Cisza kamieni

Czy "Cisza kamieni" zasłużyła na miano bestsellera? Patrząc na wielość błędów w polskim przekładzie nie. Bardzo utrudniało to czytanie. Przydałby się dobry korektor. Jednak za legendy o "caminowych" drogach daję dużego plusa.

Czy "Cisza kamieni" zasłużyła na miano bestsellera? Patrząc na wielość błędów w polskim przekładzie nie. Bardzo utrudniało to czytanie. Przydałby się dobry korektor. Jednak za legendy o "caminowych" drogach daję dużego plusa.

"Szukaj swojego szczęścia, zmagając się z Camino przepełniony odwagą, będąc wiernym samemu sobie. Pamiętaj, że żaden ptak nie jest szczęśliwy w klatce, dlatego nie bądź niewolnikiem twojego małego światka. Rozłóż skrzydła i leć.."

"Cisza kamieni" Luis Ferreira

Jest to opowieść, w której główny bohater Pedro, kiedyś sławny pisarz, zabiera nas w podróż na Camino, czyli do grobu św. Jakuba Apostoła. Nie robi to z pobudek religijnych, co to to nie. Sofia, młoda fotografka, pod namową swojej przyjaciółki także wybiera się na Camino, z aparatem fotograficznym. Oboje wyruszają z bagażem doświadczeń, życiowych tragedii i mają kompletnie różne powody tej podróży, i skrajne charaktery.

Mamy jednego głównego bohatera, nie dajcie się zwieść podwójnej narracji w pewnym momencie. Według internetu opisywane w książce miejsca faktycznie istnieją i są elementem trasy Camino.

Jest to książka niewątpliwie refleksyjna, wręcz kontemplacyjna. Nie powiem, że to pozycja psychologiczno-chrześcijańska, ale dużo jej do tego nie brakuje.

Sposób w jaki autor pisze powoduje, że mogłam się poczuć jakbym podróżowała razem z bohaterami. Opisy miejsc, pogody są szczegółowe, pobudzały wyobraźnię.

Wątek miłosny jest obecny, łatwo się domyśleć, ale nie jest mocno widoczny. Istnieje raczej jako dodatek, co daje czytelnikowi przestrzeń do domysłów.
Tak samo wątek religijny. Nie narzuca się, a uzupełnia przemianę głównego bohatera.

Po grubości książki spodziewałam się, że akcja będzie działa się tylko na Camino. Niestety bardzo dłużyło mi się czytanie 1/3 książki czekając aż w końcu bohaterowie wyruszą w drogę. Żałuję, że podwójnej narracji nie poprowadzono przez całą książkę. Mimo to jestem zadowolona.

Polecam tą książkę osobom które uwielbiają podróże i pielgrzymowanie.

"Szukaj swojego szczęścia, zmagając się z Camino przepełniony odwagą, będąc wiernym samemu sobie. Pamiętaj, że żaden ptak nie jest szczęśliwy w klatce, dlatego nie bądź niewolnikiem twojego małego światka. Rozłóż skrzydła i leć.."

"Cisza kamieni" Luis Ferreira

Jest to opowieść, w której główny bohater Pedro, kiedyś sławny pisarz, zabiera nas w podróż na Camino, czyli do...

To nie była zła książka, ale kompletnie mnie nie porwała. Ciągle mi się kołatało po głowie stwierdzenie - "no tak, autor pisze tomiki poezji, wszystko jasne". Dużo było emocjonalnych opisów, przemyśleń, takiego jakby na siłę podbijanego cierpienia. Tekst, który mamy na okładce - "Bestsellerowa powieść o Camino de Santiago" to zdecydowanie tekst nad wyrost. Sama droga to jakieś 150 km, które w książce są tylko marnym tłem dla przemyśleń bohatera. Ok, plusik za opowieści o Camino, jednak zazwyczaj były przedstawiane w infantylny sposób, co mnie bardziej drażniło niż ciekawiło. Liczyłam na coś innego, nie da się ukryć. Całość mogłabym określić nie jako powieść drogi, lecz jako słabiutki romansik.

To nie była zła książka, ale kompletnie mnie nie porwała. Ciągle mi się kołatało po głowie stwierdzenie - "no tak, autor pisze tomiki poezji, wszystko jasne". Dużo było emocjonalnych opisów, przemyśleń, takiego jakby na siłę podbijanego cierpienia. Tekst, który mamy na okładce - "Bestsellerowa powieść o Camino de Santiago" to zdecydowanie tekst nad wyrost. Sama droga to...

