Felek i Tola i urodziny Henia

Przychodzę do Was z wielkim dudniącym słoniem! 🐘 Tumtum, bo to o nim właśnie mowa, był słoniem tak wielkim, że prawie nie mógł chodzić! Słychać go było już daleka, a dźwięki jakie powodowały jego olbrzymie łapy, trzęsły dżunglą w posadach. Przerażeni mieszkańcy panicznie bali się tego nieznanego dźwięku i kiedy tylko do ich uszów zbliżało się TuUuM! TuUum! chowały się gdzie tylko mogli. ⠀ Nasz dudniący słoń, czuł się przez to bardzo samotny. Myślał, że jest jedynym mieszkańcem ogromnej dżungli, bowiem nigdy nie spotkał żadnego innego zwierzęcia! Nie zdawał sobie sprawy z tego, że to on, zupełnie nieumyślnie, straszy wszystkich dookoła. Jednak pewnego dnia, los się do niego uśmiechnął. A wszystko to za sprawą jednej malutkiej Osy, która postanowiła mu pomóc, słysząc jak biedny i nieszczęśliwy jest Tumtum. Z całej siły użądliła go w zadek, a on w panice gnał przed siebie i gnał, aż w końcu przydarzył mu się wypadek! Na szczęście i na ratunek przybyły mu oszołomione zwierzęta, ale nie bacząc już na gabaryty Tumtuma, wszystkie postanowiły mu pomóc. ⠀ Przepiękna, kolorowa książeczka o samotnym słoniu imieniem Tumtum, bardzo nam się spodobała. W ogóle nie spodziewałam się, że jest ona taka duża i piękna! Historia daje dużo do myślenia, mimo tego, że to „tylko” bajka dla dzieci. Bardzo się cieszę, że powstają takie pozycje książkowe dla dzieci, które już od najmłodszych lat mogą uczyć się i rozumieć tak ważne rzeczy. Książeczka uczy nie tylko empatii, ale pokazuje także, że niektóre z tych zwierząt są zagrożone wyginięciem i jak ważne jest to, abyśmy dbali i szanowali przyrodę.

Świetna opowieść, która traktuje o bliskości, o zaufaniu, o tęsknocie, o wielu innych wielkich rzeczach, które nie pojawiają się tu z nazwy, jednak są obecne na kartach tej historii. Rzecz napisana bardzo lekkim, ale i pełnym w znaczenia językiem. Bardzo przypadła mi do gustu. Rysunki także są całkiem niezłe.

Urocza, choć prosta opowieść o trojgu przyjaciół. Zbliża się burza, więc zwierzęta chowają się w norce. Tekstu tu niewiele, jest zrozumiały dla maluchów. Moje dzieci lubią wymyślanie rymów i układanie rymowanek, więc książka im się spodobała. W tle można zobaczyć, co się dzieje podczas burzy bez wzbudzania lęku u dzieci.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2022/08/98-22-hej-przedziadku-i-zielona-lodz-podwodna-przedziadka/ astępnie przenosimy się do zielonej łodzi podwodnej i ruszamy w podróż poszukując Przebabci! Wyruszamy razem z 4 ancymonami, i płyniemy w kolorowych wodach wypatrując tam wiele ciekawych stworzeń. Przygoda z udziałem Przedziadka, który jest wynalazcą nie może być nudna. Na kolorowych ilustracjach znajdziemy wiele ciekawych przedmiotów i różnorodnych zwierząt z wodnego świata. Szkoda, że przygoda choć wielobarwna jest taka krótka, bowiem teksty na poszczególnym stronach nie są zbyt długie za to pisane różnorodną czcionką, co może zaciekawić małych czytelników, którzy zaczynają czytać. Pozytywna, wielobarwna i ciekawa przygoda poszukiwawcza. Książka w twardej oprawie dzięki czemu jest odporna na uszkodzenia. Historia niesie przesłanie o tym by nie bać się przeżywać przygód oraz o tym że bycie razem sprawia bardzo dużą radość dla wszystkich uczestników przygody.

