System diabła. Blog z piekła rodem.

Według mnie książka napisana lekko, dobrze się czyta, wizja świata przedstawiona jest realnie, nie jest to fantastyka z wizjami nadprzyrodzonymi, chciałoby się powiedzieć - tak może to wyglądać, przyjście antychrysta w naszym świecie. Dużo jest o Kościele katolickim, na nim opiera się ciężar walki z tym co nadchodzi. Świat totalitaryzmu i pomieszania wartości.

To moja pierwsza książka Witolda Gadowskiego, ale już wiem, że sięgnę po kolejne. Autor pisze o ważnych problemach, jak porachunki mafijne, uprowadzanie dzieci, pedofilia. Odkrywa przed nami brudne, a nawet wręcz ohydne tajemnice Watykanu, przytacza nazwiska znanych ludzi ze świata polityki i kleru. Wędrując ulicami Krakowa trafiamy do antykwariatu, w którym poznajemy jego właściciela Tomasza wraz z jego tajemniczymi powiązaniami ze światem przestępczym. W Kolegiacie Św. Anny spotykamy wikarego Roberta, który głosi kazania pełne mądrych i wartościowych przemyśleń. Doświadczenia młodego księdza z pobytu w Watykanie mają wpływ na jego kapłaństwo. Jeśli sięgniecie po książkę "Tajemnica spowiedzi" dowiecie się w jakich okolicznościach spotkają się antykwariusz i ksiądz? Wkraczamy też w piękny świat sztuki, słuchamy muzyki i jednocześnie obok miłości autor pokazuje nam brudne interesy i powiązania dziennikarzy, dawnych ubeków, i oszustwa policji... Podczas lektury autor skłania czytelnika do wielu refleksji i wręcz do zadawania pytań: Czy te niesamowite zdarzenia mają/miały odzwierciedlenie we współczesnym świecie? Czy wierzyć Witoldowi Gadowskiemu, że opisane przez niego zdarzenia (...)są wyłącznie tworem wyobraźni autora... ??? Polecam.

Bardzo ciekawie przedstawiona sytuacja w polskim Kościele, ale nie tylko - przedstawiony jest również problem nietolerancji, nawrócenia, poprawności politycznej. Podobały mi się również odniesienia biblijne oraz dobór nazwiska księdza Marcina Srebrnikowskiego :). Zgadzam się z autorem, który w jakimś wywiadzie powiedział, że jest to książka o pięknie Kościoła mimo upadku niektórych jego przedstawicieli. Polecam!

Tom pierwszy powala na kolana, mnogość wątków i wartość akcji na najwyższym poziomie, strony się “połyka”, mam to szczęście że jeszcze przede mną tom drugi, nie mogę się doczekać jak ta wielowątkowość się zakończy, wszystkim którzy jeszcze książki nie czytali - zazdroszczę !

Zbrodnia popełniona przez katolickiego księdza na ciężarnej kobiecie. Osądzony, potępiony i zapomniany winowajca trafia do więzienia. Choć o jego duszę modlą się liczni, to o nim jako o człowieku nikt nie chce pamiętać. Do czasu aż nie pojawi się nowy biskup. Autor zmusza czytelnika do refleksji nad zbrodnią człowieka i działaniem Boga. Czy zbrodniarz musi być ostatecznie odrzucony i potępiony? Czy w tak jednoznacznej, beznadziejnej sytuacji Bóg może okazać swoje miłosierdzie? To książka, która budzi wiele pytań i refleksji.

