Żmija i Skrzydła Nocy

Czy naprawdę potrzebujemy kolejnej opowieści o bogach i potworach, by poczuć coś świeżego? Okazuje się, że tak, bo „Księga Azraela” to pozycja, która wymyka się utartym schematom i oferuje coś zupełnie innego niż to, do czego przyzwyczaił nas ten gatunek. Od pierwszej strony uderzył mnie pomysł na tę historię oraz realizacja, która sprawia, że lektura jest niezwykle angażująca i świeża. Bohaterowie zostali nakreśleni w sposób niezwykle ciekawy, a ich motywacje nie wydają się wymuszone. To, jak toczą się ich losy, jest całkowicie nieoczekiwane – w tej opowieści trudno przewidzieć kolejny ruch, co nadaje całości świetnego tempa i sprawia, że intryga trzyma się kupy. Zachowanie postaci wynika bezpośrednio z ich charakterów, a nie z wygody fabularnej. Co istotne, tak zwane „te momenty” zostały poprowadzone z dużym wyczuciem. Nie są one w żaden sposób przesadzone ani nachalne, co często bywa problemem w podobnych tytułach. Atmosfera książki jest napięta i mroczna, a pacing sprawia, że przez tekst się płynie, mimo że momentami środkowa część mogłaby być nieco bardziej skondensowana. Ten drobny element nie odbiera jednak satysfakcji z odkrywania głębszego sensu walki o własną tożsamość w świecie pełnym chaosu. Werdykt jest prosty: to rzetelna i oryginalna fantastyka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Książka idealna dla osób szukających nieoczywistych relacji i mocno zarysowanych postaci, choć może rozczarować fanów bardzo klasycznych, przewidywalnych romansów fantasy. Najlepiej sięgnąć po nią w nastroju na coś mrocznego i niebanalnego.

Może gdybym miała znowu naście lat to tytuł bardziej by mi się spodobał. Bardzo prosta fabuła, z bardzo prostymi, infantylnymi wręcz bohaterami. Mnie punkt wyjściowy dla całej historii totalnie nie przekonał, a przez to do zakończenia dotarłam bez większych emocji. Mnóstwo pustych dialogów i opisów. Co więcej, mimo że nie czytam zbyt dużo książek w tym gatunku to tu autorka wykorzystała motyw uwięzięnia demona w duszy młodej dziewczyny, który był bliźniaczo podobny do tego z chociażby "Wespertyny". Zapewne takich tytułów jest cała masa, ale tu nawet sposób kreowania demona i jego poczucia humoru oraz relacja między nim a główną bohaterką był niemal identyczny. Przyjemnie się słuchało, ale zdecydowanie bez szału.