Szykuje się szalona impreza u Jeżozwierza, a jak impreza to wiadomo że będą tańce, bo co to za przyjęcie bez dobrej, tanecznej zabawy? No właśnie a jednak są tacy, którzy bawić się lubią w innym sposób, m.in jest to nasz tytułowy Szym Pansik.. Czy nasz bohater odnajdzie się wśród roztańczonych gości? Ta książka to pochwała asertywności, umiejętności wyrażania własnego zdania i swoich potrzeb. Szym Pansik nie chce robić tego co inni, ma swoje upodobania i zamierza wedle nich postępować a nie wedle upodobań ogółu. Tu z Szym Pansikiem mały czytelnik ma zrozumieć że to iż nie lubimy tego co inni wcale nie jest złe a wręcz może świadczyć o naszej wyjątkowej i ciekawej osobowości oraz ma zrozumieć, ze mówinie NIE LUBIĘ, NIE CHCE , nie jest niczym złym i niegrzecznym Generalnie pomysł super, ale czegoś mi tu zabrakło. Troszkę jestem rozczarowana, bo bardzo czekałam na nią, bo pierwszą część pokochaliśmy z moimi dziećmi i mam wrażenie że do pierwszej części się chowa. Dialogi skąpe, bardzo krótkie, niekiedy takie niejasne zdania i sformułowania, ale to moje zdanie, bo synowie uwielbiają Utrzymana w tym samym, przyjemnym dla oka klimacie.

Czas to dziwna rzecz. My dorośli dużo o nim mówimy. Znamy się na zegarku i czasie. Ale zawsze gdzieś się spieszymy, bo jesteśmy już spóźnieni. Czas to dziwna rzecz. Gdy chcemy go zatrzymać, to ucieka. Gdy mógłby biec szybciej, wlecze się jak żółw. Czas to dziwna rzecz. Każdy odczuwa go inaczej. Wszystko zależy od nastroju... Dla dzieci super porą na wstawanie jest piąta. Mój syn jest w tym mistrzem. I każdy zaspany rodzic prosi o przysłowiowe 5 minut. Bo to tyle co nic. Ale nie dla dzieci. One potrafią zrobić użytek z każdej minuty. Jeśli chcecie się o tym przekonać, to przeczytajcie książkę. Autorka ukazuje nam w niej jeden (tylko jeden) dzień z życia rodziny lisków. I odkryjcie razem z małymi urwisami tajemnice czasu. Pełna humoru opowieść o czasie. Tym spędzanym w pośpiechu, z nie uwagą, ale także o tym wspólnym celebrowanym. Opowieść o pięciu minutach.