Znam historię Pawła Cwynara i mam dla niego ogromny szacunek. To człowiek, który wiele w życiu przeszedł, zna ciemne strony świata, ale potrafił zamienić swoje doświadczenie w coś dobrego. W książce „Krzycz do woli” pokazuje nie tylko brutalną rzeczywistość półświatka, więzień i przestępczego świata, ale przede wszystkim prawdę o ludzkim cierpieniu i nadziei. Historia zaginionej dziewczynki, rozbitej rodziny i śledztwa prowadzonego przez człowieka z przestępczymi kontaktami jest bardzo poruszająca. Widać, że autor pisze z autentyczną znajomością tego świata – niczego nie udaje, nie koloryzuje, a mimo to w jego opowieści zawsze tli się wiara w dobro i możliwość przemiany. Cwynar potrafi pisać prosto, ale mocno. Jego język jest szczery, surowy, a przez to prawdziwy. W książce czuć doświadczenie człowieka, który sam znał ból, grzech i samotność, ale dziś potrafi mówić o nich z dystansem i wiarą. Dzięki temu powieść nabiera głębi – nie jest tylko kryminałem, ale historią o ludzkich emocjach, sumieniu i nadziei, która potrafi przetrwać nawet w mroku. Dla mnie „Krzycz do woli” to dowód na to, że Paweł Cwynar nie tylko pisze dobre książki, ale też niesie sobą przesłanie o sile przemiany i o tym, że nigdy nie jest za późno, by wrócić do światła.

Ciekawa alternatywna historia z historyczną podbudową, niestety bardzo nierówna. Tytułowy bohater pojawia się sporadycznie, a wiele wątków opisanych jest w formie zwięzłego artykułu, a by się prosiło żeby je rozwinąć i pogłębić. Mimo wszystko czekam na kolejny tom, o ile będzie.

Gdy wzięłam do ręki to grube tomisko i przeczytałam kilka stron, pomyślałam- co szpiedzy rosyjscy, o nie, ja nie lubię. Z każdą kolejną stroną zmieniałam zdanie i zagłębiałam się w ten pogmatwany rosyjski świat, gdzie oczywiście głównymi bohaterami są Polacy i Rosjanie. Najbardziej zafascynował mnie wątek wykopalisk, i odkrycie tajemnicy KGB, walki między służbami specjalnymi już mniej. Polityka, interesy, pieniądze- tam zawsze jest brudno i za rogiem czai się śmierć. Jest to bardzo aktualna tematyka. Smutna i przerażająca. Główni bohaterzy, ci dobrzy są bardzo sympatyczni i da się ich lubić. Postacie drugoplanowe też są dobrze scharakteryzowane, trzyma się za każdą dobrą postać kciuki, żeby nie zginęła. A ta niesamowita ilość wątków mnie przytłoczyła. Kto rozróżni tych wszystkich rosyjskich generałów i majorów. Mnóstwo trupów i strzelanek, ale wszystko w dobrym tonie, bez przesady. Krwawy bursztyn to jest trzecia odsłona przygód polskiego dziennikarza Petera. Poprzednie to: Szpony diabła i Remedium 111. To moja pierwsza styczność z tym autorem i chętnie sięgnęłabym do poprzednich części, które są wspominane w książce. Książka napisana dobrze, bardzo mocno mnie wciągnęła, żałowałam, że to już koniec. Grubość nie powinna przerażać, bo czyta się ekspresowo. Polecam gorąco.

To już dwudziesty szósty tom cyklu z Reacherem, który przeczytałem, a ja jeszcze nie napisałem o nim ani słowa. Pewnie dlatego, że trudno napisać coś nowego o książkach, które są tylko (a może aż) świetną rozrywką. Gdzieś wyczytałem opinię, że Lee Child to grafoman. Może i tak, ale życzyłbym większości polskich autorów literatury popularnej osiągnięcia takiego poziomu grafomaństwa. Kiedy po tygodniu ciężkich, wyczerpujących zajęć, potrzebujesz czegoś na odprężenie i relaks, ten cykl sprawdza się znakomicie. Ostatnie dwa tomy (25 i 26) pisane w kooperacji z Andrew są nieco inne. Prostsze, krótsze, do przeczytania w jeden długi jesienny wieczór. Pojawia się też trochę nowych technologii, w których Reacher nie jest geniuszem, chociaż i tak sobie radzi ;) Wolałem wcześniejsze wcielenia Reachera, ale i przy tych ostatnich dobrze się bawiłem.

