Wielka Wojna Zodiaku #2

Szlakiem chmur na północny zachód #1 to kolejny mocno intrygujący tytuł, który znalazł niedawno w ofercie wydawnictwa Studio JG. Manga ma ogromną szansę mocno namieszać na rynku i stać się jedną z tych pozycji, które zostaną zapamiętane na długie lata. Autorka komiksu przenosi czytelnika do dość nietypowego jak na mangę rejony świata – Islandii. To właśnie tam zaczyna się cała akcja, która początkowo jest dość enigmatyczna. Na pierwszych stronach tytułu mamy okazję obserwować przepiękne pustkowia malowniczej i mroźnej wyspy. To właśnie w takiej scenerii znalazł się kierowca pewnego samochodu, który zaliczył „mały” wypadek. Nieprzewidziane zdarzenie drogowe przerwało jego ważne „zadanie”. Minie kilka stron, zanim otrzymamy informację, że owym pechowcem jest Kei, nastoletni Japończyk, który przeprowadził się na Islandię do swojego dziadka i dorabia on jako „detektyw” specjalizujący się w odnajdywaniu przeróżnych rzeczy. Wielce pomocna w tego rodzaju „pracy” okazuje się jego ponadprzeciętna i ponadnaturalna zdolność rozumienia rzeczy martwych. Dzięki możliwości słyszenia wspomnień maszyn/przedmiotów jest on, wstanie wykonać naprawdę wiele powierzonych mu zadań. Pierwsza połowa mangi skupia się głównie właśnie na takich czynnościach, które nie zawsze są mocno ekscytujące. Później robi się jednak o wiele bardziej tajemniczo i ciekawie. Ma to związek z jego młodszym bratem, który pozostał w Japonii i nagle przestał się z nim kontaktować (tak samo, jak pozostała część rodziny). Kei musi rozwiązać tę zagadkę, która z każdą kolejną chwilą i nowo odkrytymi faktami, staje się mroczniejsza, bardziej tajemnicza i zwiastująca poważne problemy. Mamy tutaj do czynienia, z którego tytułem pierwsza część jest swoistym połączeniem sensacji i okruchów życia. Nie zachodzi tutaj jednak do mocniejszego wymieszania owych gatunków. Początek mangi to bardzo powolna narracja, która swoim stylem przypomina wiele innych „okruchów życia”. Stopniowo poznajemy głównego bohatera, kolejne zadania. Na drugim planie mamy okazję obserwować jego dziadka, który pomimo swojego wieku nadal mocno zainteresowany jest młodymi pięknymi kobietami, jego młodą ukochaną oraz jej nastoletnią siostrzenicę, której serce jest równe mroźne jak okoliczne tereny. Do tego dochodzi pewna dawka humoru (czasem z podtekstem),rodzinne perturbacje i gdzieś daleko w tle być może rodzący się „romans”. W drugiej części manga przeradza się w rasową sensację, gdzie akcja jest mocno wartka i zaskakująca. Kolejne pojawiające się wątki, które potęgują wielką tajemnicę, dużo bardziej wyrazisty klimat i nowi intrygujący bohaterowie. Po przekroczeniu pewnej bariery tytuł staje się naprawdę mocno ciekawy i potrafi utrzymać odbiorcę w napięciu, zaskakując go nowymi wydarzeniami. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-szlakiem-chmur-na-polnocy-zachod-1/

W miejskiej potyczce największych zabójców na świecie naprawdę wiele się dzieje. Niektórzy „wojownicy” odpadli już na samym początku walki. Im dłużej trwa turniej, tym liczba uczestników sukcesywnie się zmniejsza. W poprzedniej części komiksu krwawa śmierć dopadła kilku bohaterów, którzy byli pewni, że są przygotowani na wszystko. W części trzeciej, która coraz mocniej zbliża nas do końca historii, jest równie zaskakująco, a nawet największy faworyt turnieju nie może się tutaj czuć nazbyt bezpiecznie. Wielka Wojna Zodiaku #03 rozpoczyna się bliskim spotkaniem dwójki pozornie dość potężnych wojowników (Konia i Byka). Dysproporcja sił jest jednak tak duża, że jedna ze stron musi salwować się szybką ucieczką. Znalezienie kryjówki nie oznacza jednak, że niebezpieczeństwo zostało oddalone. Na terenie trwania „turnieju” nie ma bowiem miejsc, gdzie można zapomnieć o czyhającej dookoła śmierci. Właściwa akcja tomiku rozpoczyna się jednak w momencie spotkania wojownika Byka i wojowniczki Tygrysa. Oponenci, którzy w każdym momencie są gotowi rzucić się sobie do gardeł, muszą jednak nawiązać pewną nić współpracy, jeśli chcą przetrwać. Wszystko to związane jest z wojownikiem „Królika”, który nie ma szacunku do pokonanych przeciwników i zamienia ich ciała w posłuszne sobie machiny do zabijania. Jego gromadka „zombie” dość mocno się powiększyła, dzięki czemu stanowi on potężne zagrożenia dla każdego. Dla czytelnika oznacza to masę widowiskowej akcji, w której każda strona mangi będzie wypełniona mocną treścią, gdzie śmierć czai się na każdym kroku. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=128997

