Powiedz pszczołom, że odszedłem

Czuję zawód po tej lekturze - za długa, momentami zbyt nudna :/
Nie rozumiem tak długich przerw między ksiazkami, a już to, że serial wyprzedził książkę uważam za nieporozumienie. Dla mnie szacunkiem autorów do swoich fanów jest pisanie regularne. I niestety też mi się wydaje, że serial lepszy od samej ksiazki. Aktorzy po prostu zrobili dobra robotę. Dość kontrowersyjny pomysł, ze tylko mały David nie będzie mógł przejść przez kamienie, ale... To prawo autorki.

Czuję zawód po tej lekturze - za długa, momentami zbyt nudna :/
Nie rozumiem tak długich przerw między ksiazkami, a już to, że serial wyprzedził książkę uważam za nieporozumienie. Dla mnie szacunkiem autorów do swoich fanów jest pisanie regularne. I niestety też mi się wydaje, że serial lepszy od samej ksiazki. Aktorzy po prostu zrobili dobra robotę. Dość kontrowersyjny...

Zaczynam rok z wysokiego C. Po tylu wspólnych latach, tysiącach stron i przygód, ciężko podejść do książki obiektywnie, tym bardziej w oderwaniu od poprzedzających tomów. Dla mnie jak ciepły powrót do domu, do znanych i lubianych postaci. Mogłabym słuchać godzinami o samym gospodarzeniu, relacjach międzyludzkich i zwykłych codziennych zajęciach na Fraser's Ridge, bez epickich przygód, spisków, romansów czy bitew i byłabym zadowolona. To właśnie te zwyczajne opisy codzienności z perspektywy Claire są moimi ulubionymi fragmentami serii. Tak, te „nudne” i „rozwleczone”! Totalnie nieobiektywna 9!
PS. Jak ktoś doczytał do 9 tomu to nie wierzę, że mu się książki nie podobają i po 10 nie sięgnie ;)
PS2. Nie oglądałam serialu, boję się :( Tak samo miałam z Grą o Tron / Pieśnią lodu i ognia. Czekam na ostatnie tomy epickich serii, a nawet nie wiem czy dożyję i czy po zamknięciu ostatniego rozdziału będę miała ochotę na ekranizacje. Też ktoś tak ma?
PS3. Dzięki Obcej, ja domator introwertyk, pojechałam w zeszłym roku do Szkocji na objazdówkę kamperem i jest to najpiękniejszy kraj na świecie (Culloden z kamieniem Fraiserów oczywiście odwiedzone)! ;)

Zaczynam rok z wysokiego C. Po tylu wspólnych latach, tysiącach stron i przygód, ciężko podejść do książki obiektywnie, tym bardziej w oderwaniu od poprzedzających tomów. Dla mnie jak ciepły powrót do domu, do znanych i lubianych postaci. Mogłabym słuchać godzinami o samym gospodarzeniu, relacjach międzyludzkich i zwykłych codziennych zajęciach na Fraser's Ridge, bez...

Piszę to z ogromnym bólem serca ale nie urzekł mnie tom “Powiedz pszczołom, że odszedłem”. W większości znudził, czasami obrzydził. Zainteresował tylko sporadycznie i to pod koniec. Zdecydowanie odczuwalny brak weny twórczej to największa wada tego tomu. Autorka nie mając o czym pisać, w większości po prostu “lała wodę”. Treść książki spokojnie można zmieścić na 100 kartkach – bez straty dla fabuły (np. ćwierć książki to przypomnienie tego co było we wcześniejszym tomie). Uważam że książka niepotrzebnie przytacza całe modlitwy, różną korespondencję wraz z pozdrowieniami, a nawet szczegółową listę zakupów z notatkami. Całą masę rozległych opisów, które nic nie wniosły do fabuły - w moim odczuciu- poza znudzeniem czytelnika. Wcześniejszymi tomami byłam zachwycona. Dlaczego wobec tego dałam 5/10? Chyba tylko z sympatii dla całego cyklu, który jest rewelacyjny. Dopiero pod koniec 1216 stronicowego tomu fabuła się rozkręca, ale równie szybko urywa - więc znowu trzeba czekać na kontynuację. Oby już nie pisanej ‘na siłę’ ...

