Niewidzialna Republika Tom 2

Komiks z klimatem. Akcja umiejscowiona jest w Warszawie lat 30-tych, XX wieku. Na początku zaznajomieni zostajemy z realiami tamtych czasów - poprzez bardzo ciekawy wstęp pana Jerzego S. Majewskiego. To bardzo pomaga i pozwala wczuć się w klimat. Po zapoznaniu się z kontekstem historycznym czas na opowieść właściwą. Pierwsze co od razu rzuca się w oczy, to strona wizualna, która jest naprawdę dopracowana i atrakcyjna dla oka. To, że plansze przedstawione są w odcieniach czerni, bieli i szarości wcale nie jest wadą lecz zaletą całości. To historia, do której kolor nie pasuje, to opowieść która wyłania się powoli z półmroku. Fabularnie jest bardzo poprawnie. Być może nie porwało mnie tak, że trudno było się oderwać, ale akcja toczyła się w swoim niespiesznym rytmie, dając mi szansę na sycenie się z każdym kadrem i pozwalając, żeby ta historia niejako sama się opowiedziała. Całość oceniam bardzo pozytywnie. Przyjemnie spędziłam kilka chwil w dawnej Warszawie, poznając jej tajemnice.

Takie 7,5 na 10. Criminal podobało mi się bardziej, ale nie mogę przejść obojętnie obok fajnego czarnego humoru oraz pecha bohaterki, która zanim rozwiąże sprawę idącą jej jak po grudzie, dostanie po drodze ze pięć razy łomot od oprychów. Nawet jej wizerunek na grzbiecie tego tomiku ma podbite oko :) To taka trochę detektyw kamikadze, idzie jak bokser, nawet jeśli ma zginąć. Dlatego pół punkta wyżej, a w zaokrągleniu 8.

Ostatnio opisywałem pierwszy tom i w skrócie - srogie rozczarowanie. Jak jednak jest z kontynuacją? No muszę przyznać, że bardzo pozytywne zaskoczenie - w końcu mamy sensownego głównego bohatera (a właściwie dwójkę głównych bohaterów),którzy mają motywy, cel działania etc. No i prościej się z nimi utożsamić/ zrozumieć ich niż kolesia z jedynki. Mamy też jakiś nadrzędny cel i "tych złych" (a zakończenie daje po łbie, trzeba przyznać). Jasne, jest kilka niepotrzebnych momentów, ale naprawdę progres w porównaniu z pierwszym komiksem olbrzymi.

Dość ciekawa wizja świata przyszłości. Komiks o walce o władzę oraz o walce o wolność. Ale czy ta wolność na odległych od Ziemi księżycach jest tym samym, o czym my myślimy? Jedynym mankamentem jest to, że na polskim rynku wydawniczym są tylko trzy części tego komiksu. A seria, niestety, nie kończy się na części trzeciej... Trzeba więc uzbroić się w cierpliwość i mieć nadzieję, że kolejny tom również wreszcie będzie dostępny, bo historia pozostaje niedokończona, bez puenty.

Solidna baza do tworzenia uniwersum snowpiercera. Komiks ma przyjemną dla oka kreskę, opiera się na dialogach. Nie powiem, żeby historia była jakaś niesamowicie dynamiczna, aczkolwiek myślę, że dobrze oddaje klimat sytuacji pasażerów. Oczekiwałam za to lepszego zakończenia.

Ocena całej serii - jest ok, chętnie obejrzałbym animowaną ekranizację w formie filmu. Historia jest ciekawa, nawet jeśli tworzona od tomu do tomu, to zachowuje spójność. Nie jest to wszystko jakoś szczególnie oryginalne, ale chyba twórca zdaje sobie z tego sprawę i po prostu trzyma się reguł gatunku, całkiem sprawnie poruszając się w jego obrębie.

Przede wszystkim bardzo ładne wydanie - rysunki Kasprzaka klasa, widać rozwój na przestrzeni kilku lat. Same historie trochę infantylne, lekko się zestarzały. Podobały mi się te fantastyczne, a szczególnie "człowiek bez twarzy". Komiks na pewno dla osób 40+ które z wypiekami na twarzy zaczytywały się w tych historiach. Sentymentalna podróż w przeszłość do lat 80 - mnie się podobało.

