A Shadow in the Ember

Nie jest to pierwsza książka tej autorki, którą czytam. Chociaż mało kiedy sięgam po prequele (z uwagi na to, że nie lubię znać końca przed przeczytaniem książki) to ten czytało się całkiem przyjemnie. Odrębna historia mimo znanego końca to i tak ciekawa. Czyta się szybko i przyjemnie; nie jest to literatura wysokich lotów, a raczej coś po co sięgamy gdy chcemy się odciąć od rzeczywistości czy zająć czymś głowę.

Nie jest to pierwsza książka tej autorki, którą czytam. Chociaż mało kiedy sięgam po prequele (z uwagi na to, że nie lubię znać końca przed przeczytaniem książki) to ten czytało się całkiem przyjemnie. Odrębna historia mimo znanego końca to i tak ciekawa. Czyta się szybko i przyjemnie; nie jest to literatura wysokich lotów, a raczej coś po co sięgamy gdy chcemy się odciąć...

Zgodnie z sugestią samej autorki, po lekturze trzeciego tomu głównej serii Z krwi i popiołu (Korona ze złoconych kości),zrobiłam skok w bok do prequela – czyli I tomu serii Z ciała i ognia. I muszę przyznać, że to była podróż pełna skrajnych emocji.

🍝 Kraina... Lasanii?

Zacznijmy od czegoś, co nie dawało mi spokoju. Śmiech mnie ogarniał za każdym razem, gdy padała nazwa krainy – Lasania. Naprawdę trudno o powagę i mroczny klimat fantasy, kiedy przed oczami staje Ci... pyszna włoska zapiekanka. Czy tylko ja miałam ten problem?

🧩 Układanka z lukami (i młotkiem)

Znajomość pierwszych trzech tomów głównej serii to miecz obosieczny. Z jednej strony, lektura Cienia w żarze pięknie uzupełniła moje luki w wiedzy i rzuciła nowe światło na wydarzenia z drugiej serii. Z drugiej – całkowicie pozbawiła mnie efektu zaskoczenia. Wiedziałam już zbyt wiele o postaciach i wydarzeniach, przez co fabuła momentami wydawała się przewidywalna. Co więcej, chwilami miałam wrażenie, że historia jest „sklejana młotkiem”, byle tylko na siłę dopasowała się do faktów z późniejszej serii. Czuć tu pewne przedumanie konstrukcji świata.

😤 Sera, czyli panna „Na Przekór”

Muszę to z siebie wyrzucić: Sera momentami doprowadzała mnie do szału. Ta dziewczyna nie potrafi wykonać dosłownie ANI JEDNEGO polecenia. Rozumiem bycie badass, ale u niej to jest wręcz sport ekstremalny. Musi zrobić na przekór, choćby miało się to skończyć totalną katastrofą (i oczywiście zawsze się kończy!). Ta jej upartość była dla mnie momentami po prostu nie do irytujący.

🧨 Werdykt To wciąż Armentrout – są emocje, jest napięcie i specyficzny styl, który wciąga. Jednak przez znajomość głównej serii, odebrałam tę historię bardziej jako techniczne dopełnienie świata niż świeżą przygodę.

Zgodnie z sugestią samej autorki, po lekturze trzeciego tomu głównej serii Z krwi i popiołu (Korona ze złoconych kości),zrobiłam skok w bok do prequela – czyli I tomu serii Z ciała i ognia. I muszę przyznać, że to była podróż pełna skrajnych emocji.

🍝 Kraina... Lasanii?

Zacznijmy od czegoś, co nie dawało mi spokoju. Śmiech mnie ogarniał za każdym razem, gdy padała nazwa...

Fajnie napisana, lekko się czyta. Akcja dość szybko się rozkręca i nabiera tempa zachęcając do pochłaniania kolejnych stron

Fajnie napisana, lekko się czyta. Akcja dość szybko się rozkręca i nabiera tempa zachęcając do pochłaniania kolejnych stron

Książka wciągnęła mnie bezgranicznie, zassała w próżni na 3 dni, o co dokładnie w romantasy chodzi. Żeby zrobić sobie taki “reset”.
Na pewno trzyma w napięciu, nie nudzi i próbuję różnymi plot-twistami zaskakiwać.
Czy jej to wychodzi?
I tak i nie.

