Dziedzictwo Orquídei Diviny

Na początku akcja była za wolna a potem miałam wrażenie że autorka starała się po prostu podkręcać niektóre fragmenty na przymus

Na początku akcja była za wolna a potem miałam wrażenie że autorka starała się po prostu podkręcać niektóre fragmenty na przymus

Tytuł: Dziedzictwo Orquídei Diviny
Autorka: Zoraida Córdova
Wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece
4/5 ⭐

Pamiętam, że zakupiłam ten tytuł w promocji na stronie Świat Książki i zaciekawił mnie tematyką. Fantastyka związana przede wszystkim z kwestiami rodzinnymi? Super! Jakaś mała odmiana. Przekładając kartki, zrozumiałam, że klimatem historia przypomina ten prezentowany w “Encanto” i to był ten moment, gdy przepadłam. Śledzenie przeszłości seniorki rodu tytułowej Orquídei było fascynujące! Poznałam historię o kobiecie, której każdy wmawiał, że urodziła się pechowa, a zdołała zbudować wymarzony dom i mieć rodzinę. W tej? Cóż, nie zawsze jest kolorowo, ale kochani, uwielbiałam wnuki Orquídei! Każdy był różnorodny, miał inne wartości i podejście, a to czyniło ich autentycznymi.

Zaproszono wszystkich na ceremonię umierania i… Nie mogę wam zdradzić, ale rany julek, działo się! Do tego to, jak autorka świetnie splątała teraźniejszość z przeszłością oraz dodała kilka sekretów, aby nie było nudno. Mimo to były elementy, których mi lekko brakowało albo uważałam, że coś dodano niepotrzebnie – choćby śmierć pewnych osób.

Mogę wam powiedzieć jedno. Jeśli szukacie powieści, która zabierze was na przygodę do Ekwadoru i jest okraszona szczyptą magii oraz rodzinnego ciepła, to zdecydowanie polecam tę powieść.

Tytuł: Dziedzictwo Orquídei Diviny
Autorka: Zoraida Córdova
Wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece
4/5 ⭐

Pamiętam, że zakupiłam ten tytuł w promocji na stronie Świat Książki i zaciekawił mnie tematyką. Fantastyka związana przede wszystkim z kwestiami rodzinnymi? Super! Jakaś mała odmiana. Przekładając kartki, zrozumiałam, że klimatem historia przypomina ten prezentowany w...

Książka zapowiadała się naprawdę ciekawie. Niestety już od spotkania całej rodziny zaczęły się bezsensowne i niewytłumaczalne sytuacje, nie mogłam się skupić na fabule przez ciągłe przeskoki czasowe i początki rozdziałów w zupełnie innym miejscu niż skończył się poprzedni. Część przekartkowałam, a i tak czytając końcówkę nie czułam jakbym coś straciła.

Książka zapowiadała się naprawdę ciekawie. Niestety już od spotkania całej rodziny zaczęły się bezsensowne i niewytłumaczalne sytuacje, nie mogłam się skupić na fabule przez ciągłe przeskoki czasowe i początki rozdziałów w zupełnie innym miejscu niż skończył się poprzedni. Część przekartkowałam, a i tak czytając końcówkę nie czułam jakbym coś straciła.

Trafiłam na tę książkę całkowicie przypadkiem, powiedziona znudzonym przeglądaniem katalogów na Legimi. Okładka od razu przyciągnęła moją uwagę, a opis wydawał się być podobny do motywu użytego w jednej z moich ulubionych animacji; Encanto.

I to, co znalazłam w tej książce było nawet lepsze. Początkowo nie wiedziałam co sądzić o głównych postaciach, które niekiedy delikatnie irytowały, ale tak naprawdę to nadawało im tej ludzkości, a nie idealności, którą można znaleźć wszędzie. Tak samo relacje rodzinne moim zdaniem były opisane w punkt, pięknie ukazując, że nie zawsze jest kolorowo.

Sama fabuła była zaskakująca, a najbardziej podobało mi się użycie dwóch linii czasowych, aby przedstawić nam aktualne wydarzenia oraz przeszłość Orquidei Diviny. Na pewno będzie to książka, do której z przyjemnością wrócę prędzej czy później i na długo pozostanie w mojej pamięci.

Trafiłam na tę książkę całkowicie przypadkiem, powiedziona znudzonym przeglądaniem katalogów na Legimi. Okładka od razu przyciągnęła moją uwagę, a opis wydawał się być podobny do motywu użytego w jednej z moich ulubionych animacji; Encanto.

I to, co znalazłam w tej książce było nawet lepsze. Początkowo nie wiedziałam co sądzić o głównych postaciach, które niekiedy...

Nie mój klimat, książka raczej dla nastolatków, bardzo się przy niej zmęczyłam

Nie mój klimat, książka raczej dla nastolatków, bardzo się przy niej zmęczyłam

ta książka sprawiła, że moja dusza czuje się o wiele lepiej.
idealna książka na wczesną jesień.

ta książka sprawiła, że moja dusza czuje się o wiele lepiej.
idealna książka na wczesną jesień.