Nauka liter to na moim blogu temat bardzo często powracający. W nauce czytania niby nie ma nic skomplikowanego. Każdy z nas przecież się nauczył. No tak, ale troszkę to trwało. Trzeba było poznać literki, nauczyć się łączyć litery w sylaby, a później sylaby w wyrazy i w rezultacie czytamy kiepsko. Metodę nauki doskonalono, przez co powstała metoda symultaniczna (nauka sylab) i czytania globalnego (rozpoznawanie całych wyrazów i ich czytanie). Ja połączyłam te trzy metody (litery, sylaby i wyrazy),co pozwala mi urozmaicać naukę i zmieniać ją w zabawę. Nie poświęcamy takiej nauce wiele czasu. Szybko przelatujemy fiszki z podstawowymi wyrazami, sylabami oraz kartki z alfabetem, przeglądamy kolejne książki. Nie należy dziecka zmuszać. Nauka ma być zabawą i miło kojarzyć się dzieciom, aby nie musiały mieć takich wspomnień jak my oraz aby chętniej sięgały w przyszłości po książki. Pamiętacie swoją żmudną i nudną naukę pisania? Ja doskonale. Schematyczne odtwarzanie liter, szlaczków w zeszytach sprawiało, że się zniechęcałam. Nauka pisania i czytania była dla mnie drogą przez mękę i tylko cud sprawił, że dziś kocham czytać. Odwzorowywanie tych samych literek w zeszycie, przepisywanie czytanek stawiało mnie na dobrej drodze do nienawiści do książek. My nie musimy fundować takich doświadczeń dzieciom, ponieważ dysponujemy dużo ciekawszymi materiałami dostosowanymi do potrzeb i możliwości przedszkolaków. Właśnie dzięki takim materiałom kilka lat termu odkryłam, że pisanie i rysowanie może być interesującą zabawą dla dzieci. Kiedy córka miała ponad rok odkryłyśmy książki z pisakami suchościeralnymi. Od tamtej pory chętnie sięgamy po takie materiały edukacyjne, ponieważ pozwalają dziecku ćwiczyć ważne umiejętności i zapewniają dobrą zabawę. Kolejnym plusem jest przygotowanie do formalnej edukacji. Później sięgnęłyśmy po książeczki z naklejkami, czytanki z literami, barwne plansze z literami. A wszystko po to, aby naukę w szkole rozpocząć jak najmilej. Pójście do szkoły jest momentem, kiedy dziecko będzie uczyło się ręcznego pisania. Czasami zastanawiamy się czy w czasach nowych technologii taka nauka nadal jest ważna. Przecież większość dorosłych więcej tekstów pisze na różnorodnych urządzeniach, a nie na papierze. Dlaczego taki trening jest ważny? Badanie pokazują, że ręczne pisanie jest ważne w rozwijaniu umiejętności formułowania myśli i budowaniu logicznych wypowiedzi, a do tego poprawia koncentrację, rozwija twórcze podejście do problemów i pozwala trenować pamięć, a z czasem umiejętność aktywnego słuchania, weryfikowania informacji ważnych. Dziecko nie tylko musi odpowiednio chwycić długopis i odpowiednio napiąć mięśnie, ale i wykonać określone ruchy wymagające użycia określonych partii mózgu odpowiedzialnych za percepcję wzrokową, zdolności motoryczne, koordynację, orientację przestrzenną, abstrakcyjne myślenie. Dr Karin James pokazał, że pisanie ręczne ma sporą przewagę nad pisaniem na komputerze, ponieważ jest bardziej wymagające dla mózgu, czyli lepiej go ćwiczy. Ważnym obszarem ćwiczonym w czasie pisania jest ośrodek Broki odpowiadający również za umiejętności mówienie, łączenia samogłosek i głosek, łączenia je w wyrazy, a wyrazy w zdania, za formułowanie płynnych wypowiedzi, przez co nauka pisania staje się bardzo ważnym elementem edukacji oraz terapii nie tylko u dzieci. Większość dzieci jednak trudno zachęcić do pisania. Kolejne ćwiczenia wydają im się mozolne, a kaligrafowanie nudnym zajęciem, nieprzyjemną koniecznością związaną z chodzeniem do szkoły. Co zrobić, aby to zmienić? Przede wszystkim w wieku przedszkolnym musimy razem z dzieckiem ćwiczyć ręce, dłonie, palce i zachęcać do wodzenia palcami po szablonach, odwzorowaniu liter w kaszkach, mąkach. Łaczenie nauki z ruchem pomaga w ćwiczeniu koncentracji. Dobrze rozbudowane mięśnie sprawią, że dziecko w czasie pisania nie będzie się tak szybko męczyło. I tu z pomocą nie przyjdzie nam technologia tylko proste materiały jak różnorodne masy (o wielu pisałam na blogu),plastelina, kartki, pisaki, kredki i wszystko, z czym dziecko w czasie ćwiczeń będzie musiało ćwiczyć napięcie mięśni w dłoniach oraz nacisk, a także dostarczy mu różnych bodźców. Z tego powodu warto też sięgać po narzędzia do pisania i rysowania jak najwcześniej. Wychodząc naprzeciw potrzebom rodziców niektórzy producenci stworzyli nietoksyczne kredki i plastelinę, którą mogą bawić się już roczne dzieci (oczywiście pod nadzorem rodziców). Można też bawić się tym, co jest w kuchni, łazience: robić litery z pianki do golenia, pisać w mące czy kaszce, wyklejać literki z ryżu i korzystać z wielu innych materiałów. Zaangażowanie dziecka w naukę ściśle związane jest z atrakcyjnością dostarczanych mu materiałów. O ile roczne dziecko będzie świetnie bawić się rysując kreski, robiąc kropki, bazgrając po kartkach, kartonach, zeszytach i innych podsuwanych (a nawet chronionych) powierzchniach to dwulatek i starsze dzieci mają już większe wymagania. Można wtedy sięgnąć po materiały, które wzbudzą zainteresowanie. Do takich należą książeczki, po których można rysować pisakami suchościeralnymi. Na początku zabawa będzie polegała na spontanicznym rysowaniu przez dziecko i zmazywaniu przez niego rysunków. Takie specjalne książeczki mogą być kolorowe, oferować różnorodne kształty lub zwierzaki do zarysowywania lub zawierać szlaczki. Do kolejnej grupy należą książki stworzone do wodzenia po nich palcami. Cechują je duże, wyraźne litery oraz rozmieszczenie jednej litery na stronie. Świetnie sprawdza się tu książka Alicji Krzanik i Anny Salamon „Literowa książka”. Jest to dość nietypowa publikacja, ponieważ ma duży format, solidne kartonowe strony i inne niż znane mi książki ilustracje. Każda litera została wydziergana przez Annę Salamon. Do tego, co kilka liter znajdziemy krótką czytankę pozwalającą na urozmaicenie lektury, przerwę w nauce i materiał do zabawy w opowiadanie historyjek na podstawie tego, co się widzi. Na każdej stronie znajdziemy zadania dostosowane do wieku i umiejętności czytelnika. Literom towarzyszą proste ćwiczenia logopedyczne. Dzięki temu będziemy mieli możliwość szybkiego zorientowania się, z czym nasze dziecko ma problemy . Ponad to ilustracje wręcz zachęcają do tego, aby wodzić po nich palcami, dotykać ich. Pozostaje tylko żałować, że nie są to ilustracje sensoryczne. To dopiero byłaby atrakcja!

