Nieskończoność w papirusie. Fascynujące dzieje książki od czasów starożytnych

„Nieskończoność w papirusie” Irene Vallejo to fascynująca podróż przez dzieje książki – od pierwszych zapisów na papirusach po rozwój bibliotek i znaczenie tekstu w kulturze. Autorka opowiada o tym z pasją i lekkością, dzięki czemu nawet najbardziej historyczne czy filologiczne detale stają się przystępne i żywe. Już od pierwszych stron czuć, że to książka pisana z miłością do słowa i z ogromnym szacunkiem dla tradycji czytelniczej.

Widać również, że Vallejo włożyła ogrom pracy w zgromadzenie materiałów. Ilość ciekawostek, kontekstów i anegdot jest imponująca a jednocześnie podana w sposób nienachalny. Autorka łączy fakty historyczne z refleksjami osobistymi, tworząc opowieść pełną erudycji ale nigdy napuszoną. To sprawia, że lektura angażuje i daje poczucie uczestnictwa w wielkiej przygodzie książki przez wieki.

Niestety, w drugiej części książki tempo wyraźnie słabnie. Im bliżej końca tym trudniej utrzymać uwagę – jakby autorka nie do końca wiedziała jak domknąć tę monumentalną opowieść. Narracja staje się mniej dynamiczna a wątki zaczynają się powtarzać, przez co lektura momentami nuży. Szkoda, bo początek zapowiada dzieło równomiernie świetne aż do ostatniej strony.

Mimo tego zastrzeżenia „Nieskończoność w papirusie” pozostaje pozycją godną uwagi. To książka o niezwykle ciekawym temacie, napisana z wyraźną pasją i zrozumieniem dla historii czytania. Styl Vallejo zasługuje na uznanie a jej umiejętność popularyzowania wiedzy robi duże wrażenie. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – szczególnie jeśli kocha się książki i chce się lepiej zrozumieć ich długą, niezwykłą drogę.

„Nieskończoność w papirusie” Irene Vallejo to fascynująca podróż przez dzieje książki – od pierwszych zapisów na papirusach po rozwój bibliotek i znaczenie tekstu w kulturze. Autorka opowiada o tym z pasją i lekkością, dzięki czemu nawet najbardziej historyczne czy filologiczne detale stają się przystępne i żywe. Już od pierwszych stron czuć, że to książka pisana z miłością...

Tytuł książki obiecuje wiele, niestety sama książka już tej obietnicy nie spełnia. Owszem, jest ciekawie (miejscami nawet bardzo),ale tylko miejscami. Jak już kilka osób zasugerowało, książkę można okroić i nie straciłaby na atrakcyjności. W pełni popieram tę ideę. Rozumiem że pisząc o historii należy dodać kontekst/tło, ale autorka zdecydowanie przedobrzyła, w rezultacie wielokrotnie miałam ochotę przerwać lekturę książki.

Tytuł książki obiecuje wiele, niestety sama książka już tej obietnicy nie spełnia. Owszem, jest ciekawie (miejscami nawet bardzo),ale tylko miejscami. Jak już kilka osób zasugerowało, książkę można okroić i nie straciłaby na atrakcyjności. W pełni popieram tę ideę. Rozumiem że pisząc o historii należy dodać kontekst/tło, ale autorka zdecydowanie przedobrzyła, w rezultacie...

