Elfie, gdzie jesteś?!

Bardzo sympatyczna opowieść o różnych wakacyjnych przygodach naszego oczywiście że grzecznego psa i jego rodzinki. Świetnie uchwycone wakacyjne problemy z niecodziennej perspektywy malamuta. Bawiłam się dobrze. Polecam na trudniejszy czas dla dorosłych by się zrelaksować i złapać wakacyjny vibe.

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Sympatyczna opowieść o nader nieodpowiedzialnej rodzinie, która wpadła na pomysł, by wziąć psa typu alaskan malamut do mieszkania w bloku. Nic dziwnego, że nie wytrzymywał i wszystko demolował. Jakkolwiek czytało się miło, nie widzę tu potencjału do utrzymania kolejnych opowieści na poziomie, zatrzymamy się więc na części pierwszej.

Duży i Młody wraz z Elfem wybierają się na zasłużony urlop. Chcą wypocząć nad morzem, ale tuż po przyjeździe okazuje się, że miejsce które wybrali na wypoczynek zostało skradzione. Tak po prostu cały dom - pensjonat ktoś ukradł. Policja dziwnym okiem patrzy na przybyszy, którzy pojawili się w tym samym czasie co rabunek. Kilka chwil wyjaśnień i chłopacy decydują się wynająć pokój niedaleko w innym miejscu. Dużo droższym, ale jak się potem okazuje pokoje są w tej chwili w promocji. Tam też nie zaznają spokoju, bo już wkrótce ma się okazać, że w pensjonacie grasuje złodziej. Lektura okazała się być naprawdę zaskakująca. Pełna przygód, niekiedy śmiechu, ale i ciekawych zagadek. Mamy tutaj rozdziały pisane z perspektywy Dużego, Młodego oraz samego Elfa, który postrzega świat zupełnie inaczej niż ludzie. Kocha swoich właścicieli i oddałby za nich życie, dosłownie. Świetna książka, razem z synem bawiliśmy się przy niej wyśmienicie. Polecamy

Elf i dom strachów to czwarty tom z serii o przygodach psa Elfa i jego właścicieli. Tym razem wybierają się do Jasiennika - z powodu spotkania pisarskiego w Tamtejszej bibliotece - i zatrzymują się w pensjonacie Pod Wzgórzem, gdzie podobno straszy. Nie ma co mówić, na poszukiwanie duchów przygotowali się świetnie, zebrali dosłownie cały sprzęt. Teraz już nie ma odwrotu. Czas żebyście i wy poznali co straszy tam po nocach i jaka jest historia dworka. Marcin Pałasz poraz kolejny proponuje nam książkę pełną humoru i nie zapomnianych wrażeń, a na deser daje nam jeszcze trochę strachu. Polecam.

