Historia śmieci wyciągniętych (wyprutych) ze śmietnika łudząco przypominającego miasto. Szczury i ludzie mają tu ze sobą wiele wspólnego. Sama absurdalna rzeczywistość, jak i jej zblazowani bohaterowie, ciągle napędzani są różnymi lekami czy używkami, co tworzy groteskowy obraz. Ciekawa, eksperymentalna proza. Bardzo podobały mi się dramatyczne wstawki, w których najczęściej przedmioty życia codziennego komentowały wydarzenia niczym antyczny chór w dramatach. Polecam.
„Stajesz się ospałym ludzikiem, który o świcie wyskakuje z drukarki 3D. Wgrywa sobie rozgrzewkę, łapie rytmiczny krok i już się nie zatrzyma. Ludzik mija drzewa, jeziora, oazy. Ma roztropność kreta, pęd szczura, uśmiech jak sto dolarów. W pewnym momencie napotyka na swojej drodze ludzi, którzy rozbili piknik. Wabią go cynamonowymi bułeczkami, kadzidłem, kakałkiem, obietnicą wspólnego życia w zgodzie i zrozumieniu. Ludzik czule ich pozdrawia, ale idzie dalej. Idzie, bo musi. Idzie i idzie. Spacerem, który wymyka się mapom, miejscom, przeszkodom, pokusom”. s.28
„[…] Dni zamieniają ludzi we wraki, wraki jednak muszą jeść i odpoczywać, żeby rano mieć siłę wstać, zaparzyć kawę, zjeść i ruszyć do pracy”. s.30
„Pomiędzy tą śmiercią a tym zmartwychwstaniem rozlega się dźwięk - ten, który wydaje ból pulsujący w głowie. No, ale wie to tylko ten, który czuje w głowie ból”. s.35
„A kiedy nie zostaje już nic, bo wszystko zostało zmiecione z ziemi i zmiażdżone na pył, Walduś wychodzi spod gruzów na światło dnia. Śmiejąc się, zieje szkarłatnym podniebieniem, a z dziury po szóstce wylatuje tłuste jak bąk słoneczko”. s.39
„OCALAŁA DONICZKA: Po osunięciu się tych zasranych kamienic ujrzałam słońce.
DUCH BABKI: Jednak we własnej piwnicy czułam się lepiej niż na gruzowisku.
OPONA ZIMOWA: Niechże mnie kto weźmie na ten spacer.
OSTATNIA KĘPKA TRAWY: Damy radę.
WALDUŚ: NIUCHNIUUU”. s.39
„[…] I igrać ze śmiercią. Z nią się co prawda i tak igra, ale chciałoby się przecież igrać inaczej: chciałoby się igrać z nią wobec czyjejś temperatury ciała, z odsłoniętą głową, z zapałem zapadania się we wspólny czas”. s.41
„[…] Wrócił od kumpla, z którym cały wieczór pił piwo. Trochę pokłócił się po powrocie z narzeczoną i wzburzony poszedł do łazienki. Wszedł pod prysznic i w trakcie mycia zachciało mu się jeszcze zrobić kupę, więc wyszedł bez wycierania się i chciał usiąść na kiblu, żeby zrobić co trzeba. I wtedy stało się nieszczęście. Według ekspertyz po prostu nie trafił. Usiadł obok kibla, zamiast na. I zrobił to tak niefortunnie, że szczotka do kibla wbiła mu się w odbyt. Zaczął wierzgać nogami, poślizgnął się i zapierdolił głową w ścianę. I tak właśnie umarł - od uderzenia głową i z zainstalowaną głęboko szczotką od kibla”. s.58-59
„Chodzi o wyobrażenie sobie kogoś, kto wyglądał jak każdy, czyli - jak się przypatrzeć - trochę śmisznie. Miałby na pewno dość szerokie dżinsy i buty do chodzenia po górach, a reszty ciała, twarzy też, po prostu się nie pamięta”. s.63
„Chciało mu się napoju aloesowego, zapiekanki z kurczakiem i sosem czosnkowym, coli, gulaszu i umrzeć jak najszybciej”. s.76
