50 twarzy Tindera

Bardzo ciekawa pozycja i niech Was nie zmyli tytuł. To nie są rozmowy stricte o seksie. Autorka rozmawia z lekarkami, które oprócz seksuologii zajmują się innymi dziedzinami, które jednak z seksualnością mają związek np endokrynologią. Poruszane są różne problemy zdrowotne i ich przyczyny. W formie wywiadu, przyjemnie się czyta i szczerze powiem, że o niektórych schorzeniach czytałam pierwszy raz. Książka uczy, uświadamia i choć niektóre tematy były potraktowane pobieżnie, to sądzę że każdy to powinien przeczytać, i kobieta i mężczyzna. Polecam‼️

To co my, jako ludzkość robimy zwierzętom jest absolutnie niewybaczalne. Kiedyś historia nas rozliczy. Myślę, że po lekturze tej książki każdy, chociaż na chwilę lub odrobinę, zmieni swoje kulinarne upodobania... Miałam obawy sięgając po książkę Kapeli (znam go z bardzo niepochlebnej działalności), ale jak się okazało, potrafi również być sprawnym dziennikarzem. Polecam.

Czy można zawierzyć komuś swoje zdrowie i życie? Czy bezgraniczna ufność, że szczęście i radość życia można znaleźć tylko będąc beauty nie jest zgubna?? Jak to jest nie przystawać do ideału piękna, który lansuje dzisiejszy świat? Czy można sobie pozwolić dzisiaj być nieidealną?? Przeczytałam ten cykl reportaży jednym tchem... Cykl o uleganiu konsumpcji i nurtowi, albo wręcz nowej "religii", w której bóstwa powtarzają jak mantrę: keep smile, keep fit, be activ, be happy... Wszystko się zgadza, ale są gdzieś granice. Ktoś próbuje nas "kupić", ograniczyć "oferując" wolność... To książka, która zmusza do refleksji, czy i jak poddaję, poddajemy się nowym trendom i co to ma wspólnego ze zdrowiem? Nie zakładam, że wszyscy, że to trend ogólny, ale przyznaję, że coś niedobrego się dzieje. Rzeczywiście, uratować może nas tylko wiedza. Ta książka skarbnicą wiedzy nie jest, ale wskazówką, że warto jej szukać, by nie zostać... naciągniętą.

Artur Nowak w książce „Duchowni o duchownych” podejmuje temat, który przez lata pozostawał tabu w polskiej debacie publicznej. Autor z rozmachem wnika w kulisy życia duchownych, przybliżając czytelnikowi ich codzienne zmagania, wewnętrzne konflikty oraz moralne dylematy. W efekcie otrzymujemy odważną i głęboko poruszającą opowieść o ludzkiej stronie duchowieństwa, która daleko odbiega od idealizowanego wizerunku. Na pierwszy plan wysuwają się autentyczne relacje byłych księży, zakonników i diakonów. To właśnie one nadają książce niezwykłą wiarygodność. Nowak rozmawia z osobami, które, choć związane z Kościołem, postanowiły mówić otwarcie o trudach tej drogi. Wywiady z byłymi duchownymi pozwalają zajrzeć za zasłonę, która przez dekady ukrywała prawdziwe problemy polskiego duchowieństwa. Największą siłą książki jest szczerość i bezkompromisowość. Nowak nie unika trudnych tematów. Alkoholizm, depresja, konflikty wewnętrzne, hipokryzja, a także kwestie związane z homoseksualizmem i nadużyciami seksualnymi – wszystko to zostaje pokazane z punktu widzenia tych, którzy sami przez to przeszli. Ta odwaga w ukazywaniu niewygodnych faktów sprawia, że książka staje się nie tylko lekturą, ale również swoistym dokumentem społecznym, otwierającym oczy na realia życia duchownych. Styl Nowaka jest przystępny, ale zarazem niepozbawiony literackiego zacięcia. Autor potrafi zainteresować czytelnika, wprowadzając go w świat zamkniętych wspólnot zakonnych i hierarchii kościelnej. Każdy rozdział przyciąga uwagę, balansując między faktami a emocjami. Książka zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego Kościoła w Polsce i jego wpływem na społeczeństwo. Pokazuje, jaką cenę płacą duchowni za wymagania stawiane przez instytucję, która często nie zapewnia im odpowiedniego wsparcia. Jednocześnie autor przypomina, że za każdym koloratką kryje się człowiek z jego słabościami, marzeniami i dramatami. „Duchowni o duchownych” to lektura, która może wywoływać skrajne emocje – od zaskoczenia, przez złość, po współczucie. Jest to książka zarówno dla wierzących, którzy chcą lepiej zrozumieć swoich duchowych przewodników, jak i dla tych, którzy krytycznie patrzą na instytucję Kościoła. To ważny głos w polskiej literaturze faktu, który zasługuje na szeroką uwagę.

