The Stolen Heir: A Novel of Elfhame

Powrót do świata stworzonego przez Holly Black to dla mnie zawsze ogromna frajda, ale przy "Następcy tronu" mam dosyć mieszane uczucia, choć ostatecznie bawiłam się dobrze.

Co mi "zagrało"?
Przede wszystkim postać Dęba. Holly Black idealnie oddała to, kim stał się ten chłopak: czarujący, nieco manipulujący, taki "mini-Cardan", który potrafi owinąć sobie każdego wokół palca. Czytanie o nim to czysta przyjemność i zdecydowanie najmocniejszy punkt tej książki.

Suren (Wren): Bardzo miło było do niej wrócić. Pamiętam ją doskonale jako tę małą królową z serii Okrutny książę – już wtedy zapadła mi w pamięć. To ciekawa, niejednoznaczna postać.

Sam klimat Elfhame wciąż zachwyca – jest mrocznie, brudno i magicznie zarazem.

Czego mi zabrakło?
Niestety, muszę zgodzić się z głosami krytycznymi – w tej relacji zabrakło mi namiętności. Między Suren a Dębem niby coś iskrzy, ale w porównaniu do ognia, jaki płonął między Jude a Cardanem, tutaj mamy zaledwie letnią temperaturę. Czekałam na większe napięcie, na ten charakterystyczny dla autorki "pazur" w relacjach, a dostałam dość powolną wędrówkę, która momentami mi się dłużyła.

Werdykt
Fabuła rozkręca się powoli, ale zakończenie... wow! Ten plot-twist na końcu totalnie ratuje sprawę i sprawia, że mimo braku tej chemii, o którą aż się prosiło, chcę natychmiast sięgnąć po drugi tom.

Powrót do świata stworzonego przez Holly Black to dla mnie zawsze ogromna frajda, ale przy "Następcy tronu" mam dosyć mieszane uczucia, choć ostatecznie bawiłam się dobrze.

Co mi "zagrało"?
Przede wszystkim postać Dęba. Holly Black idealnie oddała to, kim stał się ten chłopak: czarujący, nieco manipulujący, taki "mini-Cardan", który potrafi owinąć sobie każdego wokół...

Dobrze było wrócić do Elfhame, po trylogii "Okrutny Książę" miałam niedosyt. Tym razem opowieść skupia się na starszym już Dębie i Suren (dobrze, że autorka zrobiła wprowadzenie dla zapominalskich jak ja, bo dziewczyna nie bardzo wbiła mi się w pamięć). Historię poznajemy z jej perspektywy i biorąc pod uwagę, co ją w życiu spotkało, nie dziwi mnie zakończenie.

Czyta się bardzo dobrze, książka jest napisana ładnym, ale przystępnym językiem. W historiach z Elfhame jest pewien urok, dzięki któremu chce się do nich wracać.

Dobrze było wrócić do Elfhame, po trylogii "Okrutny Książę" miałam niedosyt. Tym razem opowieść skupia się na starszym już Dębie i Suren (dobrze, że autorka zrobiła wprowadzenie dla zapominalskich jak ja, bo dziewczyna nie bardzo wbiła mi się w pamięć). Historię poznajemy z jej perspektywy i biorąc pod uwagę, co ją w życiu spotkało, nie dziwi mnie zakończenie.

Czyta się...

Z sentymentu do Elfhame mogłam przeczytać tę książkę, bo do dziś jestem zakochana w głównej serii. Jednak po tej lekturze nic oprócz tego sentymentu nie pozostało. Nie ukrywam, że na początku czytało mi się przyjemnie i byłam ciekawa losów Ren i Dęba. Ciekawe było także całe życie Ren. Jednak później akcja niezmiernie mi się dłużyła, bohaterowie wydawali się płascy, tacy jakby "bezuczuciowi" i koniec końców przez drugą połowę bardzo się męczyłam, czując że powoli popadam w zastój. Końcówka mnie zdziwiła, jednak nie na tyle, żebym sięgnęła po kolejny tom, bo czuję że tylko bym się męczyła. Główna seria była świetna, ale tutaj uważam, że ta historia nie była jakoś bardzo konieczna

Z sentymentu do Elfhame mogłam przeczytać tę książkę, bo do dziś jestem zakochana w głównej serii. Jednak po tej lekturze nic oprócz tego sentymentu nie pozostało. Nie ukrywam, że na początku czytało mi się przyjemnie i byłam ciekawa losów Ren i Dęba. Ciekawe było także całe życie Ren. Jednak później akcja niezmiernie mi się dłużyła, bohaterowie wydawali się płascy, tacy...

