Geoff Johns to jeden z moich ulubionych scenarzystów komiksowych, który potrafi napisać wciągające, emocjonujące i inteligentne historie rozrywkowe, a do tego nigdy nie zszedł poniżej pewnego poziomu, ponieważ nawet jego najsłabsze tytuły można określić mianem całkiem dobrych. Tworzone przez tego autora komiksy superbohaterskie charakteryzują się ciekawymi fabułami pełnymi interesujących pomysłów, dobrze napisanymi dialogami, trafnym humorem, dogłębnym zrozumieniem charakteru i osobowości danego bohatera/danej bohaterki, a także idealnym wyważeniem proporcji pomiędzy akcją a spokojniejszymi momentami nastawionymi na rozwijanie relacji między postaciami. Uczciwie jednak trzeba przyznać, że twórczość Johnsa to nie jest ten sam poziom, co większość komiksów stworzonych przez Alana Moore'a i prawdopodobnie nigdy nie uda mu się napisać przełomowej historii na miarę dokonań Maga z Northampton.
Porównanie tych dwóch scenarzystów: jednego bardzo dobrego a drugiego wybitnego, który zasłużenie posiada status żywej legendy jest zasadne o tyle, że Geoff Johns dwa razy próbował skonfrontować się z dorobkiem Alana Moore'a i przy okazji udowodnić wszystkim zainteresowanym, że jest zdolny do stworzenia dzieła dorównującego tym, za które odpowiedzialny był jego starszy kolega po fachu. W obu przypadkach przyjął podobną taktykę napisania kontynuacji do utworów, za które odpowiadał pierwszy Mag, wśród scenarzystów komiksowych (lub pierwszy scenarzysta komiksowy pośród Magów). I tak w "Zegarze Zagłady" mamy możliwość powrotu do świata "Strażników", natomiast "Trzech Jokerów" wykorzystuje wątki, których początki sięgają "Zabójczego Żartu".
Z koncepcją, że największy wróg Człowieka Nietoperza nie jest jednym złoczyńcą, ale trzema po raz pierwszy można się było spotkać w "Wojnie Darkseida", czyli wątku fabularnym, który finalizował staż Geoffa Johnsa przy pisaniu scenariuszy do Ligii Sprawiedliwości w okresie znanym jako "New 52" (po polsku "Nowe DC Comics") i dotyczył konfrontacji pomiędzy największymi ziemskimi superbohaterami i superbohaterkami oraz wspierającymi ich bóstwami z Nowej Genezy, a władcą Apokolips.
Wówczas to Batman tymczasowo stał się Bogiem Wiedzy dzięki temu, że udało mu się zasiąść na Tronie Mobiusa, czyli niesamowicie zaawansowanym wszystkowiedzącym urządzeniu, zdolnym udzielić informacji na każdy zadany temat. Na pytanie Mrocznego Rycerza dotyczące prawdziwej tożsamości Błazeńskiego Księcia Zbrodni otrzymał zaskakującą odpowiedź, że nie ma jednego Jokera, ponieważ jest ich trzech.
Aż chciałoby się zakrzyknąć "Omne Trinum Perfectum!!!" (Batman szepnął wtedy "Niemożliwe!", ale pewnie pomyślał coś w stylu "O k*rw@, ja p*****lę!!!") i od razu przekonać się czy ten zaskakujący pomysł ma satysfakcjonujące uzasadnienie, ale z rozwiązaniem zagadki trzeba było poczekać kilka lat, aż w końcu Geoff Johns ukończył scenariusz do niniejszej pozycji.
Co ciekawe, w omawianym komiksie scenarzysta ani razu nie odwołał się do wydarzeń, które zainicjowały główny wątek tej historii tak, że całą opowieść można przeczytać i nie zdawać sobie sprawy, że wszystko zaczęło się od sytuacji, kiedy to Człowiek Nietoperz posadził swoją batdupę na fotelu znającym odpowiedź na każde pytanie.