Polska Rzeczpospolita Ludowa dla sporej grupy ludzi to czasy, które pamiętają i chcą się tą pamięcią podzielić z dziećmi oraz wnukami, aby przestrzec przed totalitaryzmem, pokazać czym kończy się fundamentalizm różnorodnych ideologii, uświadomić, że nawet piękne idee wtłoczone w życie mogą skończyć się fatalnie. Zwłaszcza, kiedy większość osób została wychowana na podziałach i funkcjonowaniu społeczeństwa na zasadzie różnego poziomu uprzywilejowania lub odcięcia od możliwości. Opowieści o przeszłości to cenna lekcja historii. Po takie narzędzie sięga Magdalena Zarębska w książce „Kaktus na parapecie, czyli podróż w przeszłość”. Mikołaj jest przeciętnym nastolatkiem mającym całe mnóstwo zajęć pozaszkolnych. Do tego czas umila mu korzystanie z technologii. Dzięki rodzicom ma dostęp do wielu ciekawych narzędzi, może szlifować języki obce, rozwijać pasje. Jego codzienność toczy się między szkołą i pasjami. Rodzice wspierają go, otaczają opieką, dbają o bezpieczeństwo, co nie zawsze jest przez chłopaka doceniane. Rozpieszczony 4-klasista z powodu fatalnej pogody rozchorowuje się. W tym czasie tata testuje kolejną stworzoną przez siebie grę. Z powodu błędu oprogramowania zostaje przeniesiony do 1979 r., czyli 30 lat wstecz. W tym czasie do przyszłości trafia bardzo podobny do niego Mikołaj z przeszłości. Zamiana miejsc sprawia, że chłopak na własnej skórze doświadcza tego jak dawniej wyglądało życie nastolatków. Bardzo szybko odkryje, że mierzenie się z PRL-owską rzeczywistością nie jest łatwe. Magdalena Zarębska fantastycznie oddała realia Wrocławia z końca lat 70. Widzimy tu niemal puste ulice wielkiego miasta ponieważ niewiele osób miało wówczas samochód. Podróże komunikacją miejską są jedynym sposobem przemieszczania się. Jedyny pojazd w rodzinie traktowany jest z namaszczeniem i używany tylko w wyjątkowych sytuacjach. Szybko okaże się, że jest bardziej rodzinną ozdobą niż samochodem, którym można podróżować poza miasto. Pod pretekstem snucia opowieści o Mikołaju pisarka uświadamia młodym czytelnikom jak dawniej wyglądała samodzielność dzieci, w jaki sposób spędzały czas, jak wielkim wyzwaniem były zakupy. Każdy element rzeczywistości, której musi stawić czoła bohater wprawia go w zdziwienie i przerażenie. Ilość czasu wolnego po lekcjach, możliwość zabaw i samodzielnych wyjść z kolegą, konieczność picia wody ze szklanki, z której piło kilkanaście osób. Szybko zauważa jak bardzo inaczej wygląda miasto niż to z przyszłości. Wrocław bez billboardów, barów z fast foodami jest miejscem całkowicie innym niż to, które zna. Długaśne kolejki, czarno-białe telewizory, ekscytacja każdą nowinką, bardziej społeczne życie, brak telefonów komórkowych i mleko przynoszone przez mleczarza – to tylko niektóre elementy, które podsuwa czytelnikom Magdalena Zarębska, uświadamiająca czytelników jak bardzo żyjemy w pędzie, a czas przelatuje nam przez palce. Nie mogło też zabraknąć takich problemów jak deficyt towarów. Pokazuje młodym czytelnikom, w jaki sposób młodzież urozmaicała sobie czas wolny. Mamy tu popularne gry oraz uświadamianie jak cenną zdobyczą były kapsle. Razem z Mikołajem krok po kroku zdobywamy kolejne wtajemniczenia w grze „życie w PRL-u”. I wszystko byłoby łatwe, gdyby nie to, że uczestniczy on w prawdziwych wydarzeniach, doświadcza na własnej skórze różne ograniczenia. Z każdym dniem pobytu w przeszłości coraz bardziej docenia czasy, w których żył. Marzy o powrocie do dobrze znanego 2009 roku. Czy będzie to możliwe? "Kaktus na parapecie" to ciekawa i zabawna lektura dla młodych czytelników. Dla dorosłych pamiętających tamte czasy będzie to sentymentalna podróż w czasie. Dla mnie dwie rzeczy pokazane w książce są bliskie: miasto, w którym dzieje się akcja, czyli Wrocław oraz końcówka PRL-u z całym mnóstwem uroków z nim związanych. Pokazanie kontrastu między teraźniejszością i przeszłością pozwala na uzmysłowienie sobie jak wiele zmian zaszło w naszym kraju.

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

Z przyjemnością przeczytałam. Tematyka przyjaźni i zmian w życiu dziecka jest przedstawiona w bardzo przystępny sposób. Bardzo dobra książka dla dzieci 6-9 lat, które szlifują umiejętność czytania - duża czcionka, sporo obrazków. Dziecko nie zmęczy się podczas czytania. Obu moim synom (8 i 6 lat) bardzo się podobała.