"Dziedzictwo Orquidei Diviny" to piękna, baśniowa powieść obyczajowa, pełna magii, tajemnic, nadprzyrodzonych zjawisk, mówiąca o relacjach rodzinnych jak i ich braku.
Historię poznajemy w dwóch płaszczyznach czasowych przy czym stopniowo odkrywane sekrety z przeszłości pozwalają zrozumieć wydarzenia współczesne.
Przez mnogość postaci początkowo można pogubić się kto jest kim i z kim spokrewniony, ale na szczęście żeby ułatwić zadanie na samym początku książki mamy drzewo genealogiczne rodu Montoyów,, co zdecydowanie ułatwia poznawanie rodziny i rodzinnych koligacji, a trochę ich tam jest 🤣.
Całe szczęście wykreowane przez Cordove postaci są barwne, charakterystyczne, niesztampowe i dobrze dopracowane przez co po początkowych problemach i zaznajomieniu się z imionami łatwo przychodzi zapamiętywanie ich.

Nie ukrywam, że przez to pewnie, że nieczęsto sięgam po tego typu literaturę dosyć ciężko było mi przestawić mój mózg na rzeczywistość pełen dziwnych stworzeń i wydarzeń tym bardziej, że nie jest to świat w 100% fantasy, a mamy tu do czynienia z realizmem magicznym, co już totalnie ryło mi beret 🤣.
Niemniej jednak uważam, że jest to piękna, hipnotyzująca, barwna powieść latynoamerykańska, z magicznym klimatem, może nieco surrealistyczna ale czyż nie takie są książki fantasy? A to wszystko okraszone nienachalnym poczuciem humoru i co najważniejsze, czyta się bardzo szybko i przyjemnie, cieszę się, że po nią sięgnęłam.

"Dziedzictwo Orquidei Diviny" to piękna, baśniowa powieść obyczajowa, pełna magii, tajemnic, nadprzyrodzonych zjawisk, mówiąca o relacjach rodzinnych jak i ich braku.
Historię poznajemy w dwóch płaszczyznach czasowych przy czym stopniowo odkrywane sekrety z przeszłości pozwalają zrozumieć wydarzenia współczesne.
Przez mnogość postaci początkowo można pogubić się kto jest...

Duże rozczarowanie. Bohaterowie nieciekawi, akcja mnie wynudziła. Momentami była na tyle dziwna, że zastanawiałam się czy czegoś nie ominęłam. Po skończeniu ciężko mi było powiedzieć o czym ona tak de facto była.
Zdecydowanie odradzam czytanie.

Duże rozczarowanie. Bohaterowie nieciekawi, akcja mnie wynudziła. Momentami była na tyle dziwna, że zastanawiałam się czy czegoś nie ominęłam. Po skończeniu ciężko mi było powiedzieć o czym ona tak de facto była.
Zdecydowanie odradzam czytanie.

Przyjemna, bajkowa młodzieżówka, przypominała mi disnejowskie "Nasze magiczne Encanto". :)

Przyjemna, bajkowa młodzieżówka, przypominała mi disnejowskie "Nasze magiczne Encanto". :)

Jest to powieść dosyć nietypowa, z gatunku fantasy, ale może to tylko moje odczucie, ponieważ zdecydowanie niewiele przeczytałam lektur z owego gatunku.

Mamy tutaj kilka perspektyw. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, a bohaterowie, choć świetnie zarysowani, nie byli w stanie jakoś szczególnie zdobyć mojej sympatii. No może poza jedną postacią, tytułową Orquideią i jej wnuczką Marimar.

Do bólu współczesna część powieści miesza się z niewiarygodnym światem magii, morskich stworów czy duchów. Pojawiają się zjawiska paranormalne i wydarzenia, których gdzieś tam z tyłu głowy się spodziewałam, ale gdy przychodziło je prześledzić na kartach książki, wprawiały mnie w konsternację.

Mam wrażenie, że potencjał fabuły nie został do końca wykorzystany. Przedni pomysł na coś ciekawego, wciągającego, zamknięty w 400 stronach, to trochę za mało. W efekcie tego 3/4 życia głównej bohaterki zostało opisane w kilku zdaniach.

Początki, młodość i perypetie z pierwszym mężem Orquidei stanowiły tutaj kanwę wydarzeń. W porządku, w końcu to, co wydarzyło się wtedy, zawarzyło na losie jej wnuków i dzieci. Mimo wszystko, czegoś mi tu zarakło.

Jest to powieść dosyć nietypowa, z gatunku fantasy, ale może to tylko moje odczucie, ponieważ zdecydowanie niewiele przeczytałam lektur z owego gatunku.

Mamy tutaj kilka perspektyw. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, a bohaterowie, choć świetnie zarysowani, nie byli w stanie jakoś szczególnie zdobyć mojej sympatii. No może poza jedną postacią, tytułową Orquideią i...