Mru Mru

Bardzo sympatyczna książka o ubieraniu choinki. Idealna jako prezent pod choinkę właśnie i jako lektura w świąteczny wieczór. Całkiem zgrabnie przetłumaczony wiersz, ładne ilustracje. Na końcu rozkładanka z choinką. Szkoda, że tych ruchomych elementów nie znalazło się tu więcej.

Spokojna, piękna książka pokazująca chłopca który początkowo irytuje się słysząc różne historie o olbrzymie który pomaga ukradkiem mieszkańcom. Gdy pewnego dnia go spotyka zmienia swoje podejście i rozumie że olbrzym szuka kogoś kto będzie jego przyjacielem. Piękna historia, piękne ilustracje, w sam raz na wspólne wyciszające czytanie z dziećmi. Polecam!

Fajnie, że powstają książki dla dzieci, zachęcające do zjadania warzyw. W tej warzywa są sympatyczne, uśmiechnięte, interesujące dla dzieci, bo robią ciekawe rzeczy. Wiersz jest ok, zgrabnie napisany. Mam jednak problem z tym, że ilustracje mocno wykraczają poza to, co jest w tekście i na niektórych stronach, gdyby nie obrazki, to byłoby po prostu nudno, bo w tekście nic się nie dzieje. Sama autorka we wstępie nawiązuje do "Na straganie" Brzechwy i moim zdaniem wiersz wypada słabiej. W "Wybrykach papryki" zabrakło tych wybryków, jakiejś akcji, tego, co dodają ilustracje.

Bardzo aktualny temat. Rodzina, miłość rodzinna, okazywanie uczuć, dziecięca radość, niecierpliwe oczekiwanie. O czym mowa? O wspaniałej książce od @dwiesiostry, czyli “Najmocniej na świecie” z tekstem Trish Cooke i ilustracjami Helen Oxenbury. Ta niezwykła książka miała swoją premierę 17 lutego i należy do serii “Polecone z Zagranicy”. Mama ze swoim synkiem siedzą spokojnie w domu wyglądając przez okno. Nic ciekawego, czy emocjonującego się nie dzieje, aż do chwili kiedy… rozlega się donośne ding dong! Okazuje się, że z wizytą przyszła kochana ciocia, która nie może nacieszyć się maluchem! Następnie w domu pojawia się wujek, dwie babcie i dwaj kuzyni. Co więcej, ci wszyscy ludzie nie szczędzą słodkich słów, buziaków, przytulasów małemu chłopczykowi. Dzieje się tak, gdyż każda osoba, która wpadła w odwiedziny bardzo kocha maluszka i pragnie mu to okazać tak, jak tylko umie. “Najmocniej na świecie” to piękna historia, przenosząca czytelnika w centrum cudownego, rodzinnego spotkania. Bije od niej niepowtarzalne ciepło, pozytywna energia oraz dowód na to, że rodzinna bliskość istnieje i może czynić życie człowieka prawdziwie wyjątkowym. Książka ta składa się z powtarzalnych scen, które z pewnością w niejednym maluchu wywołają poczucie bezpieczeństwa. Z tekstu wręcz wylewa się optymizm, jaki autorka chciała przekazać czytelnikom. Co więcej - bohaterowie tej bajki są ciemnoskórzy. Pewnie nie bez powodu, gdyż sama autorka posiada ciemną skórę. Poza tym ja, oglądając amerykańskie filmy zawsze miałam wrażenie, że osoby z czarną skórą są bardziej rodzinne i trzymają się razem dużo chętniej, niż biali. ”Najmocniej na świecie” to również świetne ilustracje. Co ciekawe, mimo, że zostały wykonane przez jedną ilustratorkę, różnią się od siebie. Jedne są niezwykle kolorowe, wyraziste, wyrażające szczęście i optymizm, drugie zaś, podczas oczekiwania, są szarawe, bije z nich spokój, cierpliwość. Dodatkowo, na niektórych stronach pod tekstem można znaleźć fantastyczne szkice synka w śmiesznych, optymistycznych pozach. Książka jest piękna i ze szczerego serca Wam ją polecam!

