My Phantoms

Mam pewien problem z tą książką.... Nie do końca umiem zrozumieć pewne odczucia córki... Doszłam do wniosku, że głównym problemem matki jest brak autentyczności...Lecz mimo to, czegoś tu brakuje.

Mam pewien problem z tą książką.... Nie do końca umiem zrozumieć pewne odczucia córki... Doszłam do wniosku, że głównym problemem matki jest brak autentyczności...Lecz mimo to, czegoś tu brakuje.

Nie chwal dnia przed zachodem słońca, mawiają pesymiści. I niekiedy miewają rację. Na przykład tym razem. Pochwaliłam bowiem tu i ówdzie tę serię powieściową wydawnictwa Czarne (że świetna i nie ma w niej słabszych pozycji),po czym – ups! – trafiłam na „Moje zmory”.
To nie jest zła książka, jest jednak jakaś taka nijaka. Jest jedną z wielu historii o tym, że dorosłe już dziecko (w tym przypadku córka) rozlicza swoich rodziców z tego jak wywiązali się ze swojej roli i bilans wychodzi zdecydowanie ujemny. Rozumiem, że niektórzy tego potrzebują, ja jednak mam już lekko dość lektur tego typu, zwłaszcza gdy – jak w przypadku „Moich zmór” – całość nie jest zbyt odkrywcza.
I tak, jest tu parę zdań czy nawet akapitów, przy czytaniu których nerwowo drgnęłam, gdyż były jakby o mnie i mojej relacji z matką mą rodzoną (to relacji z matką narratorka książki poświęca zdecydowaną większość swoich rozważań),ale poza drgnięciem nie doszło do niczego więcej. Jestem więcej niż pewna, że za miesiąc szczegóły tej lektury rozmażą się w mojej pamięci.

Nie chwal dnia przed zachodem słońca, mawiają pesymiści. I niekiedy miewają rację. Na przykład tym razem. Pochwaliłam bowiem tu i ówdzie tę serię powieściową wydawnictwa Czarne (że świetna i nie ma w niej słabszych pozycji),po czym – ups! – trafiłam na „Moje zmory”.
To nie jest zła książka, jest jednak jakaś taka nijaka. Jest jedną z wielu historii o tym, że dorosłe już...

Ta książka mogłaby być dziennikiem zaleconym przez terapeutę z polecenie - opisz swoich beznadziejnych rodziców i to jak się z nimi męczyłaś, cały czas próbując akceptować, i być "dobrą córką" . A na koniec przyznaj sobie nagrodę , że wytrzymałaś to do końca. A ja przyznaję sobie nagrodę, że dotrwałam do końca i przełknęłam rozczarowanie, że o nic więcej w tej książce nie chodziło.

Ta książka mogłaby być dziennikiem zaleconym przez terapeutę z polecenie - opisz swoich beznadziejnych rodziców i to jak się z nimi męczyłaś, cały czas próbując akceptować, i być "dobrą córką" . A na koniec przyznaj sobie nagrodę , że wytrzymałaś to do końca. A ja przyznaję sobie nagrodę, że dotrwałam do końca i przełknęłam rozczarowanie, że o nic więcej w tej książce...

Jeśli masz matkę, która potrafi w ciągu kilku minut sprawić, że zaciskasz zęby, w duchu odliczasz do pięciu i bardzo się starasz nie przeklinać, to odnajdziesz się w tej lektorze raz, dwa. Sama bez problemu mogłabym ze sportretowanej kobiety wyciągną opis 2-3 znajomych pań. Rozmowy często są bełkotliwe (co uważam za główny minus lektury),ale ducha i atmosferę łykam w całości. Ojciec raczej bywa, niż jest, na łamach książki. To relacja matki z córka zajmuje 90% obrazu. Ona definiuje życie zawodowe i prywatne Bridge. Czy wyciągniemy z tego coś dla siebie? Raczej jeśli jesteśmy już po 40 i miotami się między : "kocham, chociaż nie lubie", "kiedy w końcu umrze?!" a "to mogłaby być/jest naprawdę interesująca osoba.."

Jeśli masz matkę, która potrafi w ciągu kilku minut sprawić, że zaciskasz zęby, w duchu odliczasz do pięciu i bardzo się starasz nie przeklinać, to odnajdziesz się w tej lektorze raz, dwa. Sama bez problemu mogłabym ze sportretowanej kobiety wyciągną opis 2-3 znajomych pań. Rozmowy często są bełkotliwe (co uważam za główny minus lektury),ale ducha i atmosferę łykam w...

Książka jest porządnie napisana, każda z postaci jest zarysowana bardzo wyraziście. Bohaterowie to największa zaleta tej powieści. To w większości okropni ludzie, ale czyta się o nich z względnym zaciekawieniem.

Natomiast cała lektura wydaje się być pozbawiona celu. Mamy tu sceny z traumatycznego dzieciństwa i powielanie pewnych schematów w życiu dorosłym, natomiast niewiele się zdaje z nich wynikać.

Książka jest porządnie napisana, każda z postaci jest zarysowana bardzo wyraziście. Bohaterowie to największa zaleta tej powieści. To w większości okropni ludzie, ale czyta się o nich z względnym zaciekawieniem.

Natomiast cała lektura wydaje się być pozbawiona celu. Mamy tu sceny z traumatycznego dzieciństwa i powielanie pewnych schematów w życiu dorosłym, natomiast...

