Trochę szczęścia. Dziesięć lat łagru i zesłania 1945–1955

Nie mogło być inaczej, niż 10 punktów. To jest niesamowite, ale w książce nie ma żadnego rozdziału w którym, by autor przynudzał. Jedna z najlepszych książek tego gatunku. Z tego co doczytałem w internecie, a nie ma w książce to, po powrocie do kraju, zamieszkał potem we Wrocławiu, ukończył Technikum Mechaniczne. Do emerytury pracował jako konstruktor w Inco. Z żoną Heleną miał 2 córki. Zmarł 14 marca 2023.

Nie mogło być inaczej, niż 10 punktów. To jest niesamowite, ale w książce nie ma żadnego rozdziału w którym, by autor przynudzał. Jedna z najlepszych książek tego gatunku. Z tego co doczytałem w internecie, a nie ma w książce to, po powrocie do kraju, zamieszkał potem we Wrocławiu, ukończył Technikum Mechaniczne. Do emerytury pracował jako konstruktor w Inco. Z żoną Heleną...

Kolejna łagrowa opowieść z ZSRR przeczytałem praktycznie jednym tchem. Szkoda, że młodemu chłopakowi zmarnowali za nic tyle lat, ale przeżył i wrócił do Polski.

Kolejna łagrowa opowieść z ZSRR przeczytałem praktycznie jednym tchem. Szkoda, że młodemu chłopakowi zmarnowali za nic tyle lat, ale przeżył i wrócił do Polski.

Bardzo spokojnie zredagowany pamiętnik Polaka, który jako młody chłopak trafił do sowieckiego więzienia. Wpadka walczącej aktywnie grupy Polskich Patriotów nastąpiła przez niefrasobliwość ich koleżanki. Tadeusz przechodzi gehennę więzień, łagry, zesłanie, a w finale mocno skomplikowany, ale szczęśliwy powrót w objęcia rodziców. Czytelnik nie jest wciągany w chęć zemsty, czy jakiekolwiek inne złe emocje, ale ma okazję przyjrzeć się z bliska gehennie głodu, zimna i ciężkiej pracy. Autor dokładnie opowiada: o warunkach w więziennych celach, pracy w obozie, o życiu w oczekiwaniu na zgodę stalina na wyjazd do Polski, o perfidnym zachowaniu współwięźniów, a także banderowców wokół, o tym jaką radością było spotkanie w niedoli drugiego Polaka. W tle tej historii czytelnik wyciąga już sam wnioski kim staje się dla Tadeusza przypadkowy rosjanin, ukrainiec czy inny obcokrajowiec.

"Bukowy" to ważna lekcja, nie przegapmy jej. Książkę wydał ośrodek Karta. Jest zatem ważnym dowodem tego co przeszedł w historii Polski Naród.

Bardzo spokojnie zredagowany pamiętnik Polaka, który jako młody chłopak trafił do sowieckiego więzienia. Wpadka walczącej aktywnie grupy Polskich Patriotów nastąpiła przez niefrasobliwość ich koleżanki. Tadeusz przechodzi gehennę więzień, łagry, zesłanie, a w finale mocno skomplikowany, ale szczęśliwy powrót w objęcia rodziców. Czytelnik nie jest wciągany w chęć zemsty,...

Niesamowita opowieść autora o swoim zesłaniu do ZSRR. Polecam.

Niesamowita opowieść autora o swoim zesłaniu do ZSRR. Polecam.

Jest w tej książce coś , co nie pozwala przestać czytać.
Niesamowita moc bije z tej opowieści

Jest w tej książce coś , co nie pozwala przestać czytać.
Niesamowita moc bije z tej opowieści

To jest taka książka, która zaczyna siedzieć w głowie i nie opuszcza, nawet po skończonej lekturze. Historia Tadeusza Bukowego spisana, prostym acz łapiącym za serce językiem, wciąga - historię Bukowego ciężko odłożyć na bok, jest coś w stylu i charakterze jego pisania, dzięki któremu czytając bardzo współodczuwa się wszystko co przeżywa bohater. Tadeusz Bukowy w dzień zakończenia II Wojny Światowej zostaje aresztowany przez władze ZSRR za działalność w AK. Zostaje osadzony w więzieniu, kolonii karnej, łagrze, a potem już jako "wolny człowiek" spędza kilka lat jako zesłaniec na Syberii. W dniu swojego aresztowania ma 16 lat. Tadeusz Bukowy na swojej przymusowej tułaczce, życiu w wiecznej niepewności, doświadczeniach głodu i pracy ponad siły spędza 10 lat. Jego książka to zapis tych 10 lat tęsknoty za rodziną, krajem, wolnością. To lata życia w ciągłym strachu co przyniesie jutro, ale też opowieść pełna nadziei, empatii i dobroci.
Bukowy opisuje warunki panujące w rosyjskich więzieniach, kolonii karnej, łagrach oraz jak wyglądało jego życie na zesłaniu. Mimo iż opisuje ciężkie, traumatyczne i okrutne rzeczy, jego opisy tchną życiem, pełne są nadziei i empatii do drugiego człowieka niezależnie od narodowości. Bukowy opisuje swoje próby przystosowania się zastanych warunków, sposoby w jakich radził sobie w trudnych sytuacjach, pisze o pomocy wielu osób, którym zawdzięcza zdrowie i życie - czasem wystarczyło mu trochę szczęścia. Ale to też i opowieść, że w niewyobrażalnym świecie zdarzają szczęśliwe chwile, małe radości, które ratują, które dają nadzieję.
Przepiękna historia człowieka, który nie zatracił swojego człowieczeństwa w najtragiczniejszych chwilach życia.

To jest taka książka, która zaczyna siedzieć w głowie i nie opuszcza, nawet po skończonej lekturze. Historia Tadeusza Bukowego spisana, prostym acz łapiącym za serce językiem, wciąga - historię Bukowego ciężko odłożyć na bok, jest coś w stylu i charakterze jego pisania, dzięki któremu czytając bardzo współodczuwa się wszystko co przeżywa bohater. Tadeusz Bukowy w dzień...

Dla mnie dobra książka. Opowieść uczciwego człowieka skrzywdzonego przez historię. nie poddał się. Nie stracił wiary w to, że jeszcze będzie mieć dobre życie. Polityka to straszna rzecz dla zwykłych uczciwych ludzi.

Dla mnie dobra książka. Opowieść uczciwego człowieka skrzywdzonego przez historię. nie poddał się. Nie stracił wiary w to, że jeszcze będzie mieć dobre życie. Polityka to straszna rzecz dla zwykłych uczciwych ludzi.