Diabelski posłaniec

Trzecia część cyklu o Żegocie Nadolskim jest kontynuacją perypetii głównego bohatera i utrzymuje poziom poprzednich tomów.
Wyjaśnia się większość rozpoczętych wcześniej wątków, ale autor pozostawił sobie margines na ewentualna kontynuację. Dla mnie ta powieść byłaby znacznie ciekawsza, gdyby wyjąć z niej elementy fantastyczne pozbawiające ją realizmu. Czyta się lekko, łatwo i dość przyjemnie, ale skłamałbym mówiąc, że nie mogę się doczekać dalszego ciągu. Mimo wszystko w tym gatunku zdecydowanie wolę Komudę.

Trzecia część cyklu o Żegocie Nadolskim jest kontynuacją perypetii głównego bohatera i utrzymuje poziom poprzednich tomów.
Wyjaśnia się większość rozpoczętych wcześniej wątków, ale autor pozostawił sobie margines na ewentualna kontynuację. Dla mnie ta powieść byłaby znacznie ciekawsza, gdyby wyjąć z niej elementy fantastyczne pozbawiające ją realizmu. Czyta się lekko, łatwo...

Bardzo dobra sarmacka fantasy (a może sarmacki horror). Najlepsza z dotychczasowych odsłon cyklu Dzikie pola vel Żegota Nadolski. Dlaczego oceniam wyżej, niż dwa poprzednie tomy?

WIĘCEJ:
https://seczytam.blogspot.com/2025/06/maciej-liziniewicz-diabelski-posaniec.html

Bardzo dobra sarmacka fantasy (a może sarmacki horror). Najlepsza z dotychczasowych odsłon cyklu Dzikie pola vel Żegota Nadolski. Dlaczego oceniam wyżej, niż dwa poprzednie tomy?

WIĘCEJ:
https://seczytam.blogspot.com/2025/06/maciej-liziniewicz-diabelski-posaniec.html

Trzecia część cyklu o Żegocie Nadolskim to prawdziwa gratka dla fanów szabli, czarów i sarmackich przygód! Autor mistrzowsko łączy historyczny klimat Rzeczpospolitej Szlacheckiej z fantastyką, grozą i gawędziarskim urokiem. Pełnokrwista opowieść na miarę Komudy i Sienkiewicza — nie sposób się oderwać!

Trzecia część cyklu o Żegocie Nadolskim to prawdziwa gratka dla fanów szabli, czarów i sarmackich przygód! Autor mistrzowsko łączy historyczny klimat Rzeczpospolitej Szlacheckiej z fantastyką, grozą i gawędziarskim urokiem. Pełnokrwista opowieść na miarę Komudy i Sienkiewicza — nie sposób się oderwać!

Trzeci tom przygód szlachcica Żegoty Nadolskiego i jego trzech kompanów: Szkota Murraya, Saksończyka Stillera oraz Tatara Bejdy. Tło historyczne w powieści jest dobrze nakreślone, są awanturniczy szlachcice, spory o ziemię, jest także okrucieństwo XVIII wieku, oraz element fantastyczny.
Niedolski wraz z towarzyszami próbując rozwikłać tajemnice nawiedzonego dworu wplątuje się w tajemniczą i groźną sprawę. Mamy w książce straszliwą klątwę, tajemnice przeszłości, szlachecką fantazję, krwawe zbrodnie, skarb, oraz posłańca ciemności. Krwawa przeszłość wraca do jednego z bohaterów, i towarzysze próbują rozwikłać zagadkę klątwy by pomóc przyjacielowi.
Powieść kończy się tak, że z utęsknieniem czekam na następny tom, będzie się działo, tom czwarty wkrótce ma się ukazać.

Trzeci tom przygód szlachcica Żegoty Nadolskiego i jego trzech kompanów: Szkota Murraya, Saksończyka Stillera oraz Tatara Bejdy. Tło historyczne w powieści jest dobrze nakreślone, są awanturniczy szlachcice, spory o ziemię, jest także okrucieństwo XVIII wieku, oraz element fantastyczny.
Niedolski wraz z towarzyszami próbując rozwikłać tajemnice nawiedzonego dworu...