3 pierwsze tomy oceniam jako dobrą pozycje. Typowy klimat westernów dla ludzi, którzy to lubią. Nie jest wzruszający jak Hoka Hey i nie ma tu aż tyle męstwa jak w Jonah Hex. Fabuła często za szybko przeskakuje, za mało kadrów do zbudowania klitu w odpowiednim tempie. Rysunki spoko. Będę kupował kolejne tomy.

Conana Barbarzyńcę pamiętałem tylko ze wspomnień, dawno oglądanych filmów z Arnoldem. Będący wyznawcą Croma, pewnie dzierżący miecz mięśniak, otoczony przez piękne i skąpo odziane kobiety. W gruncie rzeczy, jest to obraz, który w przypadku tego bohatera się nie zmienia, lecz Conan to głównie wojownik, jednoosobowa armia, która z czerpie siłę z wiecznie prowadzonej walki. Komiks "Życie i śmierć Conana." Księga pierwsza i druga opowiadają przekrojowo jaką drogę przemierzył Cymeryjczyk przez lata ciągłego wymachiwania mieczem. Ile świata zwiedził, jak często przeklinał Croma oraz z iloma niebezpieczeństwami musiał się zmierzyć. Dla takiego laika jak ja, który nie czytał innych komiksów z barbarzyńcą, jest to lektura w sam raz. Znajdziecie tutaj trochę napięcia, trochę szaleństwa, odrobinę magii, znacznie więcej miecza, pięknie kobiety i hektolitry potu spływające z nagiego torsu, w którym pulsuje testosteron. Będzie okazja poznać Conana jako gladiatora, skazańca, wodza, króla i wreszcie śmiertelnika? Cała historia jest zręcznie opowiedziana i dość dobrze narysowana, powiedzmy w standardzie superhero. Oczywiście rysunki to kwestia gustu, mają swoje lepsze i słabsze momenty. Za to okładki alternatywne są świetne i jest ich na tyle dużo, że można cieszyć oko dłuższą chwilę. Zatem generalnie polecam ten tytuł, zarówno pierwszą, jak i drugą księgę. A co dalej, hmm to możecie też posłuchać w mojej recenzji wideo, którą również zamieszczam. Pozdrawiam!

"Ter" to historia przybysza bez pamięci, odnalezionego wśród katakumb jakiegoś starego miasta w dalekiej przyszlosci. Stopniowo dowiadujemy się coraz więcej i o tym miejscu i o samym przybyszu. Jest to science fiction, trochę young adult, ale w rozsądnej dawce. Starsi czytelnicy wytrzymają.  Po intrygującym początku zawiodłem się dalszym rozwojem akcji w kolejnych tomach. Zbyt fajnie wszystko się zaczęło żeby później łatwo akceptować pewne płycizny. Nie poznajemy niemal zupełnie genezy i racji stojących za stanowiskami stron, które rywalizują. Wszystko sprowadzone zostało do walki oszalałych fanatyków religijnych z ludźmi reprezentującymi podejście racjonalne.  Temu komiksowi jednak sporo wybacza się, bo rysunki są tu rewelacyjne.  Szczegółowe, dość mroczne, budujące fascynujący, tajemniczy świat przyszłości i podbojów kosmosu. Może właśnie przez tę warstwę wizualną spodziewałem się równie dobrej, rozbudowanej i głębokiej treści. 