FENOMENALNE!!! Dawno nie czytałem książki od której po prostu nie mogłem się oderwać. Historia wciągająca, tajemnicza, enigmatyczna. Postaci stworzone wyraziście, czytelnik bardzo silnie wiąże się z nimi emocjonalnie. Książka z pomysłem, oryginalna. Sprytnie wykorzystane tajemnice z czasów II wojny światowej. Dla mnie ideał, polecam wszystkim przeczytać.

Powieść o charakterze marynistycznym z morskim klimatem i licznymi krajobrazami. Piękno urokliwych i dzikich widoków przedstawione z detalami, skłania bohatera do wyrażenia opinii, że: - " Człowiek jest niewolnikiem pejzażu". Narrator książki, jako podróżnik i dojrzały pisarz jest tożsamy z samym Autorem. Na delikatne zaproszenie przyjaciela z dawnych lat wyrusza z Prowansji do wybrzeży Bretanii. Z młodą przyjaciółką. Pisarzowi zarzucano, że w jego książkach nie ma kobiet. W tej są, nie tylko jedna. Z jedną z nich protagonista przeżywa romantyczną miłość. Obok piękna miejsc z geografii Francji czytelnik natrafia na obrazki turpistyczne, które budzą odrazę. Natłok opisów z historii morskich przodków powiązanych z niewolnictwem, monotonia akcji sprawiła, że trzykrotnie odkładałam powieść, aby po przerwie znowu do niej powrócić i wreszcie zakończyć lekturę. Publikacja zawiera refleksje nad różnymi aspektami z życia Francuzów, ich zwyczajów i tzw. bon moty. Tajemniczość, uduchowienie, zachwyt liturgią Mszy benedyktyńskiej, a jednak język w niektórych akapitach bywa cyniczny, sarkastyczny, co mnie raziło. Reasumując, powieść jest niezbyt udana, ale ma swoją wartość poznawczą, urok piękna i dlatego nie można obok niej przejść obojętnie.

Jestem zachwycona tą książką. Po pierwsze dlatego, że nigdy wcześniej nie słyszałam o Karolu Jaroszewiczu, niezwykłej postaci, wizjonerze. Po drugie, ta książka miło mnie zaskoczyła formą a mianowicie to nie jest zwykla powieść o życiu a kadry z życia bohatera. Pomimo tego, czytało mi się doskonale. Bardzo szybko podczas czytania zaczęłam odczuwać wzruszenie, które towarzyszyło mi do ostatniego zdania w tej powieści. Wzruszająca tak mogę określić ją jednym słowem. Karol Jaroszyński wielki patriota, wizjoner, człowiek czynu a w tle historia Polski która nie pozostawia złudzeń z kim graniczymy i jakie są ich cele od wieków.. Polecam, książka na faktach.

