Warchoły, złoczyńcy i pijanice: czyli spis hultajów z czasów Rzeczypospolitej Szlacheckiej

To galeria autentycznych postaci i obyczajów – awanturników, pijaków, pieniaczów sądowych i domowych tyranów. Komuda pokazuje:

jak wyglądały sejmikowe burdy i prywatne wojny,

dlaczego pijaństwo było normą, a nie wyjątkiem,

skąd brała się warcholska mentalność i jak wpływała na państwo,

jak prawo bywało bezsilne wobec „panów braci”.

To galeria autentycznych postaci i obyczajów – awanturników, pijaków, pieniaczów sądowych i domowych tyranów. Komuda pokazuje:

jak wyglądały sejmikowe burdy i prywatne wojny,

dlaczego pijaństwo było normą, a nie wyjątkiem,

skąd brała się warcholska mentalność i jak wpływała na państwo,

jak prawo bywało bezsilne wobec „panów braci”.

Do Jacka Komudy zawsze z chęcią wracam. Najfajniejszy polski spec od powieści historycznych. O dziwo jego popularnonaukową opowieść o szlacheckich obyczajach przegapiłem. Nadrabiam zaległości. Na początku autor wspomina, że to jest wydanie poprawione i wzbogacone więc informuje, że ja o tej wersji opowiadam, a nie o tej pierwszej.

Na samym początku Komuda deklaruje się jako obrońca szlachty i już tu zrobiłem się podejrzliwy. Wspominany nie raz Władysław Łoziński uważa, że Rzeczpospolita Szlachecka była niefajna, Komuda uważa, że jest fajna. Wg mnie obie te postawy są zbyt skrajne. No i psuje mi to przygodę z Komudą, bo jako adwokat diabłów z Łańcuta i nie tylko nie zyskał mojego zaufania.

Podobała mi się krytyka komplikacji systemu prawnego, który szlachcice chyba dla samych siebie wymyślili. Podobał mi się fragment o hetmanie Żółkiewskim. Ale nie podobał mi się opis mieszczan i chłopów. Komuda się przez niego prześlizguje i w sumie lekceważy wątek. Rozumiem, że jego książka dotyczy panów braci, a nie rolniczej czerni. Ale nie podoba mi się usprawiedliwianie bandziorów. Bardziej ufam Follettowi i postaci lorda Ralpha niż szukającemu plusów pośród powodzi minusów Komudzie.

Na szczęście ogólniki się kończą i zaczyna się megaciekawy alfabet warchołów i nie tylko. Historycznego klucza tu nie ma, Komuda zahacza nawet o Bezpryma i innych 'ekstraordynarnych' ancymonów, a także o bohaterów... i bohaterki.

Tu się zatrzymam nad losem dam, np. Teofili Chmieleckiej i Anny Chrzanowskiej. Nie tylko Świętosławę polska kultura i popkultura pominęła! Kobiety są wiecznie prezentowane jako białogłowy w opałach, z lekkim wyjątkiem w osobie Baśki. A tutaj mamy dwie fenomenalne wilczyce, o których powinny filmy i seriale powstawać! Ilu Polaków w ogóle zna te nazwiska? Ja nie znałem i bardzo się cieszę, że Komuda mi o nich opowiedział. Później miejscami Komuda wpada w seksizm i np. w opowieści o Zawiszance więcej jest stereotypów niż sensu, ale przedstawienie pań w tej książce to dalej jest przewaga gdyż inni autorzy powieści historycznych wolą je wrzucać na dalszy plan.

Masę czasu poświęca Komuda diabłu łańcuckiemu Stanisławowi Stadnickiemu więc i ja przeznaczam na to akapit. Jak Komuda tak go wyróżnia to powinien o nim napisać osobną książkę zamiast tutaj przeznaczać mu aż tyle miejsca, a samo pseudo przewija się chyba z milion razy. Dla mnie Diabeł to zmarnowany potencjał jest. Daliby mu księstwo na Dzikich Polach i dziś Drakula miałby na imię Staszek, a nie Vlad :)

Ostrzeżenie. Komuda ma poglądy prawicowo- katolickie, a chwilami nawet prawacko- katolskie i miejscami je w książce przekazuje. Nie dość, że irytujące to nielicujące z książką, która nie jest fikcją literacką. Nie wiem co mnie najbardziej wkurzyło. Jest ideologiczna z natury krytyka ateizmu. Jest zwalanie winy na obcych władców z pomijaniem win własnych chuliganów, którzy mieli dwieście lat na działanie, ale nic nie robili. Jest propaganda językowa. Polacy mordują Rosjan- to jest swoboda i swawolenie. Rosjanie mordują Polaków- to jest rzeź. Czy tylko ja widzę w tym dysonans?

6/10. Ilość smaczków, informacji i ciekawostek imponująca, ale światopogląd autora psuje książkę. Nie potrafię Komudzie do końca zaufać.