Zawiązanie akcji recenzowanego komiksu następuje w momencie, kiedy w tym samym czasie, ale w różnych miejscach Joker popełnia trzy dobrze udokumentowane przestępstwa, które natychmiast stają się szeroko komentowane we wszelkiego rodzaju mediach. Mroczny Rycerz próbuje ustalić naturę tego dziwnego zjawiska. Czy mamy do czynienia z sobowtórami? Klonami? Jokerami z alternatywnych rzeczywistości, a może faktycznie od samego początku mierzył się z wyjątkowo paskudnymi trojaczkami? W śledztwie Człowiek Nietoperz wspomagany jest przez Batgirl i Red Hooda, czyli tych członków Batrodziny, którzy zostali najbardziej skrzywdzeni przez Błazeńskiego Księcia Zbrodni i z tego powodu mierzą się z mniej i bardziej przepracowanymi traumami. Próba odnalezienia i powstrzymania trzech Jokerów prowadzi naszych bohaterów i bohaterkę do odkrycia niejasnego powiązania jakie nemezis Batmana posiada z Joe Chillem, czyli mordercą rodziców Bruce'a Wayne'a.
Z omawianym tytułem wiązałem obawy, że tym razem Geoff Johns przeliczył się, kiedy mierzył siły na zamiary i jego ambitny projekt okaże się spektakularnym niepowodzeniem. Z tego też powodu zwlekałem z przeczytaniem "Trzech Jokerów". Dopiero powtórna lektura "Zabójczego Żartu", który jest jednym z moich ulubionych komiksów o Batmanie i zarazem najlepszym, w jakim występuje Joker zmotywowała mnie do tego, żeby w końcu zapoznać się z niniejszą pozycją.
Może było to spowodowane tym, że nastawiłem się mentalnie na kompletną porażkę i oczekiwania względem tego utworu miałem raczej niewielkie. Tym większe było moje zdziwienie, kiedy brnąłem przez meandry fabuły, ponieważ po lekturze całości jestem autentycznie zachwycony tym tytułem. Uważam, że jest to jeden z najlepszych komiksów superbohaterskich, jaki powstał w przeciągu kilku ostatnich lat i koncentruje się na Batmanie, jego rodzinie oraz arcywrogu.
Geoff Johns w "Trzech Jokerach" według mnie wykorzystał cały swój potencjał twórczy i stworzył historię, która intryguje i w moim przypadku przeczytałem całą opowieść za jednym posiedzeniem. Nie jest to dzieło tak przełomowe i redefiniujące gatunek superbohaterskich historii obrazkowych jak "Zabójczy Żart", ale tym razem do tego wysokiego poziomu niewiele mu brakuje.
Johns nie naśladuje ślepo stylu Moore'a, ale wyraźnie widać gdzie czerpał inspiracje, a gdzie posiłkował się własnym wypracowanym warsztatem. Omawiany tytuł nie jest tak przepełniony symboliką jak u Maga z Northampton, ale imponuje tym, że scenarzysta panuje nad wszystkimi zainicjowanymi w komiksie wątkami, które mają satysfakcjonujące zakończenie w finale. Każda istotniejsza postać, która pojawiła się w tym komiksie pełni konkretną funkcję i bardzo dobrze wywiązuje się z powierzonej roli, oprócz wyjątkowo zmarnowanej szansy większego wykorzystania Komisarza Gordona, który przecież też mocno ucierpiał z powodu Jokera w przeszłości i to nie raz, ale w tym komiksie niestety jest jedynie postacią drugoplanową, co jest jedną z niewielu wad tego tytułu. Natomiast pochwalić należy prowadzenie bohaterów i bohaterek pod względem psychologicznym, ponieważ tutaj scenarzysta wzorcowo wywiązuje się z powierzonego mu zadania i ani razu nie czułem, żeby jakaś postać zachowywała się nienaturalnie. Motywacje, które kierują postaciami są dobrze ugruntowane w ich charakterach i przeżyciach, a w trakcie rozwoju akcji posiadane przez nich przekonania są spójne z dokonaniami, dzięki czemu mamy do czynienia z konsekwentnym portretowaniem postaci. Niektórym może się nie spodobać sposób ukazania Batmana, który trochę różni się od tego jak jest przedstawiany w innych tytułach, ale mnie ta jego wersja jak najbardziej odpowiada, ponieważ podkreśla, że dla Mrocznego Rycerza codzienna i conocna walka z przestępczością w Gotham jest ważniejsza nawet od postępowania zgodnie z wymiarem sprawiedliwości.