Zabawna opowieść o czasie, przywiązaniu, cykliczności i indywidualności. Niepodrabialne dziwactwa sowy Henia oraz spokojna akceptacja na nie otoczenia to miód na serce dzieci i dorosłych, wciskanych wciąż w ramy produkowane przez instytucje, w których przyszło nam żyć: przedszkola, szkoły i miejsca pracy.

Pięknie ilustrowana i wydana opowieść o niedźwiadce MruMru, która nie była jak inne misie i nie mogąc zasnąć zimą postanowiła ją zobaczyć 🙂 Pokazuje dzieciom, że warto nie bać się spełniać marzenia i być trochę innym niż przyjęte normy. Na pewno nie raz będziemy ją z Tosią czytały i oglądały🥰

Świetnie wydana opowieść, która ma w sobie wiele głębi. Niestety głębia ta wydaje mi się donikąd nie sięgać. Nie bardzo rozumiem przesłanie drugiej części tak pięknej książki i obawiam się, że dziecko także mogłoby jej przesłanie opacznie zrozumieć. Całość traktuje między innymi o ryzyku zrobienia sobie krzywdy, by coś zyskać, przy czym ryzyko to jest tutaj pochwalane.

Mądra, wartościowa książeczka. Po części można do niej zastosować przysłowie : ,, Nie miała baba kłopotu, kupiła sobie prosię’’. Pewna staruszka mieszkająca na wsi, narzekała na swoje samotne życie w małej niekomfortowej izdebce. Według niej chatka była taka tyci, tyci, że mieścił się w czterech ścianach tylko stół, krzesła i łóżko. Dla babuni był to za duży ścisk i ciasnota. Kiedyś odwiedził ją prawdziwy mędrzec ,którego nie omieszkała poprosić o pomoc, w związku z powyższym. Stary, doświadczony człowiek doradził jej ,żeby kupiła sobie kurę. Jak jej poradzono, tak zrobiła. Wynikło z tego coś ,czego raczej starsza pani się nie spodziewała, a mędrzec w duchu przewidział. Zrobiło się jeszcze bardziej ciasno, kura fruwała wszędzie. Wnet porcelana staruszki wylądowała w kawałkach na podłodze. Poprosiła kolejny raz uczonego o pomoc. Tym razem według wskazówki filozofa nabyła kozę, która siała spustoszenie w domu ,gdyż żywiła się tym co popadnie. Piękne wykrochmalone firanki z okien zniknęły szybciutko w jej brzuchu . Myśliciel doradzał jej dalej. Dzięki temu w chałupce znalazła się jeszcze świnka, a nawet krowa. Spróbujcie sobie wyobrazić co się działo… Jakie były konsekwencje napływu zwierząt do domu? Czy staruszka w złości wypędziła mistrza z domu, czy też może posłuchała jeszcze jednej ostatniej rady? Czy los się jeszcze do niej uśmiechnął ? Poczytajcie sami kochani ,obejrzyjcie przepiękne obrazki, a znajdziecie odpowiedź na te pytania .Wnioski nasuną się same. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Doceńcie to co macie. Zwierzątek gospodarskich nie polecałabym raczej do domu, ale zapytajcie o wszystko przemiłą starszą panią, to wszystko Wam wytłumaczy.

