Tytus, Romek i A'Tomek. Księga XV. Tytus geologiem

Fajnie było wrócić po wielu, wielu latach do tego komiksu. Ale to przede wszystkim z racji sentymentu i wspomnień, jakie ta lektura przywołała, niż ze względu na jego walory literackie ;) Mnóstwo zwariowanych i zabawnych przygód, które są możliwe dzięki magicznym zdolnościom Kleksa, ale też dzięki niesamowitej fantazji dwójki przyjaciół, choć obfitują w dramatyczne zwroty akcji, to mają przede wszystkim bawić. I pod tym względem nawet dla współczesnego młodego czytelnika ta seria może być atrakcyjna.

Komiks przeczytalme w dziecinstwie. Pamietam nawet jak po "Dropsie" czy po "5-10-15" (juz nie pamietam jak sie ten sobotni program telewizyjny dla dzeici i mlodziezy nazywal) mialy miejsce odzczyty tego komiksu. Jakos utwilo mi to tak w pamieci, ze postanowilem powrocic teraz do tego komiksu.

Druga część Wojów Mirmiła to prawdziwa uczta dla fanów barwnych postaci, a szczególnie dla tych, którzy cenią nowy duet Dajmiecha i Wojskiego Niesława. Obaj panowie kradną tu niejedną scenę. Jeden z nadmiarem ambicji i skąpstwa, drugi z urzędniczo - wojskową powagą, która aż prosi się o komiczny finał. Christa jak zwykle znakomicie wykorzystuje kontrast między osobowościami: Dajmiech pcha się do władzy i intryg, jego Niesław próbuje wyeliminować najlepszych wojów księcia Mirmiła - Kajka i Kokosza, którzy z kolei wszelkimi sposobami staraja się temu zaradzić. Efekt? Humor sytuacyjny najwyższej próby i dialogi, które bawią nawet jeśli czytasz je kolejny raz. To właśnie dzięki takim postaciom seria Kajko i Kokosz nie jest tylko komiksem przygodowym, ale satyrą na ludzkie ambicje, urzędy i „ważne stanowiska”. 👉 Jeśli lubicie, gdy humor wynika z dobrze stworzonych bohaterów, a nie tylko z akcji, ta część to absolutny must-read.

Kolejna księga z tytusowego prime time, a przynajmniej mojego osobistego. Być może dlatego, że powstała w czasach, kiedy byłem dzieckiem i miałem z nią do czynienia od pierwszego wydania. Ta księga w dużej mierze kończy z PRLowskimi treściami. Mamy tutaj dużo treści młodzieżowych, koncerty, dyskoteki, nowoczesną muzykę a także elementy kapitalistyczne jak prywatne przedsiębiorstwa widoczne w kadrach ulicznych. To niemalże rewolucja w stosunku do tego co było we wcześniejszych księgach. Lądowanie w ramionach milicjanta już nie jest czymś pożądanym (chociaż kończy się dobrze). Tytus i chłopcy co raz bardziej sprawiają wrażenie dorosłych, znikło harcerstwo i szkoła. Papcio po raz drugi (od księgi IX) sięga po negatywną rolę Tytusa. Tylko, ze na dzikim zachodzie była krytyka kapitalisty a tutaj dyktatora "chcącego uszczęśliwić poddanych". I to przeszło przez cenzurę 😹To też ciekawy czas, kiedy na dyskotekach grało się rocka i to na "żywo" (np. scena z serialu "Tulipan" gdzie w "dyskotece w Gdańsku" grali Kosmetyki Mrs. Pinky). Księga jest doskonale narysowana, ze szczegółowymi kadrami, delikatną kreską, całą gamą min i póz. I to właśnie lubię w księgach z tego okresu. Końcówka lat 70' i dekada 80 jest wyjątkowa w twórczej pracy Papcia.

Kontynuacja przygód związana z tytułowym złotym pucharem. Szambelan ponownie knuje i spiskuje wraz z Wielkim Kompanem, a rycerze Czarnego Trójkąta uczą się latać. Czuć może miejscami, że Janusz Christa historię wymyślał na bieżąco, gdyż pierwotnie "Złoty puchar" wychodził w formie komiksowych pasków składających się z czterech obrazków w "Wieczorze wybrzeża", jednak nadal bardzo przyjemnie się to czyta.