Zakończenie komiksu to jedna z jego największych zalet i byłem pod wielkim wrażeniem tego, jak Johnsowi udało się się stworzyć tak bardzo angażujący, emocjonalny i satysfakcjonujący finał, a jednocześnie dodać od siebie kilka naprawdę interesujących pomysłów, które być może zostaną rozwinięte w przyszłych projektach.
Aczkolwiek dla wielu osób wyjaśnienie zjawiska trzech Jokerów może się wydać rozczarowujące, zwłaszcza, że ich obecność nie zdominowała komiksu (co w zależności od osobistych preferencji może być zarówno wadą jak i zaletą),ale ja jestem niezmiernie usatysfakcjonowany tym, jak z tego problemu, który jakby nie patrzeć sam stworzył, wybrnął scenarzysta. Według mnie wątku więcej niż jednego Błazeńskiego Księcia Zbrodni nie dałoby się lepiej przedstawić i rozwiązać. No może Alan Moore byłby w stanie, gdyby nie jego resentyment względem Wydawnictwa DC.
Kolejna z zalet omawianej pozycji, czyli pewne różnice w zachowaniu wszystkich trzech Jokerów, przez co każdy z nich jest definiowany innym terminem: przestępca, komik i klaun, to jednocześnie błyskotliwy metakomentarz dotyczący tego jak komiksowe postacie na przestrzeni wielu lat musiały mieć modyfikowane charaktery, żeby nadążyć za zmianami i trendami zachodzącymi w społeczeństwie.
Również scenarzysta "Zabójczego Żartu" wykorzystał tę technikę, żeby zwrócić uwagę na niekończący się cykl walki pomiędzy superbohaterem, a jego największymi przeciwnikami, który powtarza się tak długo, jak długo trwa zainteresowanie czytelników i czytelniczek, przez co każda ostateczna potyczka staje się tylko jednym z wielu ogniw w nieskończonym łańcuchu.
Jeżeli chodzi o warstwę graficzną to muszę przyznać, że styl rysunków powinien się spodobać nawet tym osobom, które będą rozczarowane fabułą tego utworu. Jason Fabok to obecnie jeden z najlepszych rysowników tworzących dla Wydawnictwa DC i w recenzowanej pozycji wspiął się na wyżyny swojego talentu. Grafiki przez niego stworzone są fenomenalne i znacząco wzbogacają całą opowieść o wyjątkową atmosferę. Według mnie ten artysta dorównuje talentem niezapomnianemu Brianowi Bollandowi, przy czym wypracował własny, bardzo realistyczny styl rysunku. Recenzowany tytuł to z pewnością jeden z najpiękniejszych komiksów, jakie narysowano.
Podsumowując tę dosyć długą recenzję "Batman: Trzech Jokerów" zarówno pod względem scenariusza i rysunków jest pozycją wybitną, która mnie przyniosła ogrom czytelniczego zadowolenia. Geoff Johns zmierzył się ze spuścizną Alana Moore'a i chociaż trochę mu zabrakło, żeby dorównać Magowi z Northampton, to tym razem był już całkiem blisko zamierzonego celu i wrócił stamtąd z tarczą. Dla mnie to najlepszy komiks superbohaterski od wielu lat, a także drugi w kolejności, jeżeli chodzi o najbardziej udane wykorzystanie postaci Jokera (a raczej Jokerów). Na pierwszym miejscu oczywiście uplasował się "Zabójczy Żart" i prawdopodobnie to się już nigdy nie zmieni.
Wydawnictwo: Egmont Polska Cykl: Batman Knightfall (tom 1) komiksy 
Szukamy ofert...
106 
28 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Batman: Knightfall. Prolog
Myslalem ze ocenialem caly Knightfall!