Czwarta część serii podobnie jak wcześniejsze odsłony opiera się na zestawieniu krótkich komediowych historyjek. Manga rozpoczyna się od pozornie zwykłych zakupów, które zostają zakłócone przez pewnego kota. Tatsu zostaje wciągnięty w ekscytujący pościg, który wywoła prawdziwy chaos w mieście. Wymęczająca gonitwa wzmaga apetyt, wtedy nie ma nic lepszego niż dobry grill (chyba że zakłócą go stróżowie prawa). Każdy szanujący się „pan domu” potrzebuje również odrobiny wypoczynku. W tomiku tym będziemy mogli zobaczyć Tatsu i jego ukochaną żonę na małej wycieczce. Nie zabraknie tutaj również dawnych znajomych bohatera, którzy muszą się jeszcze wiele nauczyć o prowadzeniu domu i „gotowaniu”. Były yakuza zawita również do przedszkola czy zajmie się pomocą synowi sąsiadki w odrabianiu lekcji. W dziewięciu rozdziałach (plus 3 krótkich dodatkach) na odbiorcę czeka więc porcja zwariowanej treści. Yakuza w fartuszku #4 kolejny raz więc dostarcza sporej dawki lekkości, która staje się idealnym lekarstwem na szarość dnia codziennego. Krótkie slapstickowe historie Oono w niebywały sposób łączą komediowy charakter mangi, dobrze zaprojektowanych bohaterów i sporą dynamikę wydarzeń. Czwarta część cyklu to jednak nie tylko humorystyczna otoczka, ale również próba autora mocniejszego skupienia się na niektórych postaciach i ich emocjach. Wszystko to podane jest jednak w mocno uproszczonej formie, aby nie zaburzać rozrywkowego aspektu tytułu. Kolejny raz bardzo ważnym elementem komiksu jest również sztuka Oono. Artysta stara się tutaj pokazać hiperrealistyczność w krzywym zwierciadle, dzięki czemu dosłownie każda strona mangi potrafi zachwycić. Ogromna ekspresja postaci w połączeniu z dużą dynamiką scen i dbałością o szczegółowość rysunków nadaje tytułowi niepodrabianego klimatu. Decydując się sięgnąć po tą serię, można być pewnym, że czeka nas tutaj mocna wizualna jazda bez trzymanki (wywołująca uśmiech zadowolenia na twarzy). https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-yakuza-w-fartuszku-4/

Grand Blue to jedna z mangowych serii, które szturmem wzięły nasz rynek i dość mocno zaznaczyły na nim swoją obecność. Tytuł zapewnia tak gargantuiczną dawkę komiksowej rozrywki, że każda kolejna pojawiająca się część staje się doskonałym sposobem na poprawę humoru i zapomnienie o troskach dnia codziennego. Nie inaczej jest w przypadku trzeciej części, gdzie bohaterowie cyku ponownie mają głowę pełną szalonych pomysłów. Fabuła Grand Blue #3 pokazuje wydarzenia po szalonych i mocno zakrapianych juwenaliach. To, co się dzieło podczas zaplanowanych eventów na długo pozostanie w pamięci studentów. Jedynie Iori oraz Koehi będą chcieli odsunąć w głąb wspomnieć swoje wyczyny. Najważniejsze jest jednak to, że udało się im zdobyć środki potrzebne do dalszego funkcjonowania klubu miłośników nurkowania. Kilka nieprzyjemnych reperkusji ich poczynań, włącznie z nienawiścią większości męskiej części studenckiej braci, to już malutki szczegół. Zawsze przecież można udobruchać towarzystwo, organizując grupową randkę (która normalna być nie może). Do grona miłośników nurkowania dołącza również nowa osoba, która nie jest gotowa na „specyfikę” funkcjonowania klubu, co oznaczać może tylko jedno – kolejne porcje dobrego humoru. Trzeci tom serii kolejny raz pokazuje, że mamy tutaj do czynienia z niebywale odprężającą historią, która swoją prostotą i „głupkowatym” humorem, potrafi umilić nawet najgorszy dzień. Szalona opowieść koncentrująca się na karykaturalnym przedstawieniu życia studenckiego, z masą niepoprawnych żartów to coś, co pokocha się od pierwszego tomiku. .. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-grand-blue-3/