[Recenzja dotyczy całej dylogii] Gdy książka była dopiero zapowiadana, miałam co do niej bardzo dobre przeczucia, a i recenzje mnie do niej zachęcały. Niestety finalnie nie zakochałam się ani w "Oknie skąpanym w mroku", ani w "Dwóch splecionych koronach". Całą dylogię określiłabym mianem "przeciętnej", gdyż nie dostrzegłam w niej niczego, co zasłużyłoby na określenie "wyjątkowe" - być może z wyjątkiem systemu magicznego opartego na kartach. I choć nie była to zła książka, w pewnym momencie nawet poczułam się zainteresowana historią (dlatego też sięgnęłam po drugi tom), to jednak jest wiele książek, które polecam bardziej. Na plus należy zaliczyć tutaj mroczny i mglisty klimat, jaki autorka stworzyła na ramach powieści. Mamy tu groźny las i Koszmar żyjący w głowie Elsbeth, a do tego królewskie intrygi, od których kr*w się leje. Do tego drakońskie prawo, na mocy którego ci, których dopadła magia, a więc zaraza, muszą natychmiast być wydani. Każdy, kto ukrywa chorych, zostanie ukarany. Taka sceneria zdecydowanie była intrygująca, a nawet miejscami niepokojąca. Sam świat niestety był dość słabo rozwinięty i dopiero drugi tom nieco bardziej go przypliżył za sprawą Koszmaru. Można jednak na to przymknąć oko, jeśli weźmie się pod uwagę inne elementy świata przedstawionego. Główna bohaterka, Elsbeth, nie wzbudziła mojej sympatii, a to za sprawą niekonsekwentnego (moim zdaniem) charakteru. Jej język i zachowanie zmieniały się w zależności od nastroju autorki i pomysłu na ciekawe sceny. Raz była spłoszoną myszką, raz tajemniczą i mroczną damą, raz ciętą heroiną. Co zaś do jej obiektu uczuć, byłam wobec niego dość obojętna i dopiero pod koniec zyskał w moich oczach. Fabuła niestety trochę za bardzo skupiła się na ich romansie, który w moich oczach zbyt prędko zamienił się w miłość na śmi*rć i życie. Nie był zły sam w sobie, jednak jego fazy znieniały się na tyle nagle, że autentycznie mrugałam zaskoczona. Wątek miłosny to jednak nie tylko kwestia pierwszego tomu. W tomie drugim pojawia się owy wątek numer 2, w moim odczuciu wyłącznie po to, by zapełnić dziurę przez czasowe rozdzielenie się Elsbeth z jej kochasiem. Był on dla mnie zupełnie niepotrzebny i obojętny, zajmował zbyt dużo miejsca i niczego ważnego nie wnosił. Jednym z niewielu jasnych punktów był dla mnie Koszmar. Jego sarkazm i złośliwości, a do tego tajemnicze zagadki i dziwne klikanie (wyjątkowo złowieszcze w audiobooku) trzymały mnie przy tej historii. Była to najciekawsza postać i bez niego chyba poddałabym się po scenie z grą "w butelkę"... chociaż nie, była pod koniec książki. A zatem skończyłabym po pierwszym tomie. Nie była to zła książka, bo miejscami byłam naprawdę zainteresowana dalszym ciągiem. Ale nie wciągnęła mnie, a miejscami nawet drażniło mnie tłumaczenie (jak choćby "zrzucenie bomby" w świecie, gdzie na 99% ich nie ma). Dlatego osobiście jej nie polecę, jednak nie wątpię, że wiele osób zakocha się w tym, co mnie nie kupiło. Moja ocena to 6/10 a całość będzie według mnie dobra dla osób około 16+ TW: prz*m*c, sceny zbliżeń cielesnych

Podtrzymuję moją opinię z pierwszej części Empireum. Ale! Gdyby nie to, że słuchałam audiobooka, to rzuciłabym chyba książką o ścianę, jeśli w scenach walki i scenie dzikiego seksu na tronie usłyszałabym jeszcze jedno „o bogowie!” albo "o ku..". O bogowie! Ileż można?!

Mam mieszane uczucia, co do tej powieści. Z jednej strony naprawdę doceniam koncept, pomysł jest niecodzienny i ma ogromny potencjał, z drugiej jednak mam wrażenie, że nie został on w pełni wykorzystany. W pierwszej połowie książki dialogi momentami wydawały mi się lekko wymuszone i nienaturalne. Język bywa czasem nadmiernie poetycki, co trochę kłóciło się z klimatem historii. Zastanawia mnie, czy w oryginale brzmi to inaczej. Bardzo lubię krótkie rozdziały, więc pod tym względem czytało się szybko i płynnie. Niestety początkowo trudno było mi odnaleźć się w wykreowanym świecie, wydawał się trochę zbyt powierzchowny, brakowało bardziej przemyślanego, rozbudowanego i szczegółowego tła dla wydarzeń. Podobnie z bohaterami, szczegóły z ich życia poznajemy raczej oszczędnie, przez co zabrakło mi głębi, która pozwoliłaby od początku mocniej się z nimi związać. Po tytule i opiniach spodziewałam się też znacznie wyraźniejszej rywalizacji między bohaterami, w końcu książka często opisywana jest motywem enemies to lovers. Niestety, ten wątek został potraktowany dość pospiesznie i był raczej jednostronny. Liczyłam na więcej napięcia, więcej niepewności i tak mocno oczekiwany slow burn. Mimo wszystko była to bardzo przyjemna, pobudzająca wyobraźnię lektura i od połowy przeczytałam ją ciągiem, a zakończenie sprawiło, że sięgam po kolejny tom.

