Pióro contra flamaster

Ponieważ w kinach pojawiła się wreszcie wyczekiwana ekranizacja, uznałam, że niezbędnym elementem edukacji kulturalnej mojego siedmioletniego syna będzie zapoznanie go z twórczością Tadeusza Baranowskiego, jednego z klasyków polskiego komiksu, którego dzieła były niezapomnianym elementem mojego własnego dzieciństwa. Tak więc zanim poszliśmy do kina, wypożyczyliśmy i wspólnie przeczytaliśmy kilka tomów, zwłaszcza oczywiście ten o Smoku Diplodoku. Wciąż zachwycają charakterystyczną, fantazyjną kreską, którą zawsze uwielbiałam - światy stworzone przez Autora są po prostu urzekające wizualnie. Humor wciąż śmieszy, a niektóre żarty dopiero teraz zrozumiałam :) Świetna podróż sentymentalna i cieszę się, że Młodemu też podoba się ten styl.

Czytałam to jako mała dziewczynka i, szczerze mówiąc, nic nie rozumiałam 😉 Absurd był wtedy poza moim zasięgiem. Współczesna konfrontacja wypadła dużo lepiej. Do niektórych książek po prosty trzeba dorosnąć 😉 Ale do brzegu… Bąbelek i Kudłaczek - odkrywcy. Cały album to ich wyprawy obfitujące w zwroty akcji, pełne absurdu i humoru. Komiks miał premierę w 1983 roku. Zestrzał się dużo mniej niż ja 😉 Bawiłam się bardzo dobrze. Kocham te ilustracje.

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Nigdy nie przepadałam za komiksami, dlatego do moich wspomnien z dziecinsktwa nie należą, ale mojemu synkowi przypadły do gustu, najbardziej podobalo mu sie jak uspili olbrzyma oraz łaskotki w lunaparku. Świetna ksiazka na raz, mozna sobie razem omawiac ilustracje podczas czytania z dzieckiem.

Druga część Wojów Mirmiła to prawdziwa uczta dla fanów barwnych postaci, a szczególnie dla tych, którzy cenią nowy duet Dajmiecha i Wojskiego Niesława. Obaj panowie kradną tu niejedną scenę. Jeden z nadmiarem ambicji i skąpstwa, drugi z urzędniczo - wojskową powagą, która aż prosi się o komiczny finał. Christa jak zwykle znakomicie wykorzystuje kontrast między osobowościami: Dajmiech pcha się do władzy i intryg, jego Niesław próbuje wyeliminować najlepszych wojów księcia Mirmiła - Kajka i Kokosza, którzy z kolei wszelkimi sposobami staraja się temu zaradzić. Efekt? Humor sytuacyjny najwyższej próby i dialogi, które bawią nawet jeśli czytasz je kolejny raz. To właśnie dzięki takim postaciom seria Kajko i Kokosz nie jest tylko komiksem przygodowym, ale satyrą na ludzkie ambicje, urzędy i „ważne stanowiska”. 👉 Jeśli lubicie, gdy humor wynika z dobrze stworzonych bohaterów, a nie tylko z akcji, ta część to absolutny must-read.

Miło od czasu do czasu sięgnąć do starych zakurzonych półek i wyszukać taki komiks z dziecięcych lat. Przygody Kleksa jak zwykle bawią a ciekawa fabuła nie pozwala się od nich szybko oderwać. Kleks i przyjaciele jak zwykle wpadają w niezłe tarapaty, ale dzięki sprytowi i sporej dawce szczęścia wychodzą cało z opresji. Tym razem Kleks dowiaduje się o wielkim odkryciu archeologicznym, które może przybliżyć mu początki jego gatunku. Akcja przenosi się więc na Czarny Ląd, gdzie jest nie tylko gorąco, ale i niebezpiecznie, gdy okazuje się, że po atramentowych stopach Kleksa depcze jego stary zajadły wróg.

Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!