„[…] Powoli zapadał zmierzch, a Normik czuł, jak ostatnie nici wiążące go z dzieciństwem pękają, jak oddala się od dobrze znanej i bezpiecznej przystani jako zdrajca, nikczemnik i pijak”. s.76
„[…] Nie oceniaj innych i trzymaj się jak najdalej polityki, tak mu zawsze mówiła”. s.78
„[…] Po nim - wiedział to dobrze - powinno nastąpić wyjście do pracy, na świat tak zwany zewnętrzny, w którym nikt nie respektuje praw rozpaczy. Wsłuchiwał się w jej szloch, starał się współczuć, ale jego emocje dawno się wyczerpały. Potrafił tylko mechanicznie powtarzać gesty i frazesy wsparcia, ale było to bezcelowe, a także - jak zaczynał myśleć - paskudne i niemoralne”. s.85
„[…] Pomyślał, że otworzy okno, żeby trochę wywietrzyć, a rano weźmie się do kupy i zrobi wszystko: będzie walczył jak lew i szukał nadziei nawet w bezdennej rozpaczy”. s.86
„[…] Poza zafiksowaniem na etyce jedzenia był klasycznym smutnym chujem. Samotnym trzydziestolatkiem w obskurnej kawalerce. Nałogowym palaczem mentoli i kolesiem grającym z innymi kolesiami w gry planszowe, których nawet nie lubią i mówią sobie o tym po sześciu piwkach, w rogu jakiejś zapuszczonej piwnicy. Ponadto był dłużnikiem i świeżo upieczonym ratownikiem medycznym podczas drugiego śniadania”. s.87
„PLAMA KRWI: Czuję, jak się rozlewam, staję niezależna. Wylewam się bełtami z otwartego brzucha i pokrywam coraz większy obszar. Jako plama mam ze zwłokami wspólną pamięć”. s.89
„[…] Czasem się obudzisz przerażony i zlany potem, ale wystarczy mocno przytulić poduszkę i pomyśleć o czymś miłym, na przykład o ruchaniu, żeby ponownie zasnąć i znowu być zupełnie gdzie indziej, z dala od starych bab w kolejkach do sklepu i poza zasięgiem jebniętej pani kurator”. s.95
„[…] Najlepiej zacząć od pogrzebu. Trzeba pogrzebać przeszłość. Trzeba pogrzebać te wszystkie rzeczy, które stały się świadkami. Wyciągam z szuflady młotek, a potem wyciągam całą szufladę, z której wysypują się wszystkie pozostałe rzeczy. A potem rozpierdalam wszystko jeszcze bardziej i szuflada zaczyna przypominać mnie, czyli jest nie do poznania”. s.100
„MAŁA FAŁDA NA BRUDNEJ POŚCIELI: Ona ma brzusio od harnasia i hummusiku. Została dzisiaj w mieszkaniu, w łóżku, i leży tu sobie, pachnąc jak mały piesio. I znowu opowiada tę swoją historię. Znowu mówi, że wobec tylu rzeczy czuje się bezradna. Wy, ludzie, macie przejebane”. s.107
„Tłusty Szczur i Kenny znajdują wśród gruzów i śmieci pomarańczową kanapę, a potem wynoszą ją na dach jednego z budynków, co ostały się w okolicy. Siadają na oparciu, palą papierosy. Grają w schizolotkę, oglądają landszaft z gówna i dymów, jakąś głupią oponę, co toczy się ulicą i nie może przestać”. s. 118
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC
Szukamy ofert...
2780 
779 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Zaklinanie węży w gorące wieczory
„Wymyślam sobie kilka imion. Ale to żadna pociecha, bo zawsze mogę być, kim chcę, nie tylko dzisiaj. Robi się we mnie już ciasno od fikcyjnych tożsamości, nieporęcznych jak napompowane balony, piszczą, kiedy ocierają się o siebie.”