Jeden z lepszych przykładów enemies to lovers jaki czytałam! Relacja Alarica i Talasyn jest trudna, niestabilna, ale też elektryzująca i piękna. Ciężko mi ubrać w słowa mój zachwyt, sięgałam po tą pozycję z nadzieją, że będzie to niesamowity romans i zdecydowanie się nie rozczarowałam! Nie mogę się doczekać kolejnego tomu! A tak poza tym, mamy bogaty świat, rozbudowane struktury państwowe, barwnych bohaterów drugoplanowych i super system magiczny, czyli wszystkie moje wymagania zostału spełnione!

Książka miała kilka minusów, jak magicznie znikające rany, ale mimo tego i dość mocnej przewidywalności czytało się naprawdę bardzo przyjemnie. Język zachęcał do zatracania się w kolejnych stronach, a historia wciągała i nie pozwalała się oderwać od siebie. To było bardzo przyjemne doświadczenie, niezwłocznie zaczynam więc drugi tom 🙂

🧐Macie taką bohaterkę, która działa Wam na nerwy, ale i tak kochacie jej historię? Drugi tom Królestwa wron to po raz kolejny świetnie poprowadzona fabuła. Autorka ma naprawdę bardzo przyjemny styl pisania, który pochłania czytelnika lekkością tekstu, świetnymi dialogami i wartką akcją. Dodatkowo pojawiają się nowi bohaterowie, nowe historie i tajemnice. Może to wywołać natłok informacji, jednak warto przez to przebrnąć, bo końcówka to... totalny cliffhanger! Co do bohaterów naszej wspaniałej historii... Ktoś mi napisał, że w drugim tomie Fallon jest głupia, ale Lore nadrabia za ich dwoje. Totalnie się z tym zgadzam, choć łudziłam się, że być może czytelnicy się mylą. Teraz już rozumiem, dlaczego Fallon zyskała taką, a nie inną opinię. Jej zachowanie i impulsywne podejmowanie decyzji było wręcz niewiarygodne. Dziewczyna nie ma żadnej magii, a jedynie „plecy” w postaci Lore’a i swojego taty. Do tego doszły żenujące sytuacje (węgorz!), które tylko ugruntowały jej nową klasyfikację w moich oczach. Mam nadzieję, że tom trzeci pomoże jej choć trochę wygrzebać się z tego dołka. Za to Lorcan... Co tu dużo pisać, gość jest typowym shadow king/daddy. Trzeba mu przyznać, że nie jest nachalny, natarczywy ani naiwny. Oczywiście nie mam tu na myśli tylko jego podejścia do Fallon, lecz całą jego postać. Jest bardzo stabilnym charakterem, który mimo nowo odkrytego przywiązania pozostaje sobą - po prostu z nową partnerką u boku. Ta część pozwoliła mi poznać go nieco lepiej niż poprzednia i jestem zachwycona tą postacią. Pomimo tych kilku minusów związanych z Fallon, historia nadal bardzo mi się podobała. Zostałam wciągnięta i oczarowana każdym z wątków. Dostałam więcej pikantnych scen, ale nadal w klimacie mocnego slow burnu, który świetnie buduje emocje i napięcie pomiędzy tą dwójką. Polityczne intrygi i kłamstwa oraz zaskakujący sojusznicy. Czy Fallon mnie denerwowała? Tak. Czy Lore to mój nowy książkowy mąż? Zdecydowanie tak. Czy polecam tę książkę? Absolutnie! Moje serce bije teraz w rytmie wron! 🐦‍⬛ A wy czytaliście już ta historię ? Pozdrawiam V 💜

Kontunuacja dużo lepsza, niż pierwsza część. Świetnie pokierowana dwuwątkowa fabuła. W pierwszej kolejności mamy Islę „teraz”, która odkrywa swoje możliwości, buduje relacje z poddanymi i wraz z nimi szykuje się do wojny z Mrocznymi. Najciekawsze jest odkrywanie mrocznej strony jej natury. Te rozdziały poprzetykane są wspomieniami sprzed turnieju, które wracają do Isli fragment po fragmencie. Och, jak bardzo mieszają w codzienności! Są wspaniałe. Niestety końcówka pozostawiła mnie zdruzgotaną (?), czy może zniesmaczoną (?). Nie podoba mi się w którą stronę zmierza ta historia i jak bardzo Isla nie potrafi się zdecydować... Przeczytam 3. część, ale mogę się na autorkę i na tę historię poważnie obrazić.

