Podwójne życie Lydii Bird

Chcielibyście z kimś dzielić urodziny? A na domiar tego jeszcze żyć w przekonaniu, że urodziło się pod pechową gwiazdą? Taki przypadek spotkał dwójkę bohaterów tej książki. Krótko o treści: Quinn i Minnie urodzili się w sylwestra, w tym samym szpitalu, jedno po drugim. Lecz choć przyszli na świat niemal razem, ich życie nie mogłoby się różnić bardziej. Trzydzieści lat później przeznaczenie krzyżuje ich drogi. Może to czas na miłość? Książka jest zabawna, romantyczna, trochę przewidywalna (ale tutaj chyba każdy romans tak ma? Chociaż mogę się mylić), pod wielką warstwą lukru dotykamy jednak wielu poważnych wątków, które są przesycone bólem i rozczarowaniem. Bardzo dużo jest tu angielskiego humoru, który szczerze kocham. Myślę, że niesie ona nam bardzo ważne przesłanie, warto wierzyć w przeznaczenie, ponieważ często pomaga nam odnaleźć siebie, ale nie tylko siebie. Oraz warto również zadbać o to by wzmocnić nasze poczucie własnej wartości, podejścia do siebie oraz podejścia do innych. Jest to bardzo przyjemna książka, lekka, wciągająca i niesamowicie dobrze napisana 🩷

To historia miłości Elżbiety Bawarskiej, znanej jako Cesarzowa Sisi i Cesarza Franciszka Józefa. Cała historia opowiadana jest naprzemiennie z perspektywy Sisi, jej starszej siostry Heleny oraz Franciszka. To typowy romans z tłem historycznym, w którym główną rolę odgrywają przemyślenia i emocje wspomnianej trójki bohaterów. Czytało mi się bardzo dobrze. Akcja była wartka, a przemyślenia głównych bohaterów nie przytłaczały jej. Poznałam kilka wątków z życia Elżbiety, jej rodziny i etykiety na cesarskim dworze. Żałuję tylko, że nie będzie mi dane poznać dalszych losów cesarskiej pary oraz dowiedzieć się jak Sisi poradziła sobie na sztywnym cesarskim dworze pełnym wrogów i fałszywych przyjaciół.

Bardzo lubię kryminały Bussiego. Pamiętam zetknięcie z jedną z wcześniejszych jego powieści - mniej więcej w połowie myślałem, że wiem już wszystko i chciałem odłożyć książkę na półkę. Dobrze, że doczytałem do końca, bo okazało się, że nie wiedziałem wówczas nic :) Tak samo jest z każdą kolejną jego powieścią i "Reinkarnacja" nie jest wyjątkiem. Lubię ten styl i dzięki temu przymykam oko, że tym razem cała intryga wydaje się jednak trochę przekombinowana.