Trzecia część trylogii M. Liziniewicza zaczyna się najlepiej z nich wszystkich, wciągająca przygoda, tempo, stres bohaterów, wreszcie groza... i tu niestety im dalej tym będzie gorzej. Wątek nawiedzonego dworku w kolejnym rozdziale jeszcze jest ciekawy, ale już wszystko po nim robi się typowo dla flegmatycznego pióra tego autora ROZ-WLE-CZO-NE... podobnie było z drugim tomem tej serii, gdzie mieliśmy ciekawy start, potem jeszcze śledztwo w połowie miejscami dawało nadzieję, ale już druga połowa zawodziła po całości.

Tutaj dobrze bawiłem się tylko przy prologu, miejscami przy pierwszym rozdziale i w połowie przy pojedynku.

Niestety, autor choć miewa niezłe pomysły, to kładzie fabułę ciągnącymi się w nieskończoność opisami co jaki bohater myśli, jak myśli o czym myśli, w jaki sposób wypowiada swoją kwestię. Pan Liziniewicz potrzebuje korektora, ktory mu odchudzi nieco prace przed wydaniem i będą zdatniejsze. A tak, mamy opisy przemyśleń bohaterów rodem z dowcipów o Stirlitzu. Zabija to tempo narracji i absolutnie NIC nie wnosi do fabuły.

Komuda tu wygrywa w zestawieniu nawet swoimi gorszymi powiastkami - tam jest tempo narracji. Akcja. A u Liziniewicza jak krew z nosa.

Wszystkie książki trylogii wydaeca podpisuje "Dzikie Pola" przez co mam wrażenie, że Liziniewicz opisuje w tych książkach jakieś sesje rpg swoich znajomych, sęk w tym, że to co wydaje nam się arcyciekawą sesją rpg trzeba jeszcze umieć ciekawie opisać a i nie zawsze oviektyanie jest to ciekawe dla osób trzecich.

Z całej trylogii Liziniewicza ta zaczynała się jakby miała być najlepsza, ostatecznie plasuję ją na drugim miejscu, bo ciężko zjechać niżej niż usypiający Czas Pomsty.

Do trzech razy sztuka była Panie Liziniewicz, niestety, ale więcej już szans Panu nie dam. Z sarmackich powiastek wolę jeszcze raz wziąć do ręki Bohdana Królikowskiego, Józefa Hena czy Jacka Komudę.

Trzecia część trylogii M. Liziniewicza zaczyna się najlepiej z nich wszystkich, wciągająca przygoda, tempo, stres bohaterów, wreszcie groza... i tu niestety im dalej tym będzie gorzej. Wątek nawiedzonego dworku w kolejnym rozdziale jeszcze jest ciekawy, ale już wszystko po nim robi się typowo dla flegmatycznego pióra tego autora ROZ-WLE-CZO-NE... podobnie było z drugim...

Muszę przyznać iż z książki na książkę pokochałem cykl o Żegocie Nadolskim. Trzecia z kolei część to iście miatrzowska gratka dla fanów szabli, dawnych wierzeń, czarów i wszystkiego co potrzebne do stworzenia genialnego opowiadania z gatunku historycznego i fantastyki. Po trzeciej książce z cyklu zostałem fanem pisarza.

Muszę przyznać iż z książki na książkę pokochałem cykl o Żegocie Nadolskim. Trzecia z kolei część to iście miatrzowska gratka dla fanów szabli, dawnych wierzeń, czarów i wszystkiego co potrzebne do stworzenia genialnego opowiadania z gatunku historycznego i fantastyki. Po trzeciej książce z cyklu zostałem fanem pisarza.

Doskwierający chłód przenika ciało. Wszędzie tylko umierający pejzaż przyrody, ani żywej duszy za wyjątkiem czarnego jak noc konia i jego jeźdźca, który również odznacza się takową barwą. Jego twarzy nie widać, ale oczy są niczym zagłada dla każdego kto ośmieli się im stawić wyzwanie. Jest jednakże śmiałek, który podejmie rękawice, a jest nim Żegota Nadolski, siwowłosy szlachcic z majątku Wygnanka. Nie pierwszy raz to stanie do walki, lecz tym razem napędzać go będzie klątwa z przeszłości, która odsłoni mroczną tajemnicę.

