Szkarłatna litera

Bardzo ciekawa powieść psychologiczna pokazująca jak społeczeństwo, religia i inne dogmaty mogą uwiezić umysł człowieka w pułapce. Poruszające

Bardzo ciekawa powieść psychologiczna pokazująca jak społeczeństwo, religia i inne dogmaty mogą uwiezić umysł człowieka w pułapce. Poruszające

Na pewno nie jest to łatwa w odbiorze powieść, która skupia jest na zachowaniach głównych bohaterów w określonej sytuacji,która dla obojga jest problemem.
Główna bohaterka Hester Prynne doświadcza tego czego symbolem jest tytułowa Szkarłatna Litera w sytuacji w której ukrywa kto jest ojcem jej córki.
Sama powieść obfituje w portrety psychologiczne bohaterów, w wątpliwości głównych bohaterów podczas podejmowania decyzji.Jest bardzo ciekawym studium w czasie którym wyjawienie prawdy mogło doprowadzić do skomplikowanej sytuacji wobec obojga bohaterów.

Na pewno nie jest to łatwa w odbiorze powieść, która skupia jest na zachowaniach głównych bohaterów w określonej sytuacji,która dla obojga jest problemem.
Główna bohaterka Hester Prynne doświadcza tego czego symbolem jest tytułowa Szkarłatna Litera w sytuacji w której ukrywa kto jest ojcem jej córki.
Sama powieść obfituje w portrety psychologiczne bohaterów, w wątpliwości...

Hawthorne pokazuje, jak łatwo społeczeństwo przykleja człowiekowi piętno i jak niszcząca potrafi być wina, zwłaszcza gdy wynika bardziej z presji i wstydu niż z realnego „zła”. Najciekawsze jest tu zestawienie perspektyw: kobiety publicznie napiętnowanej i mężczyzny, którego nikt oficjalnie nie oskarża, ale który potrafi ukarać samego siebie jeszcze dotkliwiej. W tle pojawia się urażona duma, złośliwość „porządnych” ludzi, okrucieństwo tłumu oraz myśl, że człowiek potrafi przyzwyczaić się niemal do wszystkiego – nawet do wykluczenia, ja do tej książki podchodziłam z dość mglistą wiedzą – bardziej kojarzyłam ją przez film „Łatwa dziewczyna” pewnie jak wszyscy inni niż z samej lektury. Wiedziałam tylko, że to amerykański klasyk z 1850 roku, opisujący purytańską Nową Anglię połowy XVII wieku, właśnie dlatego zaskoczyło mnie, jak bardzo ta powieść potrafi być przenikliwa i – jak na swoje czasy – empatyczna wobec kobiety.

To nadal książka aktualna, choć czuć jej wiek: styl bywa cięższy, a realia purytańskiego świata mogą dziś szokować. Dlatego widzę ją raczej jako lekturę dla czytelników dojrzalszych – takich jak ja, którzy potrafią zachować dystans i nie pomylić opisu tamtej moralności z jej pochwałą, wielkim atutem jest tło historyczne: ludzie, którzy często mają jeszcze w pamięci Stary Kontynent, próbują budować nowe życie w Ameryce, pod silnym wpływem religii i społecznej kontroli. I zostaje we mnie jedno pytanie: skoro narrator potrafi mówić o „postępie” względem ludzi sprzed dwóch stuleci, to jak my – i w przyszłości ktoś z 2200 roku – ocenimy tamte i nasze dzisiejsze czasy, książka ciekawa i motywem historicznym więc już jest plus ciekawa klastyka literacka do której pewnie nie raz wrócę polecam 🫶

Hawthorne pokazuje, jak łatwo społeczeństwo przykleja człowiekowi piętno i jak niszcząca potrafi być wina, zwłaszcza gdy wynika bardziej z presji i wstydu niż z realnego „zła”. Najciekawsze jest tu zestawienie perspektyw: kobiety publicznie napiętnowanej i mężczyzny, którego nikt oficjalnie nie oskarża, ale który potrafi ukarać samego siebie jeszcze dotkliwiej. W tle...