„Ostatnie czekoladki w bombonierce zawsze smakują najlepiej.” Książkę „Wyśnione szczęście” mam na półce już od trzech lat. Trafiła do mnie w wyjątkowo miłych okolicznościach. W 2022 roku wzięłam udział w czytelniczym wyzwaniu organizowanym przez serwis Granice.pl. Zadanie polegało na tym, by przeczytać tyle książek, ile mam wzrostu. Brzmiało zabawnie, ale potraktowałam je całkiem serio. I ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że przeczytałam… znacznie więcej, niż wynosi mój wzrost. Dzięki temu zostałam wyróżniona i nagrodzona zestawem książek, a wśród nich znalazła się właśnie powieść Kristin Hannah. Leżała sobie spokojnie, czekając na swój moment — i w końcu nadszedł. Patrząc na okładkę, spodziewałam się typowo świątecznej historii: ciepłej, pachnącej piernikami, pełnej migoczących lampek i rodzinnej atmosfery. Liczyłam na coś lekkiego, otulającego, idealnego na grudniowy wieczór. Jednak szybko okazało się, że „Wyśnione szczęście” nie jest klasyczną powieścią bożonarodzeniową. Świąteczne akcenty oczywiście są, ale nie dominują, stanowią raczej delikatne tło, które nabiera znaczenia dopiero wtedy, gdy poznamy całą historię. Główną bohaterkę, Joy Candellaro, poznajemy w trudnym momencie życia. Pracuje jako bibliotekarka w Bakersfield, a rok wcześniej jej świat rozpadł się na kawałki nakryła swego męża Thomasa na zdradzie z własną siostrą. Teraz jest od trzech miesięcy po rozwodzie, ale ból wcale nie mija. Wręcz przeciwnie: świąteczny czas, który kiedyś kochała, teraz tylko pogłębia jej samotność. Widzimy ją w ostatni piątek przed Bożym Narodzeniem, gdy wraca z pracy do domu i zastaje przed nim Stacey — siostrę, która ją skrzywdziła. Stacey najpierw mówi, że rzuciła Thomasa, a chwilę później wręcza Joy zaproszenie na… ich ślub. Joy w tym momencie nie wytrzymuje i wsiada w samochód kierując się na lotnisko, jakby chciała uciec od wszystkiego, co ją boli. Widząc lot do miejscowości Hope, postanawia tam polecieć, mając nadzieję na lepsze, nowe życie. Jednak sprawy nabierają nieoczekiwanego zwrotu, w wyniku czego do tego nie dochodzi, bo samolot ulega katastrofie. I od tego momentu zaczyna się robić naprawdę dziwnie. Granica między tym, co realne, a tym, co możliwe tylko w świątecznym czasie, zaczyna się zacierać. Trochę to wygląda zbyt prosto, a jednocześnie skomplikowanie, co z początku mnie nieco zniechęciło. Jednak mimo wszystko byłam ciekawa dalszych wydarzeń i losów bohaterki. Książka „Wyśnione szczęście” to nie jest grubym dziełem, więc tym bardziej chciałam dotrzeć do końca tej historii. Fabuła została podzielona na dwie części, które coraz bardziej mnie intrygowały, ukazując zupełnie różne płaszczyzny emocjonalne. Autorka prowadzi narrację w pierwszoplanowej relacji i w dużej mierze w sposób opisowy, czasami skupiając się na drobnych szczegółach i nastroju, a nie na dynamicznej akcji. Niektóre wydarzenia przedstawione są skrótowo, inne rozbudowane do detali, uzupełnione dialogami, które nie są banalne, wnoszą do historii dodatkowe informacje i sprawiają, że coraz lepiej poznajemy bohaterów. Muszę przyznać, że pierwsza część książki budziła we mnie mieszane uczucia. Wydarzenia wydawały mi się mało realistyczne, na przykład moment, gdy Joy, krótko po katastrofie lotniczej rusza pieszo przez las i pokonuje wiele kilometrów, aż dociera do opuszczonego ośrodka wędkarskiego. Tam poznaje ośmioletniego Bobby’ego i jego ojca Daniela, którego najpierw opisuje go jako „chudego jak wiór”, a chwilę później już jako „przystojnego”. Okazuje się, że Bobby tęskni za zmarłą mamą i twierdzi, że ją widzi. Daniel nie wierzy synowi, ale chłopiec znajduje wsparcie w Joy, która doskonale go rozumie. Dopiero druga część powieści sprawia, że cała historia nabiera sensu. Wyjaśnienie nie jest dokładnie takie, jakie lubię, ale przyznam, że właśnie czegoś podobnego się spodziewałam. I dopiero wtedy doceniłam pomysłowość autorki. Kristin Hannah prowadzi nas przez pozornie nierealne wydarzenia po to, by pokazać, że magia świąt nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. „Wyśnione szczęście” to jedna z tych książek, które warto przeczytać do końca, nawet jeśli początek nie porywa, czy też sugeruje zwykłą obyczajowo‑świąteczną opowieść. Wyłania się z niej opowieść o nadziei, o drugich szansach, wybaczaniu, radzeniu sobie ze stratą i o tym, że czasem trzeba się zgubić, by naprawdę się odnaleźć. To książka, która nie od razu wciąga swoim rytmem i wydarzeniami. ale w efekcie zostawia po sobie ciepło i refleksję. I choć nie jest typową świąteczną historią, to właśnie dzięki temu jej przesłanie wybrzmiewa mocniej. Uświadamia, że czasami dzieją się rzeczy trudne do zrozumienia, ale gdy pójdziemy za głosem serca i intuicji - odnajdziemy swoje szczęście.