Mam mieszane odczucia wobec tej książki. Sama nie wiem co o niej myśleć. Z jednej strony była całkiem fajna, wiele momentów naprawdę zabawnych, że śmiać się chciało podczas czytania. Lore był naprawdę super, dodawał tej historii trochę magii, przez co jakoś lepiej się płynęło przez całość. Ogólnie cała fabuła, przedstawiony świat i demony, wszystko to naprawdę ciekawe. Jednak niektóre momenty bardzo głupie, a główna bohaterka irytująca, jej odzywki i zachowanie prostackie i naiwne. To co robiła na początku książki szczeniacko żenujące. Lore ratował mocno książkę, jednak po tych wszystkich zachwytach spodziewałam się czegoś na wyższym poziomie.

Czas na wielki finał! Fallon musi w końcu zdecydować, czy chce być pionkiem w grze królów, czy sama zasiądzie na tronie. Olivia domyka historię z rozmachem, choć nie szczędzi nam bolesnych ciosów. Emocjonalnie to najmocniejsza część serii. Jest bardziej dramatycznie, momentami brutalniej (nie fizycznie, bardziej psychicznie). 👥 BOHATEROWIE & RELACJE Wszystkie maski opadają. Widzimy prawdziwe oblicze Dantego (ostrzegam: nie będziecie go lubić) i ostateczne poświęcenie Lore’a. Fallon w końcu staje się królową z krwi i kości, gotową na najtrudniejsze obietnice. Dynamika między nią a Lore’em w tym tomie jest już znacznie dojrzalsza – to partnerstwo oparte na zaufaniu, którego tak brakowało wcześniej. Co mi zgrzytało? Nagłe nawrócenie niektórych wrogów i tempo, w jakim rozwiązano wątek klątwy – niektóre starcia kończyły się szybciej, niż zdążyłam wykrztusić „uważaj!”. 🌙KLIMAT & EMOCJE Mniej dworskiej gry, więcej konsekwencji. Mniej tajemnicy, więcej prawdy. I ta prawda nie zawsze jest wygodna. Jeśli ktoś czytał serię głównie dla romantycznego napięcia – tutaj dostanie też ciężar odpowiedzialności. Odkrywamy mroczną prawdę o pochodzeniu wron i o tym, co tak naprawdę stało się z dawnymi bogami. podróż pełna momentów, które ściskają za gardło, zwłaszcza gdy Fallon musi wybierać między miłością a losem swojego ludu. Każda obietnica złożona w tej części ma swoją wysoką cenę, a autorka nie boi się jej egzekwować. 🎯DLA KOGO Obowiązkowa pozycja dla każdego, kto chce zobaczyć, jak Fallon i Lore domykają swój przeznaczeniem pisany los. Idealna dla wielbicieli finałów, gdzie wszystkie luźne wątki w końcu łączą się w spójną (i krwawą) całość, oraz dla osób, które kochają satysfakcjonujące zakończenia wielkich miłości. 📜WERDYKT Mimo że niektóre rozwiązania fabularne wydają się nieco pospieszne, to ładunek uczuć w finale nadrabia braki. To trylogia, którą warto przeczytać dla samego Lore'a... i dla satysfakcji z patrzenia, jak Fallon w końcu rozpościera własne skrzydła.

Jestem oczarowana tym światem. Książka ma wciągającą fabułę, wątki kiełkującej miłości, a przede wszystkim akcja i tutaj na jej brak nie można narzekać cały czas coś się dzieje. Podoba mi się to, że nie ma tutaj przepychu erotyki, a tego typu wątek jest tutaj takim dodatkiem do historii. Tutaj jest taki rollercoaster emocjonalny i można wyczuć go jak wypływa ze stron powieści, a niepewność co przyniesie jutro jest tutaj takim kluczowym słowem. Bardzo podoba mi się tutaj wątek Orayi, a mianowicie pół człowieka i pół wampira. Widać, że jest ona ważną częścią społeczności czy to w ludzkiej dzielnicy gdzie ratowała innych przed wampirami czy to w wampirzej społeczności gdzie jej krew jest kluczem na znalezienie ważnych rzeczy. Raihn też jest takim uzupełnieniem tej historii, pomimo że jest królem wampirów jego życie się za bardzo nie zmieniło. Jest zakochany w Orayi, ale wie, że za jego występek dziewczyna nie jest w stanie mu wybaczyć. Tych dwoje to jest mieszanka wybuchowa przy nich nuda nie ma prawa występować. Książka pomimo, że jest grubaskiem tak wciąga, że nie chce sie od niej oderwać. Czytałam ją z przyjemnością, a wampiry ze skrzydłami to teraz dla mnie top 1. Poproszę więcej takich historii. Polecam!

