Dzień bez teleranka. Jak się żyło w stanie wojennym

Anna Mieszczanek ze znakomitego i dającego duże możliwości tematu wysmażyła ciężkostrawną papkę. Męczyłam się przy niej jak potępieniec, aż w końcu z ulgą odłożyłam. Nie dostałam niczego, co dostać bym chciała. Już sam tytuł jest oszustwem: nie ma w tym reportażu zbyt wiele o tym, jak się żyło w stanie wojennym, Co najwyżej jakieś szczątki informacji i trochę przypadkowych fotografii. Autorka serwuje nam nieco chaotyczny zbiór faktów, od ilości których kręci się w głowie. Nazwiska, daty, nazwy instytucji, urzędów, zakładów pracy, tytułów prasowych nakładają się na siebie,tworząc zbitkę informacji, z których niewiele wynika. Ja w każdym razie pogubiłam się w tym natłoku szczegółów. O życiu codziennym zwykłych ludzi nie ma prawie nic.
Rozdział pod tytułem „Wigilia 1981” nie mówi nic o wigilii, raczej o tym, co działo się w polityce między 13 a 24 grudnia: kogo aresztowali, internowali, jak o tym pisano w prasie. Nudne to jak flaki z olejem. A najbardziej irytowało mnie podawanie przez autorkę krótkich minibiografii każdego polityka działającego wtedy w Polsce. Za każdym razem dowiadujemy się, który rocznik reprezentuje, co robił podczas wojny, jak trafił do PZPR.
Nie mogłam znieść maniery językowej autorki. Miałam wrażenie, że próbuje ona opowiadać swobodnym językiem, ale nie potrafi. Wciąż jakieś słowa były brane w cudzysłów- że to niby takie niedosłowne, wciąż podejmowano próby puszczania oka do czytelnika, ale wyszło drętwo i nijako.
Nie tak się pisze reportaże. Poprzestanę na tym, bo nie warto tracić czasu na ten nieudany wytwór dziennikarstwa. Spuśćmy na niego zasłonę milczenia.

Anna Mieszczanek ze znakomitego i dającego duże możliwości tematu wysmażyła ciężkostrawną papkę. Męczyłam się przy niej jak potępieniec, aż w końcu z ulgą odłożyłam. Nie dostałam niczego, co dostać bym chciała. Już sam tytuł jest oszustwem: nie ma w tym reportażu zbyt wiele o tym, jak się żyło w stanie wojennym, Co najwyżej jakieś szczątki informacji i trochę przypadkowych...

Dotarłem do końca tej książki dzięki mojej silnej woli. Czy dowiedziałem się czegoś o życiu ludzi w okresie stanu wojennego? Zdecydowanie nie. Zamiast tego dostałem chaotyczną narrację, opowiadanie bez ładu i składu i garstkę zdjęć. Niestety jestem rozczarowany książką.

Dotarłem do końca tej książki dzięki mojej silnej woli. Czy dowiedziałem się czegoś o życiu ludzi w okresie stanu wojennego? Zdecydowanie nie. Zamiast tego dostałem chaotyczną narrację, opowiadanie bez ładu i składu i garstkę zdjęć. Niestety jestem rozczarowany książką.

Przed przeczytaniem miałem nadzieję, że dowiem się wielu szczegółów o codzienności życia stanu wojennego. Niestety po lekturze lekko się rozczarowałem. W książce znajdziemy kilka rozdziałów o tym jak wyglądały przesłuchania, co działo się na ulicach, jakie były nastroje ludzi. Jest też mnóstwo nazwisk, dat, nazw miejscowości, których nie sposób objąć. Dla kogoś kto zna tamte czasy tylko z opowieści lub nie zna ich w ogóle czyta się to po prostu źle. Autorka rozpoczyna jakieś wątki, zaraz je kończy, potem do nich powraca. Rozumiem, że taki był zamysł książki, jednakże nie sprzyja to czerpaniu wiedzy i przyjemności z lektury. Pierwsze 50 stron przeczytałem dwa razy, dopiero wtedy zorientowałem się jak podzielone są rozdziały i podrozdziały, gdzie kończą się jedne historie, a gdzie zaczynają kolejne. Brakuje mi też wyjaśnień skrótów, nazw własnych czy niektórych nazwisk, chcąc wyciągnąć jak najwięcej, musiałem szukać tych informacji w internecie. Jest to książka dla kogoś kto już dużo wie o stanie wojennym i chce zagłębić się w szczegóły. Odradzam osobom, które dopiero zaczynają się interesować tym tematem.