Niektóre historie nie starzeją się nigdy — po prostu dojrzewają razem z nami. „Mirmił w opałach” to powrót do świata, w którym nawet wizyta NIK-u w grodzie potrafi skończyć się zamieszaniem większym niż najazd Zbójcerzy. Humor jak zawsze jest tutaj celny, przygoda wartka, a klimat to czysta słowiańska magia z odrobiną ironii i dużą dawką serca. W czasach, gdy większość bohaterów walczy o świat, nasi dwaj wojowie walczą o przyjaźń, honor i spokój swojego Mirmiłowa. I robią to z taką lekkością, że po kilku stronach znów czujesz się jak dziecko z komiksem w ręku. Dla tych, którzy prowadzą firmy, może być to przypomnienie, że nawet gdy „kontrola” zjawia się niespodziewanie, warto mieć obok siebie lojalnych towarzyszy i poczucie humoru. Bo wtedy z każdej opresji można wyjść z tarczą.

W roku 1981, belgijski rysownik i scenarzysta Bernard Dumont, wydał pierwszy tom komiksu Hugo. Jak się okazało, przygody tytułowego bohatera będącego trubadurem i jego dwóch kompanów – niedźwiedzia Biskoto oraz skrzydlatego stworka Narcyza – podbiły serca tysięcy dzieci oraz dorosłych. Co stało za tym sukcesem? Z pewnością niebagatelny humor, wspaniały świat starych baśni, pełny zarówno pięknych jak i niebezpiecznych stworzeń oraz gadatliwy, upierdliwy, a zarazem wierny i zawsze oddany naszemu trubadurowi Narcyz, który jest jego Przeznaczeniem. Teraz po latach, wydawnictwo Egmont postanowiło na nowo tchnąć życie w dzielną drużynę, wydając w albumie zbiorczym wszystkie pięć przygód. Dziś przybliżę wam tą od której wszystko się zaczęło W pierwszym tomie, poznajemy Hugo oraz Biskota, gdy przybywają do zamku króla Rigolta. Jak się szybko okazuje, królewski syn ma bardzo irytującą zabawę, a mianowicie strzelaniem z procy ziarnkami fasoli, do każdego kto mu się nawinie pod celownik. Na swoje nieszczęście, królewicz Robert podczas swoich strzeleckich popisów naciska na odcisk pewnej staruszce, która okazuje się być w istocie wiedźmą Kadabrą. Stara jędza nie ma zamiaru puścić paniczowi jego wybryku płazem i za karę zamienia go w ziarnko fasoli. Kiedy król dowiaduje się o tym i znajduje swego pierworodnego, okazuje się, że jedynie czarodziej Orlingo może odczynić czar. Hugo, postanawia pomóc władcy i w ten oto sposób wyrusza do legendarnej krainy Audelagonii, gdzie Orlingo ma swoją siedzibę. Tak oto zaczyna się fantastyczna, pełna niebezpieczeństw a zarazem humoru przygoda naszego dzielnego, rudego trubadura. Jak już pisałem wcześniej, postacią wnoszącą najwięcej humorystyki w serii jest Narcyz. Ciężko sprecyzować do jakiej rasy