Kolejny z topowych tytusów, zaczytywany aż do zetlenia stron. To jeden z tych komiksów czytanych na okrągło. Dzisiaj, po latach, doceniam humor Papcia jeszcze bardziej. Ta księga nauczyła mnie takich trudnych słów jak sjena, dowiedziałem się, że Rembrandt miał syna o imieniu Tytus, po raz pierwszy zobaczyłem "Babie lato" Chełmońskiego, "Nocną straż" Rembrandta, "Dziewczynę z perłą" Vermeera... abstrakcja, kubizm... to było niesamowite. Pomysł przenikania do obrazów był genialny i tkwi me mnie do dzisiaj. Jako dziecko marzyłem o takiej umiejętności. Oczywiście pierwsze co bym zrobił to wszedł do komiksu z Tytusem :) Księga została wydana w 1987 roku, gdy PRL się już wyraźnie chwiał. Tutaj Papcio już niczego się nie obawiał i pozwalał sobie na otwarte żarty. Ustami Tytusa stwierdził, że socjalizm się skończył i mamy już kapitalizm... i wolne soboty (co było postulatem Solidarności). Papcio utrwali też tamte czasy, dzisiaj tylko ryczące czterdziestki (wzwyż) zrozumieją obrazek na którym jest... strzelnica. Do motywu gangsterów będzie papcio jeszzce wracał. Ale widać też niekonsekwencję, Tytus znowu odrabia lekcje, jakby był w szkole. Zakochuje się w Asizo... która później znika. Legendarna dziewczyna Tytusa. Przynajmniej Tytus nosi skórzaną kamizelkę (podobnie jak w księdze XVII) co było wtedy krzykiem [żałosnej] mody. Została jeszcze jedna księga z topki i zacznie się smutny okres schyłkowy. Samo życie.

Ponieważ w kinach pojawiła się wreszcie wyczekiwana ekranizacja, uznałam, że niezbędnym elementem edukacji kulturalnej mojego siedmioletniego syna będzie zapoznanie go z twórczością Tadeusza Baranowskiego, jednego z klasyków polskiego komiksu, którego dzieła były niezapomnianym elementem mojego własnego dzieciństwa. Tak więc zanim poszliśmy do kina, wypożyczyliśmy i wspólnie przeczytaliśmy kilka tomów, zwłaszcza oczywiście ten o Smoku Diplodoku. Wciąż zachwycają charakterystyczną, fantazyjną kreską, którą zawsze uwielbiałam - światy stworzone przez Autora są po prostu urzekające wizualnie. Humor wciąż śmieszy, a niektóre żarty dopiero teraz zrozumiałam :) Świetna podróż sentymentalna i cieszę się, że Młodemu też podoba się ten styl.

118/2025 Wspaniała podróż sentymentalna. Istna kapsuła czasu. Jako mały chłopiec zaczytywałem się komiksami Baranowskiego, fascynowały mnie kreowane przez niego światy, pochłaniały kolory – głębokie i soczyste, razem z kolegami sypaliśmy cytatami z kolejnych historii, okresowo wchodziły one do naszego podwórkowego repertuaru komunikacji. Kilka dekad później – nie zatraciłem tej radości. A może nawet jest ona większa, gdyż więcej i lepiej rozumiem z tych opowieści, dostrzegam smaczki, z których istnienia pewnie nie zdawałem sobie sprawy jaki siedmiolatek. Z rozczuleniem wręcz powróciłem do świata Kudłaczka, Bąbelka i Orient-Mena. Po wieeelu latach znów zatraciłem się w tej Krainie Absurdu, wzruszyłem się, niczym podczas klasowego zjazdu z okazji trzydziestolecia, na widok kangura desantowo-spadochronowego, żyrafy długoszyjnej, Ichnaumona Wężojada, zafortepianowanego słonia czy suczki Brytfanny i smoczka Yako-Takiego. Przypomniałem sobie ofertę firmy usługowej „Zrób to sam” oraz zakładu fryzjerskiego „W kółko golony”. Z rozrzewnieniem wspomniałem kominiarza z zawodu – wędkarza z zamiłowania oraz artystów malarzy analizujących problem współistnienia w warunkach wzajemnego nieporozumienia. Dowodem na ponadczasowość tego albumu jest fakt, że przemówi do czytelnika w każdym wieku. Starszych rozśmieszy, młodszych – bawiąc czegoś nauczy. Pod warunkiem, że ci młodsi nie ewoluowali jeszcze w stadium homo tictocus i oprócz opanowania nauki czytania jako takiego, potrafią także łączyć kropki, łapać odniesienia, rozpoznawać aluzje i umieją rozpoznać sarkazm. A Wam, starszakom, zwłaszcza tym, którzy w dzieciństwie zaczytywali się komiksami – zdecydowanie polecam tę sentymentalną podróż w czasie. Pamiętajcie! „W senniku egipskim jest napisane: weekend w paszczy krokodyla spędzić – później starości dożyjesz”.