Niełatwa już w odbiorze klasyczna pozycja (ze względu na rozbudowaną składnię, szczegółowość opisów ... ),nie mniej ciekawa. "Ciemne obfite włosy lśniły tak mocno, że odbijały blask słońca, oblicze zaś uderzało nie tylko pięknością regularnych rysów i olśniewającą karnacją, lecz także siłą wyrazu śmiało zarysowanych brwi i głębokich czarnych oczu. (...) Lecz szczegółem, który przyciągał wszystkie oczy (...) była SZKARŁATNA LITERA (...). Usuwała [ona] Hester Prynne poza nawias zwyczajnych ludzkich więzów i zamykała we własnym odrębnym świecie". Jak to jest żyć ze stygmatem? Co wybrać - czy próbować usprawiedliwiać swoją decyzję czy też zachować honor i nie zdradzić ojca swego dziecka niestety z nieprawego łoża... Jak zareaguje otoczenie? Co wywoła w tłumie zainstniała sytuacja cudzołostwa? Kto ma ponieść konsekwencje matka, a może ojciec ...? W jaki sposób Hester Prynne spróbuje ikładać sobie życie ? ... Ciekawe ... Uff, koniec nie najgorszy ... spodziewałam się tragedii ...

Niełatwa już w odbiorze klasyczna pozycja (ze względu na rozbudowaną składnię, szczegółowość opisów ... ),nie mniej ciekawa. "Ciemne obfite włosy lśniły tak mocno, że odbijały blask słońca, oblicze zaś uderzało nie tylko pięknością regularnych rysów i olśniewającą karnacją, lecz także siłą wyrazu śmiało zarysowanych brwi i głębokich czarnych oczu. (...) Lecz szczegółem,...

to przykład literatury klasycznej, w której centrum autor lokuje przemianę kobiety naznaczonej piętnem cudzołóstwa w moralny autorytet własnej społeczności. świetnie udaje się tu sportretować nie tylko kolektywne podejście do opresji, ale przede wszystkim skutki nieoczekiwanego przesunięcia odpowiedzialności za czyn. narracja pozostaje pełna symboliki, również tej wyprzedzającej swoje czasy - w głównej bohaterce możemy bowiem dopatrywać się alegorii kobiecej autonomii.

to przykład literatury klasycznej, w której centrum autor lokuje przemianę kobiety naznaczonej piętnem cudzołóstwa w moralny autorytet własnej społeczności. świetnie udaje się tu sportretować nie tylko kolektywne podejście do opresji, ale przede wszystkim skutki nieoczekiwanego przesunięcia odpowiedzialności za czyn. narracja pozostaje pełna symboliki, również tej...

Postawa Hester Prynne budzi szacunek. Pomimo upokorzenia i odrzucenia udaje jej się zachować godność i siłę wewnętrzną. Postępuje przy tym metodycznie, nie pozwala by jej bunt przybrał rozmiary nie do opanowania. Odpowiada tłumowi - nie liczę się z waszym zdaniem. Na drugim biegunie tej historii stoi pastor Dimmesdale, żyjący w kłamstwie i strachu przed osądem innych. Ci, co uważają się za bezgrzesznych, często miewają odmienną, wręcz przeciwną naturę. To tak, jak obecnie. Stąd wypływa uniwersalność tej powieści.

Postawa Hester Prynne budzi szacunek. Pomimo upokorzenia i odrzucenia udaje jej się zachować godność i siłę wewnętrzną. Postępuje przy tym metodycznie, nie pozwala by jej bunt przybrał rozmiary nie do opanowania. Odpowiada tłumowi - nie liczę się z waszym zdaniem. Na drugim biegunie tej historii stoi pastor Dimmesdale, żyjący w kłamstwie i strachu przed osądem innych. Ci,...

10/10

10/10

6,5/10

"Szkarłatna litera" obiła mi się kiedyś o uszy, ale nie wiedziałam nic na jej temat, oprócz tego, że bohaterką jest kobietą "upadłą".

Historia jest prosta, jednowątkowa. Ma zaledwie czterech istotnych bohaterów, ale czytało mi się ją całkiem przyjemnie i szybko. Książka porusza tematykę zdrady, miłości, hańby, wyrzutów sumienia i niszczącej zemsty. Autor poświęca dużo miejsca wewnętrznym rozterkom bohaterów i ich portretom psychologicznym, co bardzo mi się podobało.