przynależy, jednak faktem jest rzecz, że właśnie on stał się Przeznaczeniem naszego głównego bohatera, co wielokrotnie doprowadza do popadnięcia trubadura w niemałe tarapaty. Narcyz ma to do siebie, że bardzo kocha się w wróżce Śliweczce, którą nasi bohaterowie spotykają w pierwszym tomie, a później ów dziewczyna będzie im towarzyszyć w każdej następnej przygodzie. Drugim, stałym komicznym akcentem jest poniekąd Biskoto – wielki, oswojony niedźwiedź, ubrany w zieloną kamizelkę i chodzący jak zwykły człowiek. Jego utarczki z Narcyzem potrafią doprowadzić do łez, tak samo przypadkowe zdarzenia wynikające z danej akcji sytuacyjnej. Innymi słowy duet Przeznaczenia z niedźwiedziem nigdy się nie nudzi. Zupełnie inaczej przedstawiono postać Hugo. Jest on rozważnym, szlachetnym czynem oraz roztropnie postępującym młodzieńcem. Otwarcie przeciwstawia się niegodziwości i zawsze jest gotów pomóc innym, niezależnie od ich statusu urodzenia. Dzięki temu zyskuje najprzeróżniejszych wrogów oraz przyjaciół, a jego życie trubadura rzuca go od jednej krainy do drugiej. Z wszelkich opresji wychodzi niemal zawsze obronną ręką, jednak nigdy w pojedynkę. Jest to idealny obraz człowieka, który zna i przede wszystkim rozumie znaczenia takich słów jak przyjaźń, oddanie, waleczność oraz honor. Wielokrotnie można by go potraktować jak rycerza z bajki, jednak fakt że mamy do czynienia z trubadurem, czyli wędrownym grajkiem, sprawia że czytelnik czuje do tej postaci o wiele większą sympatię. Poza tym zabieg ten sprawił, że autor odszedł wielokrotnie od sztampowego schematu rycerza w lśniącej zbroi, który walczy w obronie uciśnionych w imię ideałów, nie zaś z poczucia zwykłej moralności. Zaklęcie w fasolę Jest pierwszym z pięciu zeszytów o Hugo, jakie zostały wydane. Cieszę się, że będąc dzieckiem zebrałem je wszystkie i teraz mogę porównać wydanie Orbity do obecnego wydania Egmontu. Czy coś się zmieniło? W sumie to sporo, od czcionki począwszy po niektóre wyrażenia, które obecnie są mniej dobitne. Czasami nawet zbyt ugrzecznione czy dziecinne. Stare wydanie nie głaskało czytelnika po główce i często używało dosadnych sformułowań, ale sens wypowiedzi pozostał, więc nadal czyta się to rewelacyjnie. Uwielbiam wracać do tego baśniowego świata fantasy i po raz milionowy przeżywać wspaniałe przygody dzielnego trubadura. Serię polecam absolutnie każdemu, a zwłaszcza osobom lubującym się w wszelkiej maści baśniach europejskich. Z pewnością poczują od razu magię przygody, jaka tkwi w każdym z zeszytów. Bo z mądrych bajek nigdy się nie wyrasta.

Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.

Drugi zeszyt przygód dzielnej trójki przyjaciół – rudego trubadura Hugo, jego Przeznaczenia Narcyza oraz niedźwiedzia Biskoto – zawiodą ich tym razem do krainy równie odległej, pięknej co i wyjątkowo niebezpiecznej. Wszystko zaczyna się w mieście Corneloup, w którym trwa budowa katedry. Niestety z powodu kilku katastrof, w których zginęło już paru robotników, zaczyna po okolicy krążyć plotka, że nad placem budowy ciąży klątwa, nie pozwalająca na budowę świętego przybytku. Kiedy Hugo wraz z swymi towarzyszami dociera do miasta, akurat ma miejsce kolejny wypadek. Trubadur wraz z Biskoto odkopują spod gruzu przysypanego czeladnika, dzięki czemu zaprzyjaźniają się z jednym z mistrzów budowy i poznają całą sprawę. Jak się okazuje ktoś od kilku miesięcy sabotuje budowę, a robotnicy winę zwalają na małego karła w czerwonym kapturze. Karła, któremu "czas skradł młodość" jak rzecze pewien ślepiec, mieszkający na budowie. Niestety ostatecznie dochodzi do linczu i karzeł, o twarzy starca a umyśle dziecka, zostaje uwięziony w lochu. Hugo nie mogąc się pogodzić z niesprawiedliwością postanawia posłuchać rady ślepca Enthymeona i wyrusza na poszukiwanie czarodziejki Gargoli, znającą tajemnice czasu. Jak się okaże wyprawa ta będzie tak samo zadziwiająca jak sam finał tej opowieści. Po raz kolejny czytelnik napotka mieszankę typowego średniowiecznego miasta z krainami baśni oraz fantasy. Na tle tego wszystkiego przyjdzie nam poznać zupełnie nowe postacie jak i te które już dobrze znamy z pierwszego albumu Hugo. W tym oczywiście wróżkę Śliweczkę czy zadziwiający żywy balono-statek imieniem Nefraim. Trudności na jakie natkną się nasi dzielni podróżnicy również są większe, jednak dzięki sprytowi oraz odrobinie szczęścia udaje im się sprostać każdemu wyzwaniu. Tytułowy bohater przeszedł tutaj pierwszą metamorfozę, co widać w sposobie jego wysławiania się i rozmowach z wróżką Śliweczką. Stał się on doroślejszy i poważniej podchodzi do wielu spraw, jednak nadal ma w sobie swój niewinny chłopięcy urok. Śliweczka to zauważa co pięknie wyraża jeden z rysunków w końcowych planszach tego albumu. Obecnie brakuje mi w komiksach tak dojrzałego a zarazem subtelnie przedstawionego rozwijania się uczucia miłości między dwojgiem ludzi. Co do tła humorystycznego, to tutaj tradycyjnie na pierwszym miejscu jest Narcyz, będący Przeznaczeniem naszego rudego trubadura i największym utrapieniem niedźwiedzia Biskoto. Ogólnie można przyjąć, że w tym zeszycie domeną Narcyza, poza pakowaniem swych towarzyszy w kłopoty, jest bycie głodnym. Najczęściej daje o tym głośno znać jego żołądek, co sam Narcyz puentuje stwierdzeniem o byciu głodzonym przez swego pana. Rzuca przy tym najprzeróżniejszymi, potocznymi francuskimi wstawkami, nadając tym samym swoim wypowiedziom odrobiny humorystycznej nonszalancji. Jednak i ta postać nieco dojrzała i mimo wielu potknięć, wiecznego marudzenia oraz pakowania swego długiego nosa w cudze sprawy, wykazuje sporo rozwagi, stając się oczami i uszami Hugo. Karzeł z Corneloup pokazuje, że prawda prędzej czy później ujrzy światło dzienne, o ile znajdzie się ktoś odważny, kto zechce jej w tym nieco pomóc. Obrazuje też w sposób wyśmienity do czego może doprowadzić nadmierna pycha oraz chore ambicje. Jest to przedstawione w sposób przejrzysty, miły a nade wszystko trafiający w serce i zapadający w pamięć. Właśnie za to cenie serię Hugo, bo każdy z pięciu tomów ma odrębne przesłanie, które jest ponadczasowe. A tłem do tego jest przyjaźń, odwaga i miłość, właśnie w tej a nie innej kolejności. Bo chyba właśnie tym jest codzienne życie, a czymże by ono było bez odrobiny fantazji.

