Czechy. To nevymyslíš

Zaczyna się całkiem nieźle od opisu Pragi, ale potem okazuje się, że autor postanowił opisać zbyt wiele tematów, mając do dyspozycji ograniczoną liczbę stron do zagospodarowania. Wychodzi więc z tego praca bardzo mocno skrótowa i nie oddająca w pełni czeskiej specyfiki. Na dodatek słabe są wstawki polityczne, a rzeczywistość wręcz zmiażdżyła autora, bo Czesi po przyjęciu tysięcy Ukraińców ostatecznie wybrali władzę, która nie chce pomagać Ukrainie i najchętniej pozbyłaby się jej obywateli ze swojego kraju.

Zaczyna się całkiem nieźle od opisu Pragi, ale potem okazuje się, że autor postanowił opisać zbyt wiele tematów, mając do dyspozycji ograniczoną liczbę stron do zagospodarowania. Wychodzi więc z tego praca bardzo mocno skrótowa i nie oddająca w pełni czeskiej specyfiki. Na dodatek słabe są wstawki polityczne, a rzeczywistość wręcz zmiażdżyła autora, bo Czesi po przyjęciu...

Niestety, ale książka nie podeszła mi wcale a wcale. Zgadzam się z poprzednimi opiniami - autor chciał złapać kilka srok za ogon (i wszystkie mu uciekły). Reportaż ten mógłby być o wiele ciekawszy gdyby np wzorem innych ogólno-krajowo-podróżniczo-makłowiczowych reportaży skupił się objeżdżając Czechy np z Północy na Południe, wplatając w historię regionu, jakieś ciekawostki, historię ogólną, savoir-vivre etc etc. Zamiast tego mamy różnej jakości i długości rozdziały, które chaotycznie łączą się w całość, co chwila odwołując się do Pragi i do osobistych przeżyć autora (co za przeproszeniem, ale niestety guzik mnie to interesuję. Niestety w Pradze jeszcze nie byłem, a nie czytałem jeszcze innych książek Pana Kaczorowskiego). Niemniej, książka ta może być fajnym wstępem dla laika, co rzeczywiście o Czechach słyszał tyle, że piją pivo i śmiesznie mówią (choć może bardziej byłbym skłonny polecić im wtedy Jakuba Medka, ale mniejsza o to). Autor na pewno poświęcił dużo pracy na napisanie tej książki i ma ogrom wiedzy i pasji o omawianego tematu, ale z powodów wyżej wymienionych, nie mogę wystawić wyższej noty, nawet jeśli bardzo bym chciał.

Niestety, ale książka nie podeszła mi wcale a wcale. Zgadzam się z poprzednimi opiniami - autor chciał złapać kilka srok za ogon (i wszystkie mu uciekły). Reportaż ten mógłby być o wiele ciekawszy gdyby np wzorem innych ogólno-krajowo-podróżniczo-makłowiczowych reportaży skupił się objeżdżając Czechy np z Północy na Południe, wplatając w historię regionu, jakieś...

Aleksander Kaczorowski, jeden z najwybitniejszych polskich bohemistów, w swojej książce „Czechy. To nevymyslíš” nie próbuje tworzyć kolejnego przewodnika turystycznego po Pradze. Zamiast tego serwuje nam literacką i historyczną ucztę, która rozbija powierzchowne stereotypy o „wesołym Czechu z piwem w dłoni”. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce wyjść poza ramy czeskiego humoru i zrozumieć, co kryje się w duszy narodu, który – jak głosi tytuł – „sam by tego nie wymyślił”.

Poza maskę Szwejka
Autor od pierwszych stron rzuca wyzwanie polskiemu postrzeganiu Czechów. My, Polacy, często patrzymy na nich przez pryzmat Szwejka, Krecika czy lekkich komedii filmowych. Kaczorowski brutalnie, choć z wielką klasą, przypomina, że ta powierzchowna lekkość to często pancerz ochronny. Analizując losy takich postaci jak Bohumil Hrabal, Václav Havel czy Ota Pavel, autor pokazuje, że czeska kultura jest głęboko zakorzeniona w tragizmie, traumach historycznych i trudnych wyborach moralnych.

Książka jest zbiorem esejów i szkiców, które układają się w fascynującą opowieść o narodzie, który musiał przetrwać między wielkimi mocarstwami, wybierając drogę przetrwania zamiast straceńczej walki. Kaczorowski z chirurgiczną precyzją analizuje momenty zwrotne w czeskiej historii – od porażki na Białej Górze, przez Monachium, aż po Praską Wiosnę i aksamitną rewolucję.