Bardzo przypadła mi do gustu historia Janice, kobiety koło pięćdziesiątki, sprzątaczki i kolekcjonerki opowieści. Czytałam szybko i z nadzieją na dobre zakończenie. I chociaż było przesłodzone to i tak powieść ma u mnie wiele plusów. Mimo lekkiego klimatu i wielu niedopowiedzeń dotyka trudnego tematu przemocy psychicznej i nieprzepracowanej traumy z dzieciństwa.

"Życie nocne" to historia chłopaka, którego życie nie oszczędzało. Gdy miał 9 lat, na raka zaczyna chorować jego matka...leczenie kosztuje, rachunki rosną a oszczędności topnieją w zastaszającym tempie. Nie ma ojca, którego nigdy nie było. Jest ciotka, siostra matki - razem założyły firmę sprzątająca domy, w której pomaga również nasz bohater, Harry. Zainspirowany zasłyszaną opowieścią o kolekcji drogocennych znaczków, postanawia włamać się w nocy i ukraść jeden z nich... Tak zaczyna się historia człowieka o zręcznych palcach, przenikliwym umyśle, zasadach, dobrym sercu i wielu imionach... Nora Roberts snuje opowieść przesiąkniętą kulturą, malarstwem, rzeźbą i naturą. Jak zwykle w jej opowieściach dobro przenika się ze złem, tragedia ze szczęściem a miłość z nienawiścią.

To książka o utracie i tęsknocie.. Ale też walce o siebie, o życie i o własną godność. Z drugiej zaś strony o kłamstwie, zawiści i obłudzie... To pozycja wciągająca, mocna i przejmująca. Zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Nie wiem czy moje zamiłowanie do muzyki nie spotęgowało jej odbioru... Ale za każdym razem gdy Isabel "uciekała w skrzypce" przenosiłam się tam razem z nią.. Doskonale rozumiem ten stan bo sama wielokrotnie go doświadczyłam biorąc skrzypce🎻 w ręce. Ta metafizyczna więź człowieka i instrumentu, przepleciona dźwiękami🎶... Ten stan, którego nie da się podrobić w żaden sposób. Staram się zrozumieć słabości bohaterki i podziwiam jej konsekwencję w walce o swoją rodzinę. Bardzo polecam lekturę tej książki! Warto!