Trzeci album przygód rudowłosego trubadura i jego dzielnych przyjaciół dzieje się w baśniowej krainie zwanej Lasem Boisgelin, zamieszkanej między innymi przez Brimboletów. Jeden z nich imieniem Tibou, został wysłany przez wodza swej wioski, aby odnaleźć Huga i powiadomić go, że wróżka Śliweczka została porwana przez Pana Bribauda, dowodzącego Białą Roszadą. Ów nikczemnik pragnie zmusić młodą czarodziejkę, aby ta pomogła mu w pokonaniu jego brata, Samsona, który przewodzi Czarnej Roszadzie. Hugo nie wahając się ani sekundy, rusza swej przyjaciółce z pomocą, jednak na miejscu sprawy nieco się komplikują. Okazuje się że waśń jaka dzieli dwójkę braci, zrodziła się kiedy zmarł ich ojciec, zostawiając im za zadanie odnalezienie Boskiej Jabłoni. Drzewa, które wedle legend pochodziło z samego serca raju i posiadało nadzwyczajny dar władzy nad wszelkim życiem. Hugo postanawia przechytrzyć swych przeciwników i ostatecznie położyć kres bratobójczej wojnie, po przez odszukanie legendarnego drzewa, w czym pomoże mu piękna wróżka Śliweczka. Przesłanie tego albumu jest chyba dla wszystkich jasne od samego początku. Ukazanie nonsensu sporu, który z czasem prowadzi do otwartej wojny, na przykładzie dwójki braci. Konflikt ten przedstawiono nie tylko z rozwagą, ale również i fantazyjną subtelnością. Otóż wojska należące do Białej i Czarnej Roszady, przypominają żywe figury szachowe, zaś same bitwy toczą się na gigantycznej szachownicy rozciągającej się pomiędzy dwoma zamkami. Zarówno sam pomysł jak i jego wykonanie są wręcz mistrzowskie. Dodatkowo sporo czarnego humoru wprowadzają postacie samych braci oraz ich żony, którzy sobie wiecznie docinają. Drugim dnem tej opowieści jest sama jabłoń. Jej pochodzenie pięknie nawiązuje do Raju utraconego o którym mowa w Starym Testamencie. Jednocześnie jest symbolem pogoni człowieka za tym co Boskie oraz dla niego samego do końca nie zrozumiałe. Właśnie to perfekcyjnie pokazuje finał tej przygody oraz związana z nim przepowiednia. Jeśli idzie o osobę tytułowego bohatera, to tym razem pokazuje czytelnikowi czym jest oddanie, prawdziwa przyjaźń oraz rozważna odwaga. Hugo bardzo ostrożnie podejmuje swe decyzje nie chcą popełnić błędu niczym szachowy gracz. Rozpatruje kilka możliwości po czym decyduje się na jedną z nich i stanowczo podąża obranym kursem do celu. Podczas samej wędrówki wykazuje się prawdziwym męstwem. Nie jakimś heroicznym czy takim na pokaz, ale szlachetnym, w którym pierwsze miejsce ma dobro jego towarzyszy. Pięknie komponuje się z tym wszystkim leśny lud zwany Brimboletami. Są to włochate skrzaty wielkości karzełka, o długich ogonach i ubrane jak typowi myśliwi z czasów Robin Hooda. Zamiast chodzić skaczą na dwóch nogach, a w razie czego do dalekich podróży używają bardzo ciekawych balonstatków, które przypominają połówkę wielkiej łupiny kasztana podczepionej do ogromnego, brązowego balonu. Są oni ukazani jako lud pracowity, żyjący w zgodzie z lasem oraz jego mieszkańcami, jednak kiedy trzeba nie wahają się walczyć jak lwy. Na koniec trzeba wspomnieć o Narcyzie, który jak zwykle jest kwintesencją humoru w całej serii. Tym razem nasze małe, zielone Przeznaczenie odkryło w sobie duszę śpiewaka, co niestety nie wychodzi nikomu na dobre. W sumie to czasem nawet niebo buntuje się przeciw jego śpiewowi, nie mówiąc już o mieszkańcach lasu czy samym Biskoto, mającym wielką ochotę udusić swego małego towarzysza. Jednak oprócz śpiewu, Narcyz w tej przygodzie wielokrotnie wykaże się nie tylko odwagą ale i przebiegłością, z czym ostatecznie będzie się w całkiem wesoły sposób obnosił. Dużo śmiesznych scen ma także miejsce podczas rozmów pomiędzy skrzydlatym Przeznaczeniem a wróżką Śliweczką, w której nasz mały bohater kocha się do szaleństwa i pragnie być jej rycerzem. Boska Jabłoń to mój osobisty faworyt z całej serii Hugo. Ma jedno z najbardziej życiowych przesłań, tętni niesamowitą akcją jak i genialnym humorem oraz pokazuje, że rozsądek i siła muszą iść zawsze z sobą w parze, bo tylko wtedy jest się "szachowym mistrzem" w życiu.