Dziś przyszła pora napisać kilka słów o kolejnej świetnej historii, która towarzyszyła mi w ostatnim czasie, a jeśli zaglądacie na mój blog regularnie, wiecie, że ten autorski duet jest jednym z moich ulubionych i każde kolejne czytelnicze spotkanie skutkuje niekontrolowanym zachwytem. Nie inaczej jest i teraz, bo w tej książce jest wszystko to, co lubię w dobrym sensacyjnym kryminale: wielowątkowość, porządnie zbudowana intryga, zawrotna akcja, międzynarodowe zatargi i brutalna polityka w tle, szantaże i groźby, oczywiście nie brakuje także tych "dobrych" i "złych", którzy pokazują na każdym kroku, że dla dobra sprawy (i swojego) z łatwością można stanąć "po drugiej stronie". Uwielbiam głównego bohatera, jest to postać o wielu twarzach, trudno jest go zamknąć w sztywne ramy i prowadzić po sznurku do samego zakończenia. Jest to mężczyzna autokratywny, niezwykle inteligentny, mający swoje zdanie i potrafiący tego zdania bronić, niedający sobie w kasze dmuchać. Jest to postać silna, choć po brutalnych wydarzeniach z przeszłości mocno pogubiona i momentami przesadzająca w pogoni za zemstą. Teraz Piotr martwi się o swą wnuczkę, która choruje na serce i wymaga natychmiastowej operacji, na szczęście są w jego otoczeniu ludzie, których wiara może zdziałać wiele i do wielu ważnych person dotrzeć... Niestety ta pomoc ma swoją cenę, a jest nim tajne archiwum, którym interesuje się nie tylko CIA. Zaczyna się walka nie tylko o zdrowie i życie dziecka, ale i całej ludzkości... Oczywiście nie zdradzę, co takiego stało się w życiu Piotra, że poszukuje zemsty przez wiele, ale gwarantuję, że poznając jego historię, zrozumiecie jego postępowanie i jestem przekonana, że zaczniecie mu nie tylko współczuć, ale i zaczniecie kibicować. Wątków w tej historii jest mnóstwo, postaci jeszcze więcej, dlatego też tak trudno jest je opisać, więc tego nie będę robić, ale gwarantuję, że biorąc do ręki tę książkę, nie oderwiecie się od niej do samego końca, a wszystkie początkowo wydające się zbędnymi, części układanki stworzą wielowymiarowy obraz, który zachwyci, da wyobraźni pole do popisu i na długo zostanie w głowie. Pewne jest, że nie ma tu mowy o przypadku i nadinterpretacji, każde opisywane wydarzenie ma swoją przyczynę i ciągnie za sobą skutek. Autorzy stworzyli fascynującą fabułę z mocno zarysowanymi wątkami polityczno- moralno- społecznymi, które wciągają czytelnika już od pierwszych stron. Książkę czyta się doskonale, akcja zapewnia adrenalinę utrzymującą się na stale wysokim poziomie. Akcja nie zwalnia nawet na moment. Dokładnie opisane działania służb wywiadowczych, dyplomacji różnych krajów pozwalają sobie wyobrazić, jak bardzo są one ze sobą powiązane i zależne od siebie oraz to jak prężnie działają na całym świecie, zbierając informacje na temat "wroga". Wraz z bohaterami "wędrujemy" po niemal całym świecie, od Warszawy aż po Rzym i Watykan. Wszyscy bohaterowie są dopracowani w każdym szczególe, autorzy bardzo się postarali, byśmy poznali ich z każdej strony i zrozumieli motywy ich postępowania. Rysując ich charaktery, pokazują, do jakiego stopnia jesteśmy gotowi na poświęcenie w imię ważnej dla nas sprawy. Wywołują oni całą gamę różnorakich emocji i odczuć. Niejednokrotnie tutaj wspominałam, że duet Kawka i Wysocka to jeden z moich ulubionych duetów. "Nawrócony" to tylko potwierdza. W moim odczuciu trafiłam na kolejną świetną książkę, która zagości w mojej biblioteczce na stałe. Pomysł na fabułę genialny a wykonanie mistrzowskie. Czy polecam? Zdecydowanie tak. "Nawrócony" to kawał dobrej "rasowej" sensacyjnej historii, która wciąga od pierwszej strony i w której każdy znajdzie coś dla siebie. To prawdziwy rollercoaster zdarzeń i emocji, niezwalniający nawet na najostrzejszych zakrętach.