Piszę to z ogromnym bólem serca ale nie urzekł mnie tom “Powiedz pszczołom, że odszedłem”. W większości znudził, czasami obrzydził. Zainteresował tylko sporadycznie i to pod koniec. Zdecydowanie odczuwalny brak weny twórczej to największa wada tego tomu. Autorka nie mając o czym pisać, w większości po prostu “lała wodę”. Treść książki spokojnie można zmieścić na 100...

Jak zwykle pełna akcji i emocji. Już nie mogę doczekać się kolejnej części by poznać dalsze losy bohaterów, a sporo jeszcze do wyjaśnienia.

Jak zwykle pełna akcji i emocji. Już nie mogę doczekać się kolejnej części by poznać dalsze losy bohaterów, a sporo jeszcze do wyjaśnienia.

W tym tomie cała opowieść jest mocno rozwleczona, mam wrażenie, że celowo, alby wszystko zakończyć w 10 tomach. W poprzednich częściach czasem przeskakiwaliśmy o kilka tygodni czy miesięcy a tu narracja była prowadzona jak do serialu, dlatego czytało mi się to trochę inaczej niż poprzednie tomy.
Przeczytałam gdzieś, że ostatni sezon serialu ma byc na podstawie 2 ostatnich tomów (9+ 10 - czyli tego, który jeszcze jsię pisze, ale końcówka serialu ma się docelowo różnić od ksiązki) i nie mogłam sobie wyobrazić jak oni to chcą zmieścić w 13 odcinkach ale po przeczytaniu 9 czesci już mam pewność, że dają radę.

SPOILER: Jamie na pewno pomoże Williamowi odszukać Johna i myślę, ze to będzie treścią ostatniej książki, reunion ojca z synem i poznanie się nawzajem, na pewno będzie wzruszające zakończenie całości, bo tak naprawdę tylko tego brakuje Jamie aby być do końca szczęśliwym ....

W tym tomie cała opowieść jest mocno rozwleczona, mam wrażenie, że celowo, alby wszystko zakończyć w 10 tomach. W poprzednich częściach czasem przeskakiwaliśmy o kilka tygodni czy miesięcy a tu narracja była prowadzona jak do serialu, dlatego czytało mi się to trochę inaczej niż poprzednie tomy.
Przeczytałam gdzieś, że ostatni sezon serialu ma byc na podstawie 2 ostatnich...

Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo tęskniłam za tym światem. Kocham to, jak Gabaldon pracuje nad tym światem, zagłębia się w historii i biologii, aby zbudować ten świat i oddać jego realizm. Jednak mam wrażenie, że w bitwie na koniec został zrobiony błąd logiczny z wężem, albo mnie coś ominęło. Zresztą strasznie chaotyczna była ta końcówka. Takie tempo mi nie pasuje do tej autorki. Szybkie było to zakończenie, a raczej Gabaldon nie ma problemu ciągnąć jednego wątku przez 2-3 tomy i w dogodnym momencie wracać do niego. Tak samo historia z aktem własności (tak, żeby nie zdradzać nikomu) - to ona została zakończona? Tak się wydaje po tym co stało się dalej, ale tak rozpoczął się ten wątek, urwał i tak znikąd zakończony, bez rewelacji i większego komentarza. Ogólnie, pomijając te dwa zdarzenia, mi się podobało. Czekam na kolejny tom, w sumie z początkowych założeń zostały jeszcze chyba 3 do zakończenia serii.

Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo tęskniłam za tym światem. Kocham to, jak Gabaldon pracuje nad tym światem, zagłębia się w historii i biologii, aby zbudować ten świat i oddać jego realizm. Jednak mam wrażenie, że w bitwie na koniec został zrobiony błąd logiczny z wężem, albo mnie coś ominęło. Zresztą strasznie chaotyczna była ta końcówka. Takie tempo mi nie pasuje do...

„- To tylko prolog (…) możesz go pominąć (…)
- Skoro autor uważał, że warto to napisać, warto to też przeczytać”

Od kilku miesięcy spędzam cudowny czas z książkami Gabaldon, a dziewiąta część „Powiedz pszczołom, że odszedłem” wydała mi się najbardziej komfortową lekturą ze wszystkich dotychczasowych.