Wersję audio czyta Wojciech Masacz. Proszę nie mylić z Wojtkiem Masiakiem :) Nie pierwszy i nie ostatni dalszoplanowy aktor, który świetnie się sprawdza w lektorskiej robocie. Barwa głosu, akcentowanie, budowanie klimatu- wszystko ekstra.

Do Jacka Komudy zawsze z chęcią wracam. Najfajniejszy polski spec od powieści historycznych. O dziwo jego popularnonaukową opowieść o szlacheckich obyczajach przegapiłem. Nadrabiam zaległości. Na początku autor wspomina, że to jest wydanie poprawione i wzbogacone więc informuje, że ja o tej wersji opowiadam, a nie o tej pierwszej.

Na samym początku Komuda deklaruje się...

Z autorem mam problem, jak z moim zamkiem do bramki na działce.
Zacina się, czasami mam problemy z otwarciem bramy, teraz naoliwiony, niby działa, ale cały czas myślę, jak długo i czy lepiej go nie wymienić.
To samo z autorem, niby przeczytałem sporo jego książek, ciekawe tematy w niektórych włożono sporo pracy w zebranie materiału do książki, ale są -dla mnie - zgrzyty w sposobie przeprowadzania narracji.
Tak jakby, brakowało tej wspomnianej wcześniej oliwy.
Brak w tekście lekkości, płynności, dlatego często sprawia wrażenie wymęczonego, jakby autor bardzo cierpiał przy tworzeniu, chciał jak najlepiej, ale często przedobrzył i wychodzi sztywno, nienaturalnie.
To odczucie subiektywne.
Nie będę zdziwiony, jeśli ktoś ma inne.
6 gwiazdek, dlatego, że od kilku lat czekam na dokończeni serii "Orły na Kremlu" (Moskiewska Ladacznica t.2 ),może finansowo się nie opłacało i autor rzucił się na inne tematy.
Nie lubię na pułkach niedokończonych serii.
P.S. Zmieniłem ocenę z 6 na 2 pkt. po przeczytaniu książki Jacka Piekary "Charakternik " z rekomendacją autora.
Kumoterstwo rozumiem, ale pisania nie na temat i mijania się z prawdą, nie rozumiem.

Z autorem mam problem, jak z moim zamkiem do bramki na działce.
Zacina się, czasami mam problemy z otwarciem bramy, teraz naoliwiony, niby działa, ale cały czas myślę, jak długo i czy lepiej go nie wymienić.
To samo z autorem, niby przeczytałem sporo jego książek, ciekawe tematy w niektórych włożono sporo pracy w zebranie materiału do książki, ale są -dla mnie - zgrzyty w...

Zostawiam bez oceny.
Myślałęm że będzie to jakaś historia z akcją.
Historia jest ale akcjii brak

Zostawiam bez oceny.
Myślałęm że będzie to jakaś historia z akcją.
Historia jest ale akcjii brak

Bardziej w formie ciekawostki historycznej

Bardziej w formie ciekawostki historycznej

Szable poszły w ruch, a wraz z nimi gorące głowy rzucające się do bitki. Warchołów nigdy w naszej dumnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów nie brakowało, toteż każdy, kogo ponosiła sarmacka fantazja, podnosił oręż na sąsiada, wroga czy nawet przypadkowego osobnika. Nie było tam miejsca na słabość, bowiem liczyła się siła, walka, zajazd i zasadzka. Każdy awanturnik wiedział, że jeśli nie on, to zaraz inny przyjdzie na jego miejsce, by harcować z panią szabelką — a wówczas skończy się swoboda i zabawa. Zamiast tego nastanie hultajstwo i banicja.

Jacek Komuda, znany z licznych powieści i opowiadań historycznych, tym razem podzielił się książką, która daleka jest od literackiej fikcji.
Tym samym do rąk czytelników trafiła publikacja będąca opisem najsłynniejszych panów braci, których życiorysy pełne były utarczek i awantur — w czasach, gdy idea wolności szlacheckiej odgrywała nadrzędną rolę. Autor, z charakterystycznym dla siebie zacięciem, kreśli — odpowiadające swej epoce — barwne sylwetki ówczesnych warchołów, gotowych na wszystko, byle tylko zaspokoić własne potrzeby. W tym jakże szerokim gronie nie mogło zabraknąć słynnego Diabła Łańcuckiego, czyli Stanisława Stadnickiego, siejącego terror na ziemi przemysko-sanockiej. Komuda, korzystając z licznych pamiętników, kronik i zapisów sądowych, na nowo opowiada o osobnikach wyjętych spod prawa, a także porusza wątki niezwiązane bezpośrednio z wybranym spisem postaci, wzbogacając treść o mało znane ciekawostki z historii naszego kraju.

