Terry Pratchett Robert Silverberg Andre Norton Emma Bull Patricia A. McKillip Mike Resnick Dennis L. McKiernan Stephen R. Donaldson Martin H. Greenberg Poul Anderson John Brunner Harry Turtledove Gregory Benford Peter S. Beagle Karen Anderson Charles de Lint Karen Haber Barry N. Malzberg Elizabeth Ann Scarborough Judith Tarr Jane Yolen
T. Pratchett, Trollowy most, [w: ] Praca zbiorowa, pod red. M. H. Greenberg, W hołdzie królowi
Ciekawa książką jest ten zbiór opowiadań poświęcony Tolkienowi, zatytułowana jest "W hołdzie królowi". Opowiadań jest 20, wypowiadają się różni znani autorzy fantastyki, nie tylko fantasy. Jednym z nich jest Terry Pratchett i z tego co kojarzę twórczość tego autora to opowiadanie jest raczej wyjątkowe. Bo klimatem rzeczywiście jakoś tam pasuje do klimatu Tolkiena, bo tam są między innymi trolle. Pasuje też, może nawet bardziej do klimatu twórczości Sapkowskiego, bo jak wiemy trolli i całej armii dziwnych stworów w twórczości polskiego mistrza fantasy nie brakuje.
Pod względem samych trolli gry Wiedźmin 2 i Wiedźmin 3 są niesamowite. W dwójce w parze trollowej była drama, bo facet troll znalazł czarodziejkę Triss, jak wyleciała z portalu, a jego samica, była okropnie zazdrosna. A trójka to już w ogóle cała masa genialnych questów z tymi sympatycznymi i wielkimi stworami, bywa, że groźnymi. Na porządku dziennym były teksty typu "takie duże bum i nie ma torfuna" są świetne. Albo jak Talar uczy trzy trolle Oga, Poga i Roga przeklinać, a te go przetrzymują, bo "my być wielkie pany i chcemy mieć buty jak człowieki", wzięło się to stąd, że przykrywką szpiegowską Talara był wóz z warsztatem szewskim i trafił na trollowe towarzystwo. Był też troll patriota, który służył w redańskim wojsku, wysyłał Geralta po farby, żeby namalować białoczerwonego redańskiego orła, który przypomina naszego, ale tego gracz/widz bez problemu się domyśla.
To tak tytułem specyficznego, półżartobliwego wprowadzenia, bo o to też chodzi, żeby czasem wesoło było, przy okazji tego wirtualnego dyskursu o książkach. No ale zacznijmy, co tu się dzieje w tym opowiadaniu, które wybrałem do recenzji. Głównym bohaterem jest Cohen Barbarzyńca, właściwie nie ma konkretów kim on jest. Wiemy tylko, że jest awanturnikiem, charakternikiem, i jak napatoczą się jakieś potwory, to podobnie jak robią to wiedźmini w innym uniwersum, zabija je. Zapewne często bierze wynagrodzenie w jakiejś wartościowej walucie, za tego typu przysługi. Aż pewnego dnia w trakcie peregrynacji przez liczne fantastyczne krainy trafił na tytułowy trollowy most. Troll pilnujący mostu, był zachwycony, że taka wybitna osobistość się pojawiła, żeby go zgładzić. Kazał ściągnąć całą troll'ową rodzinę, żeby obejrzała tą batalię, której wynik był oczywisty do przewidzenia. No ale wydarzył się cud, troll otrzymał coś w rodzaju prawa łaski. Przeżył. No tutaj ten spojler jest konieczny, żeby wyjaśnić, co pojawiło się w głowie bohatera. Wynikło to w rozmowie z koniem, i tu mamy coś podobnego w Wiedźminie 3, a konkretnie w dodatku "Krew i wino". W polskim dubbingu Płotką był Wojciech Mann, znany dziennikarz radiowy i to zrobiło wrażenie jak się to oglądało. Nie ma wyjaśnienia jak to było z koniem Cohena, ale tak czy siak ten koń gadał ile wlezie.
No ale wróćmy do tej pogaduszki z wiernym towarzyszem podróży Cohena, koniem. Obaj rozmawiali o tym, że świat się zmienia i duża w tym robota samego Cohena, że trolle, gobliny, z nim łatwego życia, nie miały, do tego stopnia że prawie wszystkie zostały uśmiercone. Cohen, mimo, że sam się do tego przyczynił, stwierdził, że ten świat się zmienił, stał się jakiś taki byle jaki. Pojawił się też motyw ekologiczny, bowiem było nie było potwory jako element ekosystemu świata fantastycznego broniły przyrodę przed nadmierną ekspansją ludzi, i co za tym idzie wyniszczenia przyrody. W prozie Sapkowskiego też było coś podobnego. Największy rwetes był o las Brokilon, bowiem driady nie dopuszczały okolicznych królów do tego, żeby zajmowali ich ziemie, a ludzie, którzy tam trafiali byli zabijani strzałami z łuku, bo driady były dobrze w tym wyszkolone. Upiekło się Geraltowi, został z poselstwem wpuszczony do lasu. Jak wiemy wiedźmin poznał tam Ciri i zaczęło się to całe zamieszenia z przeznaczeniem.