Narratorka powieści, której prawdziwej tożsamości nie poznajemy do ostatnich stron książki, to młoda kobieta. Mówi o sobie Violet, bo takiego imienia używa pracując jako cam girl, spełniając przed kamerką erotyczne fantazje klientów. Obserwujemy ją gdy w zniszczonej sukni ślubnej, z butelką czerwonego wina w dłoni i ukrytym w gorsecie tajemniczym przedmiotem wędruje ulicami Warszawy, próbując wrócić do domu. Spotyka mieszkańców miasta, z których każdy ma swoją opowieść. Niepokojącą, upiorną, romantyczną, katastroficzną. Nasza bohaterka też powoli ujawnia swoją historię.
Violet obserwuje i uczestniczy w opisanych przez nią samą wydarzeniach. Akceptacje rzeczywistość, przyjmuje życie takim jakim jest, niewzruszenie podąża do przodu, prowadzi wewnętrze wywody analizujące daną sytuację, nie ocenia. Wszystko to w lepkiej atmosferze upalnej nocy i dnia w betonowym mieście. W mieście które wraz z naszą bohaterką w duchocie lata oczekuje na apokalipsę.
Narracja taka sprawiła, że momentami odkładałam książkę. Ale rosnąca irytacja kazała do niej wracać. Ciekawość gryzła i kazała czytać dalej, by zobaczyć dokąd doprowadzi intrygująca opowieść Violet. Mieszane uczucia są we mnie nadal. Bo urzekło mnie coś, co jednocześnie do końca mnie nie przekonuje. Ale czyż nie po to jest literatura by budzić emocje.
Czytając uśmiechałam się, krzywiłam z niesmaku lub wzruszałam ramionami zastanawiając się o co właściwie chodzi. Bo dostałam nieszablonową bohaterkę, ciekawe drugoplanowe postaci, zabawę, ironię, pornografię, katastrofę i grozę. Warszawę przesiąkniętą zapachem dymu i chmurą pyłu oraz leniwie nadciągający koniec świata. Dużo tego.
Książka niestandardowa i osobliwa. Składnia do refleksji, własnych interpretacji o naszych czasach i ludziach.
„Jest wczoraj i nikt z nas nie wyobraża sobie tego, co będzie jutro, tak się dzieją tragedie.”
„Wymyślam sobie kilka imion. Ale to żadna pociecha, bo zawsze mogę być, kim chcę, nie tylko dzisiaj. Robi się we mnie już ciasno od fikcyjnych tożsamości, nieporęcznych jak napompowane balony, piszczą, kiedy ocierają się o siebie.”
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNarratorka powieści, której prawdziwej tożsamości nie poznajemy do ostatnich stron książki, to młoda kobieta. Mówi o sobie Violet, bo takiego...
Mam pewien problem z oceną tej książki. Absolutnie ujęła mnie czymś, co nazwę "formą" - sposobem prowadzenia narracji i tego, jak przez oczy bohaterki oceniany jest współczesny porządek świata. Z drugiej strony na poziomie samej fabuły nie porwała. Sexworkerka przyjmuje nowe wyzwanie, któremu - zupełnie bez jej wiedzy i sprawczości - towarzyszą bardzo nietypowe okoliczności.
Chyba miała być to taka próba dyskusji z tabu. Wraz z postępem książki opisy są coraz bardziej wulgarne i odarte z tajemniczości. Ale jednocześnie spada poczucie, że historia do czegoś dąży. Raczej, jak ta bohaterka, w brudnej ślubnej sukni i tanim winem w ręku, snuje się bez celu. I niestety tak trochę bezcelowo, moim zdaniem, dociera do końca.
Mam pewien problem z oceną tej książki. Absolutnie ujęła mnie czymś, co nazwę "formą" - sposobem prowadzenia narracji i tego, jak przez oczy bohaterki oceniany jest współczesny porządek świata. Z drugiej strony na poziomie samej fabuły nie porwała. Sexworkerka przyjmuje nowe wyzwanie, któremu - zupełnie bez jej wiedzy i sprawczości - towarzyszą bardzo nietypowe...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDawno nie czytałem tak dobrze opowiedzianej historii.