Choć tytuł i okładka sugeruje, że jest to historia związana wyłącznie o głębinach oceanicznych, znajdziemy tu sporo wielkiego biznesu czy historii. Zaczynamy od wypadku na platformie wiertniczej na Południowym Pacyfiku. Należy ona do konsorcjum o nazwie Carthago. Podczas odwiertu czterech nurków znika w niewyjaśnionych okolicznościach w nowo odkrytej wielkiej podmorskiej jaskini. To początek dość zawiłej opowieści z gigantycznym przodkiem rekina, megalodonem w roli głównej. Gdyby autor skupił się tylko na nim, byłaby to dość przewidywalna historia. Jednak tu mamy nie tylko sprawy polityczne, biznesowe, ale i czysto mistyczne (wierzenia Aborygenów),mityczne (poszukiwanie Atlantydy) czy fantastyczne (dość specyficzne zachowanie córki Kim, Lou). Do tego często przeskakujemy w czasie, poznając nawet mioceńską biocenozę. Na szczęście nie zaburza to odbioru, bo wszystkie te wtrącenia są zgrabnie powiązane z faktami, co bardzo mi się podobało. Przynajmniej najczęściej, bo nie zawsze. Co za dużo to jednak niezdrowo i w przypadku tych wtrąceń jest tak samo. Mogłoby się spokojnie skończyć tylko na tych zwiazanych z samym oceanem. Żałuję tylko, że nie dostałam jeszcze z dwóch-trzech tomów, by zgrabniej domknąć fabułę tego thrillera ekologicznego. Więcej na: https://www.monime.pl/mroczna-otchlan-tom-1-2/

Naprawdę piękne kadry i kreska tworząca wyjątkowy klimat królewsko-rycerski z domieszką fantazy. Aż zostałem pierwszym fanem Pani Tillier na Lubimy czytać. Fajna fabuła bez wątków w których nie wiadomo o co chodzi (jak w pierwszej serii) Nic tylko czekać na kolejną część w tym duecie autorów.

"Dziki Ląd" to komiks wydany u nas, przez wydawnictwo Lost Time. Który w oryginale, składał się z pięciu osobnych zeszytów, a które my otrzymaliśmy zebrane w jeden zbiorczy tom. Który prezentuje się bardzo ładnie, twarda okładka ze złoceniami, dobrej jakości papier, oraz grafiki z zeszytowych wydań na ostatnich stronach, cieszą oczy. Cała historia jest osadzona w roku 1766, na terenie obecnych Indii. Które w tamtych czasach, były rozbite na kilkanaście mniejszych królestw. Z których jedne chyliły się ku upadkowi, a inne dopiero rozkwitały. A między tym wszystkim krążyła Kompania Wschodnio Indyjska, która dopiero rozciągała tam swoje wpływy. Tak jak już zdążyłam wspomnieć na początku, komiks ten jest zbiorem pięciu zeszytów. A każdy z nich, opowiada nam historię z perspektywy innego bohatera. Co jest całkiem ciekawym zabiegiem, ponieważ pozwala nam spojrzeć na wydarzenia pod różnym kątem. Osoby z zewnątrz nie mającej pojęcia o miejscu do którego przybyła. Oraz tubylców, obeznanych z realiami i tradycjami miejsca w którym żyją. Jeżeli chodzi o szatę graficzną, jest ona bardzo dobrze dopracowana i niezwykle klimatyczna. Czuć tu mrok i gotyckie zacięcie, kiedy poznajemy Londyńskie dzieci nocy. Oraz kontrastujące z tym pełne słońca i barw, krajobrazy Kalikatu, gdzie potwory kryją się za wonnymi kwiatami. Niestety tytuł ten, rozczarował mnie trochę pod względem fabularnym. Miałam nadzieję na trochę więcej inspiracji, mitologią indyjską. Autorzy mieli tu niezłe pole do popisu, jednak dostaliśmy tylko niezbędne minimum. Dodatkowo akcja dzieje się tu bardzo szybko, na czym trącą bohaterzy. Których sylwetki są nam przedstawione powierzchowne, przez co trudno ich polubić. Są nam raczej obojętni. Czy warto poznać "Dziki Ląd"?. Jeżeli szukacie komiksu na wieczór, z dreszczykiem emocji ale niewymagającego. To tak. Jednak jeżeli chcecie historii, która wyrzuci was z kapci. To niestety musicie szukać dalej.

Kocham twórczość Petera. Jako wierna fanka musiałam siąść do tej pozycji. Poza tym - jestem zdrowo walnięta jeśli chodzi o komiksy scifi gdzie główną rolę odgrywają obcy. Komiks jest napisany niesamowicie, każdy rozdział wciąga, czujemy nienawiść lub sympatię do bohaterów opowiadania (nawet tych pobocznych). Bardzo mocno polecam, szczególnie jak lubisz detektywistyczne klimaty. Jedyny minus to okładka która nijak nie oddaje tego co w środku czytamy. Poprawić okładeczkę i 10/10 dla mnie!