Kilka lat temu pierwszy raz poszedłem na Camino da Costa (trasa portugalska). Zachwyciła mnie recenzja, że autor opisuje właśnie trasę portugalką (co prawda centralną, ale też spoko). Kupiłem i się troszkę rozczarowałem. Nie było fajerwerków, bo książka bardzo przewidywalna. Podróżowanie dla Pedra okazało się w sumie łatwych przedsięwzięciem. Mało się zachwycał tym co dla perigrinos jest rzeczywistością: widokami, ogromną życzliwością ludzi itd. Mało było bolących nóg, wręcz piekielnego słońca i potwornego zmęczenia pleców, czyli codziennej rzeczywistości na camino. Jeden ogromny plus to legendy związane z Santiago de Compostella.
W tym roku też planuje iść na camino, ale ta książka nie rozbudziła mojego pragnienia, by ruszyć chociażby jutro.

Kilka lat temu pierwszy raz poszedłem na Camino da Costa (trasa portugalska). Zachwyciła mnie recenzja, że autor opisuje właśnie trasę portugalką (co prawda centralną, ale też spoko). Kupiłem i się troszkę rozczarowałem. Nie było fajerwerków, bo książka bardzo przewidywalna. Podróżowanie dla Pedra okazało się w sumie łatwych przedsięwzięciem. Mało się zachwycał tym co dla...

"Jedynie ty sam możesz stworzyć swoją drogę".

Czy znacie Camino de Santiago? Kojarzycie średniowieczne szlaki pielgrzymie prowadzące do grobu Świętego Jakuba w Hiszpanii? A może, tak jak ja, marzycie, by wyruszyć na Camino?

Niezależnie od Waszych odpowiedzi, zapraszam Was na portugalskie Camino, które dzięki powieści "Cisza kamieni" Luisa Ferreiry możemy przemierzyć z dwojgiem bohaterów.
Jednym z nich jest Pedro, uznany trzydziestokilkuletni pisarz, który od ponad dwóch lat jest pogrążony w żałobie po stracie najbliższych mu osób. Zamiast żyć, wegetuje, czekając na śmierć. Sophia z kolei, utalentowana fotografka, choć ma za sobą nieudany związek, jest kobietą pełną pasji i radości życia.

Każde z nich wyrusza na Camino z inną intencją i w innym celu, przy czym nie mają one na początku nic wspólnego z wiarą! Każde z nich przeżywa Camino na swój sposób, szukając przede wszystkim drogi do swojego serca. Każde z nich wreszcie dostaje od Camino odpowiedzi na pytania, których nie miało odwagi zadać... A ich przemianę śledzi się z niesłabnącym zainteresowaniem!

Trzeba zaznaczyć, że autor sam przeszedł Camino i dzięki temu rzetelnie opisuje cały portugalski szlak, bazując na swoim doświadczeniu. Przybliża nam chociażby związane z kolejnymi miejscami historie i legendy, zwyczaje i smaki. Z lirycznym zacięciem opisuje naturę i kolejne schroniska dla pielgrzymów. Myślę, że można by potraktować tę książkę jako doskonały przewodnik!
Ale to nie wszystko! Bo z drugiej strony autor duży nacisk kładzie na duchowy wymiar Camino i jego metaforyczny charakter. Czuć, że sam Camino naprawdę "przeżył" i zmieniło ono jego życie.


"Camino to o wiele więcej niż ziemia, po której stąpasz; ty sam jesteś Camino".

"Jedynie ty sam możesz stworzyć swoją drogę".

Czy znacie Camino de Santiago? Kojarzycie średniowieczne szlaki pielgrzymie prowadzące do grobu Świętego Jakuba w Hiszpanii? A może, tak jak ja, marzycie, by wyruszyć na Camino?

Niezależnie od Waszych odpowiedzi, zapraszam Was na portugalskie Camino, które dzięki powieści "Cisza kamieni" Luisa Ferreiry możemy przemierzyć z...

Poznajcie trzydziestopięcioletniego Pedra, który żyje w zawieszeniu od ponad dwóch lat. Po utracie dwóch najbliższych jego sercu osób, ból w jego życiu jest wszechobecny. Mimo jego opryskliwego zachowania i zewnętrznego zaniedbania, nadal przy Pedrze czuwa jego przyjaciel Silvo de Pires, który namawia go do powrotu do pisania książek. Pedro nie potrafi jednak już pisać. Godzinami bez rezultatu tkwi przed monitorem komputera. Pewnego dnia Silvo obdarowuje Pedra niezwykłą książką. To ona w najbliższym czasie wywrze wpływ na zmianę codziennego funkcjonowania i decyzje powzięte przed Pedra.