Zawsze, kiedy temat kobiecości porusza mężczyzna okazuje się, że pozycja jest słaba i jest wzdychaniem do XIX wiecznych niewiast mdlejących (takich wykreowanych w romantyzmie). Inne kastrują biednych chłopców. Samiczki wszystkich gatunków są agresywne (polują), a ludzkie mają byc potulne i podwijać ogon, żeby jakiegoś biednego mizogina nie wykastrować 😃 Można zrobić coś lepszego: nie wiązać się z mizoginami. Wtedy oni mają gwarancję, że nie będą wykastrowani. Po czym poznać mizogina? Ano po tym, że będzie nam objaśniał czym jest kobiecość (bo my baby takie głupie i nie ogarniamy swojej kobiecości i stajemy się bez tego objaśnienia chłopami).

Nie jest to dokładnie ta sama tematyka co "Ja nie leczę, ja uzdrawiam" ( https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4875709/ja-nie-lecze-ja-uzdrawiam-prawdziwa-twarz-polskich-bioenergoterapeutow ), ale jakośtam zbliżona i porównując, to powiem tak: jeśli chodzi o zakres tematu to ta podobała mi się bardziej, ale jeśli chodzi o postawę autora, to wygrywa tamta. Tutaj jednak trochę heheszki i ogólnie nie do końca poważne podejście do tematu np. na wyprawę w "poszukiwaniu ducha" autor zaprasza przyjaciela (który, nawiasem mówiąc, poważniej do tego podchodzi niż on) ale czy to ma być poważne? Po co to towarzystwo w takim momencie? Żeby bardziej się rozpraszać? Wolałbym żeby było tak jak w "Ja nie leczę, ja uzdrawiam": profesjonalnie i bezstronnie. Jednak na plus trzeba zaliczyć, że tutaj w zakres tego w co wierzą Polacy autor wciągnął też religię - to jest dobre w zestawieniu z wróżbami itp., bo częstokroć przez ludzi wierzących da się wyczuć takie: "jakieś wróżki, głupoty, bzdury" ale przemiana opłatka w ciało, to przecież prawda najczystsza, która się dokonuje co niedzielę ;) Ogólnie książkę przesłuchałem z bardzo dużym zainteresowaniem, jest wciągająca i łatwo skupić się na treści. Wszyscy bohaterowie zrobili na mnie raczej pozytywne i takie sympatyczne wrażenie. Nie wiem, pewnie są w tych branżach też oszuści, ale myślę że większość szczerze wierzy w to co robi. Jest wiele o intuicji, odczuciach... dla sceptyka to mogą być bzdury ale tak sobie myślę... a co w tym złego? Co złego w tym, że ktoś podejmie jakąś decyzję po rozłożeniu kart, posłuchaniu intuicji czy choćby rzucie monetą? Większość (i mówiąc większość mam na myśli tak 99%) decyzji w naszym życiu i tak nie jest taka ważna :D i mam na myśli również decyzje dotyczące miejsca zamieszkania, wyboru partnera życiowego czy podjęcia pracy. Wiem, to może brzmi kontrowersyjnie ale mówię to w sensie, że to nie są rzeczy nieodwracalne czy jedynie słuszne. Ważna to może być decyzja na temat aborcji, przejścia jakiejś operacji itp., bo to mogą być decyzje nieodwracalne ale co to za różnica czy ktoś zamieszka w Krakowie czy Warszawie? (albo czy w Anglii czy we Francji?). Zwiąże się z Piotrem albo Jankiem czy będzie pracował w firmie A albo B? Z Krakowa do Warszawy zawsze można się przeprowadzić (albo z Francji do Polski czy skądkolwiek niemal dokądkolwiek), pracę zmienić, a szczęśliwym można być zarówno z Piotrem jak i Jankiem, a przynajmniej zdrowy rozsądek i tak nie przewidzi tego lepiej od intuicji czy kart ;) Dlaczego by więc "słuchanie intuicji" miałoby być gorszym drogowskazem niż cokolwiek innego? (i mówię to ja, zupełnie bez intuicji ;) ). Ciekawa była też wypowiedź jednej z wróżek: "– Są pewne dźwięki, które słyszą psy, nietoperze, a my nie, tak? Ale to przecież nie znaczy, że pies jest pierdolnięty, tylko po prostu łapie inne częstotliwości. I tak samo są obrazy, które widzę ja, a kto inny nie. Na razie nie umiemy się do tego dobrać, zbadać, jak to jest, ale jestem przekonana, że będziemy potrafili." (pdf.str.41) Jeszcze