Rok 1779, do którego przenosi nas autorka obfituje w miłosne uniesienia, medyczne opisy nie tylko z pola bitwy, relacje między poszczególnymi bohaterami, polityczne zagrania, intrygi, walki. Dzieje się nieco mniej niż w poprzednich częściach, ale to powoduje, że czytelnik może spędzić więcej czasu z poszczególnymi postaciami stając się częścią ogniska domowego Fraserów.

Czytając piękne opisy można poczuć zapachy, smutek, woń dymu, radość.

„Jenny pachniała kozami, świeżą wełną, owsianką i przypieczonym chlebem na drożdżach, a do tego włosy i ubrania miały lekki zapach, który Bree już dawno zapomniała, ale teraz natychmiast rozpoznała w nim mydło, jakie Jenny robiła w Lallybroch, z miodem, lawendą i szkockim zielem(…)”

Można też przenieść się do „cudownych jesiennych dni, kiedy słońce w zenicie jest jasne i ciepłe, lecz o świcie i o zmierzchu panuje chłód, a noce są już na tyle zimne, że buchający ogień w kominku, gruba ciepła kołdra i obecność dobrego mężczyzny o gorącym ciele w łóżku są mile widziane.”

Dla mnie jedynym denerwującym aspektem była zauważalna zmiana w tłumaczeniu, którą wychwyciłam od pierwszych stron. Przez 8 części „Obcej” Claire jest nazywana przez Jamiego „Angielką” ( w serialu „Sassenach”),a w dziewiątej części nazywa ją „Angliszką”. Zupełnie nie pasowało mi to do całości.

Obawiałam się dziewiątej części sagi „Obca” - „Powiedz pszczołom, że odszedłem” ze względu na tytuł sugerujący, że przyjdzie nam pożegnać się z jednym z głównych bohaterów.

Czy słusznie się obawiałam? Najlepiej jeśli sami się przekonacie.

Czytelnikowi na zakończenie przyjdzie poczekać. Sama autorka nie zdradziła planowanej daty wydania dziesiątej części.

„Szczęście to ktoś, kto może cię naprawić, kiedy się złamiesz”

„- To tylko prolog (…) możesz go pominąć (…)
- Skoro autor uważał, że warto to napisać, warto to też przeczytać”

Od kilku miesięcy spędzam cudowny czas z książkami Gabaldon, a dziewiąta część „Powiedz pszczołom, że odszedłem” wydała mi się najbardziej komfortową lekturą ze wszystkich dotychczasowych.

Rok 1779, do którego przenosi nas autorka obfituje w miłosne...

Kolejne tomiszcze serii za mną. Jak zawsze uważam, że całość można było zamknąć w 300, maks 400 stronach. Ale autorka najwyraźniej lubi, kiedy jej książki zawierają w większości bezsensowną i niepotrzebną do niczego treść. Niby wtłacza trochę historycznego tła, codzienności ludzi z XVIII wieku, przypadkowych problemów z którymi się mierzą, ale wszystko to jest takie płytkie i często oderwane od fabuły, że nie wiem co czytam i po co. Fabuła nie drgnęła praktycznie w ogóle, mimo że sytuacja się zagęszcza i jak zwykle karmieni jesteśmy serią nieprzypadkowych przypadków, które w rzeczywistości nie miałyby prawa się przydarzyć. Gabaldon plecie jakiś wzór z tych swoich nici, ale robi to strasznie powoli i po drodze nieudolnie, niestety.