Piwo, literatura i polityka
Siłą tej książki jest jej wielowymiarowość. Autor płynnie przechodzi od anegdot o przesiadywaniu w gospoda (które w Czechach są centrami życia intelektualnego) do głębokich analiz literackich. Kaczorowski pokazuje, że czeskość to stan umysłu – specyficzne połączenie plebejskości z wysoką kulturą, ateizmu z głęboką potrzebą sensu oraz ironii, która pozwala oswoić nawet największy mrok.

Szczególnie poruszające są fragmenty poświęcone Hrabalowi. Kaczorowski, będąc biografem wielkiego pisarza, potrafi nakreślić jego portret w sposób niemal intymny, pokazując, jak „małe życie” zwykłych ludzi staje się w czeskiej literaturze wielką metafizyką.

Dlaczego warto?
„Czechy. To nevymyslíš” to książka napisana z ogromną erudycją, ale pozbawiona akademickiego zadęcia. Styl Kaczorowskiego jest lekki, potoczysty i pełen intelektualnej pasji. To nie jest tylko opowieść o sąsiadach; to lustro, w którym my, Polacy, możemy przejrzeć nasze własne kompleksy, mity narodowe i podejście do historii.

Autor nie boi się trudnych tematów, takich jak czeski kolaboracjonizm, stosunek do Niemców sudeckich czy specyficzna odmiana cynizmu. Jednocześnie robi to z ogromną empatią, dzięki czemu po lekturze Czechy stają się nam bliższe nie jako pocztówkowy kraj, ale jako naród z krwi i kości, zmagający się z tymi samymi demonami nowoczesności co reszta Europy.Podsumowując, książka Aleksandra Kaczorowskiego to błyskotliwy, wielowarstwowy portret narodu, który warto znać lepiej. To lektura, która bawi, uczy, a przede wszystkim – zmusza do myślenia.

Aleksander Kaczorowski, jeden z najwybitniejszych polskich bohemistów, w swojej książce „Czechy. To nevymyslíš” nie próbuje tworzyć kolejnego przewodnika turystycznego po Pradze. Zamiast tego serwuje nam literacką i historyczną ucztę, która rozbija powierzchowne stereotypy o „wesołym Czechu z piwem w dłoni”. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce wyjść poza ramy...

Aleksander Kaczorowski bez wątpienia jest ekspertem w sprawie Czech. Jest autorem wybitnych biografii Havla, Oty Pavla i Hrabala.
Ale ta książka nie rzuciła mnie na kolana. Mnogość tematów, wątków i osób sprawia, że wszystko jest potraktowane zbyt powierzchownie.

Aleksander Kaczorowski bez wątpienia jest ekspertem w sprawie Czech. Jest autorem wybitnych biografii Havla, Oty Pavla i Hrabala.
Ale ta książka nie rzuciła mnie na kolana. Mnogość tematów, wątków i osób sprawia, że wszystko jest potraktowane zbyt powierzchownie.

Książka z serii: Napiszę wszystko, co wiem o Czechach. O zabytkach, o kulturze, o historii o ludziach. Przyjemna dla czechofila. Ale rewolucji w moim myśleniu Czechach nie dokonała.

Książka z serii: Napiszę wszystko, co wiem o Czechach. O zabytkach, o kulturze, o historii o ludziach. Przyjemna dla czechofila. Ale rewolucji w moim myśleniu Czechach nie dokonała.

To niestety nie jest dobra książka, co o tyle zaskakuje, że napisał ją dobry autor z ogromną wiedzą w temacie i z darem do snucia opowieści.

Tymczasem tutaj dostajemy garść banałów, garść osobistych anegdot, wielki wór artykułów z Wiki a wszystko bez ładu i składu.

To trochę wygląda tak, jakby wydawca przyszedł do Autora i zarządził - a weź że coś napisz o Czechach, ludzi ten temat interesuje, ciebie z nim kojarzą, więc na pewno się to sprzeda.

To niestety nie jest dobra książka, co o tyle zaskakuje, że napisał ją dobry autor z ogromną wiedzą w temacie i z darem do snucia opowieści.