Lubicie nieraz sięgnąć po coś zupełnie innego niż zazwyczaj? Ja uwielbiam. Tym sposobem przerobiłam już tak różne książki, że znajomym ciężko w to uwierzyć. Jednak przywykli, że o czymkolwiek byśmy nie rozmawiali ja mogę wyskoczyć ze zdaniem „Czytałam kiedyś książkę o tym i….”.
Właśnie takim nieoczywistym wyborem stała się dla mnie Nieskończoność w papirusie. Książka dla czytelnika o czytelnikach, książkach i historii, której były milczącymi świadkami. Uspakajam tych, którzy nie przepadają za książkami historycznymi. To zupełnie nie to. Ten esej czyta się jak najlepszą powieść. Może i zagłębiamy się w dzieje Ptolemeuszy, może wraz z ich emisariuszami jesteśmy w stanie zrobić wszystko by zdobyć kolejne zwoje, może z dumą patrzymy na rozwój Biblioteki Aleksandryjskiej, ale to nie suche fakty. W opisie książki znajdziemy zdanie, że to coś dla czytelników Yuvala Noaha Harariego i zgadzam się z tą opinią. Jego Sapiens. Od zwierząt do bogów było znakomitą przygodą i ta książka też nią jest! Z lekkością płyniemy przez wieki śledząc dzieje przodków współczesnych i kochanych nam książek, jednak co kawałek natykamy się na nawiązania do dużo późniejszych okresów. Otrzymujemy porównania do wydarzeń o wiele lepiej nam znanych, a niektórym nawet pamiętanych. Mamy możliwość w lekki sposób dowiedzenia się rzeczy na które nigdy wcześniej nigdzie się nie natchnęliśmy.
A wiecie co jest najlepsze? Kiedyś gdy nie było księgarń książki można było zdobyć tylko na dwa sposoby- własnoręcznie przepisując (dłuuuugo) lub jako łup wojenny (dość niebezpiecznie),dziś wystarczy kilka kliknięć i książka trafia do wirtualnego koszyka, a po kilku dniach w nasze ręce. Może, więc warto to docenić i zapoznać się z jej dziejami i dawnymi książkoholikami.
Serdecznie dziękuje wydawnictwu Postfactum za egzemplarz i prawdziwą ucztę wiedzy.

Lubicie nieraz sięgnąć po coś zupełnie innego niż zazwyczaj? Ja uwielbiam. Tym sposobem przerobiłam już tak różne książki, że znajomym ciężko w to uwierzyć. Jednak przywykli, że o czymkolwiek byśmy nie rozmawiali ja mogę wyskoczyć ze zdaniem „Czytałam kiedyś książkę o tym i….”.
Właśnie takim nieoczywistym wyborem stała się dla mnie Nieskończoność w papirusie. Książka dla...

Po połowie książki zastanawiałam się, jak autorka chce zmieścić rozwój "od czasów starożytnych" na 200 stronach, skoro wciąż jesteśmy de facto w antyku. A potem sprawdziłam tytuł oryginalny, w którym druga część nie brzmi "od czasów starożytnych", ale "w czasach starożytnych". Jak dla mnie, to diametralna różnica i przestałam się irytować, że tytuł nijak ma się do treści.

Jeśli już w tytule takie przekłamanie, to pytanie, ile ich w treści było. Nie będę tego jednak sprawdzać, ale bardzo żałuję, że nie przeczytałam oryginału, bo może książka uzyskałaby lepszą ocenę.

Tym, którzy nastawiają się na krótką historię książki do czasów współczesnych, srogo się rozczarują, choć i wątki wychodzące poza czasy antyczne się "wpadkowo" pojawiają.

Po połowie książki zastanawiałam się, jak autorka chce zmieścić rozwój "od czasów starożytnych" na 200 stronach, skoro wciąż jesteśmy de facto w antyku. A potem sprawdziłam tytuł oryginalny, w którym druga część nie brzmi "od czasów starożytnych", ale "w czasach starożytnych". Jak dla mnie, to diametralna różnica i przestałam się irytować, że tytuł nijak ma się do...

Chaotyczna, przegadana, nudna - przebiłam się przez cholerne 500 stron tekstu, w którym autorka próbowała błyszczeć erudycją i wiedzą, podczas gdy wystarczyłby dobry edytor i ostre nożyczki, żeby wycisnąć 200 stron wartościowego tekstu.

Szkoda czasu.

Chaotyczna, przegadana, nudna - przebiłam się przez cholerne 500 stron tekstu, w którym autorka próbowała błyszczeć erudycją i wiedzą, podczas gdy wystarczyłby dobry edytor i ostre nożyczki, żeby wycisnąć 200 stron wartościowego tekstu.

Szkoda czasu.