Jeśli chodzi o bohaterów, mamy Hester Pryne, słomianą wdowę, kobietę, która w wyniku romansu urodziła dziecko; Pearl, czyli rzeczoną córeczkę; tajemniczego kochanka oraz męża Hester, który przybywa do osady i postanawia odkryć tożsamość kochanka i odegrać się na nim. Myślałam, że mąż zostanie przedstawiony jako ofiara, tymczasem okazał się on być głównym antagonistą. Zaskoczyła mnie kreacja postaci kochanka - w powieści nie ma co prawda śledztwa i powolnego podsuwania tropów i odkrywania jego tożsamości, ale spodziewałam się, że będzie to raczej klasyczny typ bogatego uwodziciela, który nie dba o kobietę. Zamiast tego Nathaniel Hawthorne wykreował człowieka, który z powodu tchórzostwa ukrywa swoją winę przed całym światem, ale wyrzuty sumienia niszczą go wewnętrznie. Do Hester nie mam zarzutów. Z kolei irytowała mnie Pearl. Zauważyłam, że wielu pisarzy ma problem z realistycznym przedstawianiem dzieci. Trzyletnia Pearl wykazuje inteligencję na poziomie dziesięciolatki, ale siedmioletnia Pearl to paskudne, rozwydrzone dziecysko, które w jednej chwili potrafi stanąć i krzyczeć jak pięciolatka w amoku (bo jej mamusia zdjęła szkarłatną literę i biedne dziecko nie mogło jej poznać),a w drugiej przemawia jak pięćdziesięcioletni filozof, mędrzec, który swymi dwuznacznymi słowami porusza sumienie Hester (większość wypowiedzi Pearl krąży wokół szkarłatnej litery, czyli symbolu hańby, który nosi Hester). Dziewczynka jest postacią niezwykle metaforyczną, w rzeczywistości to ona jest szkarłatną literą - widocznym następstwem zakazanego romansu, chodzącym wyrzutem sumienia, której obecność i wypowiedzi tak na prawdę mają pogłębiać portrety psychologiczne i wewnętrzne dylematy jej rodziców.

Fabuła ma dramatyczną budowę, to znaczy, gdy pojawia się nadzieja na szczęśliwe rozwiązanie akcji, bohaterowie muszą skonfrontować się z czymś, co krzyżuje ich plany.

Jak na powieść napisaną w połowie XIX wieku, autor podchodzi z dużą wrażliwością do kobiet, ich uwikłania w konwenanse i stosunki społeczne. Często zwraca uwagę na surowość purytańskich obyczajów, w ten sposób tłumacząc współczesnym sobie czytelnikom rzeczy, które dziewiętnastowiecznym Amerykanom mogłyby wydawać się dziwne i niezrozumiałe. Uśmiechnęłam się, gdy przeczytałam, jak autor stwierdza, że w porównaniu do nas (czyli ludzi XIX wieku),purytańscy osadnicy byli bardzo zabobonni.

Czytałam ebooka z topornym tłumaczeniem, chyba bardzo starym, ale kwiatki w stylu "Nowa Anglija", "kolonija" itp. były irytujące.

"Szkarłatnej litery" nie uznałabym za "must have", który każdy musi przeczytać, ale myślę, że warto po nią sięgnąć i podejść do niej raczej z otwartą głową, bez oczekiwań.

6,5/10

"Szkarłatna litera" obiła mi się kiedyś o uszy, ale nie wiedziałam nic na jej temat, oprócz tego, że bohaterką jest kobietą "upadłą".

Historia jest prosta, jednowątkowa. Ma zaledwie czterech istotnych bohaterów, ale czytało mi się ją całkiem przyjemnie i szybko. Książka porusza tematykę zdrady, miłości, hańby, wyrzutów sumienia i niszczącej zemsty. Autor poświęca...

Do tej książki podchodziłam z dość mglistą wiedzą – bardziej kojarzyłam ją przez film „Łatwa dziewczyna” niż z samej lektury. Wiedziałam tylko, że to amerykański klasyk z 1850 roku, opisujący purytańską Nową Anglię połowy XVII wieku. I właśnie dlatego zaskoczyło mnie, jak bardzo ta powieść potrafi być przenikliwa i – jak na swoje czasy – empatyczna wobec kobiety.

Hawthorne pokazuje, jak łatwo społeczeństwo przykleja człowiekowi piętno i jak niszcząca potrafi być wina, zwłaszcza gdy wynika bardziej z presji i wstydu niż z realnego „zła”. Najciekawsze jest tu zestawienie perspektyw: kobiety publicznie napiętnowanej i mężczyzny, którego nikt oficjalnie nie oskarża, ale który potrafi ukarać samego siebie jeszcze dotkliwiej. W tle pojawia się urażona duma, złośliwość „porządnych” ludzi, okrucieństwo tłumu oraz myśl, że człowiek potrafi przyzwyczaić się niemal do wszystkiego – nawet do wykluczenia.

