkich.

Nie będę się wgłębiała w fabułę, ponieważ może to być jeden wielki spojler dla tych, którzy nie czytali pierwszego tomu. Dość powiedzieć, że hasło „bogowie muszą odejść” jest traktowane bardzo poważnie i wszystkie działania są skierowane na eliminację tych, którzy przyczynili się do cierpienia tysięcy ludzi.
Pomiędzy kolejnymi bitwami dostajemy takie smaczki jak np. koncept pochodzenia wampirów i orków. Jako młode rasy są oni pochodną eksperymentów na ludziach i elfach. A kto eksperymentuje w ten sposób? Tak, bogowie!

W książce dzieje się dużo. Niemal ciągła akcja przetykana jest wprawdzie przemyśleniami Czarnowłosej lub Berthrama, ale nie zostaje przez to wyraźnie spowolniona. Wszystko to ma swój zaczątek w pierwszym tomie i ciężko o tym pisać, nie zdradzając za wiele z fabuły. Nie chcę wam zepsuć radochy z czytania pierwszej części i zagłębiania się w rozterki głównych bohaterów w drugiej. Tak, to co wydarzyło się na końcu "Siewu", pcha całą akcję "Pierwszych żniw" do przodu i nie pozwala czytelnikowi złapać oddechu.

Tym razem jako główni bohaterowie występują Łowczyni oraz Berthram. I tak jak miałam nadzieję na rozwinięty wątek chłopaka, tak z czasem odniosłam wrażenie, że ta postać jest jak miękkie kluchy. Niby uczestniczy w wydarzeniach na pierwszej linii frontu, jednak rzadko kiedy pokazuje pazura. Tutaj się rozczarowałam.
Sama Czarnowłosa jest jak superbohaterka. Czasami to irytowało, ale jak się pomyśli, że została stworzona przez jednego z bogów, to samo ciśnie się na usta "kto mieczem wojuje..". I właśnie Łowczyni jest tym mieczem.
Ciekawie zostali za to przedstawieni dwaj elfowie, Ivar i Centar. Jeden ma dar, który pozwala stwarzać zmiennokształtnych, a drugi dobrowolnie oddaje się temu, co niektórzy nazywają nie darem, lecz klątwą.

Tak jak w pierwszym tomie, tak i tym razem miałam wrażenie, że autor uparł się na jedno słowo: stupor. Występuje ono moim zdaniem zbyt często. Tak samo można się przyczepić, że w pewnym momencie „inferno” pojawia się 3 razy na jednej stronie! Trzeba jednak przyznać, że widać poprawę w stylu, w jakim napisana jest ta książka. Język zdecydowanie bardziej pasuje do opisywanej historii, a wplecione tu i ówdzie bluzgi nie rażą w oczy. Uważam, że jest to udana kontynuacja. Powieść nie cierpi na „syndrom drugiego tomu".

Warto wspomnieć o stronie graficznej. Mamy dużo ilustracji oraz mapkę. Rozdziały są dodatkowo rozdzielone jednym z symboli Łowców Bogów. Moja rada: nie przeglądajcie rysunków przed czytaniem powieści 😄 Pozwólcie sobie je odkrywać w trakcie czytania.

Dla kogo zatem jest książka „Pierwsze żniwa. Krew bogów” Marka Pastuszczaka? Dla tych, co lubią dużą ilość akcji, przemocy, morze trupów, moralne przemyślenia i refleksje bohaterów. Książka spodoba się również tym, którzy nie przepadają za wątkiem miłosnym. Tutaj go po prostu nie ma. Jest tylko walka o przetrwanie, polowanie i dążenie do celu po trupach (i to dosłownie).

Książkę otrzymałam dzięki klubowi recenzentów Smocze Języki

„Pierwsze żniwa” to drugi tom Sagi Nienawiści i zarazem kontynuacja książki „Siew. Krew feniksa".

Dostajemy tutaj świat co do joty podobny do tego z pierwszej części. Brutalny, krwawy i jeszcze bardziej mroczny. Rebelia, którą zaczyna czarnowłosa Łowczyni wraz Łowcami Bogów, tylko dokłada ciał do stosu trupów. A te ścielą się gęsto, bo krucjata Łowczyni nie kończy się na...