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!

Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.

"Komiks młodości... któryś tam" I znów opinia napędzana sentymentem. Kiedyś czytany z wypiekami, a dziś. Nie budzi już tak wielkich emocji, ale ma pozytywne skojarzenia. Dobra kreska, scenariusz lekko naciągany, na ile zgodny z prawdą historyczną - nie mam pojęcia, nie mój okres. Oprócz komiksu dostajemy opracowanie o autorze. Bardzo staranne wydanie, na kredowym papierze z lakierowaną okładką. Jeżeli komuś nie przeszkadza naftalina - warto przejrzeć.

Młode pokolenie wzięło na warsztat klasykę polskiego komiksu. Piękne rysunki tworzone z pietyzmem i hołdem dla Janusza Christy, piękne kolory, fajna historia, humor słowny. Zmierzchnica, zaćmica, dwie północnice etc. Ogólnie polecam. Jest klimat. Było warto.

W roku 1981, belgijski rysownik i scenarzysta Bernard Dumont, wydał pierwszy tom komiksu Hugo. Jak się okazało, przygody tytułowego bohatera będącego trubadurem i jego dwóch kompanów – niedźwiedzia Biskoto oraz skrzydlatego stworka Narcyza – podbiły serca tysięcy dzieci oraz dorosłych. Co stało za tym sukcesem? Z pewnością niebagatelny humor, wspaniały świat starych baśni, pełny zarówno pięknych jak i niebezpiecznych stworzeń oraz gadatliwy, upierdliwy, a zarazem wierny i zawsze oddany naszemu trubadurowi Narcyz, który jest jego Przeznaczeniem. Teraz po latach, wydawnictwo Egmont postanowiło na nowo tchnąć życie w dzielną drużynę, wydając w albumie zbiorczym wszystkie pięć przygód. Dziś przybliżę wam tą od której wszystko się zaczęło W pierwszym tomie, poznajemy Hugo oraz Biskota, gdy przybywają do zamku króla Rigolta. Jak się szybko okazuje, królewski syn ma bardzo irytującą zabawę, a mianowicie strzelaniem z procy ziarnkami fasoli, do każdego kto mu się nawinie pod celownik. Na swoje nieszczęście, królewicz Robert podczas swoich strzeleckich popisów naciska na odcisk pewnej staruszce, która okazuje się być w istocie wiedźmą Kadabrą. Stara jędza nie ma zamiaru puścić paniczowi jego wybryku płazem i za karę zamienia go w ziarnko fasoli. Kiedy król dowiaduje się o tym i znajduje swego pierworodnego, okazuje się, że jedynie czarodziej Orlingo może odczynić czar. Hugo, postanawia pomóc władcy i w ten oto sposób wyrusza do legendarnej krainy Audelagonii, gdzie Orlingo ma swoją siedzibę. Tak oto zaczyna się fantastyczna, pełna niebezpieczeństw a zarazem humoru przygoda naszego dzielnego, rudego trubadura. Jak już pisałem wcześniej, postacią wnoszącą najwięcej humorystyki w serii jest Narcyz. Ciężko sprecyzować do jakiej rasy przynależy, jednak faktem jest rzecz, że właśnie on stał się Przeznaczeniem naszego głównego bohatera, co wielokrotnie doprowadza do popadnięcia trubadura w niemałe tarapaty. Narcyz ma to do siebie, że bardzo kocha się w wróżce Śliweczce, którą nasi bohaterowie spotykają w pierwszym tomie, a później ów dziewczyna będzie im towarzyszyć w każdej następnej przygodzie. Drugim, stałym komicznym akcentem jest poniekąd Biskoto – wielki, oswojony niedźwiedź, ubrany w zieloną kamizelkę i chodzący jak zwykły człowiek. Jego utarczki z Narcyzem potrafią doprowadzić do