Rewelacyjna i w formie książki (duże poczucie humoru autora, bardzo różnorodne kreacje bohaterów, zaskakujące zwroty akcji ),i w formie audiobooka (niezwykły głos Jarosława Boberka, a kreacja Raja to wprost mistrzostwo!) Oto pozornie niepozorna pachnąca kapustą, przygotowująca dania z kapusty i goszcząca wnuka deserami z ... kapusty babcia okazuje się ... zgodnie zresztą z sugestią tytułu ... rabusiem. W jaki sposób działa ta niepozorna kobieta? Jaka rolę odegra w całej przygodzie jej wnuk? Co ostatecznie stanie się z bezcennymi brytyjskimi kosztownościami? Jaka będzie reakcja Królowej Angielskiej na zaistniałe wydarzenia? Książka niezwykle lekka w lekturze, napisana z ogromnym poczuciem humoru, wspaniale zilustrowana przez Tony'ego Rossa, gorąco polecam!

Lektura w pierwszej klasie mojej córki, na szczęście nie żadna "Czarna owieczka" itp. Bardzo przyjemne historyjki o dzieciach w pierwszej klasie, które w swoim gronie mają dwa urocze ufoludki. Codzienne i odświętne sytuacje opisane w miły dla ucha sposób. Połknęłyśmy w trzy wieczory.

„Zezia zaczęła wspominać wspólne chwile z Julką. Było tego naprawdę mnóstwo. Pierwsze spotkanie na placu zabaw, gdy Zezia nie chodziła jeszcze do szkoły. Dzięki znajomości dziewczynek poznały się przecież Mama Zezi z Mamą Julki i zostały wielkimi przyjaciółkami. To Mama Julki pomogła Mamie Zezi znaleźć pracę w banku. Zezia zaczęła wyliczać wspólne chwile w szkole, w czasie wakacji, w każdy łikend. W końcu Zezia gorzko zapłakała. Agata przytuliła młodszą przyjaciółkę. „Trzeba to wypłakać, pożegnać i cieszyć się tym, co jest teraz” – powiedziała Agata po chwili. I to była prawda”. Dlaczego mając ponad 42 lata sięgnęłam po książkę Agnieszki Chylińskiej „Zezia, Giler i Oczak”? Bo czytałam wiele pozytywnych opinii na temat przygód Zezi i skusiło mnie nazwisko autorki, którą pamiętam z moich młodych lat (tych naprawdę młodych, nie obecnych),jako zbuntowaną nastolatkę śpiewającą rockowe piosenki. Byłam ciekawa, jak była wokalistka zespołu O.N.A. i autorka tekstów sprawdzi się jako autorka książek dla dzieci. „Zezia, Giler i Oczak” to bardzo ciepła, zabawna i mądra opowieść o Zezi i jej rodzinie. Jest cała seria o tej rezolutnej bohaterce, mi akurat wpadła w ręce druga część, w której rodzina Zezików przeprowadza się daleko od Warszawy, a na świat przychodzi drugi brat Zezi. To piękna i wzruszająca książka dla małych, ciut większych i wszystkich tych, którzy chcą przypomnieć sobie, jak wygląda świat widziany oczami dziecka. Miła i wrażliwa Zezia, wyjątkowy, niezwykły i szczególny Giler, uśmiechnięty Oczak oraz kotka Idźstąd to towarzystwo, którego nie da się nie lubić! P.S. Idźstąd jako imię dla kotki ubawiło mnie do łez!