To księga drogi seksworkerki uwieczniona w historii przeglądarki.
Szacunek dla autorki za talent do kreacji historii niby zmyślonej, a dramatycznie realnej.
Dawno nie czytałem tak dobrze opowiedzianej historii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo księga drogi seksworkerki uwieczniona w historii przeglądarki.
Szacunek dla autorki za talent do kreacji historii niby zmyślonej, a dramatycznie realnej.
Do książki robiłem dwa podejścia. Za pierwszym razem porzuciłem ją po 50 stronach, za drugim nie poddałem się do końca i było na prawdę warto. I niby ma wszystkie elementy: autorka bawi się językiem jak mało kto, treść jest momentami odjechana (nie dowiemy się nigdy co dymi pod Warszawą - wulkan pod drugą linią metra, samolot który spadł, jeszcze coś innego?),momentami zaskakująco nam bliska. Dotyka tabu związanego z seksworkerami w bardzo przystępny sposób. Obrazuje dzisiejsze czasy, pogoń za pieniędzmi przeplataną pogonią za marzeniami. Pokazuje, że mając pieniądze, ludzie z nikłym talentem i potencjałem spełniają swoje zachcianki. Niektórzy znajdą się po jednej stronie kamerki jako obserwujący cam, inni jako reżyserzy filmu kategorii B. Książka wciąga i intryguje.
Do książki robiłem dwa podejścia. Za pierwszym razem porzuciłem ją po 50 stronach, za drugim nie poddałem się do końca i było na prawdę warto. I niby ma wszystkie elementy: autorka bawi się językiem jak mało kto, treść jest momentami odjechana (nie dowiemy się nigdy co dymi pod Warszawą - wulkan pod drugą linią metra, samolot który spadł, jeszcze coś innego?),momentami...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę dziwna, trochę nudna
Trochę dziwna, trochę nudna
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDobrze literacko napisane porno z dziwnym zakończeniem
Dobrze literacko napisane porno z dziwnym zakończeniem
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJęzyk tej książki bardzo stara się być czymś, co jest w pewnym sensie mieczem obosiecznym, bo momentami wychodzi mu to naprawdę dobrze, a momentami człowiek się krzywi od stylistycznej niezręczności.
Język tej książki bardzo stara się być czymś, co jest w pewnym sensie mieczem obosiecznym, bo momentami wychodzi mu to naprawdę dobrze, a momentami człowiek się krzywi od stylistycznej niezręczności.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNaprawdę obiecujący debiut. Tematyka na pewno nie trafi do wszystkich, ale dla mnie jest intrygująca. 30 stopniowy upał w lipcu, słońce, duchota, pot, Warszawa tonąca w płynnym asfalcie - to wszystko aż wylewa się z tej książki. Czuć lekkość pióra i zabawę słowem.
Naprawdę obiecujący debiut. Tematyka na pewno nie trafi do wszystkich, ale dla mnie jest intrygująca. 30 stopniowy upał w lipcu, słońce, duchota, pot, Warszawa tonąca w płynnym asfalcie - to wszystko aż wylewa się z tej książki. Czuć lekkość pióra i zabawę słowem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDaję 10tkę pani autorce na zachętę, bo choć książka mi się kompletnie nie podobała, zanudziła i wymęczyła to wierzę, że przed panią jeszcze wiele lepszych powieści! Proszę pisać, wymyślać i publikować, a pióro się wyrobi i wyobraźnia ukształtuje. Pozdrowienia z daleka.