Poznajcie trzydziestotrzyletnią Sofię, która pracuje jako wolny fotograf. To jej koleżanka Paula wpada na pomysł, że Sofia powinna w końcu mieć swój wernisaż. Sofia nie wierzy w swoje możliwości, jest samotna, niegdyś zraniona, nadal jednak pragnie miłości. Praca jest jej wybawieniem. Zaczyna interesować się portugalską drogą do Santiago de Compostela. Szuka informacji i nawiązuje kontakty. Ona też podejmie ważna decyzje.

Oczywiście Pedro i Sofia w pewnym momencie tej powieści spotkają się...

Cisza kamieni to bardzo dobra książka zwłaszcza dla tych, którzy stracili bliskich i nie potrafią zrozumieć wewnętrznego cierpienia, ani do końca zrozumieć wolę Bożą. To swego rodzaju podróż w głąb siebie, pokonywanie własnych słabości i nastawienia tylko na własne „ja”. To powieść intensywna, pełna pasji, mądrych refleksji, dobrych uczuć i ciepłego, czułego i wzruszającego romansu. To również przesłanie wiary, pewnego rodzaju indywidualny spór między poczuciem straty, a odkryciem ludzkiej natury z jej słabościami.

Każdy pielgrzym zmierzający do Camino ma własną historię do opowiedzenia z pielgrzymowania. Podczas drogi spotyka różnych ludzi, słyszy historie i legendy, nawiązuje kontakty, obserwuje mijany krajobraz. To droga w głąb siebie, odnalezienie rzeczy, które nadają życiu autentyczny sens, sposób narodzenia się na nowo, odczuwania wewnętrznego pokoju wobec siebie, świata i Boga oraz obudzenia głębokiego pragnienia życia i radości.

Ożywcza lektura. bardzo polecam.

https://slowemmalowane.blogspot.com/2021/10/luis-ferreira-cisza-kamieni.html

Poznajcie trzydziestopięcioletniego Pedra, który żyje w zawieszeniu od ponad dwóch lat. Po utracie dwóch najbliższych jego sercu osób, ból w jego życiu jest wszechobecny. Mimo jego opryskliwego zachowania i zewnętrznego zaniedbania, nadal przy Pedrze czuwa jego przyjaciel Silvo de Pires, który namawia go do powrotu do pisania książek. Pedro nie potrafi jednak już pisać....

Życie pisze nam różne scenariusze. Nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli i czasami musimy przejść przez ciężkie doświadczenia, które nas załamują i na długi czas odbierają radość. Często nie potrafimy sami się podnieść gdy dochodzimy na skraj drogi. Losy głównego bohatera takie właśnie są, przepełnia je rozpacz i ból po utracie ukochanej żony i córki, które giną w wypadku samochodowym. Gdy cały świat wali mu się na głowę i nie widzi już nadziei na powrót do normalności to wówczas jego przyjaciel ofiarowuje mu książkę z przesłaniem. Na każdy dzień przypisana jest jakaś złota myśl, cytat. W ten oto sposób Pedro natrafia na pomysł, aby wyruszyć do Camino. Jego życie powoli zaczyna na nowo nabierać koloru. Bohater spotyka na swojej drodze pielgrzymowania ludzi, którzy pozwalają mu zrozumieć wiele rzeczy i docenić dany nam czas na ziemi. W podróż do Camino wyrusza również Sofia początkująca fotografka. Każdy z bohaterów boryka się z innymi problemami, jednak na jakimś etapie wędrówki ich drogi się krzyżują. O tym jak potoczą się dalsze losy Pedra i Sofi musicie się koniecznie przekonać sami. Książka jest przepiękną historią poszukiwania swojego miejsca na ziemi, zrozumienia,że czasami złe koleje losu są początkiem czegoś naprawdę dobrego. Czytając o Camino nasuwa się mnóstwo refleksji i osobistych przemyśleń . Każdy z nas ma jakiś osobisty krzyż doświadczeń i podąża z nim do swojego własnego Camino. Autor pięknie pisze o pielgrzymowaniu i poszukiwaniu siebie. Przytacza również historie oraz legendy związane z kultem świętego Jakuba. W książce znajdziemy także wzmianki na temat miejsc, które warto odwiedzić na szlaku do grobu Apostoła. My jesteśmy zachwycone książką i jej głębokim przesłaniem. Polecamy serdecznie!!!

Życie pisze nam różne scenariusze. Nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli i czasami musimy przejść przez ciężkie doświadczenia, które nas załamują i na długi czas odbierają radość. Często nie potrafimy sami się podnieść gdy dochodzimy na skraj drogi. Losy głównego bohatera takie właśnie są, przepełnia je rozpacz i ból po utracie ukochanej żony i córki, które giną w...

