A Series of Unfortunate Events The Wide Window

Bardzo fajna

Bardzo fajna

Trzeci tom z „Serii niefortunnych zdarzeń” wprowadza figurę kolejnego opiekuna – ciotkę Józefinę, która, zamiast chronić, projektuje własne lęki na dzieci czyniąc z nich zakładników swoich mechanizmów obronnych (ciotka bowiem ucieleśnia stan neurotycznego lęku, który w grotesce Snicketa przyjmuje postać obawy przed tym, co może być potencjalnie niebezpieczne, a zatem przed wszystkim). Ta część historii pokazuje, że zło nie funkcjonuje w izolacji, lecz znajduje grunt w słabości struktur opiekuńczych – wszechogarniająca fobia ciotki Józefiny paraliżuje zdolność działania, a zatem i życia.

Trzeci tom z „Serii niefortunnych zdarzeń” wprowadza figurę kolejnego opiekuna – ciotkę Józefinę, która, zamiast chronić, projektuje własne lęki na dzieci czyniąc z nich zakładników swoich mechanizmów obronnych (ciotka bowiem ucieleśnia stan neurotycznego lęku, który w grotesce Snicketa przyjmuje postać obawy przed tym, co może być potencjalnie niebezpieczne, a zatem przed...

Słabsza od dwóch poprzednich części, ale wciąż sprawiająca wiele frajdy, więc być może ocena 5/10 jest nieco niesprawiedliwa, ale 6/10 dałam dwóm pierwszym częściom, więc trzeba jakoś zaznaczyć różnicę.

Tym razem nasze sieroty trafiają do ciotki Józefiny, która boi się wszystkiego, przez co rodzeństwo je wyłącznie zimne posiłki, a w kulminacyjnym momencie, zostaje pozostawione samym sobie, bo ich opiekunka nie potrafi się ze strachu postawić Hrabiemu Olafowi.

Klasycznie nikt sierotom nie wierzy, klasycznie muszą sami pokonać przeciwności losu i przebrnąć przez... serię niefortunnych zdarzeń.

Trochę nudna jest ta część. Wciąż jednak jest tu to, co urzekło mnie na samym początku - dzieciaki mogą wyciągnąć z tej książki kilka lekcji, w tym mnóstwo językowych, nauczyć się nowych słow, a także poznać trudne emocje i nauczyć się z nimi radzić.

Słabsza od dwóch poprzednich części, ale wciąż sprawiająca wiele frajdy, więc być może ocena 5/10 jest nieco niesprawiedliwa, ale 6/10 dałam dwóm pierwszym częściom, więc trzeba jakoś zaznaczyć różnicę.

Tym razem nasze sieroty trafiają do ciotki Józefiny, która boi się wszystkiego, przez co rodzeństwo je wyłącznie zimne posiłki, a w kulminacyjnym momencie, zostaje...

Część "Ogromne Okno" zdecydowanie lepiej wspominam z adaptacji filmowej i serialowej.
W filmie Meryl Streep jako Ciotka Józefina zdecydowanie wzbudziła we mnie więcej sympatii niż jej książkowy pierwowzór. Jednak zdecydowanie najbardziej uwielbiam sposób w jaki została ukazana w serialu. W książce jej postać jest po prostu słabiutka i strachliwa i nie ma w sobie zbyt dużo głębi, stąd moje lekkie rozczarowanie.
Oczywiście nadal była to dla mnie przyjemnie sentymentalna podróż do świata dzieciństwa i przy odrobinie szczęścia chętnie powrócę do niego przy następnej okazji.

Część "Ogromne Okno" zdecydowanie lepiej wspominam z adaptacji filmowej i serialowej.
W filmie Meryl Streep jako Ciotka Józefina zdecydowanie wzbudziła we mnie więcej sympatii niż jej książkowy pierwowzór. Jednak zdecydowanie najbardziej uwielbiam sposób w jaki została ukazana w serialu. W książce jej postać jest po prostu słabiutka i strachliwa i nie ma w sobie zbyt dużo...

Spoko książka 👍

Spoko książka 👍

Mimo, że te książki są bardzo proste i przeznaczone dla dzieci, bardzo dobrze się bawię. Dla czystej rozrywki i jako przerywnik między poważniejszymi lekturami.