Ej, mam pytanie. Jakie jest Waszym zdaniem THE komiksowe fantasy? Mam wrażenie, że mimo głębokiej miłości do fantasy, może to być gatunek najmniej przeze mnie eksplorowany w komiksie. Superhero, obyczaj, reportaż, s-f, nawet kryminały - jasne. Ale gdzie to całe fantasy? Jest tam kto? Ktokolwiek poza Thorgalem? Skąd ja tę “Skargę utraconych ziem” dokładnie wziąłem, to za cholerę nie pamiętam. Przecież nie mogło chodzić tylko o tytuł - choć tytuł im się, cholera udał. Ale jest. Europejskie fantasy, rysunki Rosińskiego, wszystko jak być powinno. Jest nawet zamek w kształcie czaszki. No i kurde, większość czasu jest bajecznie. Dosłownie - kiczowate to, przerysowane, naiwne. Ale niesamowicie przestrzenne, piękne, klimatyczne, pełne żywych legend. Pełne mroku i nadziei, okrucieństwa i ciepła. To taka mesjanistyczna historia o Sioban, dziewczynie, co to ma uratować krainę spod władzy złych mocy. Mamy tu rodzinne zawirowania rodem z telenoweli, mamy zwroty akcji w stylu zdejmowania gumowej maski ze słowami “to od początku byłem jaaaa”. Do połowy to jest naprawdę mega fajna, prosta, baśniowo-mroczna historia, która zupełnie nie zaskakuje, ale w w bardzo przyjemny sposób. W drugiej połowie robi się jakoś… no, gorzej. Bardziej kameralnie, ale jednocześnie chaotycznie, gubi się klimat, fabuła się komplikuje, co nie działa na jej korzyść. Tajemna magia działa totalnie jako deus ex machina, wydarzyć się może wszystko i nie do końca wiadomo czemu. Jestem trochę w rozkroku, ale raczej zadowolony - jeszcze muszę to przetrawić żeby zdecydować czy zabierać się za kolejne cykle. Komiks wypożyczony z Biblioteki Komiksowo. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram @traczytanko: https://www.instagram.com/traczytanko/

Poprzednie części Snowpiercera to solidne postapo z ciekawym pomysłem. Dobrze napisana, klimatyczna opowieść. Ten tom zdecydowanie odstaje poziomem i nie chodzi tu bynajmniej o warstwę graficzną, w której pojawił się kolor. Czytałem już wiele antyutopii ale wizja zaserwowana w tym komiksie naprawdę mnie poruszyła. Nie będę rzucał spoilerami ale nie jest to tom dla wrażliwych osób. To cios w głowę na poziomie "Drogi" McCarthy'ego albo "Futu.re" Głuchowskiego, tylko tym razem dodatkowo narysowany (swoją drogą brzydota tej kreski też "robi robotę" - oczywiście zamierzona brzydota bo od strony graficznej nie ma się do czego w komiksie przyczepić). Jak w ogóle można było wymyślić coś takiego? Bardzo mocna rzecz.