Dziwią mnie niskie oceny tej książki. Na pewno nie jest to pozycja dla osób, które lubią mieć wszystko podane na tacy. Autorka nie pisze rozwiniętych charakterystyk postaci, ale tak buduje sceny, byśmy sami przekonali się, z jakimi osobami mamy do czynienia. Jej styl jest zabawny i błyskotliwy, co sprawia, że pomimo trudnej emocjonalnie tematyki, powieść czyta się z przyjemnością. Jedno zdanie tutaj potrafi powiedzieć więcej niż kilka akapitów u innych.

Dziwią mnie niskie oceny tej książki. Na pewno nie jest to pozycja dla osób, które lubią mieć wszystko podane na tacy. Autorka nie pisze rozwiniętych charakterystyk postaci, ale tak buduje sceny, byśmy sami przekonali się, z jakimi osobami mamy do czynienia. Jej styl jest zabawny i błyskotliwy, co sprawia, że pomimo trudnej emocjonalnie tematyki, powieść czyta się z...

Ta książka to dla mnie spore rozczarowanie. Nie znalazłam tam ani psychologicznej głębi problemu, ani bogactwa uczuć między bohaterami, ani angielskiego humoru, ani... Prawie niczego tam nie znalazłam, a recenzje tzw. autorytetów obiecywały wiele. Jest tu jedynie sucha relacja córki. Matka niby czyta i 'bywa', ale delikatnie mówiąc jest nieskomplikowana. Ojciec jest nadęty i prześmiewczy, ale córki są niewiele lepsze. Niby się wspierają, ale widzą się dwa razy w roku, skrzętnie liczą, ile kosztują je dojazdy, nie wiedzą o sobie wiele. Zasadnicze pytanie - co z tej opowiedzianej historii wynika dla głównej bohaterki? Nic.

Ta książka to dla mnie spore rozczarowanie. Nie znalazłam tam ani psychologicznej głębi problemu, ani bogactwa uczuć między bohaterami, ani angielskiego humoru, ani... Prawie niczego tam nie znalazłam, a recenzje tzw. autorytetów obiecywały wiele. Jest tu jedynie sucha relacja córki. Matka niby czyta i 'bywa', ale delikatnie mówiąc jest nieskomplikowana. Ojciec jest nadęty...

Wymęczyła mnie strasznie

Wymęczyła mnie strasznie

Ludzkie relacje - a zwłaszcza te rodzinne - są często pełne sprzeczności: miłości i zranienia, bliskości i dystansu, oczekiwań i rozczarowań. Rodzina to miejsce, gdzie emocje są najsilniejsze i najtrudniejsze do ujęcia w proste ramy. Można mieć do kogoś ogromne przywiązanie, a jednocześnie czuć się niezrozumianym czy skrzywdzonym.

„Moje zmory” to poruszająca opowieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, z naciskiem na trudną, pełną sprzeczności więź między Bridget a jej matką. Riley kreuje nietuzinkowy, lecz całkowicie realistyczny obraz emocjonalnego labiryntu, w którym łatwo się zgubić – zarówno bohaterce, jak i czytelnikowi. Próba zrozumienia własnych odczuć, zmierzenia się z uprzedzeniami i zadawnionymi ranami staje się fascynującą podróżą, która nie pozostawia obojętnym.

Matka Bridget to postać złożona i niejednoznaczna – kapryśna, zdystansowana, a jednocześnie oczekująca bliskości. Pragnie być obecna w życiu córek, ale na własnych warunkach, nieświadomie sabotując próby prawdziwego porozumienia. To wnikliwy portret osoby, która żyje w roli, nieustannie próbując kontrolować sytuację, jednocześnie dziwiąc się emocjonalnemu dystansowi najbliższych.

Riley pokazuje, jak ogromna przepaść może dzielić nawet najbliższych sobie ludzi — i jak trudno jest tę przepaść zasypać, gdy jedna strona stale stawia bariery, często nieświadomie. Nawet dobre intencje mogą się rozbić o czyjeś zranienia, lęk przed bliskością czy potrzebę kontroli. W relacji Bridget i jej matki widać, że czasem miłość nie wystarcza, jeśli nie idzie w parze z otwartością i wzajemnym zrozumieniem.

“Moje zmory” skłaniają do refleksji nad tym, jak trudno naprawdę poznać drugiego człowieka, nawet gdy towarzyszą temu dobre intencje. Riley przypomina, że czasem to właśnie emocjonalne pogubienie i nieprzepracowane schematy najbardziej komplikują relacje, które z założenia powinny dawać oparcie. Czytajcie!

Ludzkie relacje - a zwłaszcza te rodzinne - są często pełne sprzeczności: miłości i zranienia, bliskości i dystansu, oczekiwań i rozczarowań. Rodzina to miejsce, gdzie emocje są najsilniejsze i najtrudniejsze do ujęcia w proste ramy. Można mieć do kogoś ogromne przywiązanie, a jednocześnie czuć się niezrozumianym czy skrzywdzonym.

„Moje zmory” to poruszająca opowieść o...

Tak słabej rzeczy dawno nie czytałam. Nie ma w tej książce nic więcej, czego nie napisałaby przeciętnie uzdolniona literacko osoba o relacji dziecko- rodzic. Banalne portrety, niespojne, warstwa językowa, psychologiczna- banał i powierzchowność. Zakłamane recenzje i polecajki na skrzydełkach okładki, bardzo na siłę, by zachęcić do zakupu. Szkoda czasu.

Tak słabej rzeczy dawno nie czytałam. Nie ma w tej książce nic więcej, czego nie napisałaby przeciętnie uzdolniona literacko osoba o relacji dziecko- rodzic. Banalne portrety, niespojne, warstwa językowa, psychologiczna- banał i powierzchowność. Zakłamane recenzje i polecajki na skrzydełkach okładki, bardzo na siłę, by zachęcić do zakupu. Szkoda czasu.