Czy można przestać kochać, kiedy się dorasta, a życie od początku boli za bardzo? Noel, jako mała dziewczynka traci mamę, doświadcza samotności i odrzucenia. Nauczyła się jednego - nie czuć. Jak mocno człowiek potrafi się zamknąć przed innymi ludźmi, przed światem i przede wszystkim przed samym sobą? Ta książka przyszła do mnie z tak wieloma pytaniami, że samą siebie zaskoczyłam. Bo okazuje się, że to jest kawałek takiej mojej historii z życia, no więc każdy kolejny rozdział przeżywałam, odkrywałam, w końcu zaczęłam rozumieć... Nie dostałam od razu prostych odpowiedzi, bo ślad po tej opowieści jest we mnie ogromny i jeszcze długo zostanie. Noel wraca w rodzinne strony na prośbę ojca, który jest umierający. Nie zdąża się z nim pożegnać, ale zamiast rozmowy, spotyka ją cisza, żal, zaskoczenie -kim tak naprawdę był jej ojciec. W spadku Noel otrzymuje dużo pieniędzy, dom i przede wszystkim kultową księgarnię, którą jej tata wraz ze swoją przyjaciółką prowadzili. To miejsce, ta księgarnia była zawsze pełna ludzi, historii, zapachów i twórczości. W tej opowieści właśnie księgarnia żyje dla mnie jak osobny bohater:) Ach moje marzenie mieć kiedyś swoją małą ale urokliwą i wyjątkową księgarnię. Ojciec Noel był bardzo szanowanym, podziwianym, mądrym i niezwykle ciepłym człowiekiem. Noel była zaskoczona opiniami ludzi, którzy go znali i przychodzili do księgarni wspominać jego osobę. Bo Noel pamięta ten czas w dzieciństwie, gdzie tragedia rodzinna sprawiła, że ich relacja pękła bezpowrotnie. Wtedy pojawiły się listy, wysyłane tuż przed świętami. Podpisywane przed tajemnicze Tabula Rasa. Każdy z listów delikatnie, acz skutecznie uderzał w mur, który Noel zbudowała sobie dookoła własnego serca. Od tej pory życie Noel żyje się na nowo. Po tej książce zabrakło mi słów. Zostały myśli i bardzo osobiste pytania...jaka ja jestem w relacji córka-ojciec? Czy naprawdę rozumiem i akceptuję jego decyzje z przeszłości? Czy potrafię zobaczyć więcej niż swój własny ból? Czy umiem widzieć w tym wszystkim wdzięczność za życie? To nie jest tylko historia miłosna, choć przychodzi ona w niej całkiem niespodziewanie i bardzo dojrzale. To opowieść o zamrożonych emocjach, o dziecku i rodzicu, które musiało przestać czuć, żeby przetrwać. Pięknie mnie zaskoczyły cytaty różnych autorów książek, przed każdym rozpoczynającym się rozdziałem. To jak narazie ostatnia, 4 w tej serii Noel powieść Evansa. Może będą kolejne, kto wie. Ja sobie tego bardzo życzę, bo zawsze jestem oczarowana jego literaturą.

Zacznę od tego, że bardzo rzadko czytam romanse, więc się nie znam, ale chcę powiedzieć, że książka była dość nudna, nie chodzi mi o fabułę, ale o cały świat przedstawiony. Powieść nie jest zła, może też trochę gorzej ją odbieram, bo autorka ma inne wyobrażenie "przystojnego faceta" niż ja. Ale najbardziej przeszkadzało mi to, że często myliłam ze sobą bohaterki, nie różniły się jakoś bardzo i zdarzało mi się cofać parę stron, żeby w ogóle zrozumieć o kim i o czym właściwie czytam.

Książka opisuje lata życia na afrykańskiej pustyni małżeństwa naukowców, którzy porzucili całe swoje dotychczasowe życie na rzecz badań nad dziką przyrodą Kalahari. Z każdego zdania tej książki bije ogromna miłość do świata fauny i flory. Autorzy z niesamowitym zapałem opisują surowy pustynny klimat i zmagania tamtejszych zwierząt w walce o przetrwanie. Książka, ze względu na mnogość szczegółowych opisów zwyczajów zwierząt, spodoba się głównie entuzjastom przyrody. Dla mnie bardzo interesujące było też to, w jaki sposób naukowcy radzili sobie z egzystencją w tak trudnych warunkach, z dala od wszelkiej cywilizacji. Autorzy zwracają szczególną uwagę na to, jak człowiek przez swoją ignorancję i chciwość niszczy zasoby dzikich zakątków Afryki. Książka daje do myślenia nad tym, jak my, ludzie, bezmyślnie przyczyniamy się do degradacji świata, w którym jesteśmy tylko gośćmi.

A mi się podobała. Przeczytałam jakiś czas po obejrzeniu filmu. Drobne zmiany w stosunku do filmowej wersji, ale to raczej kwestie kosmetyczne. Dobrze zrozumiałam Luka, Cassie też była bohaterka do polubienia chociaż nie akceptowałam wszystkich jej zachowan ( np. T). To chyba po to by zrownowazyc przeszłość Luca. Całość bardzo fajna.