Myslalem ze ocenialem caly Knightfall!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwszy tom legendarnego „Knightfall" przenosi nas w czasy, które dla wielu fanów Batmana jawią się jako prawdziwie złote. Dla mnie były to ponadto chwile, w których kształtował się mój popkulturowy gust, a saga o upadku Nietoperza silnie oddziaływała na chłonny umysł kilkunastolatka. Wtedy taka fabuła była prawdziwym szokiem, ale czy możliwe jest, by miała taką samą siłę rażenia również po latach? Wydanie przez Egmont kompletnej (w końcu!) opowieści o tych wydarzeniach jest dobrym momentem, by to sprawdzić.
Podczas swojej kariery jako pogromca zbrodni w Gotham City Batman mierzył się z wieloma groźnymi przeciwnikami. Nic jednak nie przygotowało go na starcie z kimś, kto zna wszystkie jego słabości i doskonale wie, jak je wykorzystać. „Knightfall” to komiks kultowy, który w końcu ukazuje się w Polsce w kompletnej formie.
Tytuł albumu mówi jasno, czego możemy się po nim spodziewać. To faktycznie jest „Prolog”, który buduje tło pod sądne dni Zamaskowanego Krzyżowca. Album zawiera kilka historii, które poznaliśmy już dzięki bardzo ważnemu dla popularyzacji amerykańskiego komiksu w Polsce wydawnictwu TM-Semic. Te najbardziej rozpoznawalne opowieści to bez wątpienia „Venom” i „Miecz Azraela”. Czytane prawie trzydzieści lat temu robiły spore wrażenie. Teraz, w 2025 roku, trącą nieco myszką, ale nie tak, jak się tego obawiałem. Są dobrze poprowadzone, zachowały też wystarczająco dużo uroku i emocjonalnego ciężaru, by uznać je za klasyczne.
Czym różni się obecne wydanie od tego, które trzy dekady temu czytaliśmy co miesiąc w zeszytach? Tym razem mamy okazję zapoznać się z kompletną historią, a nie z jej wycinkiem. Z jednej strony na pewno jest to doskonała wiadomość, ale trzeba przyznać, że takie rozwiązanie ma też pewne wady. W wydaniu zeszytowym otrzymaliśmy świetnie zbalansowaną esencję – zeszyty o największym ciężarze emocjonalnym. W wydaniu kompletnym wszystko jest zdecydowanie bardziej rozciągnięte. Dla mniej cierpliwych czytelników taki stan rzeczy może być wyzwaniem. Myślę jednak, że fani Nietoperza będą jednomyślni – to dokładnie taka forma, o jakiej marzyli od lat.
Tempo rozwoju tej historii nie jest szczególnie szybkie, jednak w moim odczuciu nie jest to absolutnie żaden problem. Katharsis Batmana – Bane – wprowadzany jest powoli. Co więcej, na kartach tego tomu mamy okazję poznać jego przeszłość i dowiedzieć się, jakie wydarzenia wykuły w nim tę niesamowitą twardość, która go cechuje. To doskonale buduje postać tego niezwykle ważnego i charakterystycznego villaina. Jego plan, zakładający powolne zmiękczanie Mrocznego Rycerza, doprowadzenie go na skraj wytrzymałości, dopiero kiełkuje, ale scenarzyści udanie zarysowują jego kolejne etapy. Jego zwieńczenie nastąpi w kolejnych tomach, ale już tutaj jego skala robi wrażenie.
Ilustracje są elementem, który ewidentnie zestarzał się najmocniej. Dziś już się tak nie rysuje, co jednak nie oznacza, że mamy do czynienia z graficznymi abominacjami. Chodzi mi po prostu o to, że rzecz jest rysowana dość monotonnie. Brakuje tu jakiegoś błysku – wszystko jest tworzone jakby od jednego szablonu. Jedynym wyjątkiem jest mroczna (także pod kątem graficznym) opowieść o uprowadzeniu syna Jamesa Gordona. To jednak ledwie dwuzeszytówka, która nie podnosi całości, jeśli oceniamy ją pod kątem plastycznym. Trzydzieści lat temu nie zwracałem na styl graficzny aż takiej uwagi, dziś jednak element ten miejscami dość mocno mi podczas lektury zgrzytał.