inne kwestie, które chcę skomentować po cytatach: "– Czyli kiedy jasnowidz nam mówi: „W czwartek trzynastego spadnie ci na głowę jakiś ciężki przedmiot”? [doktor Michał Parzuchowski:] – On nigdy tak nie powie. – No dobra: „Pod koniec września coś zdarzy się niedobrego twoim dzieciom”. – O, właśnie! „Coś zdarzy się niedobrego”. I teraz to ty musisz poszukać, co to takiego może być. Zaczynasz więc kombinować, poddając jasnowidzowi kolejne propozycje. Co w praktyce może wyglądać tak, że mówisz: „Ano tak, bo wtedy moje dziecko ma egzamin”. I wtedy on: „No właśnie, niech ono się do niego dobrze przygotuje”. Podstawową kwestią, którą wykorzystują jasnowidze, jest podpowiedź od klienta." (pdf.str.323) - no bardzo fajnie tylko tak rzadko wygląda wizyta u wróżki czy jasnowidza, chyba że to rzeczywiście jakiś oszust :P takie wypowiedzi to właśnie nie wróżki stawiają w złym świetle ;) Tak samo jak ten "horoskop" Forera - no jak się pisze ogólniki, to nic dziwnego, że większość ludzi się z tym zgodzi ;) (chociaż ja bym się nie zgodził z niczym, co zawiera fragment w stylu: "Czasem bywasz osobą (…) przystępną i towarzyską (…)" :D ). Dla przeciwwagi fragment z wypowiedzi Wojciecha Eichelbergera z dalszej części książki: "Ktoś mnie dawno temu zapytał, co sądzę o astrologii. Ja na to, że nic, bo zupełnie się na tym nie znam. Zaproponowano mi wtedy udział w eksperymencie z udziałem Roberta Waltera, jednego z najwybitniejszych polskich astrologów. (…) Miałem wybrać trzech pacjentów, z którymi pracowałem przynajmniej przez dwa lata w ramach terapii indywidualnej, i nikomu nie zdradzić, kogo wybrałem. Potem opracować o tych ludziach trzy odrębne dokumenty: krótki życiorys, patogeneza, objawy, prognozy, przebieg dotychczasowej terapii. Zapakować w nieopisane koperty, zakleić, trzymać przy sobie i nikomu nie pokazywać. Dostarczyć oponentowi tylko daty, dokładne godziny i miejsca urodzenia oraz płeć wybranych. Po miesiącu spotkaliśmy się w towarzystwie kilkunastu osób zainteresowanych tym wydarzeniem, Położyłem na stole sędziowskim swoje trzy koperty. Pan Walter położył swoje. Sędzia je otworzył, ułożył parami i odczytał. Okazało się, że w dwóch wypadkach na trzy mistrz astrologii miał do powiedzenia na temat tych osób więcej niż ja, i to bardziej trafnie. A trzeci przypadek uznany został za remis. (…) z pewnością był to fakt, przed którym musiałem pokornie schylić swoją racjonalną, materialistyczną głowę. Co, prawdę mówiąc, nie było zbyt wielkim wysiłkiem, bo jakimś cudem w oprogramowaniu mojego mózgu zainstalowała się nakładka poznawczej pokory, przekory, ciekawości i świadomości własnych ograniczeń." (pdf.str.393-394) - no i respekt, tak, to był najlepszy wywiad w tej książce! (czytana/słuchana: 13-15.01.2025) 5-/5 [7/10]

Dość interesująca książka o sytuacji kobiet na szeroko rozumianym rynku pracy. Autor kreśli bardzo szeroką panoramę pracy (oraz służby) wykonywanej przez kobiety. Książka ma postać felietonów/reportaży poświęconych różnym kategoriom sfer działalności, min. pielęgniarkom, nauczycielkom, matką opiekującym się niepełnosprawnymi dziećmi, osobom pracującym w korporacjach. Fakty i liczby są przeplatane historiami poszczególnych kobiet; spora część książki składa się z ich wypowiedzi. Nie jest może specjalnie odkrywcza gdyż sam intuicyjnie czuję, że rola i miejsce kobiety na rynku pracy nie jest tak silne jak mężczyzny. Pewnie wynika to z utartych schematów społecznych, od których nam trudno mentalnie się dystansować. Myślę, że Panie czytające tę książką nie pozostaną wobec niej emocjonalnie obojętne, tym bardziej w jednym miejscy zebrał szereg historii, z których wynika jawna nierówność ról i sytuacji społecznych.