“Kolorowy potwór idzie do przedszkola“ – propozycja idealna na rozpoczęcie przygody w przedszkolu! Nasz bohater daje się ponieść emocjom… i… robi wszystko niekoniecznie “grzecznie”, ale właśnie dlatego jest tak autentyczny i bliski maluchom. W końcu okazuje się, że przedszkole to nie strach, a nowe możliwości, przyjaźnie i zabawa. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹Bohater, który oswaja emocje. Pierwsze dni przedszkola bywają pełne niepewności, ale historia pokazuje, że można sobie poradzić 🔸Przystępna i zabawna fabuła. Prosty i humorystyczny styl opowieści pozwala dzieciom utożsamić się z bohaterem bez poczucia przymusu czy presji. 🔹Empatyczne wsparcie malucha. Potwór także czuje lęk przed zmianą, co uczy, że niepewność jest naturalna, a przedszkole może okazać się miejscem przyjaznym, pełnym przygód. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? "Kolorowy potwór idzie do przedszkola" to propozycja dla dzieci od 3. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 Książka o Kolorowym potworze, choć z pozoru niezwykle prosta, niesie za sobą ważny przekaz. Pomaga dziecku uwierzyć w siebie i oswoić nowe środowisko. Pokazuje, że lęk jest naturalny, a wsparcie pomaga przełamywać lęki. Przygoda z Potworem bawi i odpręża dzieci, które przeżywają trudne emocje związane z adaptacją i jest też świetną bazą do rozmowy o uczuciach. My polecamy i to nie tylko tę część - u nas Kolorowy potwór to zdecydowanie lubiana przez dziewczynki postać, a każda książka jest przemyślana i interesującą, mimo bardzo krótkiej i prostej treści.

„- Ale ja nie jestem jeszcze ani trochę zmęczona! - powiedziała mała popielica i pokazała mamie szeroko otwarte oczy." Brzmi znajomo? U nas codziennie jest podobnie ;-) Moja A. już jest bardzo śpiąca, ale i tak przeciąga pójście do łazienki, wymycie ząbków i położenie się do łóżka. Na szczęście nie trwa to tak długo, jak u bajkowej popielicy, ale jednak pojawia się codziennie. Jestem bardzo ciekawa czy u Was jest tak samo? My, co wieczór, ratujemy się małymi przyzwyczajeniami, które wprowadzaliśmy systematycznie od samego początku. Jednym z takich wieczornych rytuałów jest śpiewanie kołysanek oraz czytanie i opowiadanie bajek. Raz dłuższych, raz krótszych, ale zawsze przed snem czytamy. Jeśli u was jest podobne i do tego właśnie teraz szukacie kolejnej klimatycznej bajki na dobranoc „Historia małej popielicy, która nie mogła zasnąć" będzie idealnym wyborem. Ta urocza i ciepła opowieść ma bardzo prostą fabułę. Jej główną bohaterką jest mała i słodka popielica, która nie może zasnąć, a przecież tak jak inne popielice musi już zapaść w sen zimowy. Nie wie niestety jak... Na szczęście z pomocą przychodzą inne zwierzęta, które zdradzają jej swoje sposoby na zasypianie. Czy małej popielicy uda się ostatecznie zasnąć? Myślę, że odpowiedź na to pytanie jest dla Was oczywista ;-) Ta historia ma przecież przekonać nasze maluchy do tego, że sen jest dobry i potrzebny wszystkim osobom, zarówno małym, jak i dużym. Tak pogodna opowieść na dobranoc na pewno spodoba się każdemu przedszkolakowi, który choć raz miał problem z zaśnięciem. A może nawet będzie chciał wypróbować sposoby na zasypianie małej popielicy? Musicie już sami się o tym przekonać ;-) Serdecznie polecam! https://mufloneks.blogspot.com/2020/11/historia-maej-popielicy-ktora-nie-moga.html

Przytulenie, uścisk dłoni czy buziak to gesty, które z reguły wprawiają nas w dobry nastrój niosąc za sobą bliskość, czułość i akceptację. Miło jest czuć się kochanym i lubianym. Jednak są sytuację w życiu, gdy pomimo łączącego dwie osoby uczucia nie mogą one spędzać czasu razem i okazywać sobie czułości w tak oczywisty sposób. I właśnie o tym jest „Kiedy nie możemy się przytulić” Eoina McLaughlina – uroczy picturebook będący katalogiem działań, które pozwalają utrzymać bliską, ciepłą relację, gdy nie można spotkać się osobiście. Autor proponuje machanie do siebie, przesyłanie buziaków, pisanie listów, uśmiechanie się, wspólne tańczenie i śpiewanie, chociaż każdy w swojej przestrzeni, rysowanie. Pomysłów jest naprawdę sporo, a tym, co nas ogranicza jest wyłącznie nasza wyobraźnia. Jeż z Żółwiem uświadamiają, że dla chcącego nic trudnego. Książka jest niezwykle prosta, zarówno w warstwie tekstowej, jak i wizualnej. Jednak nie ujmuje to jej urokowi, a wręcz jest jej wielkim atutem. To, co przede wszystkim przykuwa uwagę to płynąca z niej radość i optymizm. Bohaterowie nie toną w szaro-burym marazmie smutku z powodu rozdzielenia, a otacza je wielobarwna aura: serduszka, gwiazdki i tęcze. Książka powstała w trudnym dla wszystkich czasie rozdzielenia z bliskimi, jej misją było niesienie wytchnienia od ponurej, niepewnej rzeczywistości. I zdecydowanie się to udało, bo ona tętni życiem i tchnie optymizmem. Warto docenić jej uniwersalność, bo powodów rozdzielenia bratnich dusz jest wiele i w każdej sytuacji można, jeśli się oczywiście chce, znaleźć sposób by dać drugiej osobie znak, że się ją lubi. Podoba mi się lekkość tej książki, prostota i ukierunkowanie na poszukiwanie rozwiązań, a także bijący z niej optymizm.