Czy tyle czasu po premierze „Knightfall” nadal robi wrażenie? Oczywiście, że tak! Przeze mnie przemawia jednak wieloletni fan Nietoperza, obiektywnie rzecz biorąc (na tyle, na ile potrafię),owszem – mamy do czynienia z komiksem z poprzedniej epoki, jednak ewidentnie trzyma on poziom i proponuje czytelnikowi opowieść o naprawdę dużym kalibrze. Te wydarzenia naznaczyły Batmana i tkwią w nim do dziś – choćby dlatego warto się z nimi zapoznać. I choć prawdziwa jazda zacznie się w kolejnych tomach, to „Prolog” stanowi całkiem udane otwarcie tej monumentalnej opowieści.
Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/08/batman-knightfall-tom-1-prolog-recenzja.html
Pierwszy tom legendarnego „Knightfall" przenosi nas w czasy, które dla wielu fanów Batmana jawią się jako prawdziwie złote. Dla mnie były to ponadto chwile, w których kształtował się mój popkulturowy gust, a saga o upadku Nietoperza silnie oddziaływała na chłonny umysł kilkunastolatka. Wtedy taka fabuła była prawdziwym szokiem, ale czy możliwe jest, by miała taką samą siłę...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDość nierówny poziom, ale tak to jest gdy w jednym zbiorze jest kilka runów na raz, Venom, Sword of Azrael oraz Vengeance of Bane zdecydowanie najlepsze.
Główne numery Batmana z rysunkami Jima Aparo są jednak słabsze, do tego współczesne kolory w nich nie grają tak dobrze jak w starych wydaniach.
Ciekawostką po latach są numery gdy Batman i Robin mają na ramionach szarfę żałobną za Supermanem.
Dość nierówny poziom, ale tak to jest gdy w jednym zbiorze jest kilka runów na raz, Venom, Sword of Azrael oraz Vengeance of Bane zdecydowanie najlepsze.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGłówne numery Batmana z rysunkami Jima Aparo są jednak słabsze, do tego współczesne kolory w nich nie grają tak dobrze jak w starych wydaniach.
Ciekawostką po latach są numery gdy Batman i Robin mają na ramionach...
Mimo upływu lat nadal świetna lektura. Oczywiście czuć, że to stare komiksy, ale jednocześnie ten rodzaj klasyki, od której nie zgrzytają zęby przy czytaniu. Bardzo różnorodny zbiór opowieści - od niezapomnianego dla mnie Venoma, od którego zaczęła się moja przygoda z "poważnym" komiksem, przez dobry Miecz Azraela i Zemstę Bane'a, po trochę słabsze zeszyty i zwykłe zapchajdziury.
Rysunki wyjątkowo dobre jak na lata 90. XX w. Dla mnie znowu najlepszy Venom narysowany ponadczasową, klasyczną kreską, no i oczywiście Quasada pięknie rysujący Azraela - te ilustracje mogłyby się ukazać współcześnie i nikt nie kręciłby nosem. Końcówkę rysuje Jim Apparo, facet który nierozerwalnie kojarzy się z Knighfallem, tworząc jego najważniejsze zeszyty.
Ocenę zaniżają słabo narysowane i nudnawe zeszyty w środku tomu, ale całościowo jest bardzo dobrze.