Przed przeczytaniem miałem nadzieję, że dowiem się wielu szczegółów o codzienności życia stanu wojennego. Niestety po lekturze lekko się rozczarowałem. W książce znajdziemy kilka rozdziałów o tym jak wyglądały przesłuchania, co działo się na ulicach, jakie były nastroje ludzi. Jest też mnóstwo nazwisk, dat, nazw miejscowości, których nie sposób objąć. Dla kogoś kto zna...

Rozczarowałam się. Tytuł i okładka obiecywały, że dowiem się (przypomnę sobie),jak wyglądało codzienne życie w stanie wojennym. Nic z tego. Za dużo historii, za mało zwykłego życia, przeciętnego obywatela w tych trudnych czasach.

Rozczarowałam się. Tytuł i okładka obiecywały, że dowiem się (przypomnę sobie),jak wyglądało codzienne życie w stanie wojennym. Nic z tego. Za dużo historii, za mało zwykłego życia, przeciętnego obywatela w tych trudnych czasach.

Ci, którzy sięgną po tę książkę, aby dowiedzieć się czegoś o życiu codziennym w stanie wojennym (jak sugeruje tytuł - o tym powinna być ta książka) mogą czuć się zawiedzeni. Ten historyczny reportaż jest, co prawda, z jednej strony ujęciem bardzo subiektywnym, z drugiej jednak skupionym nadmiernie na faktografii stanu wojennego. Jestem fanem reportaży, a przez ten z trudem przebrnąłem (często wiało nudą!) choć doceniam trud włożony w powstanie "Dnia bez teleranka".

Ci, którzy sięgną po tę książkę, aby dowiedzieć się czegoś o życiu codziennym w stanie wojennym (jak sugeruje tytuł - o tym powinna być ta książka) mogą czuć się zawiedzeni. Ten historyczny reportaż jest, co prawda, z jednej strony ujęciem bardzo subiektywnym, z drugiej jednak skupionym nadmiernie na faktografii stanu wojennego. Jestem fanem reportaży, a przez ten z trudem...

,,Dzień bez teleranka" to reportaż o polskiej rzeczywistości po wprowadzeniu stanu wojennego. Tarkutuje on zarówno o polityce, jaki o o zwykłych ludziach. Ich pracy, obowiązkach i egzystencji. Utrudnionej przez wprowadzony stan wojenny jak i władzę, ktura notorycznie podkopywała obywateli. Chyba, że ktis był szpiclem, pieskiem SB, wtedy mógł liczyć na przywileje...
I w sumie autorka pisze o ciekawych faktach historycznych, ale tak chaotycznie, że ciężko się to czyta. Skakanie z tematu na temat. Dużo informacji, ale pobieżnych. Tu historia Stoczni, tam górnicy a za chwilę śmierć Grzegorza Przemyka... za szybko i za dużo. Tak naprawdę nie poznajemy historii konkretnych ludzi, tylko zarys historyczny tamtych wydarzeń.
Sposób narracji jest dość toporny, dla mnie ciężki, więc tutaj książka traci. Trochę za dużo dat, ale ciekawym dodatkiem są zdjęcia.
Jeśli przebrniecie przez tą chaotyczna narracje to ksiazka jest dla was 🙆‍♀️ ja czuję się odrobinę zawiedziona 🤷‍♀️

,,Dzień bez teleranka" to reportaż o polskiej rzeczywistości po wprowadzeniu stanu wojennego. Tarkutuje on zarówno o polityce, jaki o o zwykłych ludziach. Ich pracy, obowiązkach i egzystencji. Utrudnionej przez wprowadzony stan wojenny jak i władzę, ktura notorycznie podkopywała obywateli. Chyba, że ktis był szpiclem, pieskiem SB, wtedy mógł liczyć na przywileje...
I w...