Jeśli liczycie na strong female lead, tutaj go nie znajdziecie. Główna bohaterka jest takim romantasy Edypem. Nie kwestionuje swojego przeznaczenia, a nawet jeśli i tak ślepo postanawia je wypełnić.
Pewnie właśnie taka w zamyśle miała być: niedojrzała, irytująca i pyskata (nie lubię tego słowa, ale serio często jej zachowania czy odpowiedzi były bez ładu i składu).

Książka wciągnęła mnie bezgranicznie, zassała w próżni na 3 dni, o co dokładnie w romantasy chodzi. Żeby zrobić sobie taki “reset”.
Na pewno trzyma w napięciu, nie nudzi i próbuję różnymi plot-twistami zaskakiwać.
Czy jej to wychodzi?
I tak i nie.

Jeśli liczycie na strong female lead, tutaj go nie znajdziecie. Główna bohaterka jest takim romantasy Edypem. Nie...

Szybko czytasz, szybko kończysz i chcesz więcej. Jak dobrze, że jest jeszcze 3 grubaśne tomy tej serii po polsku.

Szybko czytasz, szybko kończysz i chcesz więcej. Jak dobrze, że jest jeszcze 3 grubaśne tomy tej serii po polsku.

Bardzo spodobała mi się ta książka. Wręcz nie mogłam się od niej oderwać więc nie mogę dać mniej niż 8 gwiazdek:) Ciekawa intryga, interesujący bohaterowie i szczypta pikantnego romansu, nic tylko czytać! Polecam wszystkim fanom romantasy, lekkomyślnych ale odważnych i twardych kobiecych bohaterek oraz niezwykle przystojnych i siejących postrach bogów i im podobnych :)

Bardzo spodobała mi się ta książka. Wręcz nie mogłam się od niej oderwać więc nie mogę dać mniej niż 8 gwiazdek:) Ciekawa intryga, interesujący bohaterowie i szczypta pikantnego romansu, nic tylko czytać! Polecam wszystkim fanom romantasy, lekkomyślnych ale odważnych i twardych kobiecych bohaterek oraz niezwykle przystojnych i siejących postrach bogów i im podobnych :)

Moja przygoda z daną autorką rozpoczęła się od książki Krew i Popiół i po pierwszej części bałam się sięgać po serię, która rozgrywa się w przeszłości.
Nie ma czego się bać!
Seria jest świetna, czyta się ją lekko i z zainteresowaniem.
Nie chce porównywać jednej serii do drugiej, ale gdzieś w podświadomie się to dzieje u czytelnika.
Autorka fajnie oddała klimat czasu, co mnie miło zaskoczyło. Główni bohaterzy są czytelni, intrygujący, ale moje serce skradły postacie drugoplanowe. Całe tło zaświatów sprawiało, że chciałam iść dalej i sięgnąć po kolejną część.
Nie będę się rozwodzić więc powiem tylko tyle...polecam.

Moja przygoda z daną autorką rozpoczęła się od książki Krew i Popiół i po pierwszej części bałam się sięgać po serię, która rozgrywa się w przeszłości.
Nie ma czego się bać!
Seria jest świetna, czyta się ją lekko i z zainteresowaniem.
Nie chce porównywać jednej serii do drugiej, ale gdzieś w podświadomie się to dzieje u czytelnika.
Autorka fajnie oddała klimat czasu, co...

❤️‍🔥 Ta historia to romantasy z krwi i kości. Nie brakuje mi tutaj niczego. Jest oryginalny świat, ciekawa i oryginalna główna bohaterka z pewnym darem, jest oczywiście tajemniczy wysoki bóg, który od początku jest dla niej jak dom, jest intryga, jest kilka plot twistów no i ta chemia między Serą i Ashem... wow.