Równie ciekawą częścią lektury są opisy działań hardych białogłów — tak zwanych wilczyc kresowych — których działalność w niczym nie ustępowała płci męskiej, a czasem wręcz dorównywała jej poziomem awanturnictwa. W tak różnorodnym gąszczu sylwetek Komuda umieścił również mniej dziś znanych zdrajców — będących prawdziwym wrzodem na organizmie narodu — przez swoją szkodliwość czynu i zwykłe łajdactwo, które było kolejną cegiełką do upadku państwa. Autor niniejszej publikacji nie ogranicza się tylko do postaci z XVI, XVII i XVIII wieku, ale porusza też żywoty znacznie wcześniej żyjących buntowników i rębajłów. Nasza historia jest tak obfita w tego typu przypadki, że szkoda byłoby nie poświęcić im choć trochę miejsca, aby szerzej spojrzeć na źródła poruszanej tematyki.

Zaletą książki jest odkłamywanie opisywanych czasów, obalanie często dziś przyjmowanych mitów jako pewników i przede wszystkim wskrzeszanie dawnych obyczajów oraz ludzkich charakterów — obfitych w namiętności oraz niejednoznaczność, pozbawionych papierowych idei. Mając do dyspozycji taki budulec, udało się Jackowi Komudzie dotknąć wyjątkowej w naszej historii epoki, bogatej w głęboką paletę barw i jedynej w swoim rodzaju, choć siłą rzeczy niepozbawionej wad tudzież problemów. Warto jeszcze zaznaczyć, iż największa skala działań warchołów, złoczyńców i pijanic pojawiła się na wschodzie — w dawnym województwie ruskim, dzisiejszej części podkarpackiego. Skoro Amerykanie mają swoje westerny, to i my możemy śmiało mówić o naszym easternie.

Szable poszły w ruch, a wraz z nimi gorące głowy rzucające się do bitki. Warchołów nigdy w naszej dumnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów nie brakowało, toteż każdy, kogo ponosiła sarmacka fantazja, podnosił oręż na sąsiada, wroga czy nawet przypadkowego osobnika. Nie było tam miejsca na słabość, bowiem liczyła się siła, walka, zajazd i zasadzka. Każdy awanturnik wiedział,...

Takie sobie, czytałem daaawno temu.

Takie sobie, czytałem daaawno temu.

Omawiana książka Jacka Komudy to niesamowity zasób historii. Tym razem przedstawionej w postaci spisu osób, którzy niekoniecznie pozytywnie zapisali się na kartach naszej polskiej historii.
Zaskakuje mnogość dat, wydarzeń i postaci. Historie poszczególnych bohaterów są bardzo barwne i zaskakujące. Lektura potrafi uczyć, bo o niektórych osobach dowiedziałem się pierwszy raz, zaczytując się w życiorysach i wydarzeniach, w których byli uwikłani bohaterowie tejże pozycji.
Czytając książkę trzeba mieć na uwadze to, że nie jest to typowo fabularna pozycja, do której przyzwyczaił nas autor. Podczas długiego i ciągłego czytania książka może męczyć swoją zawartością dat i zdarzeń historycznych, ale nie można dzięki temu odmówić należytego podejścia Komudy do zbadania każdej postaci oddzielnie.
Niektóre historie porywają, niektóre są trochę nudne, ale całokształt książki oceniam bardzo dobrze. Moim skromnym zdaniem było trochę zbyt mało pijanic – bo takie historie postaci czytało się z uśmiechem na buzi i zaśmiechem.
Polecam!

Omawiana książka Jacka Komudy to niesamowity zasób historii. Tym razem przedstawionej w postaci spisu osób, którzy niekoniecznie pozytywnie zapisali się na kartach naszej polskiej historii.
Zaskakuje mnogość dat, wydarzeń i postaci. Historie poszczególnych bohaterów są bardzo barwne i zaskakujące. Lektura potrafi uczyć, bo o niektórych osobach dowiedziałem się pierwszy raz,...

Zdecydowanie wolę Jacka Komudę w wydaniu fabularnym.
W tej książce mamy alfabetycznie przedstawione sylwetki znanych, mało znanych i zupełnie nieznanych postaci historycznych, które bulwersowały w swoim czasie swoim "oryginalnym" postępowaniem, głównie polegającym na absolutnej pogardzie dla prawa.
Czyta się to nawet nieźle, chociaż po pewnym czasie zaczyna wkradać się znużenie wynikające z powtarzalności zdarzeń i zatrzęsienia nazwisk.
Ponadto mam wrażenie, że ta książka jest jednak w dużym stopniu wtórna do niesłusznie zapomnianego “Prawem i lewem” Łozińskiego, do której to pozycji autor wielokrotnie się zresztą odwołuje.
Można przeczytać, ale liczyłem na więcej.

Zdecydowanie wolę Jacka Komudę w wydaniu fabularnym.
W tej książce mamy alfabetycznie przedstawione sylwetki znanych, mało znanych i zupełnie nieznanych postaci historycznych, które bulwersowały w swoim czasie swoim "oryginalnym" postępowaniem, głównie polegającym na absolutnej pogardzie dla prawa.
Czyta się to nawet nieźle, chociaż po pewnym czasie zaczyna wkradać się...

Dla mnie super.
Stare polskie filmy o szlacheckim etosie odżyły.

Dla mnie super.
Stare polskie filmy o szlacheckim etosie odżyły.