"Tęsknota jest najdokładniejszym sposobem pomiaru siły miłości." ( P.G.) ⬇️ "Potem" Autor @kristinharmel Wydawnictwo @wydawnictwo_swiatksiazki Sobota dla rodziny Mann jest wyjątkowym dniem. Wyczekiwany poranek przej trójkę rodzeństwa to czas tylko z tatą i śniadanie w restauracji. Mama w tym czasie ma wolne i czas tylko dla siebie. Sielsko prawda? Tej pamiętnej soboty, wszystko idzie nie tak. Pokłócona ze starszym bratem Lacey, specjalnie spowalnia wyjście z domu. Ociąga się,długo poprawia makijaż,a zejście ze schodów zajmuje wieki.Nawet zapięcie pasów idzie opornie. Podróż do knajpki nie trwa długo, ale ta jedna chwila zmienia ich życie na zawsze.Na światłach w ich samochód z impetem wjeżdża inny pojazd.Ostatnim co Lacey pamięta,to krzyk Logana i przytulenie się Tannera.Po przebudzeniu,dowiaduje się o śmierci taty. Powieść ta jest ogromnie poruszająca. Utkana z bólu po stracie bliskiej osoby, pokazuje jak śmierć wstrząsa ludźmi. Żałoba jest silnie związana ze smutkiem,żalem, tęsknotą i bólem psychicznym. Każdy inaczej przeżywa ten okres. Dorośli mogą rzucić się w wir pracy i obowiązków, często zaniedbując przy tym dzieci. To one najbardziej cierpią, nie wiedząc co się dzieje, nie umiejąc nazwać uczyć i ich przepracować. To im przede wszystkim potrzebne wsparcie, bo bez niego ich zycie traci na wartości. Książka porusza też kwestie poczucia winy i to, co się dzieje w głowie DZIECKA, gdy całą winą za wypadek i śmierć rodzica obarcza siebie. Historia pokazuje jak życie bywa okrutne i niesprawiedliwe, z jakimi emocjami walczą osoby po stracie, w międzyczasie mierząc się z innymi trudnościami czy okresem dojrzewania. Idealna dla ludzi przechodzących żałobę, ale również dla rodziców, by lepiej mogli zrozumieć to,z czym borykają się wtedy dzieci. Książka jest wartościowa i na długo zapada w pamięć. Uświadamiająca,że los jest nieprzewidywalny, a każda decyzja ma wpływ na dalsze życie. meggi.books

Drugi tom i podobnie jak przy pierwszym, nie mogłam się oderwać i cieszę się, że to nie koniec. Ależ to jest dobre. Nora Roberts ponownie razem zabiera nas do Irlandii oraz magicznej krainy Talamh zamieszkanej przez lud Fay. Breen Kelly na dobre wyprowadziła się z Filadelfii i zaczyna spełniać swoje marzenia o zmianie swojego życia. Zamieszkała w chacie, pisze książkę, spisuje swoje magiczne sny i wydarzenia ze świata Talamh. Regularnie przemieszcza się między realnym a światem magii. Tym razem zabrała ze sobą najlepszego przyjaciela - Marco, który jest olśniony, lecz i oszołomiony niezwykłym królestwem – miejscem pełnym smoków, wróżek i syren. Dla niego Bren jest najlepszą przyjaciółką ale widzie w niej tylko skromną, nieśmiałą, zahukaną nauczycielkę. W Talamh poznaje jej drugie oblicze, silnej i niezłomnej kobiety, która tutaj szkoli się na wojowniczkę. Próbuje okiełznać moce prawdziwej tożsamości. Jej lud i Keegan, przywódca Fey, serdecznie witają Marco. Lecz dziadek Breen, wyrzutek-bóg Odran, knuje, jak zniszczyć Talamh. Aby pokonać siły mroku, wszyscy muszą się zjednoczyć. Nie obędzie się bez ofiar, smutku, zdrad i przelewu krwi. Breen Siobhan Kelly uświadomi sobie, kim naprawdę jest, i zmierzy się z pisanym jej losem. Nie często sięgam po fantastykę, ale tutaj naprawdę dałam się porwać. Cudownie wykreowany świat, jego zasady i różni mieszkańcy, magia, smoki i bohaterka, która powoli odkrywa swoją moc, budzi się do życia. Jestem wilka fanką pióra Nory Roberts, ale tym razem naprawdę nie mogłam się oderwać, zarwałam dwie noce. Bardzo polecam!