🐷 Każda strona książki to rytmiczna, rymowana fraza, która wprowadza dzieci w świat liczb od 1 do 10. Rymy sprawiają, że tekst wręcz sam wpada w ucho, co ułatwia zapamiętywanie i zachęca do wspólnego czytania (i powtarzania!) 📢 Ilustracje pełne barw, zabawne, przyciągające wzrok — świnki w różnych sytuacjach codziennych, rozweselą nie tylko dziecko, ale i dorosłego. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹przyjazna, twardostronicowa forma w sam raz dla najmłodszych 🔸rytmiczny, rymowany tekst 🔹kolorowe, angażujące ilustracje 🔸nauka liczenia przez czytanie i zabawę 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Książeczka będzie idealna dla maluszków od 1. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 Dla rodziców szukających książki, która nie tylko bawi, ale i rozwija — "Liczyświnki” to strzał w dziesiątkę. To idealny wstęp do nauki liczenia przez zabawę, który jednocześnie rozwija spostrzegawczość. Kartonowa oprawa jest bezpieczna dla małych rączek. Maluszki mogą śmiało wertować strony bez ryzyka zniszczenia, co pozytywnie wpływa na chęć sięgania po książki (wiem z doświadczenia💖). My na książeczkę wpadłyśmy w bibliotece i z pewnością zostanie z nami dłużej niż czas przeznaczony na jedno wypożyczenie😁

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

“Kolorowy potwór idzie do przedszkola“ – propozycja idealna na rozpoczęcie przygody w przedszkolu! Nasz bohater daje się ponieść emocjom… i… robi wszystko niekoniecznie “grzecznie”, ale właśnie dlatego jest tak autentyczny i bliski maluchom. W końcu okazuje się, że przedszkole to nie strach, a nowe możliwości, przyjaźnie i zabawa. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹Bohater, który oswaja emocje. Pierwsze dni przedszkola bywają pełne niepewności, ale historia pokazuje, że można sobie poradzić 🔸Przystępna i zabawna fabuła. Prosty i humorystyczny styl opowieści pozwala dzieciom utożsamić się z bohaterem bez poczucia przymusu czy presji. 🔹Empatyczne wsparcie malucha. Potwór także czuje lęk przed zmianą, co uczy, że niepewność jest naturalna, a przedszkole może okazać się miejscem przyjaznym, pełnym przygód. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? "Kolorowy potwór idzie do przedszkola" to propozycja dla dzieci od 3. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 Książka o Kolorowym potworze, choć z pozoru niezwykle prosta, niesie za sobą ważny przekaz. Pomaga dziecku uwierzyć w siebie i oswoić nowe środowisko. Pokazuje, że lęk jest naturalny, a wsparcie pomaga przełamywać lęki. Przygoda z Potworem bawi i odpręża dzieci, które przeżywają trudne emocje związane z adaptacją i jest też świetną bazą do rozmowy o uczuciach. My polecamy i to nie tylko tę część - u nas Kolorowy potwór to zdecydowanie lubiana przez dziewczynki postać, a każda książka jest przemyślana i interesującą, mimo bardzo krótkiej i prostej treści.

Tym razem odwiedziliśmy Zwierzaczkowo i poznaliśmy pracę lekarzy. Kapitalnie zilustrowana książka pokazuje maluchom jak działa szpital, jakie sprzęty są używane przez lekarzy, z jakimi dziwnymi przypadłościami zmagają się mieszkańcy Zwierzaczkowa. Zabawna, pouczająca i... dla ciekawskich :) więcej o książce opowiadają na naszej stronie dzieciaki - zapraszamy! www.wopisie.pl - Tu dzieci mają głos!

