Las ożywionego mitu

Utytułowana, nietuzinkowa powieść, niedająca się jednoznacznie zaszufladkować. Formalnie rzecz biorąc jest to fantasy, ale z rodzaju problemowych, nieledwie filozoficznych, czyli mocno odbiegających od powszechnego pojęcia o tym gatunku (no wiecie, smoki, rycerze i chutliwe księżniczki). Przy tym jest to powieść wyraźnie wpasowująca się w dawny rodzaj narracji, typowo brytyjski, z powolnym wprowadzaniem informacji i budowaniem otoczki tchnącej w jakiś sposób staroświeckością (powrót z wojny, upadająca rezydencja, rodzinne tajemnice).

O co w niej konkretnie chodzi? O specyficzne działanie lasu sąsiadującego z rezydencją. Lasu małego optycznie, ale w rzeczywistości wykraczającego poza nasz wymiar i w środku po prostu gigantycznego, będącego fragmentem pierwotnej kniei. Trudno jednak wejść do niego na więcej niż kilkadziesiąt metrów, a do tego ma specyficzną cechę - potrafi wyciągać z podświadomości człowieka (wyłącznie takiego, co to jest świadomy istnienia zjawiska) wzorce mitów i powoływać do życia tzw. mitotwory, czyli ludzi (i nie tylko) będących prawzorcami postaci przewijających się przez legendy i mitologię (np. kobieta będąca pierwowzorem Ginewry).

Idea takiego lasu i powstawania mitotworów jest fascynująca i przemyślana na wielu poziomach, gorzej jednak poszło z samą konstrukcją fabuły. Została ona podzielona na trzy bloki, z czego pierwsza dwa - nie oszukujmy się - są dość nudne, bo jeden podaje podstawową wiedzę o badaniach prowadzonych przez ojca bohatera i o samym zjawisku, a drugi w zasadzie koncentruje się na codziennym życiu bohatera i na jego rozwijającym się romansie z Guiwenneth. Przy czym jej obecność niczego nie wyjaśnia, bo bohater nie zna jej języka i nie są w stanie tak naprawdę się dogadać. Dopiero trzecia część, z wyprawą do lasu, serwuje coś, co można nazwać akcją. No ale trzeba najpierw "przegryźć się" przez blisko dwieście stron, czyli więcej niż połowę objętości.

Mimo to warto się zapoznać z "Lasem ożywionego mitu", bo to zupełnie nietypowe doświadczenie literackie, w dodatku zmuszające chwilami do intelektualnego zmierzenia się z wcale nie tak prostymi konceptami antropologicznymi.

Dodatkowy plus dla wydawcy za sensowne posłowie, choć równocześnie szkoda, że ograniczył się do wznowienia pierwszych dwóch tomów, nie wydając kolejnych pięciu, które wciąż pozostają u nas nieznane.

Utytułowana, nietuzinkowa powieść, niedająca się jednoznacznie zaszufladkować. Formalnie rzecz biorąc jest to fantasy, ale z rodzaju problemowych, nieledwie filozoficznych, czyli mocno odbiegających od powszechnego pojęcia o tym gatunku (no wiecie, smoki, rycerze i chutliwe księżniczki). Przy tym jest to powieść wyraźnie wpasowująca się w dawny rodzaj narracji, typowo...

Jedna z lepszych książek jakie czytałem, szukam podobnych książek, niech ktoś mi napisze, bo nawet AI nie daje sobie z tym rady i poleca mi wiedźmina("bo mity").
Druga książka z serii, Lavondyss, jest z punktu widzenia kobiety, też dobra, ale przekombinowana.

Jedna z lepszych książek jakie czytałem, szukam podobnych książek, niech ktoś mi napisze, bo nawet AI nie daje sobie z tym rady i poleca mi wiedźmina("bo mity").
Druga książka z serii, Lavondyss, jest z punktu widzenia kobiety, też dobra, ale przekombinowana.

Cóż to była za niezwykła podróż! W momencie gdy byłam pewna, że fantastyka niczym nie może mnie już zaskoczyć - weszłam do Lasu...

To nietypowa historia, która powoli oddziałuje na umysł czytelnika na równi z tym jak wpływa na swoich własnych bohaterów.

Przenosimy się do Anglii w czasy około wojenne - będziemy balansować między czasem obecnym, a minionym. Autor nie musi szczególnie wysilać się by zbudować atmosferę subtelnej grozy i wiszącego w powietrzu napięcia. Starczy, że opisuje tamtejszy pozamiejski krajobraz. Co może być bardziej niepokojącego od prawdziwego lasu tchnącego pierwotnym duchem, w zamglonej Anglii? Chyba jedynie to co widzimy kątem oka, na granicy jaźni- mitotwory.

Ta książka to niesamowita podróż przez folklor i wierzenia, celtyckie legendy, które rosły i przekształcały się od zamierzchłych czasów. To oryginalna opowieść, której nie potrzeba bronić bo broni się sama z siebie.

Wyruszcie w podróż w głąb Lasu bo naprawdę warto.

Cóż to była za niezwykła podróż! W momencie gdy byłam pewna, że fantastyka niczym nie może mnie już zaskoczyć - weszłam do Lasu...

To nietypowa historia, która powoli oddziałuje na umysł czytelnika na równi z tym jak wpływa na swoich własnych bohaterów.

Przenosimy się do Anglii w czasy około wojenne - będziemy balansować między czasem obecnym, a minionym. Autor nie musi...

"Las ożywionego mitu" zachęca do wstąpienia między jego drzewa już od pierwszych stron. Powieść trzyma dobry poziom aż do samego końca.