Pierwszy tom „Łowców smoków” autorstwa Taku Kuwabary to solidne otwarcie serii fantasy, która z jednej strony czerpie z dobrze znanych motywów, a z drugiej próbuje nadać im własny charakter. Już od pierwszych rozdziałów widać, że autor stawia nie tylko na akcję, ale też na budowanie świata i atmosfery. Fabuła tomu wprowadza czytelnika do rzeczywistości, w której smoki nie są jedynie legendą, lecz realnym zagrożeniem – i jednocześnie źródłem chwały, pieniędzy, tragedii i … jedzenia. Kuwabara sprawnie zarysowuje konflikt między ludźmi a potężnymi bestiami. Już w pierwszym tomie pojawiają się sugestie, że relacja ta jest znacznie bardziej złożona, co zachęca do dalszego śledzenia serii. Największym atutem mangi jest rysunek. Styl Kuwabary jest dynamiczny i czytelny, szczególnie w scenach walki, które są pełne energii i dobrze oddają skalę starć ze smokami. Projekty potworów robią wrażenie, a tła i detale nie przytłaczają, ale skutecznie budują nastrój. Bohaterów jest sporo i na ten moment zostali zarysowani oszczędnie. Poznajemy ich charaktery w podstawowym zakresie, jednak nie są to jeszcze postacie w pełni rozwinięte. Pierwszy tom „Łowców smoków” to udany start serii. Dla fanów mang fantasy oraz historii o potworach i łowcach będzie to pozycja co najmniej warta sprawdzenia.

Egzaminy poprawkowe zaliczone (może nawet zdane) pora więc myśleć o spędzeniu wesoło czasu wolnego. Chwila relaksu jest przecież wskazana, bo życie studenta potrafi być mocno stresujące. Nie ma ku temu lepszej okazji niż zaplanowany (tomik trzeci) wyjazd integracyjny na Okinawę. W tym niebywale urokliwym miejscu można połączyć przyjemne z pożytecznym, czyli wypoczynek i zdanie egzaminu na licencję płetwonurka. Zanim jednak plan zostanie zrealizowany, trzeba wybrać się na małe zakupy i zdobyć potrzebne środki na opłacenie wycieczki. Jeśli miałbym krótko scharakteryzować czwarty tomik serii, to zdecydowanie można o nim napisać: jeszcze więcej humoru, szaleństwa, głupkowatych akcji i o dziwo całkiem dużo nurkowania. Biorąc pod uwagę tematykę mangi, nie powinno to być nic nadzwyczajnego. Jeśli jednak ktoś miał do czynienia z poprzednimi tomikami to wie, że niekoniecznie był to najważniejszy element tytułu. Bohaterowie owszem dość często nurkowali, ale w procentach. Wyprawa na Okinawę staje się więc dla autora chwilą, kiedy może on skupić się na pokazaniu podwodnego piękna i umieścić w tytule kilka informacji na temat tego sportu. Nie oznacza to jednak, że Grand Blue #4 skupia się tylko na nurkowaniu. Tytuł zatraciłby swoje „szaleństwo”, gdyby brakło tutaj alkoholu, nagich umięśnionych męskich pośladków (bez złych skojarzeń) i masy głupkowatych żartów. Tego rodzaju elementy znalazły się w tutaj w optymalnej ilości. Nic więc nie zmienia się w poziomie warstwy humorystycznej, która nadal prezentuje się wyśmienicie. Trzeba jednak być świadomym tego, że żarty rodem z zakrapianych imprez, momentami przekraczające popularną teraz „poprawność”, nie każdemu będą musiały przypaść do gustu. Jeżeli jednak kogoś „nie odrzuciły” pierwsze dwa tomy serii i nadal się nią interesuje, to nie znajdzie on tutaj niczego, co mogłoby go nagle mocno zaszokować. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-grand-blue-4/