Angel to gwiazdor filmowy, który korzysta z życia ile wlezie. Tylko w ten negatywny, destrukcyjny sposób. Podczas jednego z przyjęć przechodzi rozległy zawał. Ratunkiem może być dla niego jak najszybszy przeszczep serca. Ale aby do niego doszło musi całkowicie zmienić tryb życia i przenieś się do szpitala...w rodzinnym mieście. Tam pozostawił trudne wspomnienia i brata. Nie wie, że mieszka tam ktoś jeszcze. Ktoś, komu bardzo zależy na jego poznaniu. Czy zdąży? Czy Angel odważy się żyć po nowemu? Jakie niespodzianki zgotował dla niego los? Dziwna sprawa...aby ktoś mógł żyć, umrzeć musi ktoś. Jeszcze dziwniejsze i nieprawdopodobne to możliwość przeszczepienia tak ważnego narządu jakim jest serce. Przy fragmencie gdy trwała właśnie ta operacja dotarło do mnie jakie to niesamowite i niepojęte, a ludzie którzy tego dokonują to prawdziwi cudotwórcy. Powieść jest historią człowieka, który po trudnym dzieciństwie i okresie dorastania wpadł w liczne nałogi. Za nic miał uczucia innych i swoje zdrowie. Do czasu, do momentu w którym zetknął się ze ścianą. Od której mógł się odbić albo tam pozostać na zawsze. To też opowieść o decyzjach, cholernie trudnych, bolesnych ale koniecznych. Znajdziecie również wątki poszukiwania własnej tożsamości, nastoletniego buntu, śmierci i miłości. Bo to dzięki tej ostatniej, przedstawionej przez autorkę pod różnorakimi postaciami książka jest przepełniona emocjami aż po sam brzeg. Piękna, wzruszająca, refleksyjna, bolesna i niosąca nadzieję. Teraz już wiem, że przy książkach autorki obowiązkowo trzeba mieć paczkę chusteczek. Polecam.

Lekka i przyjemna pozycja. Spokojna, romantyczna, bez jakichś niepotrzebnych wątków czy dramatów (no może poza jednym na końcu opowiadania). Natomiast ciekawe jest to, że są napisane dwie historie jednej bohaterki w czasie równoległym. Niestety muszę przyznać, że ta książka nie wywołała we mnie dużo emocji. Powiedziałabym że to taka po prostu zwykła, bezpieczna książka do przeczytania bez elementów zaskoczenia kiedy chcemy sięgnąć po coś luźnego.