Potwory, zarówno u Sapkowskiego, jak i Pratchetta były pożyteczne jak się okazuje, bo chroniły przyrodę przed niekorzystnymi zmianami klimatu.
Szkoda, że tutaj w sensie dosłownym nie było mowy o jakiejś Ithlinie, no ale opowiadanie raczej jest krótkie i koncept autor miał cholernie intrygujący. No i dałem dowód na to, że jest ono cholernie treściwe. Czyta się je bardzo fajnie, daje do myślenia. Zaraz pojawiają się analogie do Tolkiena i Sapkowskiego. Bo przecież u Tolkiena też mamy drzewa entowe, z którymi czarodziej Saruman ma na pieńku. Czytelnik rozumiejąc te analogie literackie z pewnością docenia kunszt Pratchetta i innych twórców, którzy wzięli udział w projekcie jakim jest książka zatytułowana". W hołdzie królowi". Opowiadania są świetne, warto je przeczytać. Książka jest świetna.
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC
Szukamy ofert...
1062 
850 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Wyprawa czarownic
„Wyprawa czarownic” to kolejna odsłona historii czarownic ze świata Dysku Terry’ego Pratchetta i ponowne spotkanie z jednym z najbardziej charakterystycznych trio w całej serii.
Babcia Weatherwax po raz kolejny udowadnia, że zrzędliwi bohaterowie potrafią być jednymi z najlepszych postaci w literaturze fantasy.
Tym razem czarownice wyruszają w podróż, która szybko zamienia się w serię spotkań z motywami znanymi z klasycznych baśni. Pratchett w charakterystyczny dla siebie sposób bawi się tymi schematami, mieszając humor, ironię i absurd.
Jednym z ciekawszych elementów książki jest również wątek czarnego kota Niani Ogg, który w pewnym momencie zamienia się w człowieka. Ta postać drugoplanowa okazuje się niezwykle barwna i wprowadza sporo chaosu do całej historii.
Książka pełna jest błyskotliwych dialogów i pomysłowych scen. Jednocześnie finał historii nie był dla mnie całkowicie oczywisty i po zakończeniu lektury musiałem jeszcze sprawdzić interpretację, żeby w pełni zrozumieć, co dokładnie się wydarzyło.
Z jednej strony było to trochę dezorientujące, z drugiej sprawiło, że książka została ze mną na dłużej i skłoniła do zastanowienia się nad jej zakończeniem.
Jak zwykle u Pratchetta – dużo humoru, ironii i świetna zabawa literackimi konwencjami.
„Wyprawa czarownic” to kolejna odsłona historii czarownic ze świata Dysku Terry’ego Pratchetta i ponowne spotkanie z jednym z najbardziej charakterystycznych trio w całej serii.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBabcia Weatherwax po raz kolejny udowadnia, że zrzędliwi bohaterowie potrafią być jednymi z najlepszych postaci w literaturze fantasy.
Tym razem czarownice wyruszają w podróż, która szybko...
Dobra parodia klasycznych bajek, ale kompletnie nie poziom poprzedniej części o wiedźmach. Liczyłem na coś nowego, a nie powtórkę z rozrywki. Nadal dobrej, zabawnej rozrywki, chociaż mniej niż poprzednio. Nie wiem czy jakość tłumaczenia spadła w tym tomie, czy zwyczajnie żarty tak nie trafiają w punkt jak w poprzednim, ale często wzruszałem na nie ramionami.