🤯 Na tej książce nie da się nudzić i już rozumiem, co mają wszyscy na myśli, mówiąc, że ta seria jest lepsza niż "Z krwi i popiołu"... bo tak było! Autorka przywiązuje do książki od pierwszych stron i nie puszcza do samego końca, a fabuła tego prequelu wydaje się zdecydowanie ciekawsza niż głównej serii 🤭

🥰 Najlepszą częścią tej historii jest Sera i Ash - ich relacja, ich uczucie oraz przede wszystkim te dialogi między nimi. "Nieskromne zakątki" stały się moim ulubionym wyrażeniem tej serii 😆 Humor tej dwójki, cięte wymiany zdań przy jednoczesnej ogromnej czułości między nimi totalnie skradły moje serce.

🤨 A tajemnica która skrywa Sera i przeznaczenie, które czai się za rogiem gotowe uderzyć w najmniej oczekiwanym przez nas momencie? Bomba! Jedyny problem jest taki, że czytając zgodnie z zalecaną chronologią powinnam teraz wrócić do Poppy i Casteela, a totalnie nie mam na to ochoty, bo "Cień w żarze" zakończył się tak, że muszę ASAP wiedzieć, co się tam dalej wydarzy 😏 Ta książka dała mi wszystko, czego nie wiedziałam, że potrzebuję 🫶

❤️‍🔥 Ta historia to romantasy z krwi i kości. Nie brakuje mi tutaj niczego. Jest oryginalny świat, ciekawa i oryginalna główna bohaterka z pewnym darem, jest oczywiście tajemniczy wysoki bóg, który od początku jest dla niej jak dom, jest intryga, jest kilka plot twistów no i ta chemia między Serą i Ashem... wow.

🤯 Na tej książce nie da się nudzić i już rozumiem, co mają...

„Cień w żarze” to moja pierwsza książka Jennifer L. Armentrout i niestety muszę przyznać, że ledwo jestem w stanie doczytać pierwszy tom. Moje wrażenia są w większości negatywne, a głównym problemem jest dla mnie sposób prowadzenia narracji. Przede wszystkim, narracja jest wyłącznie pierwszoosobowa i z perspektywy Sery. To bardzo męczące. Nie daje to w ogóle zrozumienia, o czym myślą pozostali bohaterowie, przez co świat i relacje wydają się płaskie. Jesteśmy skazani tylko na to, co dzieje się w głowie Sery, co prowadzi do głównego problemu z jej postacią. Sama Sera jest dla mnie ogromnym rozczarowaniem, jest skrajnie impulsywna, pyskująca i niedojrzała. Jej zachowanie nie pokazuje siły, a wręcz przeciwnie – brakuje jej głębi i opanowania. Jej nieustanne "rozkminy" i wewnętrzne monologi są nużące i sprawiają, że lektura jest po prostu męcząca.
Wątek fabularny niesamowicie się ciągnie. Nadmiar opisów i wewnętrznych przemyśleń Sery sprawia, że w pewnym momencie tracę poczucie, o co w ogóle chodzi w fabule. Dynamika jest znikoma, a książka, zamiast wciągać, przynudza. Po kolejne części ani po inne książki tej autorki nie sięgnę.

Z pozytywów: bogato wykreowany świat bogów i magii oraz wciągającą mitologię, która nadaje historii głębi i sprawia, że uniwersum wydaje się fascynujące. Dla mnie zmarnowany potencjał .

„Cień w żarze” to moja pierwsza książka Jennifer L. Armentrout i niestety muszę przyznać, że ledwo jestem w stanie doczytać pierwszy tom. Moje wrażenia są w większości negatywne, a głównym problemem jest dla mnie sposób prowadzenia narracji. Przede wszystkim, narracja jest wyłącznie pierwszoosobowa i z perspektywy Sery. To bardzo męczące. Nie daje to w ogóle zrozumienia, o...

Świetnie się bawiłam czytając historię Sery i Nyktosa. Uważam, że seria jest ciekawsza niż seria o Poppy i Casteelu. Polecam.

Świetnie się bawiłam czytając historię Sery i Nyktosa. Uważam, że seria jest ciekawsza niż seria o Poppy i Casteelu. Polecam.