Mimo, że te książki są bardzo proste i przeznaczone dla dzieci, bardzo dobrze się bawię. Dla czystej rozrywki i jako przerywnik między poważniejszymi lekturami.

Na ten moment, ta część przygód sierot podobała mi się najbardziej. Przeczytana za jednym razem. W dalszym ciągu nie mogę wyjść z podziwu pomysłu na tą serię, należą się brawa dla autora za oryginalność i za przekaz zawarty w książkach

Na ten moment, ta część przygód sierot podobała mi się najbardziej. Przeczytana za jednym razem. W dalszym ciągu nie mogę wyjść z podziwu pomysłu na tą serię, należą się brawa dla autora za oryginalność i za przekaz zawarty w książkach

Trzeci już tom serii, która polega na sprawdzonym schemacie. Trójka rodzeństwa: Violet, Klaus i Sunny po tragicznej śmierci rodziców trafia pod skrzydła kolejnego opiekuna. W tle czai się cały czas podstępny hrabia Olaf dybający na fortunę przekazaną dzieciom w spadku. Wiem, że jest on absolutnie czarnym charakterem serii. Dość powiedzieć, że jednym z jego pomysłów było zmuszenie nieletniej do ślubu, aby położyć łapy na pieniądzach, co szczęśliwie się nie udało. Jest to chyba jedyny tutaj dorosły, który używa w jakikolwiek sposób mózgu. Cudownie, że został przedstawiony w pierwszej części jako członek trupy teatralnej. Z niecierpliwością czekam w każdym tomie na kolejne jego przebranie i rozpoznanie go przez dzieci dosłownie w sekundzie, w której się pojawia. Tutaj przebrał się za kapitana z drewnianą nogą. Szczerze mówiąc do teraz zastanawiam się, jakim cudem on zwyczajną, normalnie funkcjonującą nogę tam schował.
Co do opiekunki, ciotki Józefiny, mam dużo mniej sympatii. Znerwicowana, bojąca się własnego cienia kobieta, która zostawiła dzieci na pastwę losu, aby ratować własną skórę ma problem, żeby zająć się sama sobą, a co dopiero trójką małolatów. Z resztą same dzieci w książce to nazywają. Z drugiej strony wszystko lepsze, niż trafienie do hrabiego Olafa.
Formuła co prawda sprawdzona, ale cieszę się na wieść, że gdzieś po drodze pojawi się jakaś szkoła z internatem? Będzie na pewno trochę inaczej.
Zdecydowanie polecam do czytania po angielsku i szlifowania języka. Pojawiają się skomplikowane słowa i zwroty, które są natychmiast opisowo tłumaczone - raz bardziej słownikowo, innym razem sarkastycznie.
Lekkim piórem napisana książka z motywami powieści gotyckiej - dla amatorów takich klimatów polecam. Z gwiazdką, że nie jest to jednak książka dla czytelnika dorosłego, więc ostrożnie z oczekiwaniem zawiłości w fabule :)

Trzeci już tom serii, która polega na sprawdzonym schemacie. Trójka rodzeństwa: Violet, Klaus i Sunny po tragicznej śmierci rodziców trafia pod skrzydła kolejnego opiekuna. W tle czai się cały czas podstępny hrabia Olaf dybający na fortunę przekazaną dzieciom w spadku. Wiem, że jest on absolutnie czarnym charakterem serii. Dość powiedzieć, że jednym z jego pomysłów było...

typowy wypadek bananowy

typowy wypadek bananowy

W tej książce nie ma nic przyjemnego, a mimo to bardzo przyjemnie się ją czyta. Trzyma poziom poprzednich części, tak samo irytuje zachowanie dorosłych, a jednocześnie postępowanie rodzeństwa wzbudza pełen szacunek. Niby człowiek wie, że nie skończy się to dobrze, a jednak ma nadzieję.

W tej książce nie ma nic przyjemnego, a mimo to bardzo przyjemnie się ją czyta. Trzyma poziom poprzednich części, tak samo irytuje zachowanie dorosłych, a jednocześnie postępowanie rodzeństwa wzbudza pełen szacunek. Niby człowiek wie, że nie skończy się to dobrze, a jednak ma nadzieję.