Co prawda kupiłam książkę na prezent Córce, ale przecież trzeba przetestować 🎁 pod 🎄. Sprawdzić, czy udany 😉 Bardzo! Rewelacyjnie czyta się ta krótką książeczkę. Jest zabawna, pouczająca, i co najważniejsze - pełna koni, a nawet jednorożców! "Koń na receptę" to poruszająca historia o przyjaźni, obowiązkach, uczuciach do zwierząt, kreatywności i satysfakcji ze wspólnej misji. O uzdrowiającej sile Miłości do zwierząt oraz Miłości zwierząt do ludzi. 💜❤💚💙🧡💛🖤 Po prostu piękna historia, balsam dla duszy. Fajne przygody, dobre zakończenie, więc zabieram się za 2 część. Zachwycające są też przepiękne rysunki Piotra Pardy. Na końcu książki przemiła niespodzianka - mały tomik poezji, czyli 'Wiersze na jedno kopyto' - 16 utworów. 😊😍❤🧡💛💚💙💗💜

I tak oto chyba właśnie przeczytałem ostatnią książkę z serii o grzecznym psie Winterze i wrednym kocie Marianie. Bardzo polubiłem tych dwóch osobników. Henryka zresztą też. Za to ostatnio trochę zaczeła mi przeszkadzać Hanka. No chociaż raz żona mogłaby stanąć po stronie swojego męża?! Nindża też mnie drażniła. Nie żebym się czepiał kobiet, ale trochę za nadto ,,pokazywały pazurki" ;-) Jak zawsze wesoło, jak zawsze nerwy Henryka wystawione na dużą próbę. Jak zawsze Winter jest mega grzecznym psem a Marian (choć trochę go tu było za mało) jest troszkę wredny. Polecam całą serię. Dużym i małym. :-)

Audiobook czyta Agnieszka Chylińska dla tego doświadczenia warto ją odpalić. Książka jest ślicznie i porządnie wydana. Ciepła, rodzinna, zabawna. Dla wczesnych nastolatków. Choć śmierć dziadka początkowo mnie zaniepokoiła. Nie jest to pozycja, która szczególnie przyciąga 9 letniego chłopca. Ale jak już przeczytał ją 2 razy, to przyjemnością słuchał audiobooka w samochodzie.

Zwariowana fabuła, ale czego innego można się spodziewać po tak nietuzinkowych bohaterach! Czyta się bardzo szybko, ale zawiera dużo odwołań do innych książek. Intertekstualiści na pewno je odnajdą. Dzieci nie, ale i tak nie pozbawi ich to rozrywki, jaką ta książka daje. Jest jednak warunek - trzeba nadążyć za Bulkiem i spółką, a to może być trudne dla kogoś, kto mało czyta. I wolno. Bo tutaj tempo jest zawrotne ;)

Rafał Witek to jeden z tych autorów, których lubię czytać dzieciom najbardziej. "Klub latających ciotek" to historia lekka, zabawna, ciekawa, budząca w dzieciakach zew przygody. Dla trzylatka była nieco za dorosła, ale pięciolatka bawiła się przednio. A i u dorosłych może wywołać uśmiech na twarzy i wspomnienie prawdziwych zabaw z dzieciństwa. Mam wrażenie, że autor zapewnia w swojej historii naukę uważności, bycia tu i teraz i pokazuje dzieciakom, że nawet pozornie źle zapowiadające się wakacje mogą stać się super przygdą, a drętwa ciotka też jest człowiekiem i była kiedyś młoda. Polecamy do dobrej zabawy.

