Kobiety, które pragną więcej. Życie seksualne Polek – historie prawdziwe

Duże rozczarowanie. Książka niewiele wnosi. Zmarnowany temat. Z biegiem czytania wywiady zlewają się.

Duże rozczarowanie. Książka niewiele wnosi. Zmarnowany temat. Z biegiem czytania wywiady zlewają się.

Po lekturze „Kobiety, które pragną więcej” czuję się rozczarowana, ponieważ książka nie spełniła moich oczekiwań. Spodziewałam się pogłębionego reportażu lub analizy psychoseksualnej popartej badaniami, która w ciekawy sposób przedstawi różnorodne aspekty kobiecej seksualności. Tymczasem otrzymałam zbiór rozmów z kobietami, które opisują swoje seksualne fantazje i doświadczenia. Historie te są przedstawione niemal bez komentarza, co sprawiło, że miałam wrażenie monotonii i przesytu. Po kilkunastu rozmowach czułam, że brakuje w nich różnorodności i autentyczności. W pewnym momencie zaczęłam nawet wątpić w wiarygodność niektórych historii.

Najbardziej uderzył mnie sposób, w jaki przedstawiono seksualność kobiet. Zamiast ukazywać ją jako coś rozwijającego, świadomego i związanego z emocjami czy bliskością, wiele bohaterek opisuje swoje potrzeby w sposób, który wydawał mi się brutalny i oparty na destrukcyjnych wzorcach. Często wynikało to z traum z dzieciństwa, takich jak opuszczenie przez rodziców czy przemoc, co, jak się wydaje, wpłynęło na ich późniejsze życie seksualne. Zabrakło mi w tym wszystkim refleksji nad procesem psychoseksualnego dojrzewania – nad tym, jak przepracować te trudne doświadczenia, by seksualność była zdrowa i satysfakcjonująca, a nie jedynie narzędziem do rozładowania popędu.
Choć rozumiem intencje autorów, dla mnie ta książka w pewnym sensie pochwala bezrefleksyjny, brutalny rodzaj seksualności. Z przedstawionych historii wyłania się obraz kobiet, które poszukują silnych, często brutalnych bodźców, które mają na celu jedynie zaspokojenie popędu. W moim odczuciu to nie jest zdrowe podejście do seksualności, ponieważ kompletnie oddziela ona zmysłowość, duchowość i sensualność od fizycznych potrzeb. Takie podejście nie promuje zdrowej, pełnej intymności seksualnej, a raczej koncentruje się na aktywności cielesnej, bez głębszego emocjonalnego zaangażowania.
Podsumowując, książka pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony rozumiem, że miała na celu przełamywanie tabu i pokazanie kobiecej seksualności w różnorodnych odsłonach. Z drugiej strony, brakowało mi w niej pogłębienia tematu, refleksji nad emocjonalną stroną seksualności oraz ukazania intymności i czułości jako ważnych elementów życia seksualnego. Zamiast tego książka koncentruje się na seksie jako czysto fizycznym doświadczeniu, które u wielu bohaterek wydaje się oddzielone od uczuć. Być może dla niektórych czytelników będzie to inspirujące, ale dla mnie okazało się przykre i momentami wręcz przygnębiające. Strasznie współczułam bohaterkom..
Nie odnajduję się w tych historiach. Dla mnie ważne są emocje, bliskość, pożądanie związane z uczuciami i zmysłowością, a nie szukanie intensywnych czy brutalnych wrażeń.

Zgadzam się natomiast z tym, co napisała jedna z bohaterek książki o selekcji w klubach swingerskich. Choć jestem otwarta na różnorodność ludzi i potrafię zrozumieć, że każdy jest inny i ma pewne ograniczenia, a także ma inne potrzeby i fantazje, sama czuję, że wybierając się do takiego klubu, powinna istnieć selekcja. Dla mnie to kluczowe, by czuć się komfortowo w otoczeniu, które odpowiada moim estetycznym oczekiwaniom. Tak jak ta bohaterka, miałam negatywne doświadczenia z obecnością w klubie osób, które nie spełniały tych oczekiwań – czułam się wtedy źle, otoczona przez mężczyzn, którzy zachowywali się jak wyglądaniale „sępy”. To odczucie skutecznie odebrało mi przyjemność z tego doświadczenia.

chciałam dodać jeszcze coś, co przyszło mi do głowy po głębszym zastanowieniu nad jej treścią i autorami.