Dobra parodia klasycznych bajek, ale kompletnie nie poziom poprzedniej części o wiedźmach. Liczyłem na coś nowego, a nie powtórkę z rozrywki. Nadal dobrej, zabawnej rozrywki, chociaż mniej niż poprzednio. Nie wiem czy jakość tłumaczenia spadła w tym tomie, czy zwyczajnie żarty tak nie trafiają w punkt jak w poprzednim, ale często wzruszałem na nie ramionami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTym razem Prachett na celownik obrał baśń o Kopciuszku i zaserwował inteligentną powieść, gdzie napotkać można refleksje o sile narracji, która może okazać się potężna siłą w rządzeniu światem. Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat Garlick udają się w podróż do Genui i mają w tym swój cel, bowiem zakończenie pewnej historii powinno być zupełnie inne niż to mające się wydarzyć. Jako idealny przykład absurdu tego cyklu wysuwa Magrat wraz ze swoją różdżka, która potrafi wyczarowani wyłącznie dynie (jakież to Pratchettowe). Autor jak ma w swoim zwyczaju nie podaje wszystkiego wprost a jazda konwencja może zyska nowe oblicze i nie inaczej jest tym razem, gdy bohaterki zamiast dążyć do „happy endu” za wszelka cena starają się do tego nie dopuścić, bo czy „szczęśliwe” zakończenie aby na pewno jest szczęśliwe dla każdego…
Sir Terry nieustannie zaskakuje doborem motywów, a tutaj motyw luster został wykorzystany absolutnie genialnie. Pratchett przypomina albo i uświadamia, jak lustro może ów świat zniekształcić, a nawet przejąć nad nim kontrole. Autor bawi się dawnymi lękami o odbiciu kradnącym duszę dodając do tego filozoficzne rozważania, że gdy świat zaczyna wierzyć w historię, to historia zaczyna wierzyć w siebie i zapewne będzie domaga się spełnienia.
Dla zasady jeszcze szybka checklista Pratchetta: ironia jest, absurd jest, czasem gorzki posmak jest, postacie odzwierciedlające społeczeństwo są no i cała fura dobrego humoru tez jest.
Ta historia to Pratchett w czystej postaci, bo zarówno śmieszy, pobudza do zadawania pytań i rozważań, o których wcześniej nawet się nie myślało. Sir Terry pokazuje wprost, że przesądy powielane latami mogą zwyczajnie przeistoczyć się w rzeczywistość, bo po prostu tak funkcjonuje świat. Sama powieść ma w sobie cos z lustra, bo ja czytałam ją już 3 raz i tak jak człowiek spogląda w lustro zawsze widzi cos innego, tak w tej historii za każdym razem można odkryć inne cuda, ale cóż to po prostu geniusz autora.
Tym razem Prachett na celownik obrał baśń o Kopciuszku i zaserwował inteligentną powieść, gdzie napotkać można refleksje o sile narracji, która może okazać się potężna siłą w rządzeniu światem. Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat Garlick udają się w podróż do Genui i mają w tym swój cel, bowiem zakończenie pewnej historii powinno być zupełnie inne niż to mające się...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCudownie jest obserwować jak autor rozwijał się z kolejnymi książkami. W "Wyprawie czarownic" zachwycił mnie inteligentnymi dialogami, subtelnym humorem oraz iście sapkowskim wplataniem klasycznych bajek i baśni w swoją historię.
Cudownie jest obserwować jak autor rozwijał się z kolejnymi książkami. W "Wyprawie czarownic" zachwycił mnie inteligentnymi dialogami, subtelnym humorem oraz iście sapkowskim wplataniem klasycznych bajek i baśni w swoją historię.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKocham wiedźmy, bo jak po tak cudownych książkach ich nie kochać?
Kocham wiedźmy, bo jak po tak cudownych książkach ich nie kochać?
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzecia część cyklu o czarownicach z Lancre w Świacie Dysku.
Pratchet daje nam opowieści " ... które machały skrzydłami na tle księżyca". Mamy tu przetworzone historie czerwonego kapturka , śpiącej królewny , kopciuszka , wampira , krasnoludy , voodoo.
Przekonujemy się , że tyrani nade wszystko lubią porządek.
Mamy też wspaniały humor autora. Np. opisuje tajemnicze , nocne spotkanie czarownic na szczycie góry . Jedna z nich odzywa się : " to znaczy , że wszystkie przyniosłyśmy tylko sałatkę ziemniaczaną ?".
" Wszystkie opowieści pragną szczęśliwego zakończenia. Wcale nie dbają o to dla kogo będą szczęśliwe".
Trzecia część cyklu o czarownicach z Lancre w Świacie Dysku.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPratchet daje nam opowieści " ... które machały skrzydłami na tle księżyca". Mamy tu przetworzone historie czerwonego kapturka , śpiącej królewny , kopciuszka , wampira , krasnoludy , voodoo.
Przekonujemy się , że tyrani nade wszystko lubią porządek.
Mamy też wspaniały humor autora. Np. opisuje tajemnicze , nocne...