Kurcze, długo miałam problem, żeby wkręcić się w tą historię. I chociaż przeczytałam całą to do samego końca nie poczułam z nią chemii. Przykro mi Kasiu, ale ta książka mi nie podeszła 😟. Chociaż były w niej naprawdę ciekawe momenty, które mogły poruszyć, to jednak nie. Nie zaiskrzyło między mną a tą książką i po drugi tom z pewnością nie sięgnę, bo kompletnie mnie nie ciekawi co się dalej wydarzy 🫣. Ale może chociaż przybliżę wam trochę historię, może was zaciekawi i postanowicie sięgnąć i sami się przekonać czy was ta historia urzeknie. Poznajemy tutaj Arwen, ktora od zawsze ma moc uzdrawiania, nie wie skąd się wzięła, nikt nie potrafi jej tego wytłumaczyć, ale lubi z niej korzystać i pomagać rannym. Niestety jest jeden minus jej mocy. Nie potrafi uleczyć swojej schorowanej matki, która opada z sił z dnia na dzień. Ma dwójkę młodszego rodzeństwa : brata i siostrę. Kiedy wybucha wojna, jej brat wraz ze swoim najlepszym przyjacielem zostają zaciągnięci do wojska by walczyć w obronie swojej ojczyzny. Jednak rok później wszystko nagle się zmienia. Brat niespodziewanie wraca do domu z mieszkiem złotych monet z wrogiego królestwa, a Arwen zostaje uwięziona przez znienawidzonego króla, po to by bronić swoją rodzinę. Jeśli jesteście ciekawi jak poradzi sobie dziewczyna w uwięzieniu i czy jej moc się rozwinie i co wydarzy się później, to przeczytajcie tę książkę. Może akurat wam się spodoba 😊.

Fourth Wing autorstwa Rebecca Yarros totalnie mnie zaskoczyło. Na początku byłam przekonana, że ta książka raczej nie jest w moim guście i że to nie do końca coś dla mnie… ale wystarczyło, że zaczęłam czytać i przepadłam. Dosłownie wciągnęłam się bez reszty. Historia okazała się niesamowicie wciągająca, pełna akcji, emocji i napięcia. Świat przedstawiony jest ciekawy i dopracowany, a całość czyta się tak lekko, że trudno się oderwać. Najbardziej urzekli mnie bohaterowie , mają charakter, są wyraziści i łatwo się z nimi zżyć. Relacje między nimi tylko podkręcają emocje i sprawiają, że chce się czytać jeszcze więcej. To jedna z tych książek, które kompletnie przejmują kontrolę – miałam przeczytać „tylko trochę”, a kończyło się na kolejnych rozdziałach bez opamiętania. Naprawdę nie spodziewałam się, że aż tak ją pokocham. Fourth Wing to dla mnie ogromne pozytywne zaskoczenie i zdecydowanie jedna z tych historii, do których chce się wracać.