Z jednej strony mamy Sylwię Jędrzejewską, której bazowe wykształcenie to pedagogika specjalna. Oczywiście, to solidny kierunek, ale nie dostarcza on kluczowej wiedzy z zakresu psychologii klinicznej, emocjonalnej czy behawioralnej – obszarów, które są niezbędne w seksuologii klinicznej. Nawet jeśli ukończyła podyplomowe studia z seksuologii klinicznej, to takie programy zazwyczaj zakładają, że student ma już podstawy psychologiczne, terapeutyczne lub medyczne. Wydaje mi się, że Jędrzejewskiej brakuje tej głębi i szerokiej perspektywy, co niestety odbija się na jakości książki. Nie zauważyłam w jej narracji(pytaniach)/wstepie wystarczającego zrozumienia dla bardziej złożonych emocjonalnych czy psychologicznych mechanizmów, które wpływają na ludzką seksualność.

Z drugiej strony mamy Andrzeja Depko, którego doświadczenie i wiedza są oczywiście imponujące – lekarz, specjalista seksuologii, superwizor w terapii zaburzeń seksualnych, członek prestiżowych towarzystw naukowych. I właśnie dlatego to, co zaprezentowano w książce, jeszcze bardziej mnie zaskakuje. Od kogoś o tak wysokich kompetencjach oczekiwałabym większego dystansu i krytycznej refleksji. Tymczasem książka przedstawia te ekstremalne potrzeby i brutalne pobudzenia seksualne bohaterek w sposób, który można odebrać jako ich normalizację, a wręcz pochwałę. Brakło tu, moim zdaniem, komentarza, który pomógłby zrozumieć, czy takie zachowania wynikają ze zdrowej eksploracji seksualności, czy są raczej efektem traum, deficytów emocjonalnych albo innych problemów psychologicznych.

Mam wrażenie, że właśnie przez to książka jest nie tyle edukacyjna, co myląca. Odbieram ją jako zbyt jednostronną i nastawioną na swobodną prezentację pragnień bohaterek, bez głębszego kontekstu. W przypadku Depko zastanawia mnie też, czy jego doświadczenie kliniczne – praca z drastycznymi przypadkami – nie wpłynęło na jego podejście. Być może to, co dla niego jest “normą” w gabinecie, jest zbyt ekstremalne, by bezrefleksyjnie przedstawiać to szerokiej publiczności jako coś “naturalnego”.

Podsumowując: w tej książce zabrakło mi równowagi między opowieściami bohaterek a merytorycznym komentarzem, który tłumaczyłby, gdzie kończy się zdrowa seksualność, a zaczyna radzenie sobie z traumą lub zaburzeniami. Myślę, że to, jak przedstawiono w niej pewne kwestie, może bardziej zaszkodzić niż edukować.

Pozostanę jednak przy Marcie Niedźwieckiej i jej książkach, i Zmierzchach. Frustrują mnie w zakresie uświadamiania mnie ile mam jeszcze pracy do wykonania nad sobą ale nie stawiają w stanie totalnego osłupienia. 😝
Ale żeby nie było że nie próbowałam innej perspektywy, to kupiłam ich książki i wymęczyłam prawie do końca.

Po lekturze „Kobiety, które pragną więcej” czuję się rozczarowana, ponieważ książka nie spełniła moich oczekiwań. Spodziewałam się pogłębionego reportażu lub analizy psychoseksualnej popartej badaniami, która w ciekawy sposób przedstawi różnorodne aspekty kobiecej seksualności. Tymczasem otrzymałam zbiór rozmów z kobietami, które opisują swoje seksualne fantazje i...

Seria nic nie wnoszących wywiadów. Bardzo płaska i jednowymiarowa książka. Od autorów z doświadczeniem oczekiwałoby się więcej. Kobiety na pewno pragną więcej niż dostają w tej książce.

Seria nic nie wnoszących wywiadów. Bardzo płaska i jednowymiarowa książka. Od autorów z doświadczeniem oczekiwałoby się więcej. Kobiety na pewno pragną więcej niż dostają w tej książce.