Wielka Kapela Niedźwiedzia przyjmuje utalentowane zwierzęta, by grać w różnych miejscach dla wielu ludzi. Trafia tam pies Hugo, który wcześniej wpatrywał się w swojego właściciela Hektora, jak ten gra na skrzypcach. Nawet sobie instrument ten pożyczył i sam zaczął grać, co było niewątpliwie, bezdyskusyjnie najfantastyczniejsze. :D Nie mogło zabraknąć chwil sprzeczek i rozłąki, ale przyjaciołom udało się spotkać na jednej scenie, gdzie dali piękny koncert z innymi zwierzętami. Ilustracje jak przy poprzedniej części, nadal fenomenalne.

Prosta historia o braku chęci dzielenia się. Co do zasady podoba się dziecku, ale spór między zwierzakami i dla niego jest chyba trochę za monotonny. Trzeba trochę dopowiadać, żeby nie było nudo, wtedy książka jest całkiem całkiem. Przede wszystkim: sympatyczne ilustracje.

Niesamowite w dziecięcych książkach jest to, że w tak niewielkiej treści kryje się tyle wartości. Niby o tym wiem, a zawsze jestem zaskoczona. "Małe" to najlepszy przykład, że dziecięca literatura to wiele emocji i prawd zamkniętych w papierowych kartach i sztywnej okładce. Niby nic, ale kiedy zajrzysz do środka... Bardzo z całego serca polecam

Świetna opowieść, która traktuje o bliskości, o zaufaniu, o tęsknocie, o wielu innych wielkich rzeczach, które nie pojawiają się tu z nazwy, jednak są obecne na kartach tej historii. Rzecz napisana bardzo lekkim, ale i pełnym w znaczenia językiem. Bardzo przypadła mi do gustu. Rysunki także są całkiem niezłe.

Bardzo byłam ciekawa tej książki. Niewątpliwie argumentem za, stały się cudowne ilustracje i okładka, która wręcz woła do nas i zaprasza do niezwykłego świata. Książka ma prostokątny format, co zapewne jest celowym zabiegiem. Szybko się przekonacie, że właśnie dzięki temu, bardziej odczuwamy odległość jaka dzieli bohaterów książki i tęsknotę, jaką odczuwają. Ilustracje zachwycają i opowiadają nam piękną historię. Jestem nimi zauroczona. Bohaterami książki jest dwoje dzieci, chłopiec i dziewczynka. Choć dzieli ich ogromna odległość, chcą się zaprzyjaźnić. Nie mogą ze sobą porozmawiać, ani się spotkać, ale wierzą, że gdzieś daleko ktoś na nich czeka. Tekstu w książce jest niewiele. I choć na pozór wydają się być to proste zdania, zdecydowanie jest to książka, która zostawia nam miejsce na własną interpretację. Jedni będą szukać w niej głębszego sensu, inni zastanawiać i zadawać pytania. Dzieci popatrzą na nią swoimi oczami. Dla mnie jest to książka o potrzebie bliskości, o poszukiwaniu prawdziwego przyjaciela, a także o prostych gestach, które mogą wiele zmienić i sprawić radość drugiej osobie.

Zabawna opowieść o czasie, przywiązaniu, cykliczności i indywidualności. Niepodrabialne dziwactwa sowy Henia oraz spokojna akceptacja na nie otoczenia to miód na serce dzieci i dorosłych, wciskanych wciąż w ramy produkowane przez instytucje, w których przyszło nam żyć: przedszkola, szkoły i miejsca pracy.