Strasznie dużo w tym tomie o śmierci i umieraniu, co jak się okazuje ma nas przygotowywać na niedoprowadzony do końca plot twist z końcówki książki. Zaczynam czuć, że postacie są po prostu nieśmiertelne, natomiast ich przeciwnicy czy wręcz wrogowie są jak najbardziej pokonalni, bo są źli oczywiście. Druga rzecz która mnie irytowała już od jakiegoś czasu, ale tutaj przechodzi wszelkie granice, to mądrość dzieci. Nie dość że dwójka z nich podróżuje w czasie i o tym z nikim nie rozmawia, bo przecież dzieci rozumieją jakie to ważne, wiadomo, to jeszcze są w stanie idealnie przeskakiwać życiami między XVIII a XX wiekiem, jakby nie robiło to dla nich żadnej różnicy. Koń czy samochód, szkoła czy polowanie - jedno i to samo dla dziecka. Są też niesamowicie inteligentne, czujne, łapią wszystko w lot, mają niebywałą intuicję, no coś niesamowitego. I tyczy się to nie tylko Jema i Mandy, ale kilku innych również. Jest to momentami zabawne, wygląda to tak jakby autorka sama nie miała dzieci albo nie miała z żadnymi nigdy styczności, stąd takie dziwne opisywanie ich zachowania. Jak na to jaka ta książka jest kobylasta bardzo mało tutaj opisów dotyczących przeżyć wewnętrznych bohaterów, ich rozterek, traum, bóli, które przecież są im ciągle serwowane. A jeśli już coś się dzieje (przykładem może być tutaj śmierć jednej z bohaterek i przygotowania do jej pogrzebu) to temat jest najpierw rozdmuchiwany do niebotycznych rozmiarów, a potem gwałtownie ucinany. Na co to komu w takim razie? Przez to postacie wydają się być jakimiś pacynkami, bezmyślnymi i bez większych pokładów głębszych emocji. To tworzy jakąś strasznie dziwną otoczkę, która drażni i sprawia że przestajemy im wierzyć czy przywiązywać wagę do tego, co robią. A chyba nie o to chodzi w serii kręcącej się wokół życia kilku postaci?

Mimo tego wszystkiego, przyznam że nie był to najgorszy tom. Nie znudził mnie bo ciągle coś tam się działo i miałam nadzieję, że będzie to ważne fabularnie a prawie nigdy nie było, niestety. Cieszę się że mamy więcej Williama i Lorda Johna czy jego rodziny, dało to lekki powiew świeżości tej serii, tym bardziej że autorka skutecznie eliminuje bohaterów nie będących rdzeniem serii co działa mocno na niekorzyść tej historii. Przyznam że odczułam ulgę gdy zamknęłam ten tom, a jednocześnie byłam niemile zaskoczona, że wcale nie jest on ostatni i szykuje się kolejna cegła… mam nadzieję że tym razem autorka zdecyduje się na zamknięcie serii i zrobi to w miarę zgrabnie, bo jak znowu ma zamiar wydać tysiąc stron to niech tym razem dobrze je wykorzysta i podomyka wszystkie wątki. Trzymam za nią kciuki… A ten tom polecam tylko i wyłącznie fanom serii albo osobom jak ja, czekającym na jej koniec ;)

Kolejne tomiszcze serii za mną. Jak zawsze uważam, że całość można było zamknąć w 300, maks 400 stronach. Ale autorka najwyraźniej lubi, kiedy jej książki zawierają w większości bezsensowną i niepotrzebną do niczego treść. Niby wtłacza trochę historycznego tła, codzienności ludzi z XVIII wieku, przypadkowych problemów z którymi się mierzą, ale wszystko to jest takie płytkie...

Świetna, ale tak jak jej poprzedniczki strasznie nierówna. Są momenty, od których nie można się oderwać, ale są też i takie, które są ekstremalnie nudne. Oczywiście musiała się skończyć w najmniej odpowiednim momencie i teraz będę musiała czekać na kolejny tom, który jeszcze nie powstał.

Świetna, ale tak jak jej poprzedniczki strasznie nierówna. Są momenty, od których nie można się oderwać, ale są też i takie, które są ekstremalnie nudne. Oczywiście musiała się skończyć w najmniej odpowiednim momencie i teraz będę musiała czekać na kolejny tom, który jeszcze nie powstał.

Najbardziej niepotrzebna część ze wszystkich. Niby coś się działo, ale po głębszym przemyśleniu nic ważnego nie wniosła ta część do całości sagi. Choć nadal mam duże oczekiwania w stosunku do ostatniej części.

Najbardziej niepotrzebna część ze wszystkich. Niby coś się działo, ale po głębszym przemyśleniu nic ważnego nie wniosła ta część do całości sagi. Choć nadal mam duże oczekiwania w stosunku do ostatniej części.