Największym sukcesem człowieka, największą pasją, pracą sprawiającą radość – według mnie mnie – jest połączenie pasji z pracą zarobkową. Połączenie pasji z zawodem. Robisz coś, co musisz, ale co daje ci frajdę i co cię nakręca do życia i działania. Robisz coś, co przenika do twojej codzienności i wkracza w życie prywatne, bo nie musisz tu oddzielać czasu od – do. To jest coś, co rzadko się zdarza, a co jest tak pożądane. Jesteś wtedy bardziej wydajny, mobilny i zawsze pozytywnie nastawiony. Tu swoje źródła mają niespodziewane, zaskakujące często pomysły, które się w nas rodzą pod wpływem impulsu. Tak zaczyna się pisanie bloga kulinarnego, fotografowanie świata, czy odwaga do podejmowania nowych wyzwań, zwalczanie swoich słabości. Jest start, który potem pociąga dalsze kroki. Nie inaczej było z powieścią Luisa Ferreiry i „Ciszą kamieni”.
Tej książki miało nie być.
Pedro Marques, bohater w tragicznym wypadku traci żonę i córeczkę, całą swoją rodzinę. Wpada w depresję i alkoholizm i ratunkiem staje się przypadkowa książka, dzięki której decyduje się na przejście Camino de Santiago. To taka nasza droga do Częstochowy, którą wędruje się od zarania dziejów. Stawianie kroków zaprasza własne myśli do wnętrza, do patrzenia w siebie i do kontemplacji życia, siebie i sensu tego wszystkiego. Ta droga w tej powieści staje się ratunkiem dla pielgrzyma. Luis Ferreira osobiście przebył Drogę św. Jakuba, a w powieści zawarł to, co przeżył, czego doświadczył i co go spotkało. Fabułę napisało życie.
Jednak owa fabuła była jakby pretekstem do pisania. Luis Ferreira nie skupiał się na człowieku i jego metamorfozie, nie brał na warsztat przemyśleń wewnętrznych, indywidualnych modlitw, czy skupienia bliskiego medytacji. To nie jest historia stricte osiadająca w jego sercu lecz promieniująca tym, co daje otoczenie. Autor kładzie akcent na miejsce przemierzania, na trasę i organizację całej wyprawy. Opisuje schroniska, kuchnię, potrzeby piechurów i dostępność podstawowych rzeczy. Na przesłaniem jest – według mnie – odnalezienie poniekąd sensu pielgrzymowania, sensu bycia tam i w tym miejscu z racji potrzeb. „Cisza kamieni” to zbiór wszystkiego – to kompendium wiedzy, przewodnik turystyczny i modlitewnik jednocześnie. To taka literacka hybryda. Czytać mogą ci, co już znają temat Portugalskiego Szlaku, jak i ci, którzy nie znają w ogóle tematu. Santiago zaprasza przez cały rok, podobnie ta książka. Jej lekka treść sprawi, że zanurzy się w niej każdy.
Nie jest pisana wyrafinowanym stylem. Nie będę ukrywać, że pisana jest wręcz słabym językiem i prostym słowotwórstwem. Jest też przesłodzona. Autor umieścił w niej dwoje bohaterów, on z traumą, ona szukająca celu spotykają się na ścieżce portugalskiej. Dwoje obcych sobie ludzi, którzy normalnie mieszkają blisko siebie. Przypadek? Zabieg literacki? Jakkolwiek szukałam wyjaśnienia, to według mnie jest tu zbyt dużo cukru w cukrze. On szuka dla siebie ratunku po stracie żony i nagle tu, pielgrzymując, zakochuje się. Ona robi zdjęcia na wystawę autorską i... zakochuje się w nim i jej modlitwy zostają wysłuchane. Piękne? Za piękne. Za romantyczne, za banalne – lecz to moje zdanie. Każdy bowiem treść tej powieści będzie odbierał pod siebie.
Ta powieść czytana ma też jedną znaczącą wadę, jest bardzo źle przetłumaczona. Fatalne słowotwórstwo, szyk układanych zdań i ich sensu. Czytanie „Ciszy kamieni” do szybkich nie należy, ale może o to chodziło w ogólnym zarysie? Żeby nie pędzić po tekście, nie przebiegać oczami po zadrukowanych stronach, a powoli kroczyć, kroczyć jak pielgrzym?
Każdy musi znaleźć swoje tempo i rytm czytania. Każdy musi osądzić wedle siebie, swoich preferencji i potrzeb. Ja do lektury „Ciszy kamieni” nie wrócę.

dziękuję sztukater

Największym sukcesem człowieka, największą pasją, pracą sprawiającą radość – według mnie mnie – jest połączenie pasji z pracą zarobkową. Połączenie pasji z zawodem. Robisz coś, co musisz, ale co daje ci frajdę i co cię nakręca do życia i działania. Robisz coś, co przenika do twojej codzienności i wkracza w życie prywatne, bo nie musisz tu oddzielać czasu od – do. To jest...