Pokoleniu 30-latków książka z pewnością przybliży czas stanu wojennego, związaną z nim codziennością ludzi w Polsce, ich obawy oraz problemy. Myślę jednak, że nie jest to wyczerpująca monografia na ten temat, a jedynie reportaż - wspomnienie oparty na przeżyciach kilku wybranych osób. Analizy przyczyn oraz skutków wprowadzenia stanu wojennego, jak również oceny postaw jego twórców tutaj nie znajdziemy

Pokoleniu 30-latków książka z pewnością przybliży czas stanu wojennego, związaną z nim codziennością ludzi w Polsce, ich obawy oraz problemy. Myślę jednak, że nie jest to wyczerpująca monografia na ten temat, a jedynie reportaż - wspomnienie oparty na przeżyciach kilku wybranych osób. Analizy przyczyn oraz skutków wprowadzenia stanu wojennego, jak również oceny postaw jego...

Z okazji okrągłej 40-stej rocznicy ogłoszenia stanu wojennego w Polsce, Anna Mieszczanek przygotowała reportaż historyczny. W którym nakreśla trudne, codzienne życie młodych ludzi żyjących w tamtych czasach. Początkująca dziennikarka, zaangażowana w sprawy rolników Maria, goniec sporego wydawnictwa, młody filmowiec, czy Kapitan "od zabójstw". To właśnie im Mieszczanek oddaje głos w swoim reportażu.


Dzień bez Teleranka jest o takich bohaterach, zapomnianych i pomijanych przez historię. Młodych wchodzących w dorosłość ludziach. Wielu z nich sympatyzowało z Solidarnością. To ich wspomnienia zestawione z dokumentami służb i partyjnych komitetów, tworzą całość opowieści o 13 grudnia 1981 roku.


Z racji tego, że urodziłam się po 1981 roku, bardzo chciałam zapoznać się z tym reportażem. Przeczytać wspomnienia naocznych świadków. Dowiedzieć się jakie były ich odczucia, jak przyjęli tą wiadomość, jak ich życie potoczyło się dalej. Niby to wszystko jest, ale tak jakby tego nie było. Sposób narracji drażni od samego początku. Zbyt szybki, chaotyczny, nie pasujący kompletnie do poważnego tematu, jakim jest wprowadzenie stanu wojennego w Polsce. Bohaterowie anonimowi, (prócz tych którzy wpisali się w podręczniki historii, jak Generał Jaruzelski, Kiszczak, czy Lech Wałęsa). Nie ma tu indywidualnych, takich intymnych wspomnień opowiedzianych w należytym tonie. Znajdziemy ironiczny ton autorki, który raził mnie tak mocno, aż odbierał chęć dalszego czytania. Nie dobrnęłam do końca, przyznaje szczerze. Winą tego nie jest temat. Winą jest zła narracja.


Reasumując reportaż warty przeczytania, jeśli ktoś przebrnie przez chaotyczno - ironiczną paplaninę autorki, chylę czoła. Ja nie dałam rady. Bardzo żałuje. http://ksiazkinaszapasja.blogspot.com/2022/07/dzien-bez-teleranka-jak-sie-zyo-w.html

Z okazji okrągłej 40-stej rocznicy ogłoszenia stanu wojennego w Polsce, Anna Mieszczanek przygotowała reportaż historyczny. W którym nakreśla trudne, codzienne życie młodych ludzi żyjących w tamtych czasach. Początkująca dziennikarka, zaangażowana w sprawy rolników Maria, goniec sporego wydawnictwa, młody filmowiec, czy Kapitan "od zabójstw". To właśnie im Mieszczanek...

Stan wojenny przeżyła moja mama i moja babcia. Od nich dowiedziałam się jak żyły w tamtym okresie. Od książki "Dzień bez teleranka" oczekiwałam, że dowiem się więcej historii o zwykłych ludziach. Niestety książka bardzo mnie rozczarowała. Bardzo dużo dat, faktów historycznych, a bardzo mało o życiu codziennym zwykłych Polaków.

Stan wojenny przeżyła moja mama i moja babcia. Od nich dowiedziałam się jak żyły w tamtym okresie. Od książki "Dzień bez teleranka" oczekiwałam, że dowiem się więcej historii o zwykłych ludziach. Niestety książka bardzo mnie rozczarowała. Bardzo dużo dat, faktów historycznych, a bardzo mało o życiu codziennym zwykłych Polaków.

Zawiodłam sie nieco na książce. Sama historia, praktycznie zero opisów faktycznego codziennego życia. Zdjęcia ciekawe.

Zawiodłam sie nieco na książce. Sama historia, praktycznie zero opisów faktycznego codziennego życia. Zdjęcia ciekawe.