Styl autora bywa momentami trochę zbyt ubarwiony, co nieco gmatwa narrację, ale czyta się to dobrze. Temat jest interesujący, niełatwy i wymagający ogromu pracy i wnikliwości, których autorowi nie można odmówić. Kawał (pan intended, bo książka do krótkich nie należy) dobrej, dziennikarskiej roboty.

Trudno mi ocenić tę książkę. Gdybym miała ją ocenić za wartość merytoryczną to byłoby solidne 9 natomiast za styl i sposób przedstawienia treści to 3,5. Przeczytałam książkę z dużym zainteresowaniem nawet jeśli miejscami styl autorki był dla mnie drażniący i infantylny. Druga kwestia to nastawienie do swojego ciała. Nie wiem na ile to amerykańskie a na ile ja jako kobieta pod pięćdziesiątkę inaczej postrzegam swoje ciało, ale ogromnie trudno było mi czytać o obsesyjnej momentami nienawiści do własnego ciała i jego fizjologii. Jeśli zostawimy te subiektywne odczucia związane z osobistym przeżywaniem siebie przez autorkę to dostajemy kawał świetnej dziennikarskiej roboty pokazującej biologiczne, fizjologiczne, ewolucyjne i psychologiczne aspekty związane z funkcjonowaniem naszego ciała od włosków na piersiach przez pocenie się, PMS po plastykę waginy. Autorka nie tylko przepytywała na okoliczność każdej z kwestii naukowców o bardzo różnych poglądach ale wiele kwestii testowała na sobie patrząc jak się czuje z włosami pod pachami czy jadąc przez Nowy Jork topless czy poddając się masażowi przez pochwę. Ostatecznie daję 8 gwiazdek bo styl nie jest tu najistotniejszy a czytając komentarze widziałam, że są osoby, które ten styl polubiły, ja oceniam treść a ta jest naprawdę godna uwagi.

Książka ukazująca życie z perspektywy osób bezdzietnych. Przewodnik, który pozwala zrozumieć ich motywację co do wyboru takiego życia. People are different and that’’s ok. Żyjmy po prostu i dajmy żyć innym mimo, że nie musimy się z ich światopoglądem zgadzać.

Bardzo ciekawa książka. Napisana na pewno z błogosławieństwem i kontrolą producentów. Ale, ale! Jest jak praca doktorska na temat fenomenu serialu. Czyli dokładna analiza różnych aspektów, mnóstwo odnośników do źródeł z tyłu książki. Sztywność. I dzielenie włosa na czworo. Zabrakło mi jednego argumentu na rzecz analizy - serial odniósł sukces, bo dziewczynom na ekranie widać było spod bluzek sutki. Nieważne, że chodzimy prawie nadzy na plażę i na basen - sutki zapewniają natychmiast oszałamiający efekt! Co do tłumaczenia - bardzo dobre pod względem językowym, ale tłumaczka nie ogladała ani jednego odcinka Friends! Poznać to po tłumaczeniu. Kiedy tłumaczy scenę o pierwszym pocałunku R i R, pisze "Rachel przeszła przez pokój". Nie przez pokój, tylko przez salę /kawiarni/. Wystarczyło obejrzec 2 minuty odcinka. I tłumaczy "kiosk z bankomatami", zamiast przedsionek banku z bankomatami. Wystarczyło obejrzeć odcinek.

Rozmowy autora z wieloma ludźmi na wiele "gorących" tematów. Wspólnym mianownikiem są rozmówcy: obecni i byli księża, zakonnicy, ich partnerki życiowe. Książka porusza bolesne sprawy, jednak w żaden sposób nie jest tzw. atakiem na kościół. Narracja wyważona, obiektywna. Wielu rozmówców jest wypalonych, świadomych swojej samotności w społeczeństwie i perspektyw na starość: dom samotnego księdza. W wielu wypadkach Bóg i cała religia jest fasadą na zewnątrz dla maluczkich, a kapłaństwo wygodnym sposobem na dostatnie życie, całe życie w obłudzie i zakłamaniu. A jednak sporo jest takich, którzy nie utracili żarliwości i wiary, ale widzą otaczającą ich rzeczywistość i nad tym boleją. Grozą napawają opisy formacji w seminarium: ujednolicanie różnych ludzi wg jednego wzorca postaw i myślenia, wdrażanie do ślepego posłuszeństwa wobec przełożonych - samodzielne myślenie i oceny nie są wskazane.