Seria wywiadów z kobietami, które nie boją się swoich fantazji i spełniają je nie oglądając się na mężczyzn. Szczerze i otwarcie opowiadają o swoim życiu seksualnym, o tym jak dojrzewały i zmieniały w tej sferze.
Zacznę od tego, że nie jest to książka dla osoby młodej, która jeszcze nie do końca zna swoje ciało i pragnienia. Nie chodzi o opisy, a raczej o przesłanie, które niesie za sobą książka.
Podczas lektury możemy poznać kobiety i ich historie opowiadające o tym jak odkryły, że pragną czegoś więcej niż inne, że jeden mężczyzna w ich życiu seksualnym to chyba nie do końca to czego chcą.
Bardzo nie spodobało mi się to, że książka daje poczucie przyzwolenia dla zdrady. Usprawiedliwieniem na to ma być fakt, że kobiety, z którymi rozmawiają autorzy są poligamistkami. Jednak moim zdaniem zdrada jest krzywdą wyrządzaną drugiej osobie, więc nie pasuje mi fakt tego, że książka i jej autorzy próbują szukać na nią jakiegoś wytłumaczenia.
Kolejną rzeczą, która bardzo mi się nie spodobała to wypowiedź jednej z kobiet. Luźno cytując to ona nie lubi klubów dla swingersów w Polsce, bo nie ma selekcji i musi w nich oglądać grube kobiety, które ważą więcej niż 65 kg.
Po lekturze kobiety, które nie potrafią odnaleźć się w tym, że są poligamistkami mają poczuć się pewnie. Niestety, gdybym była na miejscu takiej kobiety to bym w życiu nie poszła do takiego klubu mając w głowie tamte słowa. Ponadto książka może budować złudne poczucie, że zdradzanie jest w naturze poligamistek. Otóż nie, bo niezależnie od preferencji seksualnych powinno się szanować drugą osobę.
Podsumowując muszę szczerze powiedzieć, że książki raczej nie polecam. Chociaż czyta się ją ciekawie i nie jest z pewnością nudną lekturą to ma w sobie trochę złego.

Seria wywiadów z kobietami, które nie boją się swoich fantazji i spełniają je nie oglądając się na mężczyzn. Szczerze i otwarcie opowiadają o swoim życiu seksualnym, o tym jak dojrzewały i zmieniały w tej sferze.
Zacznę od tego, że nie jest to książka dla osoby młodej, która jeszcze nie do końca zna swoje ciało i pragnienia. Nie chodzi o opisy, a raczej o przesłanie, które...

Sama prawda. Czad!

Sama prawda. Czad!

Książka z którą do Was przychodzę jest niewątpliwie lekturą dla dorosłych.
Jest to reportaż, zbiór wywiadów przeprowadzonych z kobietami o ich życiu seksualnym.
Pytania zadają doświadczeni lekarze seksuolodzy, którzy wydobywają najbardziej intymne i prywatne zwierzenia.
"W poszukiwaniu spełnienia psychicznego i fizycznego, kobiecości czy przyjemności przekraczały kolejne stawiane przez społeczeństwo granice. Niektóre z nich odnalazły rozkosz w bólu, inne w bezwzględnej dominacji. Otwarte związki, kluby dla swingersów czy praktyki BDSM – każda odnalazła to, czego szukała."
Tu zakończę o czym jest ta książka. Napewno znajdzie swoich odbiorców.
Dla mnie nie była ani ciekawa ani coś wnosząca. A są to prawdziwe historie. Była ciągiem pytań i odpowiedzi, które momentami do niczego nie prowadziły.

Książka z którą do Was przychodzę jest niewątpliwie lekturą dla dorosłych.
Jest to reportaż, zbiór wywiadów przeprowadzonych z kobietami o ich życiu seksualnym.
Pytania zadają doświadczeni lekarze seksuolodzy, którzy wydobywają najbardziej intymne i prywatne zwierzenia.
"W poszukiwaniu spełnienia psychicznego i fizycznego, kobiecości czy przyjemności przekraczały kolejne...