06/52/2023 ig:@liber.tinea “Receptura wszechmocy” to bardzo poprawna książka na jeden, bądź dwa wieczory, która potrafi zaciekawić Czytelnika i porwać w wir wartkiej akcji, niczym dobry film sensacyjny. Dzięki szybkiemu rozwojowi wydarzeń i bez zbędnych zastojów, czas spędzony z tą historią minął mi w okamgnieniu. Słownictwo użyte do przedstawienia intrygi jest bardzo dobrze dobrane, zwięzłe, a fabuła spójna o dosyć ciekawym pomyśle. Po zakończeniu lektury przyznaję, że to była dla mnie ciekawa, jednorazowa przygoda, ale nie jest to ten rodzaj powieści, do której wracam co jakiś czas, aby ją sobie przypomnieć, rozsmakować się w pisarskim kunszcie Twórcy i kolejny raz towarzyszyć bohaterom w ich perypetiach. Łukasz Lijewski, główny bohater książki, jest psychoterapeutą z około dziesięcioletnim stażem, który całe swoje życie poświęcił karierze. Ten mężczyzna po trzydziestce sam cierpi na zaburzenia lękowe i od wielu lat nie potrafi zbudować żadnej trwalszej relacji z kobietą. Do stanu, w którym co i rusz Łukasz wpada w ataki paniki i miewa koszmarne sny, doprowadziły go głównie oczekiwania jego rodziny i nacisk otoczenia, którym zawsze próbował pokazywać tylko to swoje silne i najlepsze oblicze. Nie pozwalał sobie na słabsze momenty. Ale, czy oby na pewno jedynie przez te okoliczności tak się dzieje w jego życiu? Mimo świadomości stanu w jakim się znajduje i tego, że coraz częściej choroba wyciąga po niego swoje macki, kolejny raz pod naciskiem matki bierze pod opiekę swoją siostrę narkomankę. Rodzice nie chcą aby ktoś z ich znajomych dowiedział się o uzależnieniu dziewczyny i wywierając presję na syna terapeutę, oczekuję, że sprawi on, że stanie się cud i młoda kobieta zacznie prowadzić życie wolne od nałogu. Dziwnym zbiegiem okoliczności w tym samym czasie co siostra, w życiu Łukasza pojawia się dawna znajoma, która szantażem wymusza na nim pewną współpracę przywracając do istnienia demony przeszłości i budząc nowe. Czego będzie od niego oczekiwała tajemnicza Sara? Co wspólnego ma z jego siostrą? Czy mężczyźnie uda się uniknąć załamania nerwowego i wyjść cało z tej opresji? Po odpowiedzi zapraszam do "Receptury wszechmocy". Książka tak naprawdę nie przyciągnęła mnie swoją, utrzymaną w ciemnej tonacji okładką, opis również niewiele powiedział mi o czym będzie ona traktować. Mogłam jedynie obstawiać jak w ruletce, czy będzie to kryminał, czy fantastyka, a może i beletrystyka lub też coś związanego z filozofią życia. A może to wszystko po trosze? Mimo tego, że nie przepadam za takimi niespodziankami czytelniczymi, sięgnęłam po tę pozycję. Oczywiście nie bez obaw… Będąc dopiero gdzieś w połowie egzemplarza tak naprawdę udało mi się ją zakwalifikować sobie gatunkowo. Dopiero kiedy książka znalazła się w odpowiedniej przegródce moich segregacji, a ja wiedząc czego mogę się po niej spodziewać, poczułam komfort czytania. Abyś Ty, Drogi Czytelniku, nie podchodził do “Receptury wszechmocy” podobnie jak ja, czyli niczym pies do jeża, w dalszej części recenzji wchodzę trochę głębiej w rozważania nad istotą powieści. Jeśli nie chcesz wcześniej tego wiedzieć, wolisz sam zabawić się z nią w kalambury i uważasz, że mogłabym Ci popsuć frajdę, to dalszą część mojego tekstu potraktuj niczym spojler i na tym etapie możesz już zakończyć czytanie, wiele nie umknie Twojej uwadze. Dzieje się w tej powieści… dziwnie. Irracjonalne zachowania, reakcje spotykanych ludzi, wydarzenia, które na każdym zwykłym człowieku wywarłyby przynajmniej jakieś zdziwienie, jeśli nie całkowite osłupienie i zapytanie jakże skrótowym “ocb?”, dla głównego bohatera są obojętnie zwyczajne. Gnając przez fabułę ciągle zastanawiałam się, czy czytam fantastykę, czy też facet naprawdę ma tę schizofrenię. Ciekawy zabieg i muszę przyznać, że dzięki niemu Autor złapał moją uwagę, choć początkowe, chaotyczne strony nie obiecywały tak naprawdę zbyt wiele. Zakładam, że gdybym wiedziała od samego początku, że będę mieć do czynienia z jakimiś pierwiastkami zaczerpniętymi z książek Kinga, czy filmów Marvela, to z pewnością miałbym odrobinę inne podejście do lektury. Może wystarczyłaby krótka wzmianka o tym w opisie? Teraz już nie wiem, bo jak to się mówi: “pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz”. Więc powtórzę słowa z początku swojej recenzji, że jest to bardzo poprawna książka, jednak nie dodam do tego nic więcej.