O życiu nastolatków w sezonie na zielone kasztany i nie tylko w nim Powieści o młodzieży i dla młodzieży powstało już naprawdę wiele. Jak w każdym gatunku i rodzaju są książki świetne, bardzo dobre, przeciętne i takie, które nam się nie spodobają. Są również Autorzy, którzy piszą dla nastolatków wiele i po których lektury sięgamy, albo z przekonaniem, że będą dobre, albo nawet nie bierzemy takiej książki do ręki. Do tej pierwszej grupy z pewnością w moim przypadku należy Pani Barbara Kosmowska, której książek młodzieżowych przeczytałam naprawdę wiele i na żadnej, w tym również na tej się nie zawiodłam. Iga ogromnie cieszy się z sukcesów mamy, ale jednocześnie bardzo tęskni za nieobecną cały czas kobietą i chce spędzać z nią więcej czasu. Kasia czuje się odsunięta przez rodziców, którzy teraz dużo więcej czasu poświęcają bliźniaczkom i chce kogoś do kochania tylko dla niej. Zosia pisze listy do nienarodzonej siostry, jednocześnie martwiąc się o mamę, która jest w zagrożonej ciąży i chce, by z dzieckiem było wszystko w porządku. Paweł nie lubi wszystkich sportów, do których zachęca go ojciec, ma już swoją pasję, którą jest teatr i chce tylko akceptacji rodzica. Robert bardzo kocha swoją młodszą siostrzyczkę i nie chce, by ta przez niepełnosprawność była wykluczana ze społeczeństwa. Lena pisze wiersze, odkrywa, kto jest jej prawdziwym przyjacielem i chce zrozumieć sytuację po rozwodzie rodziców. Maciek pierwszy raz się zakochuje i słuchając opowieści taty podczas wspólnych porządków, chce dowiedzieć się co tak naprawdę się z nim dzieje. Ewa nadmiernie się maluje, naśladując koleżanki i nie dostrzegając osób jej prawdziwie przychylnych, a tak naprawdę chce tylko akceptacji środowiska. Michał zawsze porównywany do starszego brata, chce, by ktoś docenił również jego starania. Olga musi poradzić sobie z odrzuceniem przyjaciółki przyzwyczajonej do stawiania na swoim i chce zrozumieć swoje emocje oraz całą niełatwą sytuację. Maniek po trudnych doświadczeniach ze swoją mamą zachowuje się agresywnie, ale tak naprawdę chce tylko mniej cierpieć. Ta pozycja to nie jest powieść, a raczej zbiór jedenastu krótkich opowiadań, powiązanych ze sobą dość luźno. Łączy je jednak z pewnością jedno — są to bardzo różne opowieści o nastolatkach i do nich właśnie kierowane. Jak bardzo możemy się od siebie różnić, tak bardzo różni są również młodzi ludzie opisani w książce. Mają zupełnie inne problemy, rozterki, radości i marzenia. Każdy z nich chce, pragnie lub potrzebuje czegoś innego... Książkę czyta się naprawdę dobrze. To krótka lektura, której wystarczy poświęcić tylko jeden wieczór. Opisane w niej historie nie zawsze są łatwe i piękne, a już na pewno nigdy nie są proste, ale zmuszają do refleksji i zastanowienia. To jedna z tych pozycji kierowanych do nastolatków, którą jednocześnie powinno przeczytać wielu dorosłych, by zrozumieć swoje dorastające dzieci. Zdecydowanie polecam "Sezon na zielone kasztany", który bardzo mi się podobał. To wartościowa pozycja ukazująca bardzo różne problemy nastolatków, z którymi często młodzi ludzie mierzą się na co dzień, więc z pewnością niejeden Czytelnik będzie się utożsamiał z bohaterami. Lektura warta uwagi! Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Literatura.

Niesamowita historia o tym, do jak dziwnych decyzji może popchnąć strach. Nawet psa. Pewnego dnia Baltic przerażony sztucznymi ogniami, wybiegł z domu. Snuł się to tu, to tam, podróżował autobusem, aż w końcu zapędził się nad rzekę. A gdy już wszedł na kawał lodu, to ten się oderwał i popłynął. Pies wcale nie zamierzał odbyć tak spektakularnej podróży, los jednak postanowił inaczej. Rzec by można psi los, gdyby nie to, że podróż dobrze się zakończyła. Ciekawa książka, w przykuwający uwagę sposób snująca opowieść o dzielnym małym psiaku. O ludziach, którzy starają się mu pomóc, a przede wszystkim, o jego nietypowej wędrówce. Z równym zaintrygowaniem czytałam ja i mój małoletni słuchacz. Polecam.

Książka o temacie bliżej nieokreślonym i raczej dla dzieci. Sięgnęłam po nią, aby poczytać sobie coś mniej fantasy, science fiction. Coś bardziej dziecinnego i mniej problematycznego. Pomysły głównej bohaterki oraz jej charakter i sposób bycia, rozśmieszały mnie do łez ;)