łez, tak samo przypadkowe zdarzenia wynikające z danej akcji sytuacyjnej. Innymi słowy duet Przeznaczenia z niedźwiedziem nigdy się nie nudzi. Zupełnie inaczej przedstawiono postać Hugo. Jest on rozważnym, szlachetnym czynem oraz roztropnie postępującym młodzieńcem. Otwarcie przeciwstawia się niegodziwości i zawsze jest gotów pomóc innym, niezależnie od ich statusu urodzenia. Dzięki temu zyskuje najprzeróżniejszych wrogów oraz przyjaciół, a jego życie trubadura rzuca go od jednej krainy do drugiej. Z wszelkich opresji wychodzi niemal zawsze obronną ręką, jednak nigdy w pojedynkę. Jest to idealny obraz człowieka, który zna i przede wszystkim rozumie znaczenia takich słów jak przyjaźń, oddanie, waleczność oraz honor. Wielokrotnie można by go potraktować jak rycerza z bajki, jednak fakt że mamy do czynienia z trubadurem, czyli wędrownym grajkiem, sprawia że czytelnik czuje do tej postaci o wiele większą sympatię. Poza tym zabieg ten sprawił, że autor odszedł wielokrotnie od sztampowego schematu rycerza w lśniącej zbroi, który walczy w obronie uciśnionych w imię ideałów, nie zaś z poczucia zwykłej moralności. Zaklęcie w fasolę Jest pierwszym z pięciu zeszytów o Hugo, jakie zostały wydane. Cieszę się, że będąc dzieckiem zebrałem je wszystkie i teraz mogę porównać wydanie Orbity do obecnego wydania Egmontu. Czy coś się zmieniło? W sumie to sporo, od czcionki począwszy po niektóre wyrażenia, które obecnie są mniej dobitne. Czasami nawet zbyt ugrzecznione czy dziecinne. Stare wydanie nie głaskało czytelnika po główce i często używało dosadnych sformułowań, ale sens wypowiedzi pozostał, więc nadal czyta się to rewelacyjnie. Uwielbiam wracać do tego baśniowego świata fantasy i po raz milionowy przeżywać wspaniałe przygody dzielnego trubadura. Serię polecam absolutnie każdemu, a zwłaszcza osobom lubującym się w wszelkiej maści baśniach europejskich. Z pewnością poczują od razu magię przygody, jaka tkwi w każdym z zeszytów. Bo z mądrych bajek nigdy się nie wyrasta.

Kristo - krótko. Pozornie wszystko jest ok, mimo, że Janusz Christa już dawno nie żyje. Ta sama kreska, ci samymi bohaterowie, to samo zagęszczenie akcji, często absurdalne. Jednak jest to imitacja, dialogi nie są już tak dowcipnie zarchaizowane, dramaturgia przygód Kajka i Kokosza czasem siada, są elementy zbędne, również w warstwie językowej. Żeby zrobić idealną kontynuację, trzeba by chyba nadludzkiego wysiłku scenariuszowego, nie tylko wiernej imitacji rysunkowej.

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. Rodzice ZADBAJCIE O SWOJE DZIECI !!!

A jednak autorzy znaleźli sposób, by wysłać Asteriksa do Ameryki. Ba, nawet upchnęli całe mnóstwo odniesień do współczesnych Stanów Ameryki Północnej. To niezrozumienie sytuacji w jakiej się znaleźli bohaterowie jest urocze. To nie jest jakiś super najlepszy album... ale mocno doceniam część wikińską, którzy są... Duńczykami :) A! Trzeba przyznać, że jedzenie w Asteriksie bywa niezwykle apetyczne :) Ten album nie dał mi takich doznań jak "Asteriks w Korsyce', lecz wciąż jest zabawny. Powolutku wpływam na nieznane wody asteriksowe czyli pozostają mi albumy, których zupełnie nie znam.