Byliście kiedyś w Toruniu? Mieliście okazję zwiedzić to piękne miasto? ,,W cieniu twierdzy" to pierwszy tom trylogii toruńskiej, której akcja dzieje się w roku 1904, a Polski nie ma na mapie. Pruski oficer, Walter Offenberg w wyniku skandalu wokół śmierci żony zostaje przeniesiony z Berlina do Twierdzy Toruń. Tutaj kupuje majątek po człowieku, który zbankrutował i nie jest już w stanie go utrzymać. Córka tego ziemianina, Luiza, ucząca się w Paryżu śpiewu musi wrócić, bo nie ma środków na dalsze kształcenie za granicą. Wkrótce poznaje człowieka, który przejął jej rodzinny majątek. Rozpoczyna się skomplikowana relacja, w której kobieta jest rozdarta między tym, co czuje, a miłością do utraconej ojczyzny. Te spokojne, zdawać by się mogło losy, przerywa noc świętojańska, podczas której dochodzi do brutalnego morders🔪wa młodej kobiety. Śledztwo doprowadza do ujawnienia tajemnic i intryg, przez które nie wiadomo komu ufać. Przyznam szczerze, że początek był dla mnie nieco toporny. Jakoś nie mogłam wczuć się w tę historię, ale później było już coraz lepiej. Mroczny, nieco duszny klimat Torunia, w tle zbrodnie i polityczne zagrywki - to mnie pochłonęło, choć nie od razu. Na uwagę zasługuje fakt, że postać Woltera, choć przedstawionego jako wroga w pruskim mundurze - budzi moją sympatię. Z jednej strony solidarność wobec rodaków, z drugiej to coś, co nie pozwala go ,,znielubić". Rozumiecie o co chodzi? Taki niby wróg, a jednak sympatyczny. Sięgając po książkę nastawiałam się na kryminał, może nawet thriller, a dostałam powieść historyczno-obyczajową. Same zbrodnie są tu jedynie tłem, podobnie jak twierdza, w której polski naród zdaje się być zamknięty niczym w celi. To historia o trudnych wyborach, które stawia przed nami historia. Bohaterowie rozdarci między namiętnością, a zgodą z własnym sumieniem, bo jak to tak? Z wrogiem? Historia snuta pięknym językiem, który dodatkowo podkreśla czasy, o których mowa. W tle Toruń, czyli mój sąsiad zza miedzy, a właściwie zza mostu :) Zakończenie tak poprowadzone, że od razu trzeba sięgnąć po kolejną część. Was zachęcam, a sama sięgam po dalsze losy...