7.5

7.5

„Następca tronu. Opowieść z Elfhame” to długo wyczekiwany powrót Holly Black do świata, który podbił serca czytelników trylogią Okrutny książę. Autorka po raz kolejny udowadnia, że Elfhame to kraina pełna mroku, intryg i nieoczywistych bohaterów, a magia zawsze ma swoją cenę. Choć akcja rozgrywa się osiem lat po wydarzeniach znanych z historii Jude i Cardana, książka ani na moment nie traci intensywności ani emocjonalnej głębi.

Głównym bohaterem powieści jest Dąb – postać dotąd stojąca raczej w cieniu wielkich wydarzeń. Tym razem Holly Black stawia go w centrum fabuły i robi to z dużym wyczuciem. Dąb nie jest klasycznym bohaterem fantasy: to młodzieniec rozdarty pomiędzy przeznaczeniem a własnymi pragnieniami, niechętny władzy i odpowiedzialności, które nieustannie go dosięgają. Jego wewnętrzne rozterki są jedną z najmocniejszych stron książki i sprawiają, że czytelnik łatwo się z nim utożsamia.

Na szczególną uwagę zasługuje relacja Dęba z Suren – dziką, poranioną przez życie córką Pani Nore. Ich wspólna podróż jest pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocji, a dynamika między nimi została poprowadzona subtelnie, bez nachalności. Suren to bohaterka niejednoznaczna, momentami brutalna, ale jednocześnie niezwykle krucha. Jej obecność wprowadza do historii surowość Północy i pokazuje, jak okrutny potrafi być świat wróżek wobec swoich własnych dzieci.

Antagonistka powieści, Pani Nore, jest uosobieniem mrocznej magii Elfhame. Jej armia potworów i bezwzględne dążenie do zemsty tworzą duszną, niemal horrorową atmosferę, która wyróżnia tę książkę na tle innych młodzieżowych fantasy. Holly Black nie łagodzi opisów – mrok jest tu realny, lepki i niepokojący, co z pewnością spodoba się czytelnikom ceniącym bardziej dojrzały ton opowieści.

Styl autorki pozostaje niezmiennie sugestywny i poetycki. Krótkie, precyzyjne zdania budują napięcie, a dialogi są pełne ukrytych znaczeń. Fani wcześniejszych tomów docenią liczne nawiązania do znanych bohaterów, jednak „Następca tronu” doskonale broni się również jako samodzielna historia.

Podsumowując, „Następca tronu” to udane otwarcie nowej dylogii – mroczne, emocjonalne i pełne moralnych dylematów. To książka o władzy, lojalności i cenie, jaką trzeba zapłacić za ocalenie świata. Holly Black po raz kolejny udowadnia, że w kreowaniu baśniowego okrucieństwa nie ma sobie równych. Jeśli Elfhame kiedyś Cię zachwyciło – ta opowieść zrobi to ponownie.

„Następca tronu. Opowieść z Elfhame” to długo wyczekiwany powrót Holly Black do świata, który podbił serca czytelników trylogią Okrutny książę. Autorka po raz kolejny udowadnia, że Elfhame to kraina pełna mroku, intryg i nieoczywistych bohaterów, a magia zawsze ma swoją cenę. Choć akcja rozgrywa się osiem lat po wydarzeniach znanych z historii Jude i Cardana, książka ani na...

Uwielbiam w jaki sposób autorka posługuje się naturą. W książce kolor nigdy nie jest tylko zielony, ma za to odcień gnijącej trawy albo młodej ropuchy. Fabuła była również wciągająca jak w poprzednich częściach serii

Uwielbiam w jaki sposób autorka posługuje się naturą. W książce kolor nigdy nie jest tylko zielony, ma za to odcień gnijącej trawy albo młodej ropuchy. Fabuła była również wciągająca jak w poprzednich częściach serii

Po wciągnięciu się w trylogię Okrutnego Księcia miło było odkryć też losy starszego już Dęba i Ren. Historia zaskakująca i pełna magii, czasami przerażająca ale też wzruszająca

Po wciągnięciu się w trylogię Okrutnego Księcia miło było odkryć też losy starszego już Dęba i Ren. Historia zaskakująca i pełna magii, czasami przerażająca ale też wzruszająca

Comfort uniwersum

Comfort uniwersum

Jak dobrze wrócić do Elfhame!

Bardzo polubiłam się z Ren, nie aż tak bardzo jak z Jude, ale dalej, miło się czyta historię, w której autorka nie robi z głównej bohaterki idiotki.

Koniec trochę złamał mi serce, ale mam nadzieję że kolejny tom to naprawi.

Jak dobrze wrócić do Elfhame!

Bardzo polubiłam się z Ren, nie aż tak bardzo jak z Jude, ale dalej, miło się czyta historię, w której autorka nie robi z głównej bohaterki idiotki.

Koniec trochę złamał mi serce, ale mam nadzieję że kolejny tom to naprawi.

CO TO ZA ZAKOŃCZENIE JENY

CO TO ZA ZAKOŃCZENIE JENY