Monika Sławecka, scenarzystka i autorka książek, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Świat mafii, alkoholizm, hejt, porwania - to tematy, które poruszała ze swoimi rozmówcami w poprzednich książkach. „Balet, który niszczy” to kolejna, która powstała na podstawie zeznania byłych uczennic i uczniów polskich szkół baletowych. Pierwsza w Polsce państwowa szkoła baletowa powstała w 1950 roku w Gdańsku, dziś jest ich 5. O przyjęciu do szkoły decyduje egzamin, którego pozytywny wynik daje młodziutkim kandydatom poczucie wkraczania do elit i magicznego świata. Dzieci rozpoczynają naukę w IV klasie szkoły podstawowej i kończą ostatnią klasą liceum. Dziewięć lat wytężonej, ciężkiej pracy, o której zdecydowali się opowiedzieć Monice Sławeckiej. Są wśród nich tancerki, którym udało się ukończyć szkołę i osiągnąć sukces, ale są też takie, które nie wytrzymując panującej atmosfery i rygoru decydują się pożegnać ze szkołą. O tym, co kryje się za murami tych pięknych gmachów opowiadają między innymi Natalia Wojciechowska, baletnica z dużą ilością sukcesów na koncie, Natalia Lesz i Iza Miko. Jest tu też przerażająca historia Szymona Szpaka, niezwykle uzdolnionego tancerza, którego niestety, nigdy nie zobaczymy już na scenie. Wszyscy rozmówcy potwierdzają zgodnie - nauczyciele w szkołach baletowych nie pomagają w rozwijaniu dziecięcych pasji, nie są ich mentorami, nie wspierają w pokonywaniu trudności i lęków, nie budują wiary we własne możliwości. Opowiadają za to o zastraszaniu i psychicznym terrorze. O życiu w permanentnym stresie. Krzykliwych i obcesowych nauczycielach. O publicznym upadlaniu i karach fizycznych. O promowaniu skrajnie chudych ciał, czego skutkiem jest bulimia czy anoreksja. O zakazie picia wody pomimo intensywnego wysiłku, gdyż ta „wypycha brzuch”. Depresja, samookaleczanie się i podejmowanie prób samobójczych nie należą do rzadkości. Zdarzają się przypadki wykorzystywania seksualnego i maltretowania psychicznego. W szkołachq tępi się indywidualność. Nauczyciele strachem i agresją budują swój autorytet, a uległe im dzieci duszą w sobie bunt na złe traktowanie, przemoc czy wulgarny ton. Każdy dzień rozpoczyna się bólem brzucha i niepewnością, co się wydarzy. To hermetyczne środowisko i niekontrolowany przez nikogo system sprawiają, że niewiele osób ma świadomość terroru, jakiemu poddawane są w szkole dzieci. Co więcej - wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają zamykające się coraz bardziej w sobie ich pociechy. Poinformowany przez uczennicę o sposobach nauczania w szkole Rzecznik Praw Dziecka odpowiada, że szkoły artystyczne rządzą się swoimi prawami i w związku z tym nie jest w stanie nic zrobić. Większość uczniów nie dotrwa do końca. Wielu po opuszczeniu szkoły przechodzi długi proces terapeutyczny, który ma na celu pomóc im między innymi w pozbyciu się toksycznych myśli o sobie. Często jest to szpital psychiatryczny. Dorośli ludzie jeszcze wiele lat po opuszczeniu szkoły odczuwają traumę, co przekłada się między innymi na problemy w relacjach z innymi. Utracone poczucie własnej wartości nie zawsze udaje się odbudować. Książka dobitnie pokazuje, że system edukacji w szkołach baletowych wymaga zreformowania i nadzoru. Nacisk na przedmioty zawodowe powoduje, że nauka przedmiotów ogólnokształcących jest tam na wyjątkowo niskim poziomie. Brakuje lekarza, psychologa i dietetyka. „Choć wielu jest dobrych pedagogów, to jeden zły potrafi zepsuć całą pracę tych dobrych” - to słowa psychologa a zarazem ojca uczennicy poznańskiej szkoły baletowej, która nie wytrzymuje psychicznego terroru i po 3 latach odchodzi. Czy uda się wreszcie przerwać ten krąg zła, kryjący się za murami szkoły? Dlaczego tylu dorosłych, wiedząc o problemie nie może zrobić nic? Natalia Wojciechowska, uczennica Warszawskiej Szkoły Baletowej i inicjatorka akcji „Stop przemocy w szkołach baletowych” to chyba jedyna tancerka, która odważyła się publicznie opowiedzieć to, co dzieje się z uczniami za zamkniętymi drzwiami. Dzięki niej problem został nagłośniony, pomogła również w powstaniu niniejszej książki. Desperacja, z jaką uczniowie walczą w tych szkołach o realizację swoich marzeń budzi podziw, choć nie każdy wytrwa tam do końca. U tych, którzy nie wytrzymują i rezygnują, często miłość do baletu przeradza się w nienawiść. Zdumienie budzi fakt, że pomimo coraz większej wiedzy na temat przemocy istniejącej w szkołach baletowych nic się nie zmienia w nich do dnia dzisiejszego. Dorośli, biorący na siebie odpowiedzialność za młode pokolenie, zamiast rozwijać w dzieciach wrażliwość, empatię i pasję taneczną tłamszą je, niszcząc nie tylko ich miłość do tańca, ale również osobowość. Wstrząsająca lektura.