Kasjusz Longinus, gdy dowiaduje się o dramatycznej sytuacji, w której znalazł się jego ojciec, postanawia za wszelką cenę nie dopuścić do najgorszego. Młody żołnierz oddaje się w niewolę człowiekowi, którym pogardza, wierząc, że to pomoże w spłacie długu. Trafia na arenę gladiatorów i po wyzwoleniu zaprzysięga zemstę tym, którzy zabili mu ojca. Ale zanim to nastąpi, jako członek osobistej eskorty nowego prokuratora Poncjusza Piłata, zostaje skierowany na służbę do Jerozolimy... Tam stanie się świadkiem wydarzeń, które zmienią nie tylko jego świat.. "Włócznia" to moje kolejne spotkanie z twórczością Louisa De Wohla. Nie wiem jak autor to robił, ale każda historia, którą przelał na papier, sprawia, że żyje w czytelniku. Mistrz słowa, który wiedział jak zafascynować, poruszyć do głębi, uczynić rzeczywistością to, o czym czytamy, jakby działo się tu i teraz. I tak też jest w przypadku tej powieści. Pomimo tego, że książka jest dość gruba, bo liczy ponad 600 stron, to od pierwszej do ostatniej strony czytałam z takim samym zainteresowaniem. Tutaj nie ma nudy, a napięcie, które trzyma w jakiejś nienazwanej ekscytacji, co będzie dalej, sprawia, że nie chce się jej odkładać na później. Jednak za każdym razem, gdy musiałam to zrobić, tęskniłam. Tęskniłam za bohaterami tej historii, myślami byłam przy nich, czułam sie tak jakbym dzieliła z nimi los. Nawet teraz pisząc o tej książce, mając to wszystko w pamięci, jakbym sama to przeżyła, chciałabym każdego przekonać do jej przeczytania, ale brakuje słów.. Fabuła stworzona na kanwie tej jednej chwili, gdy Longinus przebija włócznią Serce Boga.. Ale zanim dojdzie do tego momentu, obserwujemy jego zmagania najpierw z młodzieńczym uczuciem, ze stratą ojca, niewolą. Droga, którą przeszedł wiedzie od poczucia bezsensu, wobec jawnej niesprawiedliwości, żądzy władzy i pieniądza, do spotkania ze szczerą miłością i wyzwalającą mocą prawdy, która zawsze daje nowe życie.. Wiem, że tego lata już nic piękniejszego nie przeczytam..

Czytałem wydanie drugie z 2020 roku. Zachwyciłem się książką. Autor solidnie zabrał się do opracowania tytułowego tematu. Dodał dużo obszernych przypisów. "Żydowskie lobby polityczne w Polsce" wygląda jak świetna praca naukowa. Marian Miszalski sięgnął do początku żydowskiego śladu historycznego – przybycia na polskie ziemie finansistów za panowania Piastów. Ci przybysze trzymali się oddzielnie, nie asymilowali się. Ich celem było pomnażanie swoich majątków i to im się bardzo dobrze udawało w tamtych okolicznościach, bo wyegzekwowali niezwykle korzystne warunki od polskich królów i książąt. Przez setki lat powodziło się im. Niestety, później Żydzi stawali po stronie zaborców (w stuleciach od osiemnastego do dwudziestego) – zdradziecko odwdzięczali się za uzyskane od Polaków przywileje. Tak było również podczas drugiej wojny światowej i w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Stąd nie dziwiła reakcja polskich patriotów, również należących do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Marian Miszalski podał wiele przykładów. Po przemianach transformacji ustrojowej (umowna data – 1989 rok) Żydzi ciągle oddziaływali na polskie władze (naciski "poprawności politycznej") i poprzez media na społeczeństwo (najlepszym przykładem stała się "Gazeta Wyborcza"). Książka zakończyła się ciekawym akapitem: "Często siła obcych bierze się z własnych słabości. I często fałszywe mniemanie o cudzej potędze wynika z fałszywego mniemania o własnej bezsilności".