Tymczasem tutaj dostajemy garść banałów, garść osobistych anegdot, wielki wór artykułów z Wiki a wszystko bez ładu i składu.

To trochę wygląda tak, jakby wydawca przyszedł do Autora i zarządził - a weź że coś napisz o Czechach, ludzi...

Nie wiem czy polubimy naszych południowych sąsiadów po lekturze książki, nie wiem czy przestaniemy ich lubić, ale na pewno lepiej Ich zrozumiemy. Polecam.

Nie wiem czy polubimy naszych południowych sąsiadów po lekturze książki, nie wiem czy przestaniemy ich lubić, ale na pewno lepiej Ich zrozumiemy. Polecam.

Bohemista i miłośnik Czech, Aleksander Kaczorowski pisze o tym wszystkim, co najważniejsze u naszych południowych sąsiadów. W pewnym stopniu książka jest przewodnikiem turystycznym - bardzo ciekawym, bo opartym na osobistych, wieloletnich doświadczeniach autora. Może trochę możnaby przyczepić się do proporcji - Praga zdecydowanie dominuje tu nad resztą kraju. Wiele miejsca autor poświęca też czeskiemu jedzeniu i piciu, a mówiąc ściśle, czeskiemu piwu. Solidny rozdział opisuje też historię kraju od czasów najdawniejszych do współczesności. Sporo miejsca poświęcono mentalności i kulturze Czechów - dlaczego naród czeski stracił wiarę; czy łatwo nauczyć się czeskiego; o czym jest czeska literatura; czy Krecik i Rumcajs wciąż są na topie. Ostatnia część pokazuje nam sytuację gospodarczą kraju, ale również przedstawia najbogatszych Czechów.

W książce znalazły się też trzy wkładki z naprawdę robiącymi wrażenie zdjęciami.
Dla mnie czytanie tej publikacji było bardzo ciekawym doświadczeniem, bo w większości przeczytałem ją będąc w Ołomuńcu i Hradcu Kralove.

Bohemista i miłośnik Czech, Aleksander Kaczorowski pisze o tym wszystkim, co najważniejsze u naszych południowych sąsiadów. W pewnym stopniu książka jest przewodnikiem turystycznym - bardzo ciekawym, bo opartym na osobistych, wieloletnich doświadczeniach autora. Może trochę możnaby przyczepić się do proporcji - Praga zdecydowanie dominuje tu nad resztą kraju. Wiele miejsca...

sięgnęłam po tę książkę chcąc zrobić sobie background pod nadchodzący wyjazd do Pragi, ale niestety niemożebnie mnie znudziła. coś tam już wiedziałam, to nie pierwsza wycieczka w tamte strony, nie dowiedziałam się niczego nowego poza prywatą Pana Autora.

sięgnęłam po tę książkę chcąc zrobić sobie background pod nadchodzący wyjazd do Pragi, ale niestety niemożebnie mnie znudziła. coś tam już wiedziałam, to nie pierwsza wycieczka w tamte strony, nie dowiedziałam się niczego nowego poza prywatą Pana Autora.

Hmm 🤔, ciężko zacząć bo ocena może surowa ale nie umiem inaczej. Przeczytałem dość szybko co jest plusem no i to tyle z plusów.

Kilka rozdziałów czułem jak by były wyjęte żywcem z wikipedii. Czy to historia Czech (po co pisać coś co nie wychodzi poza podstawy),historia najbogatszych Czechów Wikipedia i mógłbym wymieniać.

A zapomniałem moim ulubionym rozdziałem był "przewodnik po Czechach" czyli bierzemy wszystkie nazwy z wikipedii i wrzucamy w książkę. Podstawowe tylko wymienienie, dla mnie bardzo słabe.

O kuchni jest wspomniane że taka kuchnia faktycznie jest ale o szczegółach zapomnij.

Niby jest kompendium wiedzy o Czechach a wyszedł nie wiem jak to na zwać. Mocno przeciętna książka, zdecydowanie nie polecam

Hmm 🤔, ciężko zacząć bo ocena może surowa ale nie umiem inaczej. Przeczytałem dość szybko co jest plusem no i to tyle z plusów.

Kilka rozdziałów czułem jak by były wyjęte żywcem z wikipedii. Czy to historia Czech (po co pisać coś co nie wychodzi poza podstawy),historia najbogatszych Czechów Wikipedia i mógłbym wymieniać.

A zapomniałem moim ulubionym rozdziałem był...