Dlaczego wciąż wierzymy, że druga część serii musi być tylko słabszym echem pierwszej, skoro ten tom bezlitośnie miażdży takie przekonania? „Tron złamanych bogów” to opowieść o tym, jak bolesna konfrontacja z przeszłością staje się fundamentem nowej, nieoczywistej tożsamości. To, co uderza najbardziej podczas lektury, to fakt, że ten świat autentycznie żyje i pulsuje energią. Nie jest on jedynie martwą dekoracją, ponieważ postacie są niesamowicie żywe i obdarzone tak wyrazistymi, różnorodnymi charakterami, że ich obecność czuć niemal na każdej stronie. Podczas czytania odniosłem wrażenie, że każda z tych osób ma swoje własne życie poza ramami fabuły, co sprawiło, że bez problemu zdołałem się z nimi zżyć i w pełni zrozumieć ich skomplikowane wybory. W przeciwieństwie do wielu współczesnych powieści fantasy, tutaj intryga trzyma się kupy, a bohaterowie działają zgodnie ze swoją naturą, a nie pod dyktando wygody autora. Tempo lektury jest bardzo stabilne, choć wymaga od czytelnika skupienia, by w pełni oddać się gęstej i napiętej atmosferze, która towarzyszy każdemu zwrotowi akcji. To, co jednak najbardziej przykuwa uwagę w tej narracji, to płynność, z jaką przechodzimy od momentów pełnych akcji do intymnych portretów psychologicznych. Chociaż momentami dynamika niektórych dialogów w środkowej części mogłaby być nieco bardziej zwarta, nie odbiera to satysfakcji z odkrywania kolejnych warstw tej historii. Pozycję tę polecam każdemu, kto szuka w literaturze emocjonalnego realizmu i wielowymiarowości, jednak może ona rozczarować osoby liczące na prostą, czarno-białą opowieść. Najlepiej sięgnąć po nią w nastroju na melancholijną, ale niezwykle wciągającą przeprawę, ponieważ werdykt może być tylko jeden: to kontynuacja, która podnosi poprzeczkę i udowadnia, że fantastyka wciąż potrafi być świeża.

Kupiłam tę książkę dawno temu i skusiła mnie…okładka. Pierwsze podejście? Odpadłam po 30 stronach. Ale ostatnio wróciłam do świata Antonowów i Fiodorowów i przepadłam! Jest to opowieść o dwóch skłóconych rodach czarownic - Antonowów i Fiodorowów. Mamy tu walkę kobiety kontra mężczyźni, stare urazy, nielegalne interesy i magię, która bezlitośnie miesza w życiu wszystkich bohaterów. W samym środku tego chaosu poznajemy Maszę i Dimę, którzy zakochali się w sobie bez pamięci, choć nigdy nie powinni. Po latach ich drogi znów się przecinają i wtedy zaczyna się wszystko sypać. Nie chcę zdradzać zbyt wiele z fabuły, ale uwierzcie mi dzieje się tu duużo. Tragiczne wydarzenia przeplatają się z momentami czułości, a intrygi i rodzinne konflikty nie pozwalają na nudę. Jest śmierć, jest zemsta i zakazana miłość. Ulubione postacie? Bardzo polubiłam Maszę ( choć ma swoje za uszami ) oraz Lwa ( który też ma tu swój wątek z pewną Antonową, ale nie będę więcej spoilerować) najmłodszego z Fiodorowów. Autorka świetnie oddaje udrękę bohaterów i ich rozdarcie między obowiązkiem wobec rodziny a własnym sercem. To historia pełna magii, zdrad i namiętności, którą czyta się błyskawicznie. Świat jest na tyle dobrze zbudowany, że trudno się w nim pogubić. Jeśli lubicie retellingi klasyków (tutaj kłania się Szekspir i jego Romeo i Julia) mroczny klimat, motyw enemies to lovers, rodzinne wojny i magię w nowoczesnym wydaniu to ta książka może Was totalnie wciągnąć. Czy to była historia idealna? Nie. Czy żałuję drugiego podejścia? Zdecydowanie nie!

„Belladonna” Adalyn Grace to dokładnie to, co obiecuje opis - zabójczo cudowny gotycki romans. I powiem Wam… ja to kupuję w całości. Atmosfera tej historii absolutnie mnie wciągnęła. XIX wiek, bale, guwernantki, piękne dwory, ogrody, sekrety skrywane w cieniu wielkich posiadłości… czytałam i miałam wrażenie, jakbym naprawdę przeniosła się w czasie. I szczerze? Ja chcę tam wrócić. Natychmiast. Wpuśćcie mnie z powrotem do Thorn Grove! 🥹 Signa Farrow to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić. Jest inteligentna, sprytna, ma poczucie humoru i zdecydowanie własne zdanie. Jej plan na życie był dość… konkretny (czytaj: dobrze wyjść za mąż), ale książka dość skutecznie miesza jej szyki. I całe szczęście - bo dzięki temu dostajemy love interest, którego… nie mogę opisać bez spoilerów. 🙋🏼‍♀️ Powiem tylko tyle:
dawno nie zdarzyło mi się tak szybko pokochać bohatera. SERIO.
A relacja między nimi? Slow burn, napięcie, tajemnice i to cudowne when he falls first… 🫠🩷