Niewiele sytuacji odkrywa naszą prawdziwą naturę niż konfrontacje z różnymi ludźmi. Czasami ich wpływ wydobywa nasze skrywane cechy, innym razem przeglądamy się w nich jak w zwierciadle. Dodajmy do tego kryzysową sytuację zdrowotną i mamy punkt wyjścia powieści. Głównym bohaterem jest nauczyciel, którego nie posądzilibyśmy o nierozsądne podejście do życia. Jednak za sprawą diagnozy traci grunt pod nogami i zaczyna zachowywać się dziwnie i odważnie. Narrator cały czas podąża za nim i nie pokazuje wydarzeń z perspektywi innych osób. Konfrontuje się z osobami spotykanym codziennie jak członkowie rodziny, ludźmi z dalszego kręgu jak znajomi z pracy czy kolega ze szkoły oraz zawiera nowe znajomości jak tajemnicza artystka. Mam spory problem z wiarygodnością, bo bohater zachowuje się często zupełnie nielogicznie i desperacko. Najbardziej podoba mi się wątek małżeński który jest najbardziej zwyczajny a jednocześnie pokazuje, jak można zerwać więź nawet z najbliższą osobą. Zwykłe spory małżeńskie są w książce najmniej efektowne, ale najbardziej wiarygodne. Pozostałe bardziej dramatyczne i drastyczne zdarzenia są przesadzone, trudno uwierzyć, że skumulowały się w jednym czasie. Muszę jeszcze dodoać, że lektura była dla mnie przygnębiająca i nieprzyjemna za sprawą pokazania najbrzydszej natury ludzkiej. Opisywane bezsensowne akty przemocy i nienawiści świadczą chyba o niezbyt przychylnym spojrzeniu autora na naturę ludzką.

Ta powieść jest inna niż kryminały, do których przyzwyczaił mnie Bussi, i mam w związku z tym pewien problem. Z jednej strony, uwielbiam ten klimat wzięty z cyklu "Sigma Force" Rollinsa. Połączenie Wielkiego Potopu z odwiedzinami obcej cywilizacji jest hipotezą mi znaną i chociaż totalnie w nią nie wierzę, to podoba mi się sposób, w jaki została ona przedstawiona. Tym bardziej, że ciężko było się od lektury oderwać - co chwila jakaś tajemnica, strzelanina, albo bohaterowie ratują życie dosłownie w ostatnim momencie. Naciągane? Może. Ale jedną z moich ulubionych scen kinowych jest ta, jak Indiana Jones ratuje życie w wybuchu atomowym, chowając się do lodówki, więc to idealnie trafia w moje gusta. Problem mam z głównymi antagonistami. Niech będzie, że to jednowymiarowe opryszki napędzane wyłącznie żądzą zysku i mordu. Ale z tym ostatnim kompletnie przesadzają, zostawiając za sobą stos zupełnie niepotrzebnych trupów, którymi policja kolejnych krajów (Francji, Włoch, Rosji, Turcji) zupełnie zdaje się nie przejmować. Motyw swoistego zabójczego "castingu" na kochankę dla szefa bandy w moim odczuciu niepotrzebny i ciężko mi znaleźć dla niego uzasadnienie w fabule. W przedmowie Bussi napisał, że to najokrutniejsza z jego powieści. Też mam takie wrażenie i choć nie przeszkadza mi, gdy w książce trup ściele się gęsto, to bardziej jednak podoba mi się budowanie napięcia duszną, klaustrofobiczną, pełną podejrzeń atmosferą. To Bussiemu bardzo dobrze wychodzi, a w tej powieści nie było dla tego miejsca.

Czytałam z dystansem, ponieważ ten kawałek naszej historii mnie przypomina pole minowe. Z jednej strony trzeba umieć oddać każdemu sprawiedliwość i docenić za zasługi, a z drugiej nie być ślepym na błędy oraz nie lukrować ani postaci, ani historii. Póki co czuję, że się udało. Zamierzam czytać dalej...