Absolutnie jeden z najlepszych Tytusów! Zaczytywałem się tą księgą w czasach dzieciństwa, znałem ją na pamięć. Może dlatego, że dotyczyła historii i wzbudzała ciekawość przeszłości? Jeszcze wtedy nie znałem księgi VIII, w której chłopcy podróżowała w czasie. Zresztą ta część jest bardzo dobrze narysowana, o wiele lepiej niż poprzednie księgi. Jako pierwsza wyszła w całości w kolorze (porzucono pomysł koloru na przemian z cz&b). Rysunki są czyste, ze sporo ilością detali i staranne. Prasolot nie wiadomo skąd się wziął, jednak ma status absolutnie kultowego :) Widziałem jego pełnowymiarową makietę w Muzeum Techniki w Szczecinie :) Tytusowa seria miała już ugruntowaną pozycję a Papcio o wiele więcej swobody. A'Tomek zawsze w mundurku lecz Romek ma długie włosy i spodnie dzwony, Tytus nieortodoksyjną koszulkę z jabłkiem (i literką T) oraz spodenki w gwiazdki. Czuć powiew zachodu w epoce Gierka. Naprawdę, właśnie te księgę darzę największym sentymentem (moja osobista TOP 5 Tytusów).

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Księga XV to mega sztos, absolutnie jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza księga. Mam takie zdjęcie z dzieciństwa, na którym czytam właśnie tę księgę. Zaczytywałem się nią przez lata. Genialny humor, świetny, wyrazisty i szczegółowy rysunek. Zdecydowanie ten tom można nazwać klasycznym. Tutaj Papcio wyraźnie uwolnił się już od wpływów politycznych, pozwala sobie otwarcie na żarty... nawet dość karkołomne, bo przecież czerwone krasnoludki ze swoją kolektywną organizacją i nastawieniem na tajemnicę, uniformizm i militaryzm... przecież to puszczenie oka do czytelnika (w Kingsajzie jest to samo). Inteligentnie rozegrał cenzurę. Księga została wydana w 1982 roku, stan wojenny obowiązywał do 22 lipca 1983 roku, więc... to nie był łatwy czas, a mimo to Tytus powstał. i to z ukrytym przesłaniem. Genialne. Wyprawa pod ziemię... kapujecie: podziemie ;) Miejsca które odwiedza Tytus np. Muzeum geologiczne są autentyczne, widziałem porównanie zdjęć i rysunków. Coś fantastycznego. Daję 11 gwiazdek.

"Komiks młodości... któryś tam" I znów opinia napędzana sentymentem. Kiedyś czytany z wypiekami, a dziś. Nie budzi już tak wielkich emocji, ale ma pozytywne skojarzenia. Dobra kreska, scenariusz lekko naciągany, na ile zgodny z prawdą historyczną - nie mam pojęcia, nie mój okres. Oprócz komiksu dostajemy opracowanie o autorze. Bardzo staranne wydanie, na kredowym papierze z lakierowaną okładką. Jeżeli komuś nie przeszkadza naftalina - warto przejrzeć.

Legenda polskiego komiksu. Nieco zmącona naleciałościami z lat 80., a mimo to wciąż oddaje ducha tamtych czasów. Z pulpowej space opery znacząco wyrasta na political fiction. Świetna postać z tego Funky'ego. Cwaniaczek, pies na baby, z kwadratową szczęką, jakby wyjęli go z jakiegoś telewizyjnego show. Walka o władzę, wzajemnie zwalczające się korporacje, obcy z przejrzystym humorem, gwiezdni piloci i kosmiczni mundurowi. Świetna mieszanka niewinnej zabawy z drugim dnem politycznym. Przecierająca szlaki dla późniejszych twórców. Inspirator nowego pokolenia, które chciało bawić się w postmodernistyczne kryminały. Wiele rzeczy miało prawo nie działać - stereotypowe podejście do rysopisów psychologicznych, skróty fabularne czy naiwność intrygi, ale z jakiegoś powodu broni się futurystycznymi zabawkami, gdzie zegarek robi za przecinaczkę do liny, jak w jakimś James Bondzie. Gdzie winda jest teleportem do przeszłości, gdzie pluskwy hamują ego zamieniając cię w atawistycznego gamonia. Pod przebraniem uśmiechniętego Kovala, jak z reklamy Mentosa - kawał solidnego Sci-Fi, które przewidziało, że prezydenci to pieski niewidzialnych sił, dziewicze planety zostały dawno odkryte, a niebezpieczne eksperymenty prowadzą do zagłady ludzkości. Kawał dobrej roboty. Niby sztampa w dobie kulturowych przewrotów, ale jak podana, zacnie odkrywająca, że za zasłoną rzeczywistości kryje się obcy świat, a sny mają korzenie w naszych pragnieniach. Ma w sobie luz, którym niektórym brakuje w dobie politycznej rozróby i wydzierania sobie haseł parlamentarnych na koszulkach.

Najambitniejszy w cyklu i są to ambicje spełnione. "Mutanci z Xanai" to przejmująca opowieść o wykluczeniu, o dyskryminacji, o niewolnictwie, które nigdy nie ma końca, zmieniają się tylko ci, którzy noszą okowy i ci, którzy je nakładają. Wstrząsająca historia. Po prostu. Choć prosta nie jest.