Bałam się trochę klątwy drugiego tomu, który często jest słabszy niż pierwszy i powoduje zawód oraz zastój u czytelnika, ale tutaj absolutnie nie może być o tym mowy. Tak, Val jako główna bohaterka jest bardzo specyficzna, jednak na szczęście w drugim tomie się nie zmienia i nadal pozostaje pokręcona na swój wyjątkowy sposób. Poznaje też inne Lumie, a każda z nich ma swój bagaż przeszłości, przez co tworzą naprawdę ciekawą rodzinę z wyboru. Jedyne czego mi zabrało w tych relacjach to trochę za płytki wątek z Ravem. Bardzo polubiłam tego okrytego mrokiem elfa i z tęsknotą czekałam na każdą scenę, w której był, a niestety jak dla mnie było ich ciut mało. Ale może było to celowe? Zobaczymy w trzecim tomie, za który zabieram się od razu ❤️

“Bezsilna” to książka z niewykorzystanym potencjałem. Przez cały wstęp czułam się jakbym czytała trochę nieudane streszczenie albo bardzo mocną inspirację “Czerwonej Królowej” Victorii Aveyard. (Widziałam też, że niektórzy porównują ją do “Igrzysk Śmierci”, jednak ja nie czytałam tej serii) Sprawiło to, że czytałam z większym uprzedzeniem i jakoś nie sprawiało mi to frajdy. Jednak (na szczęście) im dalej tym lepiej i nie zauważałam już tak dużych podobieństw wraz z rozwojem akcji. Jednak akcja sama w sobie potrafiła w niektórych momentach zbyt przyspieszać, w innych była rozwijana i przedłużana na siłę. W obu książkach mamy podział społeczeństwa na tych lepszych (z mocami) i gorszych (nie posiadających mocy). Główna bohaterka w obu pozycjach zostaje wciągnięta w świat przepychu i politycznych gierek. “Czerwona Królowa” skupia się zarówno na polityce jak i na romansie, akcja jest tam zróżnicowana i dynamiczna, natomiast tutaj skupiamy się głównie na emocjach. Szkoda, że książka nie jest bardziej dopracowana, świat bardziej rozbudowany, bo widać tu potencjał. Akcja jest niestety w wielu momentach przewidywalna. Czyta się ją szybko, co przy tej ilości stron jest plusem. Romans wychodzi tutaj na pierwszy plan i to wokół niego zaczyna układać się historia. Brakowało mi tutaj rozwinięcia charakteru postaci, szczególnie tych drugoplanowych. Przez to wydają się takie płaskie, a wszystko skupia się na Kaiu i Paedyn. Dziewczyna to typowa bohaterka romantasy- z niższej klasy społecznej, bez rodziny, zagubiona, ale pyskata i umie dobrze walczyć. Można ją polubić, ale po przeczytaniu kilkunastu książek z tego gatunku, widać tą schematyczność. Końcówka mnie trochę znudziła i lekko zawiodła. Liczyłam na mocniejsze zakończenie, takie z przytupem. Myślę, że gdybym czytała ją jako nastolatka to bym się zakochała w tej historii i jej bohaterach. W tym momencie mogę ją ocenić jako okej, ale na długo w mojej głowie nie pozostanie. Myślę, że sięgnę po kolejne tomy tej serii, choć jeszcze nie wiem jak szybko

Przez całą książkę towarzyszy nam tajemnica oraz niekończące się pakty 🙋🏼‍♀️🤣. Ogromną frajdę sprawiało mi snucie teorii, co może się wydarzyć dalej - choć i tak nie udało mi się przewidzieć wszystkiego 🤭😍. W tym tomie mocniej wybrzmiewa relacja między naszymi książkowymi kuzynkami. Poznajemy nowe dwory, słuchamy intrygujących historii i coraz częściej zadajemy sobie pytanie: kto tutaj naprawdę jest godny zaufania? 😏 Bardzo podoba mi się to połączenie romansu, mrocznego klimatu i dworskich intryg. Mimo wszystko ten tom przemówił do mnie trochę mniej - głównie przez nową postać, czyli Los, którego… szczerze nie cierpię 🙋🏼‍♀️😂. Końcówka kompletnie mnie zaskoczyła. Dziewczyny naprawdę urosły w moich oczach, a rozwój ich postaci został świetnie poprowadzony.