"Ona. Pytania intymne" to pozycja, która bez wątpienia wzbudza duże zainteresowanie. Zbigniew Lew-Starowicz, znany seksuolog, podejmuje w niej tematykę kobiecej seksualności w sposób zarówno naukowy, jak i przystępny dla szerokiego grona czytelniczek. Autor porusza szeroki wachlarz zagadnień związanych z seksualnością kobiet, od anatomii i fizjologii po psychologię i relacje międzyludzkie. Złożone kwestie są wyjaśniane w prosty i zrozumiały sposób, co pozwala czytelniczkom lepiej zrozumieć swoje ciało i potrzeby. Książka zawiera wiele praktycznych rad, które mogą pomóc kobietom w poprawie jakości swojego życia seksualnego. Lew-Starowicz demaskuje wiele powszechnych mitów na temat kobiecej seksualności, co pozwala czytelniczkom spojrzeć na siebie w nowy sposób. Niezależnie od tego, czy jesteś młodą kobietą, która dopiero odkrywa swoją seksualność, czy też dojrzałą kobietą szukającą nowych inspiracji, ta książka może okazać się wartościowa. "Ona. Pytania intymne" to pozycja obowiązkowa dla każdej kobiety, która chce lepiej poznać swoje ciało i seksualność. Lew-Starowicz stworzył książkę, która jest jednocześnie pouczająca i inspirująca. Jeśli szukasz odpowiedzi na pytania dotyczące kobiecej seksualności, to ta książka jest dla Ciebie.

"On. Pytania intymne" Zbigniewa Lew-Starowicza to książka, która w przystępny sposób porusza tematy związane z męską seksualnością. Autor, znany seksuolog, odpowiada na wiele pytań, które nurtują zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Lew-Starowicz wprost i bez ogródek rozprawia się z wieloma mitami dotyczącymi męskiej seksualności. Dzięki temu czytelnik może zdobyć rzetelną wiedzę i pozbyć się zbędnych uprzedzeń. Poruszane są tu zarówno kwestie fizjologiczne, jak i psychologiczne związane z męską seksualnością. Książka zawiera wiele praktycznych wskazówek, które mogą pomóc zarówno mężczyznom, jak i kobietom w lepszym zrozumieniu siebie nawzajem. "On. Pytania intymne" to wartościowa książka, która w prosty i przystępny sposób porusza skomplikowane tematy. Dzięki niej możemy lepiej zrozumieć męską seksualność i zbudować bardziej satysfakcjonujące relacje. Jeśli interesują Cię tematy związane z seksem i związkami, to ta książka jest dla Ciebie.