„Wyprawa czarownic” Terry’ego Pratchetta to kolejna błyskotliwa odsłona Świata Dysku, w której autor z typową dla siebie lekkością bierze na warsztat znane opowieści, bajki i baśnie, by następnie obrócić je w zupełnie nowe, pełne humoru i przewrotności historie. Pratchett bawi się konwencją niczym kuglarz – świadomy oczekiwań czytelnika i gotowy je w każdej chwili podeptać, tylko po to, by chwilę później zaskoczyć jeszcze bardziej. Efekt jest taki, że lektura nieustannie bawi a jednocześnie zmusza do refleksji nad tym, jak działają opowieści i jaką mają nad nami władzę.
Do tej szczególnej walki z narracyjnymi schematami autor wysyła oczywiście niezawodne trio wiedźm z Lancre: babcię Weatherwax, Nianię Ogg oraz Magrat Garlick. Każda z nich wnosi do fabuły swój niepowtarzalny styl – babcia swoją twardą logikę i moralną żelazną konsekwencję, Niania wieczny urok chaosu i życiowej zaradności a Magrat nieco naiwną ale uroczą magię dobrej woli. Razem tworzą jedną z najbardziej intrygujących i komicznych grup bohaterek w literaturze fantasy a ich wzajemne interakcje napędzają fabułę równie mocno jak sama intryga.
Pratchett w tej części daje prawdziwy popis wyobraźni. W tle pojawiają się nie tylko klasyczne historie zgrabnie zdekonstruowane i odwrócone na lewą stronę lecz także cały wachlarz absurdalnych motywów, z których słynie seria: od morderczych kotów, przez wróżki chrzestne, voodoo i zombie aż po... dynie. Autor swobodnie żongluje konwencjami, demonstrując, jak elastyczny może być świat przedstawiony, kiedy w rękach trzyma go ktoś, kto naprawdę rozumie znaczenie opowiadania historii.
Podróż wiedźm do odległych krain jest dodatkową perełką tej powieści. Pratchett wykorzystuje motyw wyprawy, by pokazać różnice kulturowe i zwyczajowe w sposób pełen humoru, ironii ale i spostrzeżeń trafiających w samo sedno. „Wyprawa czarownic” to książka, która bawi groteską i absurdem, zachwyca pomysłowością i pozostawia czytelnika z nieodpartym wrażeniem, że Pratchett nawet najbardziej znane historie potrafi uczynić świeżymi i nieprzewidywalnymi. Świetna, inteligentna rozrywka – obowiązkowa dla każdego fana Świata Dysku.
„Wyprawa czarownic” Terry’ego Pratchetta to kolejna błyskotliwa odsłona Świata Dysku, w której autor z typową dla siebie lekkością bierze na warsztat znane opowieści, bajki i baśnie, by następnie obrócić je w zupełnie nowe, pełne humoru i przewrotności historie. Pratchett bawi się konwencją niczym kuglarz – świadomy oczekiwań czytelnika i gotowy je w każdej chwili podeptać,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBłyskotliwa, zabawna, pomysłowa. Lubię, doceniam, polecam.
Błyskotliwa, zabawna, pomysłowa. Lubię, doceniam, polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowieści lubią się powtarzać i to jest książka o nich. Satyra na bajki , szczęśliwe zakończenia i spełnienie życzeń. 3 wiedźmy Margaret,Niania Ogg i babcia wederwoks wyruszają aby powstrzymać księżniczkę przed wyjściem za mąż i odkryć z czym wiąże się bycie matką chrzestną. Jak zawsze super humor zwłaszcza incognito ŚMIERĆ i głowologia babci wederwoks i gra w karty na statku. Margaret dziedziczyć różdżkę zamieniającą rzeczy w dynię i szuka siebie chociaż to bez sensu bo przecież jest sobą bo kim innym by miała być. O ile równoumagicznienie mnie nie do końca przekonało a trzy wiedzmy czytałem dawno temu to wyprawa wiedźm potwierdziła że cykl o wiedźmach jest tak samo dobry jak te o straży. I poznałem Genoe ,kolejne obce strony. I czerwony kapturek
Opowieści lubią się powtarzać i to jest książka o nich. Satyra na bajki , szczęśliwe zakończenia i spełnienie życzeń. 3 wiedźmy Margaret,Niania Ogg i babcia wederwoks wyruszają aby powstrzymać księżniczkę przed wyjściem za mąż i odkryć z czym wiąże się bycie matką chrzestną. Jak zawsze super humor zwłaszcza incognito ŚMIERĆ i głowologia babci wederwoks i gra w karty na...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPratchet pisze prrzyjemne i relaksujące książki z ciekawymi nawiązaniami do kultury. Tomy o czarownicach należą do moich ulubionych części świata dysku. Polecam
Pratchet pisze prrzyjemne i relaksujące książki z ciekawymi nawiązaniami do kultury. Tomy o czarownicach należą do moich ulubionych części świata dysku. Polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to