Mimo upływu lat nadal świetna lektura. Oczywiście czuć, że to stare komiksy, ale jednocześnie ten rodzaj klasyki, od której nie zgrzytają zęby przy czytaniu. Bardzo różnorodny zbiór opowieści - od niezapomnianego dla mnie Venoma, od którego zaczęła się moja przygoda z "poważnym" komiksem, przez dobry Miecz Azraela i Zemstę Bane'a, po trochę słabsze zeszyty i zwykłe...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspaniała to była podróż, nie zapomnę jej nigdy. I być może, tak jak teraz po latach od dziecięcej pierwszej fascynacji, kiedyś znów zajrzę. Zdążyłem już zapomnieć, jak doskonale ilustracje komiksowe potrafią oddawać emocje bohaterów pełniąc funkcję narracji. Nie na darmo nazywa się to powieścią graficzną. I naprawdę, raz jeszcze, coś niesamowitego poczuć emocje sprzed dwudziestu, a może i więcej lat. Nie tak intensywne, nie tak silne. Ale z równą fascynacją czytałem poszczególne zeszyty złożone w tak pięknie wydaną antologię, razem z okładkami oryginalnymi pomiędzy poszczególnymi zeszytami. Już wiem, że na pewno wjadą pozostałe tomy Knightfall. W końcu dziś odebrałem drugi. Dla fanów postaci Batmana pozycja bezdyskusyjnie obowiązkowa.
Wspaniała to była podróż, nie zapomnę jej nigdy. I być może, tak jak teraz po latach od dziecięcej pierwszej fascynacji, kiedyś znów zajrzę. Zdążyłem już zapomnieć, jak doskonale ilustracje komiksowe potrafią oddawać emocje bohaterów pełniąc funkcję narracji. Nie na darmo nazywa się to powieścią graficzną. I naprawdę, raz jeszcze, coś niesamowitego poczuć emocje sprzed...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUpadek Mrocznego Rycerza 😬
Historia sprzed 30 lat wciąż robi wrażenie.
Kiedyś wydawana przez TM-Semic, dzisiaj na nowo wydana przez wydawnictwo Egmont, historia Batmana który spotyka się z wypaleniem, zmęczeniem, swoimi granicami.
O ikonicznym wręcz pojedynku Batmana i Bane'a które na stałe zapisało się w historii Batmana kokosowego jak i filmowego nie wspomnę.
Lektura warta uwagi nie tylko dla fanów komiksowego świata DC ale też i fanów kina i trylogii Nolana.
Więcej w materiale video
Upadek Mrocznego Rycerza 😬
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHistoria sprzed 30 lat wciąż robi wrażenie.
Kiedyś wydawana przez TM-Semic, dzisiaj na nowo wydana przez wydawnictwo Egmont, historia Batmana który spotyka się z wypaleniem, zmęczeniem, swoimi granicami.
O ikonicznym wręcz pojedynku Batmana i Bane'a które na stałe zapisało się w historii Batmana kokosowego jak i filmowego nie wspomnę.
Lektura...
Nie ukrywam, że kiedy Egmont ogłosiło wydanie tej słynnej serii, po plecach przeszedł mnie lekki dreszcz. Wiele słyszałem o tej sadze i jej statusie, pamiętając jednak o wzmiankach na temat, rzekomego „postarzenia” się tej historii przez pryzmat wydawanych obecnie na rynek opowieści z Gackiem. Już pierwszy zeszyt, moim skromnym zdaniem, zostawia daleko w tyle większość wydanych/wydawanych komiksów z najlepszym detektywem. Pierwszy tom, to w zasadzie idealny Batman w pigułce, przedstawiony w sytuacjach, których dzisiejszy czytelnik się nie spodziewa. Takoż wprowadzenie Bane’a, z solidnie nakreślonymi motywacjami, którego losy są dla czytelnika nie mniej interesujące od tych bohatera. Jest tu owszem kilka zeszytów, które nadgryzł ząb czasu, jednak jako całość i podbudowa pod coś większego, robi ogromne wrażenie.
Nie ukrywam, że kiedy Egmont ogłosiło wydanie tej słynnej serii, po plecach przeszedł mnie lekki dreszcz. Wiele słyszałem o tej sadze i jej statusie, pamiętając jednak o wzmiankach na temat, rzekomego „postarzenia” się tej historii przez pryzmat wydawanych obecnie na rynek opowieści z Gackiem. Już pierwszy zeszyt, moim skromnym zdaniem, zostawia daleko w tyle większość...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toEh, ciężko jakoś sensownie zrecenzować "cegłę", na którą składa się tak wiele różnych komiksowych opracowań poświęconych Mrocznemu Rycerzowi. Widać, jak na dłoni, że poszczególne części "Knightfall" różnią się pod względem treści i ilustracji, a dzieje się tak, ponieważ mamy tutaj do czynienia z szeregiem scenarzystów, rysowników oraz ludzi odpowiedzialnych za kolory.