Książka trafiająca w punkt potrzeb. Jeżeli ktoś potrzebuje takich doznań jakie opisuje i czuje z tego satysfakcję bez sprawiania komuś przyjemności czerpiąc z tego własne korzyści uważam to za stosowne. Ciekawa lektura dla kobiet i nie tylko, które ukrywają się ze swoją naturą i potrzebami. Polecam.

Książka trafiająca w punkt potrzeb. Jeżeli ktoś potrzebuje takich doznań jakie opisuje i czuje z tego satysfakcję bez sprawiania komuś przyjemności czerpiąc z tego własne korzyści uważam to za stosowne. Ciekawa lektura dla kobiet i nie tylko, które ukrywają się ze swoją naturą i potrzebami. Polecam.

Bardzo fajna książka pokazująca, że nie żyjemy już w średniowieczu (co wciąż biskupi i politycy próbują nam kobietom wmówić) i my kobiety mamy głos i możemy "pragnąć wiecej". Ja bym powiedziała - wiecej takich książek i najlepiej nich czytają te zakute łby z wiejskiej.

Bardzo fajna książka pokazująca, że nie żyjemy już w średniowieczu (co wciąż biskupi i politycy próbują nam kobietom wmówić) i my kobiety mamy głos i możemy "pragnąć wiecej". Ja bym powiedziała - wiecej takich książek i najlepiej nich czytają te zakute łby z wiejskiej.

https://wdomowejbiblioteczce.blogspot.com/2021/05/s-jedrzejewska-depko-kobiety-ktore.html

Nie do końca spodziewałam się po książce "Kobiety, które pragną więcej" autorstwa Sylwii Jędrzejewskiej i Andrzeja Depko tego, co otrzymałam. Nie jest to raport czy też reportaż poparty badaniami naukowymi, lecz zbiór rozmów z kobietami na temat ich fantazji i doświadczeń seksualnych.

Zdecydowanie było wszystkiego... za dużo. Wypowiedzi bohaterek niemal niczym się od siebie nie różniły. W pewnym momencie zaczęłam wątpić w wiarygodność rozmów, a z każdym kolejnym wywiadem coraz bardziej odczuwałam przesyt. Zabrakło mi przedstawienia kobiet, które mają inny punkt widzenia, nie "eksperymentują", nie swingują i też dobrze się z tym czują.



Wydaje mi się, że choć z założenia książka miała uświadomić odbiorców, że seksualność kobiet wyzwala się spod ograniczeń i norm społecznych, to jednak pewne kwestie powinny pozostać osobistymi. Czytając pewne fragmenty, czułam wręcz niesmak. Niestety, nie była to lektura, jakiej oczekiwałam. Może ona otworzyć oczy na niektóre sprawy, może też edukować, zaciekawić... Ale ja mocno ją wymęczyłam. Przesyt rewelacji seksualnych bardziej mnie irytował niż intrygował.

https://wdomowejbiblioteczce.blogspot.com/2021/05/s-jedrzejewska-depko-kobiety-ktore.html

Nie do końca spodziewałam się po książce "Kobiety, które pragną więcej" autorstwa Sylwii Jędrzejewskiej i Andrzeja Depko tego, co otrzymałam. Nie jest to raport czy też reportaż poparty badaniami naukowymi, lecz zbiór rozmów z kobietami na temat ich fantazji i doświadczeń seksualnych....

Obraz kobiecego pożądania ujęty w szczere rozmowy. Pozycja na wskroś feministyczna, szczera ale nie pozbawiona wad. Początkowe rozmowy przez ich świeżość były świetne. Jednak im dalej tym większa ich powtarzalność i brak odkrywczości. Wszystkie bohaterki są szczęśliwe, wykształcone i odnoszą sukcesy, seks jest dla nich pozytywnym motorem do działania. Brakuje też dla przeciwwagi bohaterek, którym pożądanie coś zabrało, a nie tylko dało.

Obraz kobiecego pożądania ujęty w szczere rozmowy. Pozycja na wskroś feministyczna, szczera ale nie pozbawiona wad. Początkowe rozmowy przez ich świeżość były świetne. Jednak im dalej tym większa ich powtarzalność i brak odkrywczości. Wszystkie bohaterki są szczęśliwe, wykształcone i odnoszą sukcesy, seks jest dla nich pozytywnym motorem do działania. Brakuje też dla...