Podtytuł kłamie. Nie od starożytności, a tylko w starożytności, zwłaszcza w Grecji i Rzymie.
Chaos. Historyjki o Bibliotece Aleksandryjskiej mieszają się z opisami filmów i fragmentami wspomnień. Widać, że książka została napisana dla hiszpańskiego odbiorcy.

Podtytuł kłamie. Nie od starożytności, a tylko w starożytności, zwłaszcza w Grecji i Rzymie.
Chaos. Historyjki o Bibliotece Aleksandryjskiej mieszają się z opisami filmów i fragmentami wspomnień. Widać, że książka została napisana dla hiszpańskiego odbiorcy.

Trochę nie wiem o czym jest ta książka. Niby miała być o książkach, a o książkach jest tu jak na lekarstwo. Gdyby zsumować fragmenty o książkach, wyszłoby jakieś 100 stron. Mnóstwo dygresji bez związku z tematem głównym, nawiązań do filmów, okropnie dużo historii ogólnej. Już nie wspomnę o skakaniu w linii czasowej od V w pne do roku 1930 - zero chronologii. Zero zdjęć - wielki zawód.

Trochę nie wiem o czym jest ta książka. Niby miała być o książkach, a o książkach jest tu jak na lekarstwo. Gdyby zsumować fragmenty o książkach, wyszłoby jakieś 100 stron. Mnóstwo dygresji bez związku z tematem głównym, nawiązań do filmów, okropnie dużo historii ogólnej. Już nie wspomnę o skakaniu w linii czasowej od V w pne do roku 1930 - zero chronologii. Zero zdjęć -...

Enheduanna? Ja nie wiedzialem kto to był, a teraz już wiem.
Coś tam mnie obiło się o uszy o Muzejonie, ale szczegóły i super podane to właśnie tu znalazłem.
O powstawaniu literatury, biblotek, po prostu musisz to przeczytać.

Enheduanna? Ja nie wiedzialem kto to był, a teraz już wiem.
Coś tam mnie obiło się o uszy o Muzejonie, ale szczegóły i super podane to właśnie tu znalazłem.
O powstawaniu literatury, biblotek, po prostu musisz to przeczytać.

Uff. Podołałam. Książka o książkach. Opowieść o produkcji książek, bibliotekach, trudnościach pierwszych pisarzy, przechowywaniu książek. Podzielona na 2 główne części: Grecja i Rzym, w tych częściach wplecione są również elementy historii bardziej nowożytnej. Widać w książce ogrom pracy, jaki autorka włożyła w przygotowanie się do napisania swojego dzieła. Występują ciekawe informacje związane z przygotowaniem książek, ówczesną kulturą, a także poetyckie porównania związane z lekturą książki. Brakuje mi jakichkolwiek ilustracji starodawnych wydań czy utworów wymienionych w książce, zdarzały się również rozdziały opisane trudniejszym językiem i bardziej chaotycznie czasowo, gdyby tego uniknąć moja ocena byłaby jeszcze wyższa. Podsumowując jest to naprawdę ciekawa lektura, i warto po nią sięgnąć, ponieważ sądzę, że niewiele jest dostępnych pozycji tego typu.

Uff. Podołałam. Książka o książkach. Opowieść o produkcji książek, bibliotekach, trudnościach pierwszych pisarzy, przechowywaniu książek. Podzielona na 2 główne części: Grecja i Rzym, w tych częściach wplecione są również elementy historii bardziej nowożytnej. Widać w książce ogrom pracy, jaki autorka włożyła w przygotowanie się do napisania swojego dzieła. Występują...

Jedni za esejami przepadają, a inni nie. Kto jednak należy do pierwszej grupy nie powinien się zawieść. Po lekturze: notatnik pełen cytatów, pozycji do sprawdzenia; podsycenie ciekawości; mnóstwo inspiracji; zadowolenie widoczne na twarzy.

Jedni za esejami przepadają, a inni nie. Kto jednak należy do pierwszej grupy nie powinien się zawieść. Po lekturze: notatnik pełen cytatów, pozycji do sprawdzenia; podsycenie ciekawości; mnóstwo inspiracji; zadowolenie widoczne na twarzy.