"Terminator 2" - chyba każdy z nas wie, co dosłownie jak i w przenośni oznacza ta nazwa. Data premiery jednego z najważniejszych sequeli w historii kina, jednego z najbardziej zasłużonych obrazów dla całej kinematografii, zwłaszcza w segmencie kina rozrywkowego z gatunku fantastyki naukowej, czy ściślej ,,cyber-future sci-fi”, to 1991 rok – pierwsze lata ostatniej dekady drugiego tysiąclecia, powoli, ze swoim rytmem, przyzwyczajające człowieka do nastania zupełnie nowej ery, nowego millenium, które mogło by – z perspektywy tamtego okresu właśnie - w jakiś sposób odmienić przyszłe oblicze Cywilizacji. To, co przedstawia film Jamesa Camerona to niezbyt ,,radosna” wizja losów gatunku ludzkiego, zepchniętego do roli wstrętnego, paskudnego robactwa, które chowa się po kątach i zaułkach z nadzieją, że przy pierwszym lepszym ruchu nie zostanie zdeptany przez bucior potężnego cybernetycznego najeźdźcy, Skynetu: wysoce zaawansowanego zbiorowego bytu, systemu informatycznego, Sztucznej Inteligencji, która postanowiła się przebudzić, aby chronić ludzi przed nimi samymi. Jednakże ,,ochrona” to w przypadku tego, co tyczy się działań Skynetu w Uniwersum ,,Terminator” to raczej słowo niedopowiedzenie. Znany nam dobrze Skynet zamiast ocalić gatunek ludzki przed jego własnymi, zgubnymi działaniami, postanowił go zgładzić. I teraz się zastanówmy, co by było, gdyby coś takiego, co uogólniając miało miejsce w "Dniu Sądu" Camerona, wydarzyło się nie tylko na ekranach kin, lecz w normalnej, zajętej przez byt ludzki rzeczywistości? Co by było, gdyby motyw post-apo w popkulturze przeniósł się na surowy grunt naszego świata, ale z nieco bardziej ,,non-fiction” charakterystyką działań? Może i apokalipsa z motywem ,,buntu maszyn” będzie za enty lat możliwa (Sztuczna Inteligencja w swych różnych formach, zastosowaniach na świecie, rozwija się tak szybko i dynamicznie, że jej adaptacja i ewolucja wychodzi wysoko poza skalę postępu geometrycznego. Jest zbyt nieprzewidywalna w swych zamierzeniach i bytności, aby prorokować nawet o scenariuszach zagłady Ziemi z jej strony właśnie),to jednak fantastyczne klimaty post-apo rodem z najlepszych tego typu książek, filmów i seriali mogły by tyczyć się Cywilizacji, ale w bardziej przewidywalnym , mniej opłakanym niż ukazuje nam to choćby sequel "Terminatora" stylu. Czy bliższe nam nie byłoby ,,political sci-fi post-apo” bądź coś w stylu ,,urban political post-apo”? Czy zapaść polityczna i wyniszczająca korupcja, strajki i anarchia w danym całym narodzie, nie dorzuciły by oliwy do ognia dając początek łańcuchowi reakcji, których finałem byłaby wojna nuklearna albo uruchomienie jakiegoś programu komputerowego, który ,,przypadkowo” wymknie się spod kontroli i rozniesie w drobnym mak nasz gatunek, pozostawiając ledwie garstkę sług, wykonujących najbardziej wypaczające godność zadania i rozkazy? A gdyby przenieść obraz świata z filmów takich jak "Babylon A.D." z 2008 roku i "Ludzkie dzieci" z 2006 do naszych czasów i kazać całym narodom odgrywać te właśnie role? Możliwe, że nie istnieje – choć to tylko moja prywatna w tym względzie teoria – żaden nawet i najbardziej brutalny, nieludzki, nader barbarzyński, anty-uczuciowy i wyjaławiający istotę ludzką scenariusz jakiegokolwiek wydarzenia rodem z szerokiego gatunku post-apo, które jakkolwiek zniszczyłby cywilizację ludzi. Meandrujemy wokół tego tematu mając do dyspozycji niepełne dane, a mowa tu o ,,jakiejś tam” przyszłości. Wstępnie można założyć, co czeka ludzi za 10, 20, 30 lat – po to stwarzamy różne symulacje, programy, stosowane w różnych przemysłach, czy przykładowo: w wieloletnich planach w danym Rządzie. Jednak nie wiemy, co dokładnie się wydarzy, tym bardziej nie wiemy czy będzie to coś iście katastroficznego dla jednostki i całej zbiorowości. Aby pochylić się nieco nad takimi scenariuszami, próbować je rozważać czy to ze strony refleksyjnej