"Las" dostałem wymieniając się za swoją powieść, po usłyszeniu, że znajdę tam ukochaną mitologię celtycką. Co prawda nie ma jej tam tyle na ile liczyłem, ale i tak jestem zadowolony, bo sama książka jest naprawdę dobra.
Historia jest dobrze poprowadzona i wciągająca, bohaterowie różnorodni i ciekawi.

Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to miałem wrażenie, że kilka wątków prowadziło donikąd. Przy tym większość przyjemnie się czyta i nie zwraca się na to uwagi aż do samego końca, to jeden brzmiał w zamyśle tak ciekawie, że byłem rozczarowany, iż tak naprawdę skończył się po kilku stronach i zupełnie nic nie wniósł, poza drobną dyskusją filozoficzną.

"Las ożywionego mitu" zachęca do wstąpienia między jego drzewa już od pierwszych stron. Powieść trzyma dobry poziom aż do samego końca.

"Las" dostałem wymieniając się za swoją powieść, po usłyszeniu, że znajdę tam ukochaną mitologię celtycką. Co prawda nie ma jej tam tyle na ile liczyłem, ale i tak jestem zadowolony, bo sama książka jest naprawdę dobra.
Historia jest...

[...] Bohaterowie tej historii to przede wszystkim przedstawiciele rodziny Huxeleyów - senior rodu, George Huxley, człowiek ogarnięty obsesją na punkcie Ryhope Wood oraz dwóch jego synów Christian i Steven, główny protagonista powieści. Poznajmy również obiekt westchnień całej trójki - Guiwenneth, o której nie powiem nic więcej, oraz Harry’ego Keetona, towarzysza naszego bohatera w podróży przez niezwykły las Ryhope. Jednak czytając „Las ożywionego mitu” tylko pozornie mamy do czynienia z kolejną opowieścią o przejściu bohatera z naszego świata, do świata magicznego, gdzie okazuje się on wyczekiwanym herosem, który ma pokonać Złego.

Takich śmiałków czytelnicy fantastyki (i nie tylko) znają na pęczki - należeli do nich m.in. Holger Carlsen z powieści „Trzy serca i trzy lwy” Poula Andersona, Simon Tregarth ze „Świata Czarownic” Andre Norton czy Thomas Covenant z cyklu Stephena Donaldsona. I na pierwszy rzut oka również bohaterowie powieści Holdstocka, weteran wojenny oraz jego kompan, pilot RAF-u, są jak postacie z serii Arthura Conan Doyle’a zapoczątkowanej powieścią „Zaginiony świat” lub protagoniści kilku cykli Edgara R. Burroughsa, zapuszczający się w obce, często prehistoryczne światy z rewolwerem w kieszeni i bez mapy. Jednakże Holdstock idzie w kreacji swoich postaci trzy kroki dalej. Uświadamia je na przykład, że są nie tylko sprawcami opowiadanej historii i (s)twórcami kolejnych wcieleń mitotworów, ale także postaciami wpisanymi w jedną z realizacji jakiegoś odwiecznego archetypu czy mitu (chociażby campbellowskiego monomitu) oraz aktywnymi uczestnikami kolejnej jego odsłony. Jest to zatem swoiste burzenie czwartej ściany, tyle że skierowane niejako do wewnątrz, w głąb snutej opowieści, do jej mitologicznych korzeni, a co za tym idzie do korzeni konwencji fantasy, opowieści o archetypach i toposach, których realizacją okazuje się sama powieść Holdstocka. [...]

Cała recenzja pod linkiem:
https://www.facebook.com/share/1Ebqv7vE4A/

[...] Bohaterowie tej historii to przede wszystkim przedstawiciele rodziny Huxeleyów - senior rodu, George Huxley, człowiek ogarnięty obsesją na punkcie Ryhope Wood oraz dwóch jego synów Christian i Steven, główny protagonista powieści. Poznajmy również obiekt westchnień całej trójki - Guiwenneth, o której nie powiem nic więcej, oraz Harry’ego Keetona, towarzysza naszego...

Niezwykła, oryginalna opowieść, w której główny bohater przechodzi ze świata XX wieku do potężnej puszczy, która stanowi wymieszanie czasów i epok. Pozycja zdecydowanie warta poznania.

Niezwykła, oryginalna opowieść, w której główny bohater przechodzi ze świata XX wieku do potężnej puszczy, która stanowi wymieszanie czasów i epok. Pozycja zdecydowanie warta poznania.

Niesamowita ksiażka!

Niesamowita ksiażka!

Mieszanka fantasy i współczesności w przedziwnym lesie. Najciekawszym, najbardziej żywym rozdziałem jest Serce Lasu. Książka jak "Legenda została rozstrzygnięta na korzyść królestwa". Czy również dla czytelnika?

Mieszanka fantasy i współczesności w przedziwnym lesie. Najciekawszym, najbardziej żywym rozdziałem jest Serce Lasu. Książka jak "Legenda została rozstrzygnięta na korzyść królestwa". Czy również dla czytelnika?

Mimo tego, że warsztatowo zdaje się być przeciętnym czytadłem mieszającym weird i fantasy - to klimat i pomysły pięknie ciągną czytelnika coraz głębiej w głąb Lasu Ożywionego Mitu.

Mimo tego, że warsztatowo zdaje się być przeciętnym czytadłem mieszającym weird i fantasy - to klimat i pomysły pięknie ciągną czytelnika coraz głębiej w głąb Lasu Ożywionego Mitu.

Kocham! <3

Kocham! <3