Należę do pokolenia, którego matki i babki wychowały się w biedzie, dlatego i ja wyniosłam z domu umiejętności pozwalające zagospodarować każdą cząstkę żywności. W moim domu niewiele się wyrzuca, a zakupy robi się z listą w ręku i tylko takie,jakie w danym momencie są potrzebne. Nie magazynuję żywności, rzadko zdarza mi się przegapić termin przydatności do spożycia. Dlatego ze zdumieniem przyglądam się zawartości kontenerów na śmieci na moim osiedlu po świętach, czy długich weekendach. Wyrzucone tacki z mięsem, gotowe dania, wędliny i pojemniki z sałatką jarzynową walają się wszędzie i potwierdzają tezę postawioną przez Martę Sapałę w reportażu „Na marne”- Polacy wyrzucają bardzo dużo żywności, przyczyniając się tym samym do marnotrawstwa i ekologicznej katastrofy. W dobie nadprodukcji i nadkonsumpcji temat tego reportażu jest niezwykle ważny. Autorka przygląda się zagadnieniu bardzo wnikliwie i z różnych stron. Rozmawia z freeganami, osobami bezdomnymi korzystającymi ze społecznych stołówek, organizatorami lodówek społecznych, gospodyniami wiejskimi, a także osobami, które przeżyły wojnę i wiedzą, czym jest prawdziwy głód. Poprzez te rozmowy tworzy zbiorowy portret społeczeństwa, które z jednej strony upojone możliwością dostępu do licznych dóbr zatraciło się w tym nadmiarze i beztrosko konsumuje i marnuje jedzenie, a z drugiej nauczone latami niedostatku potrafi wykorzystać każdą odrobinę żywności i przetworzyć ją w jadalne danie. Marta sapała nie poprzestaje jednak tylko na rozmowach. Próbuje też dotknąć problemu własnymi rękoma. Dlatego dołącza do grupy ludzi szukających jedzenia na śmietnikach i sprawdza, co można z niego przygotować, uczestniczy w kursie gotowania bez resztek, angażuje się jako wolontariuszka i obsługuje społeczne lodówki. Swoje spostrzeżenia popiera argumentami naukowymi, oddając głos specjalistom- naukowcom, ekonomistom, prawnikom. Mimo ciekawego tematu miałam wrażenie, że reportaż jest nieco nierówny. Autorce zdarzają się tu dłużyzny, niepotrzebne dywagacje, czasami zbyt drobiazgowo podchodzi do niektórych problemów. Na przykład historia mężczyzny, który niemyślnie podpalił budynek Biedronki,szukając jedzenia w kontenerze z usuniętą ze sklepu żywnością, nie wnosi nic do tematu, a jest nadmiernie rozwleczona. Podobnie jest w rozdziale, którego bohaterem jest sławny swego czasu piekarz z Legnicy, który trafił przed oblicze wymiaru sprawiedliwości za rozdawanie niesprzedanego chleba. Sama historia jest bardzo ciekawa, ale dlaczego autorka opowiada ją od roku 1936, kiedy niemiecki piekarz Alfred Türpitz zakłada w Liegnitz piekarnię, którą 50 lat później odkupi od miasta Waldemar Gronowski? Zainteresowały mnie rozdziały poświęcone badaniom nad rozmiarami marnotrawstwa żywności w Polsce, w których dokładnie przedstawiono, co ląduje w śmietniku, dlaczego i jaki typ gospodarstwa domowego generuje najwięcej odpadów. Sama zaczęłam się zastanawiać, jak wypadłabym w takich badaniach. „Na marne” to potrzebna książka, bo naświetla ważny cywilizacyjny problem i uświadamia, na czym polega odpowiedzialna konsumpcja.

Aby przeżyć, trzeba stać się przestępcą. Dobry reportaż, ale rozdziały ułożyłabym nieco inaczej, zaczynając od ostatniego, który jest chyba najważniejszy, bo mówi o kobiecie, która zaczęła głośno mówić o potrzebie dostępu do leczniczej marihuany, ale też o lekarzu - pierwszej ofierze nagonki na tych, którzy pomagali nieuleczalnie chorym dzieciom. Ja zaczęłam czytanie od ostatniego rozdziału, po czym przeczytałam kolejne dwa zanim zajęłam się pierwszym. A po nim czwarty od końca - czyli ponownie o chorobie Leśniewskiego, tak jak i ten pierwszy. Później kolejność była dowolna :) Autorka przeprowadziła wywiady z różnymi ludźmi - pełen przekrój społeczny, bo wszędzie są ci, którzy potrzebują uwolnienia od nieustannego bólu. Rozmawiała też z lekarzami, nie tylko w Polsce, lecz także tymi w Izraelu, gdzie lecznicze konopie stosowane są od dawna. Nie zgadzam się z opiniami osób, które twierdzą, że ta książka jest laurką dla cudownych leczniczych konopi. Nie, nie jest to cudowne panaceum i autorka niemal w każdym rozdziale umieszcza przynajmniej jedno zdanie/wypowiedź, że nie jest to dla wszystkich i przytacza przykłady. Ale też niektórzy (rozdział o konińskim punkcie informacyjnym) przyjmują konopie tak jak tabletki przeciwbólowe - tylko wtedy , gdy ból się zaostrza, zapominając, że jest to zioło, a zioła przyjmuje się przez długi czas. A potem się dziwią, że nieszczególnie im to pomaga. W tym zbiorze reportaży jest wiele historii pełnych cierpienia i strachu, a często kończących się tragicznie. Dostajemy też przepis, etap po etapie, jak samemu zrobić RSO (olej z dużą zawartością THC). Minęło już ładnych parę lat od wydania tej książki i bardzo by się przydała druga część tego reportażu - jak to wygląda obecnie. Polecam przeczytać.