W powieści „Córki tęczy” Hanna Cygler skrzyżowała losy dwóch kobiet z kompletnie innych światów. Zuzanna to businesswomen. Prowadzi fabrykę okien w Gdańsku i jest silną, niezależną rozwódką. Przykre doświadczenia z mężem odebrały jej chęć do związków, ale samotność coraz bardziej jej doskwiera. Joy natomiast mieszka w Pretorii (RPA). Po śmierci matki opiekuje się młodszymi siostrami i za wszelką cenę próbuje związać koniec z końcem. Joy to silna i ambitna osoba z zasadami. Wychowana przez matkę dziennikarkę i aktywistkę przejęła od niej pragnienie wiedzy, ale też mocno odczuwa niesprawiedliwości, jakie są codziennością w zamieszkującym przez nią kraju. Autorka tak pokierowała losami tych bohaterek, że jedna drugiej pomogła, a wydarzenia ze stron „Córek tęczy” okazały się zalążkiem wielkiej przyjaźni. „Piękna i poruszająca historia o kobiecej solidarności i potrzebie niesienia sobie pomocy, niezależnie od koloru skóry”1 możemy przeczytać w opisie książki na okładce. Główne bohaterki to kobiety. Dodałabym silne, ale też pogodzone z losem, chociaż łapiące okazję, aby ten los poprawić. Joy chyba nieco przyćmiewa Zuzannę swoją egzotyką, jednak oba wątki mają wiele do zaoferowania. Akcja tej książki jest spokojna choć nie pozbawiona dreszczyku emocji, a także solidnego przygotowania (szczególnie w opisach afrykańskich realiów). Cygler opisuje swoje bohaterki i metodycznie prowadzi do punktu kulminacyjnego. Został on umiejscowiony w RPA. W końcówce atmosfera gęstnieje, robi się niebezpiecznie, a – chyba nie przesadzę, jak napiszę, że – powieść „skręca” w kierunku thrillera. Mnie ta książka spodobała się, dzięki pięknie opisanym kobietom. W literaturze obyczajowej szukam ludzkich historii i to mi Hanna Cygler dała. Bohaterki, które mogłam dobrze poznać. Kobiety, które zaimponowały mi swoją siłą i ambicjami, ale też podzieliły się ze mną troskami. Kobiety, które zobaczyły człowieka w człowieku. Kiedy było trzeba wyciągnęły pomocną dłoń i pomogły najlepiej jak umiały. Polska autorka, która śmiało wychodzi poza znajome podwórko. Nie jest to coś niespotykanego, ale jednak mniejszość pisarek decyduje się umiejscowić akcję swojej powieści za granicą, na nieznanym terenie. Natomiast właśnie to wyróżnia „Córki tęczy”. Coś co wcześniej nazwałam egzotyką, ale podczas czytania książki staje się nam wyjątkowo bliskie. 1 Hanna Cygler, "Córki tęczy", wyd. Luna, Warszawa 2022, okładka.

Jedna z przyjemniejszych świątecznych książek, jakie do tej pory miałam okazję czytać. Niestety często pozycje o tej tematyce są naprawdę mocno średnie, przerysowane, do bólu przewidywalne i kipiące od magii i cudów dziejących się w tym czasie. Wiadomo, że tu fabuła też nie była bez wad, jednak przyjemnie mi się ją czytało, przywodziła emocje podobne jak podczas oglądania moich ulubionych świątecznych filmów.