czy bardziej praktycznej, najlepszym rozwiązaniem, które nieco przefiltruje treści i rozjaśni umysł w tym aspekcie będzie lektura jakiegoś produktu z elementem post-apo, ale czegoś ,,pośrodku”: ni to filmu, serialu, ni to książki a tylko i aż ściślej: głównie surowego, silnie osadzonego w obecnej, albo sięgającej burzliwej przeszłości rzeczywistości, z wariantami czasów postapokaliptycznych (tzn. możliwościami tego nurtu) komiksu, który nie służyłby tylko i wyłącznie do ,,pogłaskania” spragnionych fantastycznych, popkulturowych i post-apokaliptycznych narysowanych kadrami i nakreślonych dymkami komiksowych wrażeń entuzjastów, ale przede wszystkim do uświadomienia im, o co w tak brutalnej rzeczywistości, mimo iż z lekka fikcyjnej, się za wszelką cenę walczy: jak żyją ludzie, jakie mają między sobą relacje, jak surowa i konsekwentna jest władza, jeśli ona istnieje, i jak to wszystko powinno zwrócić naszą uwagę, bo przecież taka rzeczywistość z dnia na dzień może zapukać do nas niezapowiedzianie. Cyber-ataki, wojna na Ukrainie, ataki terrorystyczne – to te narzędzia kontroli i dominacji są nam znane w 2023 roku. A co będzie za 5, 10, 20 lat? Idealnym tego typu komiksem, dla tego rodzaju post-apokaliptycznych, refleksyjnych rozważań będzie pewna praca z mocnym, niepatyczkującym się tytułem: "Potwór" autorstwa Enki Bilala, którego dorobku w narracjach obrazkowych, wielu z nas geeków komiksu może nie kojarzyć. Bilal, na co warto zwrócić uwagę, sam jest ilustratorem i scenarzystą dzieła. Piszę ,,dzieło”, bo sposób rysowania historii z "Potwora", ich treść i to, co wynika z ,,przestrzeni między kadrami”, czyli z klimatu i atmosfery, którą opowieść tworzy, wychodzi daleko poza typowy gatunkowo komiks. Autor sam okazał się tu ,,kowalem własnego losu” – wykuł historię, która dała mu powód, aby stać się kimś wielkim w branży, kimś kto dodatkowo kreuje rzeczywistość bardzo naturalnie, z piorunującymi rysunkami oraz gamą nadnaturalnie kładzonych, interpretowanych kolorów to wypełniających, chcąc ostatecznie brać za to wszystko odpowiedzialność. Francuz jest trudnym w odbiorze i akceptacji przez randomowego entuzjastę komiksów twórcą. Nie kreuje wydmuszkowej post-apokaliptycznej przyszłości, powielanej pomysłami z każdego obrazu z tego gatunku. Bilal ociera się o tragizm i dramaturgię rzeczywistości, bardzo cierpkiej, niemiłej i przygnębiającej, chyba nawet gorszej niż wyjałowione Uniwersum Orwella z "Rok 1984". W "Potworze" cierpi jednostka, ale i społeczności, kultury, cały naród, ba!, świat! Nie tylko jest to wizja losów jednej postaci i jego ojczyzny, ale bardzo subtelnie przekłada się to na obecny nam XXI wiek. Wystarczy ,,spojrzeć za okno”, włączyć pierwsze lepsze wiadomości a zrozumiemy, że do takiej prekognicji Bilala raczej nam prędzej niż dalej. ,,Potwór” przesyła bardzo ważne wartości: przekazanie ludziom – jako ogółowi Cywilizacji – swego rodzaju przestrogi, uwagi, pouczenia wobec tego, jak cienka granica dzieli globalny organizm ludzki od chęci ulepszenia świata do realnej ,,zabawy w Boga", gdzie wszystko momentami może ulec odwróceniu, destabilizacji, zapaści i tych niechcianych narodzin tego rodzaju rzeczywistości jak w omawianym "Terminator 2" i w niniejszym recenzowanym komiksie Bilala. Fakt, rysunki są tu oschłe, zimne, cierpkie i depresyjne, ale w jakiś dziwny sposób szczegółowe - rzadko spotykany styl graficzny, przynajmniej dla mnie, gdyż z komiksem europejskim nie miałem jak dotąd zbyt dużej styczności. Nie mogę powiedzieć, że jestem z ,,Potwora" aż tak zadowolony, wręcz zniewolony i zatrzymany częścią swego niematerialnego Ja w tym co i jak zaprezentowała ta graficzna narracja, jakie okropności, skrajnie bezwzględne i brudne zachowania ludzi oraz prawicowe idee przekazała. Z "Potworem" Bilala jest tak, że duża część odbioru jego zawartości (analiza rysunków, przebiegu fabuły, świata przedstawionego