Zwrócę może uwagę na najmocniejsze elementy tego wydawania zbiorowego. W sposób interesujący wprowadzone do uniwersum Człowieka Nietoperza zostają nowe postaci - Bane i Azrael. Szczególnie genezę narodzin Bane'a czyta się z zapartym tchem.
Pozytywnym aspektem komiksu są nawiązania do dawniejszych dzieł. Dostajemy tu chociażby odwołania do "Roku Pierwszego" Franka Millera, kiedy pojawia się postać syna komisarza Gordona oraz jego drugiej wybranki serca, czyli Sarah. Tego typu zabiegi sprawiają, że uniwersum staje się spójne, a człowiek się cieszy, że zna kontekst pewnych sytuacji.
Na koniec zostawiam opinię na temat warstwy wizualnej powieści graficznej. Cóż, widać, że mamy tutaj do czynienia z pierwszą połową lat 90-tych, jakże pstrokato kolorową. Przez to nie uświadczymy w komiksie mrocznej natury Gotham, ale i tak ten barwny, "oczojebny" styl tworzy ciekawy klimat. W temacie ilustracji przyczepiłbym się do uszów Batmana w niektórych zeszytach - są stanowczo za długie i zbyt odstające na boki. Wiem, że to nawiązanie do początków komiksowej kariery Zamaskowanego Krzyżowca, lecz już w końcówce XX wieku musiało wyglądać to średnio.
Generalnie jest to jedna z lepszych pozycji komiksowych o Batku, po które dotychczas sięgnąłem. Serdecznie polecam miłośnikom nocnego strażnika Gotham. Czyta się szybko, bo rozrywka jest naprawdę przednia.
Eh, ciężko jakoś sensownie zrecenzować "cegłę", na którą składa się tak wiele różnych komiksowych opracowań poświęconych Mrocznemu Rycerzowi. Widać, jak na dłoni, że poszczególne części "Knightfall" różnią się pod względem treści i ilustracji, a dzieje się tak, ponieważ mamy tutaj do czynienia z szeregiem scenarzystów, rysowników oraz ludzi odpowiedzialnych za...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPiękny początek, który rozpoczyna jedną z najlepszych, kanonicznych opowieści o Mrocznym Rycerzu. Pamiętam jak lata temu, jeszcze w czasach TM-Semic i później, jak wielu psioczyło, że to długie, że trzeba kupić wiele komiksów by dojść do końca i że nie przypomina klasycznych, krótkich historyjek czytanych dla rozrywki.
Czas pokazał, że czasami to co dłuższe jest lepsze i stanowi kamień milowy w przygodach danego bohatera!
Piękny początek, który rozpoczyna jedną z najlepszych, kanonicznych opowieści o Mrocznym Rycerzu. Pamiętam jak lata temu, jeszcze w czasach TM-Semic i później, jak wielu psioczyło, że to długie, że trzeba kupić wiele komiksów by dojść do końca i że nie przypomina klasycznych, krótkich historyjek czytanych dla rozrywki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzas pokazał, że czasami to co dłuższe jest lepsze i...
Klasyka. Nie lubię super hero, ale dopiero ten album pokazał mi, że nie lubię super hero problem leży w "nowoczesnym" SH, które jest płytkie i w większości skierowane do młodego odbiorcy. Pokazał, że komiksy z Batmanem mogą być ciekawe i wciągające. Po żałosnej serii Batman Metal to jest właśnie to czego potrzebowałem.
Klasyka. Nie lubię super hero, ale dopiero ten album pokazał mi, że nie lubię super hero problem leży w "nowoczesnym" SH, które jest płytkie i w większości skierowane do młodego odbiorcy. Pokazał, że komiksy z Batmanem mogą być ciekawe i wciągające. Po żałosnej serii Batman Metal to jest właśnie to czego potrzebowałem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to