Bardzo przyjemna książeczka, bo trudno nazwać ją książką, ze względu na niewielką ilość treści. Ilość może nie przytłacza, za to jakość i owszem. Opowiastka jest zabawna, sympatyczna i wywołuje uśmiech na twarzy dziecka. A obrazki? Są wprost cudne. Świetnie uzupełniają treść i sprawiają, że młody czytelnik oczu od kolejnych kartek oderwać nie może. Aż żal, iż nie ma takich książek więcej. Nawet sprawdziłam, co autor jeszcze napisał, tak mi się spodobała. Polecam.

Fajna książka, która w przystępny sposób przygotowuje dzieci do samodzielnego chodzenia do przedszkola i przebywania z innymi bez obecności rodziców. Poruszony jest też wątek dzieci, które nie mają jednego z rodziców, bowiem odeszli do wieczności. Ogółem, to dobra pozycja; w czuły sposób mówi o trudnych tematach.

Minęło już siedem miesięcy od kiedy wszystkie popielice zapadły w sen zimowy. Wszystkie z wyjątkiem małej popielicy, która długo nie mogła usnąć. Teraz wiosna zawitała już na dobre, a wszystkie zwierzątka zbudziły się z długiej drzemki. Wszystkie oprócz naszej małej bohaterki, która ciągle spała w najlepsze! Mama próbowała obudzić swoją córkę, jednak ta tylko chrapnęła, ciaśniej owinęła się kocykiem i śniła dalej. Z pomocą mamie popielicy przybyły różne zwierzątka. Każde z nich miało swój własny sposób na skuteczną pobudkę. Wiewiórka łaskotała małą popielicę w nosek swoim puchatym ogonkiem, zajączek kusił śpiocha śniadaniowymi zapachami. Wszystko na nic! Mała popielica dalej smacznie spała. A może skuteczna okaże się pobudka proponowana przez skunksa? Sprawdźcie sami czy zwierzątkom udało się obudzić naszą zaspaną bohaterkę! „Historia małej popielicy, która nie chciała się obudzić” jest równie urocza jak poprzednia część tej opowieści. Konstrukcja fabuły w obu książkach jest podobna. Tu także poszczególne zwierzątka prześcigają się w pomysłach, by pomóc małej popielicy. I trzeba przyznać, że są naprawdę bardzo pomysłowe! Sama opowieść jest bardzo spokojna i ciepła. Będzie idealna do czytania przed snem, mimo że opowiada o pobudce! Historii o małej popielicy towarzyszą bardzo okazałe ilustracje Kerstin Schoene. Są one tak urocze, że nie sposób nie uśmiechnąć się w czasie przeglądania tej książki. Zwierzątka przedstawione są bardzo realistycznie, a jednocześnie ich mimika wyraża tyle emocji, że nie można im odmówić pewnej baśniowości. A co najważniejsze, każde z nich budzi ogromną sympatię! Nawet skunks, który urzekł mnie w tej historii najbardziej! Gorąco polecam „Historię małej popielicy, która nie chciała się obudzić” dzieciom od 2. roku życia. Jest to piękna, ciepła i urzekająca opowieść!