i porównania go z wieloma przeszłymi i obecnymi konfliktami zbrojnymi w Europie czy na Bliskim Wschodzie, samo zakończenie, które jest jak i go nie ma: otwarta historia, która może być różnie odczytana) zależy od czytelnika, dlatego też nie każdy z nas wyjdzie w 100% zadowolony po czytelniczych doświadczeniach tej opowieści... nie każdy. Co ciekawe, gdy połowa zawartości tego tytułu była jeszcze przede mną, w głębi serca i zrozumienia w odbiorze "Potwora" i całego jego komiksowego jestestwa, nie oczekiwałem żadnego happy-endingu, ani fenomenalnego zwrotu akcji. I tak też się stało, zresztą nie jest to spójny narracyjnie komiks, z określoną bardzo klarowną i logicznie poukładaną linią fabularną, gdzie nawet to, co dzieje się w przeszłości czy równolegle do głównego wątku, czy dany wątek do danej historii, byłoby do bólu jasne. Nie, nie jest to nawet aż tak dynamiczny, jak jakiś superbohaterski sci-fi komiks, dryg zdarzeń. W niniejszym recenzowanym przykładzie tudzież owocu twórczości płodnego umysłu Bilala jego odbiorca ma się w "Potworze" zatopić, zamrozić w czasie, zatrzymać na chwilę, wręcz ochłonąć od zabójczego tempa życia codziennego i pochylić się nad zawartością komiksu, tym pośrednim przekazem, tą refleksją, która nie aż tak bujnie (bo zależy to od tego, co i czy w ogóle czytelnik chce coś w tym tytule dostrzec),ale jednak się tu kryje. Można by się również zapytać, czy jest to historia godna polecenia, np. jako coś, w co chcemy się dogłębnie zaangażować i zrozumieć to, jak powyższym wspominałem, co autor chciał uwypuklić, także zrozumieć to co oznacza taki tylko i wyłącznie jego odbiór wielu problemów współczesności poprzez tak wysmakowany, jakby skrzekliwy i nierówny, wymagający styl graficzny, gdzie pojęcie pięknego koloru, wyrazistego tła, cudownej dynamiki i potężnych cieni czy tuszy się zatraca, tonąc pod samą problematyką przedstawionej historii i jej licznych wykładników. Ciężko ostatecznie będzie odpowiedzieć na to jak klarowny i godny polecenia jest bilalowski "Potwór". Na pewno tych zainteresowanych odmiennością gatunku cyberpunkowego, np. jego bardziej politycznymi, non-fiction kupi to, jak samym słowem opisuje świat tej opowieści Bilal. Tego nurtu i jego specyfiki tutaj nie zabraknie; słownictwo cyberpunkowości jest solidne, ale może być nieco kłopotliwe i mało spójne, zwłaszcza jeśli w analizie połączy się to z motywem transhumanizmu, myśli politycznej, wojny, które tu razem w tym dziwnym na swój sobie sposób spójnym tańcu krążą. Kłopotliwe może być zrozumienie tego, ale na bardziej pośredniej, refleksyjnej płaszczyźnie, co oznaczała linia narracji, którą Bilal za pośrednictwem bohatera o imieniu Nike przekazał – w tym kontekście chodzi o opowieść, którą snuje Nike jako ledwo co urodzone dziecko, gdzie w zależności od umiejscowienia się tego procesu w całym komiksie ma on kilka, kilkanaście lub więcej dni po urodzeniu. Jako niemowlę Nike przejawia dość dziwny dar jak i przekleństwo, co przekłada się na jego los, który z czasem poznajemy: pamięta te dni, te momenty, gdy był takim dzieciątkiem, te okropności wojny, bród i zgnilizna antyczłowieczeństwa, w której musiał się wychować. Czy nie jest to zbyt ciężkie, nierówne w stosunku do reszty fabuły opowieści? Czy mamy jeden z dowodów na to, że Bilal pozostawia tę część swej historii do interpretacji dla czytelnika? I tak, w komiksie "Potwór" poznajemy świat, który po nastaniu millenium sam stał się dla siebie trywialny, ultraprawicowy, sam stał się dla siebie przeszkodą, powodując to, że jego obywatele nie wyrosną na zbiorowo ogarnięte i rozsądnie żyjące społeczeństwo. Bilal dał nam reperkusje tego, co by było gdyby przyszło nam żyć w świecie iście ekstremalnym, pełnym ekstremistycznych, ortodoksyjnych ruchów, subkultur, granicznych z pojęciem moralności w ujęciu Rządów i Organizacji. Czy taki świat nienawidziłby sam siebie?