To nadal książka aktualna, choć czuć jej wiek: styl bywa cięższy, a realia purytańskiego świata mogą dziś szokować. Dlatego widzę ją raczej jako lekturę dla czytelników dojrzalszych – takich, którzy potrafią zachować dystans i nie pomylić opisu tamtej moralności z jej pochwałą.

Dodatkowym atutem jest tło historyczne: ludzie, którzy często mają jeszcze w pamięci Stary Kontynent, próbują budować nowe życie w Ameryce, pod silnym wpływem religii i społecznej kontroli. I zostaje we mnie jedno pytanie: skoro narrator potrafi mówić o „postępie” względem ludzi sprzed dwóch stuleci, to jak my – i w przyszłości ktoś z 2200 roku – ocenimy tamte i nasze dzisiejsze formy stygmatyzowania?

Do tej książki podchodziłam z dość mglistą wiedzą – bardziej kojarzyłam ją przez film „Łatwa dziewczyna” niż z samej lektury. Wiedziałam tylko, że to amerykański klasyk z 1850 roku, opisujący purytańską Nową Anglię połowy XVII wieku. I właśnie dlatego zaskoczyło mnie, jak bardzo ta powieść potrafi być przenikliwa i – jak na swoje czasy – empatyczna wobec kobiety.

Hawthorne...

✨️ Q: Jaka była najgorsza lektura szkolna, którą zmuszeni byliście przeczytać?

Raczej nie lubimy lektur i jest to dość oczywista sprawa. Kto cieszyłby się z tego, że jest zmuszony czytać książkę, która nie zawsze okazuje się być w zakresie jego upodobań? Umówmy się, przecież to brzmi jak idealny przepis na zastój czytelniczy! A to już jest dość konkretny problem...

🖤 Klasyka literatury charakteryzuje się tym, że nigdy nie wiesz czy trafisz na tą fajną jej stronę, czy akurat na tą, która do bycia niezbyt lubianą lekturą szkolną aspiruje wręcz idealnie. I niestety... "Szkarłatna litera" chyba należy do tych drugich.

🖤 Hester- młoda kobieta, która już na zawsze będzie nosić na swojej piersi wielką szkarłatną literę A.
Wszystko za sprawą nieślubnego dziecka, które poczęła w czasie, gdy jej mąż uznawany był za zaginionego. Teraz, by móc odkupić swoje winy, musi zgodzić się na znak hańby, który staje się jej symbolem rozpoznawczym.

🖤 Przesłanie tej książki jest niezwykle ważne i tego na pewno nie będę tutaj pomijać. Główna bohaterka jest uosobieniem ogromnej kobiecej siły, odnowy i walki o swoje racje. Wszyscy i wszystko może być przeciwko tobie, ale przetrwasz dopóty, dopóki masz siłę walczyć i sam znasz swoją wartość. Nie definiuje się czyjaś opinia, to co nosisz czy to, co inni próbują ci wmówić. Na tym polega prawdziwa odwaga- zaakceptować siebie i nie pozwolić na to, aby ktoś wyznaczał twoją wartość.

🖤 Mimo że całkowicie zgadzam się z kwestiami, które porusza ta książka, po prostu nie czytało mi się jej najlepiej. Nawet nie chodzi o język, który oczywiście nie jest tutaj zbyt łatwy w odbiorze, ale o sam sposób przedstawienia całej tej powieści. Ogromna ilość rozważań i przemyśleń, a mało akcji i dialogów. Choć rozumiem sens tego zabiegu, to zdecydowanie nie jestem jego najwiekszą fanką.

[współpraca barterowa]

✨️ Q: Jaka była najgorsza lektura szkolna, którą zmuszeni byliście przeczytać?

Raczej nie lubimy lektur i jest to dość oczywista sprawa. Kto cieszyłby się z tego, że jest zmuszony czytać książkę, która nie zawsze okazuje się być w zakresie jego upodobań? Umówmy się, przecież to brzmi jak idealny przepis na zastój czytelniczy! A to już jest dość konkretny problem...

🖤...