Daję 10tkę pani autorce na zachętę, bo choć książka mi się kompletnie nie podobała, zanudziła i wymęczyła to wierzę, że przed panią jeszcze wiele lepszych powieści! Proszę pisać, wymyślać i publikować, a pióro się wyrobi i wyobraźnia ukształtuje. Pozdrowienia z daleka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSprawdziłem co dałem "Nadchodzi Wielki Chłopiec" i wyszło mi, że 6. Więc "wężom" muszę dać siedem, bo to książka jest jednak lepsza, ale gdybym był to wszystko jeszcze raz przemyślał, to "chłopiec" by dostał 5 a "węże" 6. Węże na prowadzeniu, dlaczego, nikt nie zapytał, z przyjemnością powiem. Bo to jest książka o Polsce, o Warszawie, o naszym wzajemnym obcowaniu i bytowaniu, która przy okazji obsesyjnie nie skupia się na bólu, cierpieniu, mizerii i takim naszym lokalnym oszalałym dziadostwie. Dlaczego do cholery muszę ciągle czytać te nihilistyczne smuty, spytała mnie osoba z którą rozmawiałem ostatnio o nowych polskich autorach. No więc "węże" smutami nie są. Powiem co mi w nich zagrało. Jest tam piękny nastrój, lubię jak sobie autor wymyśli taką atmosferę, taką aurę, a potem ją zaklina (co za paralela) raz, drugi, trzeci. A Małgorzata Żarów ma do tego ładny język, podobają mi się i robią na mnie wrażenie harce jakie nim wyprawia. Sceny perforowane są należycie perforowane, ciało z ciałem, sok w sok, Warszawa tonie w jadowitych oparach, ładnie to gra. Ale: ładnie to gra i gra i gra, a potem się okazuje, że nie wiadomo po co. Ucieszyłem się początkowo, że czytam książkę drogi, takiej drogi surrealistycznej, bo ja uwielbiam takie oniryczne błąkania się po podejrzanych sceneriach, będę się pojedynkował z każdym kto stwierdzi że "Dead man" i "Green Knight" to nie są najlepsze filmy, jakie są. Bo są. Ale te zmęczone peregrynacje się kończą zanim na dobre rozwiną, szkicowana tajemnica okazuje się być prozaiczna, co więcej, strzelba Czechowa dalej wisi i wcale nie wystrzeliła, ktoś ją przychodzi zabrać do czyszczenia, i tak zostajemy z miejscem po niej jak Himilsbach z angielskim. Akcja jest przetykana dość konkretnie homogenicznymi (żeby nie zdradzać zbyt wiele) retrospekcjami z życia bohaterki i ja się ponownie pytam - po co to? Bo przecież my jej nie potrzebujemy poznać, towarzyszymy jej tak krótko i w tak niekoherentny i wyrywkowy sposób, że te sceny można spokojnie wyrzucić i nic z tej książki byśmy nie stracili. Ale, dodaje wydawca z błyskiem w oku, byłaby chudsza, a przecież lubimy dostawać za te same pieniądze więcej i ciężej. Co mi też zgrzytnęło - są postacie ładnie napisane (Violet, Ramona, niektórzy pacjenci z retrospekcji) ale są postacie które jadą na takim podstawowym autopilocie, już odpuśćmy tą Magdę i jej giepetochatowe komunały, ale Ambroży to jest jednak jedna z osi fabularnych, a wychodzą z ich ust takie gotowce, że szkoda marnować strony na ich pisanie, nawet jeżeli w praktyce słyszymy je często. I to odstaje od reszty, bo Małgorzata Żarów postacie i dialogi potrafi pisać. Kończąc: książka ciekawa ale nieudana, chętnie bym spróbował kiedyś jeszcze, ale jeżeli ktoś mi obieca, że będzie oprócz didaskaliów jeszcze jakaś sztuka.
Sprawdziłem co dałem "Nadchodzi Wielki Chłopiec" i wyszło mi, że 6. Więc "wężom" muszę dać siedem, bo to książka jest jednak lepsza, ale gdybym był to wszystko jeszcze raz przemyślał, to "chłopiec" by dostał 5 a "węże" 6. Węże na prowadzeniu, dlaczego, nikt nie zapytał, z przyjemnością powiem. Bo to jest książka o Polsce, o Warszawie, o naszym wzajemnym obcowaniu i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to