Trzecia część przygód Żegoty Nadolskiego to też powrót do niektórych wątków z poprzednich dzieł napisanych przez Macieja Liziniewicza. A wątki te wespół z narastającym napięciem staną się punktem zwrotnym dotyczącym fabuły, która tym razem skręci mocno w diabelskie konszachty i wyniesie akcje wprost ku sferom sił ciemności.
Z nieukrywaną radością przyznać mi trzeba, iż autor znakomicie opanował sztukę połączenia współczesnego języka z archaicznym stylem charakteryzującym czasy Rzeczypospolitej Szlacheckiej. Toteż przyjemnością było czytanie tej jakże obfitej w liczne ciekawostki powieści będącej ukłonem dla gawędziarskich historii opowiadanych przy kominku, gdzie słuchacze i mówiący raczyli się zacnym miodem. Tom ten mimo, że przesiąknięty mrocznym klimatem wciąż pozostaję pełnokrwistą opowieścią awanturniczą na kształt książek Jacka Komudy czy Sienkiewiczowskiej trylogii, do której autor chwilami nawiązuje.

Wspominany wcześniej mroczny klimat jest ważnym elementem historii budującym ten jakże brutalny świat, ale też intensywnie działającym na wyobraźnię ujęciem epoki po raz kolejny finezyjnie połączonej z fantastyką, co nadaje akcji jeszcze więcej kolorystyki. Nie braknie tu zbrodni czy dość mocnych opisów, lecz wszystko ma to swój cel, bowiem fabuła porusza się po obszarach, gdzie śmierć i zemsta odrywają główne role, a strach przed potępieniem zdaję się być największą udręką. Tak jak poprzednie części cyklu, tak i ten tom znów zapewnił mi fantastyczną podróż w czasie, nie będąc przy tym tylko zwykłą rozrywką, ale również okazją do kilku nowych przemyśleń.

Doskwierający chłód przenika ciało. Wszędzie tylko umierający pejzaż przyrody, ani żywej duszy za wyjątkiem czarnego jak noc konia i jego jeźdźca, który również odznacza się takową barwą. Jego twarzy nie widać, ale oczy są niczym zagłada dla każdego kto ośmieli się im stawić wyzwanie. Jest jednakże śmiałek, który podejmie rękawice, a jest nim Żegota Nadolski, siwowłosy...

Doskonały cykl, bohaterowie, akcja, wciągająca do ostatniej strony. Słowem: warto na nie poświęcić kilka wieczorów, zapewniam, że czas nie będzie zmarnowany. Liczę, że będzie kontynuacja, na pewno przeczytamy

Doskonały cykl, bohaterowie, akcja, wciągająca do ostatniej strony. Słowem: warto na nie poświęcić kilka wieczorów, zapewniam, że czas nie będzie zmarnowany. Liczę, że będzie kontynuacja, na pewno przeczytamy

super książka, czekam na następny tom cyklu

super książka, czekam na następny tom cyklu

W trzeciej części przygód Żegota Nadolski będzie musiał zmierzyć się z klątwą, która ciąży nad jednym z jego przyjaciół oraz z tytułowym posłańcem. Ta część jest spokojniejsza od poprzednich. Połowa powieści toczy się w domowym otoczeniu Nadolskiego gdzie poznajemy codzienne problemy szlachcica. Druga połowa to próba rozwiązania zagadki.
Książka trzyma poziom poprzednich części cyklu. Nadal mamy tutaj do czynienia z niezłą literaturą przygodowo-historyczną z elementami fantastycznymi. Zakończenie jasno sugeruje, że to jeszcze nie koniec przygód Żegoty. Chętnie sięgnę po kolejne części.

W trzeciej części przygód Żegota Nadolski będzie musiał zmierzyć się z klątwą, która ciąży nad jednym z jego przyjaciół oraz z tytułowym posłańcem. Ta część jest spokojniejsza od poprzednich. Połowa powieści toczy się w domowym otoczeniu Nadolskiego gdzie poznajemy codzienne problemy szlachcica. Druga połowa to próba rozwiązania zagadki.
Książka trzyma poziom poprzednich...