Komiks klimatyczny, trochę przypominał mi książkę Briana Aldisa "Non stop". Watek samotnego człowieka wędrujacego przez statek kosmiczny pełen pułapek.... pomysł z którym spotkalem się już w kilku książkach sf. Mimo wtórnosci ogólnego pomysłu muszę przyznać, że po uszy zanuzyłem się wraz z głównym bohaterem w tę przygodę.

Zapodział się ten komiks w szafce. Przeleżał pewnie ze dwa lata, jak nie więcej, ale co ma wisieć nie utonie, czy jakoś tak. Ostatnio, muszę przyznać, mam raczej niewielką ochotę na komiksy, a jeśli już to szukałbym takich, które naprawdę coś wnoszą do tematu, czyli takich przez wielkie K. Nie da się ukryć, że Wielki kant zdaje się przynajmniej tytularnie spełniajć te wymagania - jest i "k" i "wielkość". Mimo wszystko uznałbym, że to pozycja z górnych stanów średniej półki i nie wyżej. Trochę guilty pleasure, trochę lekki thriller, summa summarum dobre czytadło z potencjałem na lekkie zarumienienie czytelnika, wprost idealne do drinka z palemką! Wielki kant odświeża koncepcję opowieści noir. Mamy tutaj postać klasycznego bohatera noirowskiego: twardego faceta z przeszłością, będącego kimś w rodzaju detektywa, bardzo wrażliwego na kobiecą urodę i kobiece łzy. Mamy także zepsuty, skorumpowany świat, w którym niemal nikomu nie można ufać, a w którym darwinowska walka o przetrwanie nigdy nie zwolniła temat, dla zmyłki przeniesiony z wielkomiejskiej dżungli do… po prostu dżungli. Last but not least: mamy wreszcie JĄ, czyli niewiastę tak piękną, że żadne męskie serce - wliczając w to serca czytelników - nie ma prawa nie zgubić rytmu patrząc na jej niebiańskie loki i seksowną (w stylu międzywojennym) figurę. Ona przychodzi do niego i prosi go o pomoc, ten punkt programu też możemy odhaczyć. Dalej jest równie stereotypowo i… nie. Autorzy (aczkolwiek głównie trzeba by tutaj "winić" za to pana od scenariusza) w miarę konstruktywnie podeszli do bardzo hermetycznego gatunku: użyli wielu klisz, zagrali wiele znanych nut, a jednak udało im się faktycznie stworzyć własną jakość i - o ile mogę się posunąć do tego stwierdzenia - wycisnąć z noir nowe odcienie szarości. Dodam jeszcze, że to jest komiks względnie dla dorosłych. Nie jest to pornografia - raczej jest on dość... uczciwy w portretowaniu piękna kobiecego ciała. Powiedzmy, że to trochę taki Manara, tylko że… lepszy, bo o ile Manara doskonale (i softcore'owo) oddaje cudowność fizycznie rozumianej kobiecości, to zwykle brakuje mu już zacięcia do lepszego spięcia samych fabuł i mają one wyraźny grzech pretekstowości. Tutaj za scenariusz odpowiada Carlos Trillo i mimo pewnych uwag, które już wyraziłem, uważam, udało mu się stworzyć powieść na tyle spójną i ciekawą, że nie jest ona jedynie tłem dla pięknej bohaterki. Komu nie jest obcy komiks południowoamerykański ten rozpozna tutaj charakterystyczny vibe, który odróżnia dzieła twórców argentyńskich i okolicznych od tych z USA czy z Francji. Uczciwe 7.