„Szym Pansik ma zły nastrój” to przezabawna i niezwykle urocza książka, która w prosty, ale trafiający do serca sposób porusza temat, który jest bliski każdemu – zarówno dzieciom, jak i dorosłym – czyli złego humoru, który pojawia się czasem bez wyraźnego powodu. Główny bohater, mała małpka o imieniu Szym Pansik, jest postacią, z którą łatwo się utożsamić. Jego zły nastrój, mimo że wydaje się być bez przyczyny, doskonale ilustruje te chwile, które zdarzają się każdemu dziecku, kiedy wszystko wydaje się nie tak, choć nie potrafią tego wyjaśnić. Co sprawia, że książka jest wyjątkowa, to sposób, w jaki inne zwierzątka próbują pomóc Szym Pansikowi w poradzeniu sobie z jego ponurym dniem. Każde z nich ma swój własny pomysł na poprawienie jego humoru – jedne proponują zabawę, inne radzą szukać pozytywów, ale co ciekawe, żadna z tych metod nie wydaje się skuteczna. Dopiero w naturalnym toku wydarzeń, kiedy bohater sam zaczyna się rozluźniać i zmieniać swoje nastawienie, humor Szyma powoli się poprawia. To pokazuje, że czasami najlepszym sposobem na poradzenie sobie ze złym nastrojem jest po prostu przeczekanie go. Autorka w znakomity sposób ukazuje różnorodność emocji i zmienność nastrojów, z którymi maluchy zmagają się na co dzień. Książka pełna jest humoru, co sprawia, że pomimo trudnego tematu, lektura jest lekka i przyjemna. Jednocześnie stanowi ona doskonałe narzędzie edukacyjne, które pomaga dzieciom lepiej zrozumieć swoje emocje. Dzięki tej książce rodzice i opiekunowie mogą łatwiej wytłumaczyć dzieciom, że każdy ma prawo mieć gorszy dzień, a złe samopoczucie nie jest niczym niezwykłym. Wizualnie książka również zachwyca. Ilustracje są kolorowe, dynamiczne i pełne życia, co dodatkowo wzmacnia przekaz historii. Sympatyczne zwierzątka, które próbują rozweselić Szym Pansika, z pewnością skradną serca małych czytelników. Autorka sprawia, że nawet trudne emocje, takie jak frustracja czy smutek, stają się bardziej zrozumiałe i mniej przerażające. „Szym Pansik ma zły nastrój” to książka, która nie tylko bawi, ale i uczy. Przypomina dzieciom, że każdy czasem ma zły dzień i to jest w porządku. To doskonała pozycja, która zachęca do rozmów o emocjach i pokazuje, że nawet gdy jesteśmy smutni, zawsze znajdzie się coś, co może poprawić nam humor – choćby uśmiech bliskich czy zabawna historia.

Bardzo wartościowa pozycja! W prosty i zabawny sposób tłumaczy trudne zagadnienia dotyczące mikroorganizmów i pokazuje, że świat mikrobów może być fascynujący. Pomaga zrozumieć różne procesy zachodzące w naszym ciele, jak i wokół nas. Polecam! Naprawdę warto.

To łagodna, mądra opowieść o małych krokach ku samodzielności. Matylda śpi w nowym łóżku, pełna emocji – ale dzięki prostym poradom, rytuałom i cierpliwemu wsparciu rodziców, odkrywa, że to może być naprawdę wielka przygoda. Krótkie teksty na stronach, piękna oprawa i ilustracje sprawiają, że to książka, która zostaje w sercu – i pomaga zasypiać bez płaczu, za to z uśmiechem. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹Nieskomplikowana, pełna czułości narracja. Historii towarzyszą praktyczne porady – specjalistka ds. rozwoju emocjonalnego omawia takie zagadnienia jak wieczorne rytuały, techniki relaksacji, pokonywanie strachu przed ciemnością i radzenie sobie z koszmarami . Wszystko to zawarte w zwięzłych, przejrzystych fragmentach — dopasowanych do małych czytelników. 🔸Praktyczne wsparcie dla rodziców - na końcu książki znajdziesz moc konkretnych wskazówek – od stworzenia rutyny, przez zauważenie emocji dziecka, aż po delikatne wspieranie w trudnych momentach bez karania, a ze wzmacnianiem poczucia dumy i kompetencji 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Książeczkę można zacząć poznawać już z dziećmi około 2. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Zasypiamy bez mamy” to idealna pomoc dla maluchów uczących się samodzielnego zasypiania — prosta, ciepła i praktyczna. Łączy pamięć o emocjach dziecka z radami rozwojowymi, tworząc przestrzeń dla spokojnych wieczorów i dumy z własnych postępów. Ta ciepła i delikatna książeczka towarzyszyć może dzieciom podczas pierwszej nocy we własnym łóżku, pokazując, że zasypianie bez mamy może być... wielką przygodą.

Sympatyczna, lekko napisana książka o przyjaźni. Dla początkujących czytelników albo do wspólnego czytania, nie tylko przed snem bo dobrze przeczytać na raz albo dwa. Od pewnego momentu trudno przestać czytać dlatego lepiej zaplanować więcej czasu, aby doczytać do końca. U mnie były stanowcze sprzeciwy, więc przeczytaliśmy w dwa wieczory. Szkoda, że ręczne pisanie listów niemal umarło, jakże przyjemne było to czekanie na listonosza.