„JESTEM ŚMIERĆ” – Elisabeth Helland Larsen „Jestem Śmierć, część życia, miłości i ciebie”. Dobrze jest zacząć nowy rok z dobrą książką, zwłaszcza z taką, która daje ostro do myślenia, zwłaszcza, że akurat pożegnaliśmy stary, a powitaliśmy nowy rok, z którym wiąże się wiele marzeń, celów, nadziei. Stare odeszło, umarło, jest już za nami, a witamy to, co nadchodzi – nowe, często nieznane, jednak pełni ufności otwieramy nowe karty naszej historii. Książka Elisabeth Helland Larsen zatytułowana „Jestem Śmierć” przywołała we mnie takie refleksje i wywarła duże wrażenie. Napisana dla najmłodszych na niespełna czterdziestu stronach, ale z taką wrażliwością i czułością, iż śmiało można ją czytać i omówić, wyjaśnić dzieciom ten tak trudny temat – czym jest śmierć. To ona jest tutaj główną bohaterką, jedzie na rowerku przez świat, przysiada się i do małych zwierzątek i tych większych, odwiedza ludzi ze zmarszczkami, ale też najmłodszych, a nawet tych, którzy jeszcze się nie urodzili. Ma smutna minkę, ale i kwiaty w długich ciemnych włosach. Jest skryta, przenikliwa, ale tłumaczy, że i ona jest potrzebna, że jest ważną częścią życia, że jest cząstką nas wszystkich. Jest naszym dopełnieniem. Przyjdzie do każdego bez wyjątku. Wspaniała książka, którą czytając dzieciom, pokazując ilustracje możemy wyjaśnić, żeby się nie bały, bo Śmierć wypełnia swoją bardzo ważną rolę – pomaga Życiu, współpracują ze sobą, idą ramię w ramię. To dla nowego musi przygotować miejsce. Swoje zadania wypełnia w sposób najdelikatniejszy i troskliwy. Do tych, do których przychodzi, bierze ich pod rękę, by łatwiej było pójść na drugą stronę. A tych, którzy nie chodzą sami, sama niesie i tuli do piersi i nuci najłagodniej, jak umie. Przyznam, że to bardzo wzruszające. Każdy z nas ociera się o śmierć, obcujemy z nią. Boimy się i dzieci też się boją, a ta niezwykła książka pozwala spojrzeć na to wszystko zupełnie inaczej. Śmieć robi miejsce nowym słowom i marzeniom. Wszystko co nowe potrzebuje przestrzeni, miejsca do zaistnienia, do wzrostu. Atrakcji książce dodają oczywiście piękne ilustracje Marine Schneider. Wydawnictwo bardzo się postarało o wysoką jakość, delikatne pastelowe kolory. Kiedy zobaczyłam tę książkę na półce w bibliotece chwyciłam od razu zaintrygowana tytułem i chciałam zobaczyć, w jaki sposób pomoże mi omawiać trudny temat przemijania i śmierci. Nie zawiodłam się, bardzo gorąco polecam rodzicom i przede wszystkim najmłodszym dzieciom. To dobra książka dla dzieci w chorobie, w hospicjum. Może najdelikatniej oswajać, że Śmierć ma zadania do wykonania i jest czuła, poprowadzi dziecko za rączkę. Łzy się kręcą, bo to strasznie trudne, oby nas takie tematy omijały w Nowym Roku. Przesyłam serdeczności. „Jeżeli boisz się mnie albo życia, mogę szepnąć ci coś na ucho... Miłość! Miłość potrafi odmienić smutek i nienawiść. Miłość może cię odwiedzić każdego dnia, kiedy chcesz. Miłość nie umiera, nawet gdy spotka mnie”. Łączę serdeczności i życzę Miłej lektury 😊

Filozoficzna książka dla dzieci, na pewno edukacyjna, ucząca jak sobie radzić ze stresem w danej sytuacji. Duży format. Twarda oprawa. Dobry, błyszczący gatunek papieru. Wyrazista czcionka. Przepięknie, kolorowo zilustrował Przemysław Szukaj. Główną bohaterką jest mała ruda kotka. Na jej przykładzie dzieci mają obserwować jej reakcję powypadkową i się z nią utożsamiać. Pokazano codzienne przygody kotki, które nie są zbyt miłe, powiedziałabym nawet skrajnie złe. Z czego tu się cieszyć jak mała popada w ciągłe tarapaty. Wystraszy się, użądli ją pszczoła, zostanie przemoczona do suchej nitki przez przypadek, zdenerwuje się, rozczaruje przyjaźnią, zasmuci, zderzy ze ścianą z efektem siniaków itp. Chodzi o to ,że kotka reaguje na wszystko , stosując angielską technikę mindfulness. Polega ona na tym ,żeby koncentrować swoją uwagę na obecnej chwili i próbie świadomego jej przeżycia. Bycie obecnym tu i teraz ze źródłem wewnętrznego spokoju i równowagi. Skupiamy się na chwili obecnej , bez oceniania. Ta technika pomaga w radzeniu sobie ze stresem, lękiem i negatywnymi emocjami. Praktyka taka obejmuje medytację, uważne oddychanie: głęboki wdech i pełny wydech oraz świadome wykonywanie codziennych czynności. Mindfulness i medytacja bywają używane zamiennie jako określenia pewnego formalnego sposobu wyciszania umysłu. Tymczasem mindfulness to pojęcie znacznie szersze niż medytacja – to właściwie sposób życia. Medytacja jest podstawą mindfulness, ale znaczenia obu nie są ze sobą tożsame. Na końcu książki opisano dokładnie jak dziecko ma zastosować tę technikę. Wszystko przedstawiono w sposób bardzo zrozumiały i zadowalający. A jeżeli chcecie bliżej poznać o co tu chodzi i dowiedzieć się - - Jakie przygody spotkały małą koteczkę? Koniecznie przeczytajcie tę mądrą książeczkę waszym milusińskim. Polecam!

Książka Rusinka o zapożyczeniach to takie skromny słownik pokazujący, jak słowa wędrują między językami. Lektura może być dobrym wstępem do zagadnienia. Napisana jest w sposób zrozumiały dla dzieci. Całość uzupełniają vardzo ładne ilustracje Joanny Rusinek.