121/52/2025 "A song for you. Moje życie z Whitney Houston" Robyn Crawford Agora #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Ja i gwiazda Autorka była blisko Whitney Houston, była jej przyjaciółką, współpracowniczką, a momentami partnerką. Dzięki temu czytelnik ma dostęp do emocji, codzienności, relacji i decyzji, które często nie docierały do mediów. Książka pokazuje ciemną stronę sławy, presję, manipulacje, wykorzystywanie talentu, trudne relacje, uzależnienia, a także rasizm i uprzedzenia wobec orientacji seksualnej. To rzadko pokazywana, ale bardzo potrzebna część historii gwiazd. Choć książka porusza ciężkie tematy: miłość, uzależnienie, zdrady, samotność, opowieść robi wrażenie szczerej i surowej. To nie jest idealizująca biografia, to opowieść o człowieku z talentem, lękami i błędami. Dla kogoś, kto zna karierę Whitney tylko z nagrań i mediów, to może być jak spojrzenie zza kulis: sukces, który lśnił, miał cenę, często tragiczną. Taka perspektywa nadaje jej głębi i skłania do refleksji. Nie jest klasyczną biografią, to opowieść Robyn, jej życie, jej doświadczenia, jej relacja z Whitney. Więcej tu właśnie życia autorki niż Houston, ona zdaje się być jedynie tłem opisywanego życia autorki, widać to od samego początku książki. Za mało jest tu Whitney w książce o niej. Wygląda to tak, jakby jej niby przyjaciółka, a nawet partnerka, czego dowiadujemy się z tej książki, chciała zarobić na zmarłej bliskiej osobie. Autorka ujawnia, że relacja z Whitney miała charakter intymny. Dla niektórych czytelników to może być cenna szczerość; inni mogą uznać to za obciążające lub kontrowersyjne, szczególnie, że temat homoseksualności w show-biznesie lat 80. był tabu. Dla części czytelników narracja może wydać się oszczędna, nieco pozbawiona dramatyzmu, brakuje zdjęć, być może też bardziej rozbudowanych wspomnień lub dokumentacji. Jeśli ktoś zna historię Whitney, jej sukcesy, problemy, medialne i prywatne, książka może nie odkryć znacząco nowych faktów. Inni czytelnicy podkreślają, że jest to raczej komentarz i świadectwo przyjaciółki niż gruntowna biografia, a spotkałam się nawet z zarzutem, że jest to autobiografia Crawford. Nie wiem komu można polecić tę książkę? Dla fanów Whitney, którzy pragną poznać losy autorki i jej relacji z piosenkarką. Dla tych, którzy interesują się mechanizmami show-biznesu, presją rozpoznawalności, problemami psychicznymi, uzależnieniem, z perspektywy bliskiej osoby, która wszystko widziała. Jednak ci, którzy szukają standardowej biografii i znają życie Houston będą rozczarowani lekturą tejże publikacji. "A song for you" ukazuje światła i cienie wielkiej sławy, siłę przyjaźni, skomplikowane relacje, presje, które mogą zniszczyć. Daje głos osobie długo stojącej w cieniu i skłania do myślenia, o sukcesie, jego cenie, kumulacji emocji i o tym, co zostaje, gdy gasną reflektory. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Agora i portalowi Lubimyczytac.pl.

Przyjemna i lekka pozycja, idealna na wieczór po pracy. Nie wymaga dużego skupienia – wątki są przewidywalne – a jednak potrafi wciągnąć. Nienachalny wątek romantyczny. Szkoda tylko, że Dziki Las nie został lepiej opisany, a opowieść nie miała większego pazura.

Bardzo dobra książka! Tyle słowem wstępu :) Historia opowiadająca o losach 13-letniej Rebekki, której matka zostaje zamordowana na jej oczach. Sprawcą jest ojciec. Ojciec, który cierpiał na bojowy stres pourazowy, leczył się psychiatrycznie, znęcał się nad żoną, którą w końcu zabił, a sam popełnił samobójstwo. Jednak jak jest naprawdę? Kogo w noc śmierci rodziców widziała mała Rebecca? Jakie tajemnice kryje Saeview Cottage? Czy po latach Rebecca otworzy się przed swoimi córkami i zmierzy się z prawdą? "Zaginione dziecko" Emily Gunnis to emocjonalna fikcja historyczna. Wspaniały psychologiczny obraz wielopokoleniowej rodziny. Autorka przedstawiła świat pełen ludzkich dramatów, łez, rozpaczy i skutków wojny. Stajemy się świadkami brutalnej powtarzalności losu głównych bohaterek. Kobiety z pokolenia na pokolenie "dziedziczą" traumatyczne przeżycia związane z macierzyństwem. Depresja poporodowa jest wpisana w ich kod genetyczny. Obserwujemy także niemoc i bezsilność najbliższych, którzy pragną pomóc zarówno matkom, jak i nowo narodzonym dzieciom. Autorka wykreowała charakterystycznych bohaterów, dzięki czemu każdy z nich wyraźnie zaznaczył się w tej opowieści. Styl, w jaki została napisana ta książka, jest przejmujący, pozwalający nam zagłębić się w psychikę człowieka, porusza wiele tematów, z którymi może spotkać się każdy z nas. Żeby bardziej zrozumieć Rebeccę, autorka przeplata przeszłość z teraźniejszością. Akcja książki rozgrywa się na dwóch liniach czasowych — w latach 45. i 60. oraz w 2014 roku. Książka ta skrywa mrok i tragedię, jednak autorka sprawia, że historia ta wciąga już od pierwszych stron.