„W sieciach współczesnych randek najłatwiej złowić kogoś, kogo wcale nie chcemy zatrzymać”. To zdanie mogłoby podsumować głośny debiut Kristen Roupenian, czyli zbiór opowiadań „Kociarz”. Tytułowy tekst stał się internetowym fenomenem, wywołując lawinę dyskusji o zgodzie, toksycznej męskości i subtelnych sygnałach, które ignorujemy w relacjach. Jednak jako cała książka, „Kociarz” budzi mieszane uczucia, co skłania mnie do wystawienia oceny 6/10. Anatomia dyskomfortu Roupenian to mistrzyni opisywania sytuacji, w których czujemy się nieswojo. Jej opowiadania nie oferują łatwej rozrywki; to raczej wiwisekcja ludzkich słabości, perwersji i lęków. Autorka skupia się na momentach, w których bohaterowie przekraczają granice – własne lub cudze. Najsłynniejsze opowiadanie o relacji Margot i Roberta (tytułowego Kociarza) genialnie oddaje dynamikę współczesnego randkowania: od fascynacji, przez narastające rozczarowanie, aż po finałowy niesmak. To proza surowa, pozbawiona ozdobników, uderzająca tam, gdzie najbardziej boli. Nierówny poziom i makabra Problem pojawia się w dalszej części zbioru. O ile „Kociarz” opiera się na realizmie psychologicznym, o tyle inne teksty uciekają w stronę horroru, surrealizmu czy wręcz makabry. Ta zmiana tonacji nie zawsze wychodzi książce na dobre. Niektóre opowiadania sprawiają wrażenie napisanych „pod tezę” lub obliczonych na czysty szok, tracąc przy tym subtelność, która uczyniła tytułowy tekst wielkim. Czytelnik może odnieść wrażenie, że autorka desperacko próbuje utrzymać naszą uwagę, serwując coraz dziwniejsze scenariusze, które nie zawsze niosą ze sobą głębszą refleksję. „Kociarz” to pozycja ważna jako głos pokolenia milenialsów i zapis zmian w kulturze randkowania. Kristen Roupenian ma niewątpliwy dar obserwacji, ale jako zbiór opowiadań książka jest niespójna. To lektura dla tych, którzy nie boją się literackiego dyskomfortu i chcą zrozumieć, dlaczego relacje międzyludzkie w XXI wieku stały się tak skomplikowane. Choć tytułowe opowiadanie zasługuje na najwyższe noty, reszta tekstów pozostawia pewien niedosyt, czyniąc z całości propozycję intrygującą, ale nierówną. To solidne 6/10 – warte przeczytania dla kontekstu kulturowego, choć nie zawsze literacko satysfakcjonujące.

Temat in vitro nie dotyczy mnie bezpośrednio, niemniej jednak bacznie obserwuje jak wygląda sytuacja demograficzna w naszym kraju. A wygląda naprawdę dramatycznie. Mam dziecko urodzone w 2023 roku, w którym urodziło się rekordowo mało dzieci. Problem niepłodności dotyka wiele par, a będzie ich jeszcze więcej. Dzięki tej książce dowiedziałem się jak wygląda ten proces. Moim zdaniem mogłoby być więcej rozmów z rodzicami, którzy przeszli procedurę bo na ponad 250 stron książki było ich mało. Wypowiedź dominikanina to jedna wielka papka teoretycznie biblijna, ale merytorycznie nie powiedział nic co mogłoby obronić stanowisko kościoła. In vitro to cud, nie mam co do tego wątpliwości.

Nie przepadam za wywiadami, ale ten czytało mi się wybitnie dobrze. Jednocześnie plusem i minusem jest mnogość poruszanych tematów - czuje się niedosyt, ale pobudza ciekawość. Szczególnie ciekawe dla mnie było powiązanie procesów historycznych z obecnymi poglądami większości Polaków na temat państwa. Udane też były rozdziały o moralności, która w zasadzie znajduje się w centrum badań profesora Wojciszke. Rozdział o różnicach płciowych wyszedł moim zdaniem najsłabiej, bo w zasadzie zawierał tylko powtarzane w kółko odniesienia do ewolucji łowców-zbierwczy, bez jakiś sensownych konkluzji. Ogólnie rzecz biorąc, to fajna pozycja, żeby wzbudzić w sobie ciekawość odnośnie działania własnego mózgu, jest krótka i przystępna, ale pozostawia wiele kwestii tylko w ogólnym zarysie. Brakuje spisu przywoływanych badań, z drugiej strony forma wywiadu tego nie wymaga, a zdecydowana większość przytoczonych przykładów jest albo z nazwiskiem albo z dokładniejszym opisaniem eksperymentu, więc nie jest je aż tak trudno znaleźć.