Ósmy tom mangi Fruits Basket rozpoczyna się od przypomnienia wczesnych lat życia Yuki. Zostaje ukazane pierwsze spotkanie bohatera z Akito, czyli tak zwanym bogiem dla wszystkich przedstawicieli znaków zodiaku. Reprezentant znaku szczura ze względu na to, że jest pierwszym z dwunastu i ma podobno być najbliżej Akito i mieć z nim najsilniejszą więź. Mamy ukazany początek relacji pomiędzy tą dwójką i światło rzucone na to jak dziwna i skomplikowana jest reakcja pomiędzy Yukim i bożkiem rodziny. Wydaje się, że obie strony cierpią. Yuki jest porzucony przez rodzinę i zdany na pastwę Akito, który gnębi innych i wyżywa się na wszystkim wokół siebie, by się dowartościować. Pewnie dlatego życie wszystkich reprezentantów zodiaku jest takie trudne i pełne bólu. Przez to cała sytuacja związana z rodem Somów i zodiakami jest jeszcze smutniejsza. To wygląda na bezsensowny cykl cierpienia i smutku połączony z życiem w izolacji od reszty świata. Już wiadomo, dlaczego tak wielu członków tej niecodziennej rodziny uznaje zodiaki za klątwę, i dlaczego tyle osób szuka sposobu na złamanie jej. Czy komukolwiek się to uda? Może młoda bohaterka Toru jest kluczem do sukcesu i ratunkiem dla Somów?

Polityka, intrygi, wojny, magia i Chaos zagrażający całemu kontynentowi. Wszystko to można znaleźć w mandze Kronika wojny o Świętą Pieczęć #3 – #4. Miłośnicy klimatów fantasy i dobrze napisanej dynamicznej historii, na pewno znajdą tutaj coś dla siebie. Teo Cornaro i jego świeżo upieczona magiczna towarzyszka Siluca, zjednują sobie coraz większe uznanie pośród zwykłych ludzi i mniejszych lordów. To musiało zwrócić uwagę władcy Servisse, który niezbyt przychylnym okiem patrzy na rosnącego w siłę potencjalnego rywala. Najlepiej początek problemu zdusić, zanim on w ogóle powstanie, dlatego natychmiast zwołuje on podległych sobie wasali i wyrusza na kolejny podbój. Potężny przeciwnik z przeważającymi siłami wojskowymi i równie niebezpiecznymi sojusznikami, będzie dla Teo prawdziwym wyzwaniem. Siluca zdaje sobie sprawę z tego, że tym świecie nikt nie wygrywa walk samotnie, dlatego konieczne są „rozmowy” z innymi władcami i działanie na zasadzie „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”. Umiejętne lawirowanie w zagmatwanej polityce, nigdy nie było nazbyt łatwe i zmusi urokliwego maga do wspięcia się na wyżyny swoich zdolności. Nie wszystko idzie jednak tak, jak było zakładane i wątłe siły nowego młodego lorda, muszą stanąć naprzeciwko prawdziwej potęgi, jaką jest Vardlind. W tej potyczce nie będą liczyć się nawet więzy rodzinne, zwycięzca będzie mógł być tylko jeden. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-kronika-wojny-o-swieta-pieczec-3-4/

Polityka, intrygi, wojny, magia i Chaos zagrażający całemu kontynentowi. Wszystko to można znaleźć w mandze Kronika wojny o Świętą Pieczęć #3 – #4. Miłośnicy klimatów fantasy i dobrze napisanej dynamicznej historii, na pewno znajdą tutaj coś dla siebie. Teo Cornaro i jego świeżo upieczona magiczna towarzyszka Siluca, zjednują sobie coraz większe uznanie pośród zwykłych ludzi i mniejszych lordów. To musiało zwrócić uwagę władcy Servisse, który niezbyt przychylnym okiem patrzy na rosnącego w siłę potencjalnego rywala. Najlepiej początek problemu zdusić, zanim on w ogóle powstanie, dlatego natychmiast zwołuje on podległych sobie wasali i wyrusza na kolejny podbój. Potężny przeciwnik z przeważającymi siłami wojskowymi i równie niebezpiecznymi sojusznikami, będzie dla Teo prawdziwym wyzwaniem. Siluca zdaje sobie sprawę z tego, że tym świecie nikt nie wygrywa walk samotnie, dlatego konieczne są „rozmowy” z innymi władcami i działanie na zasadzie „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”. Umiejętne lawirowanie w zagmatwanej polityce, nigdy nie było nazbyt łatwe i zmusi urokliwego maga do wspięcia się na wyżyny swoich zdolności. Nie wszystko idzie jednak tak, jak było zakładane i wątłe siły nowego młodego lorda, muszą stanąć naprzeciwko prawdziwej potęgi, jaką jest Vardlind. W tej potyczce nie będą liczyć się nawet więzy rodzinne, zwycięzca będzie mógł być tylko jeden. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-kronika-wojny-o-swieta-pieczec-3-4/

Drugi tom "Wielkiego strażnika biblioteki" to przede wszystkim motyw drogi. Theo po kilku latach od pamiętnego spotkania z Sedoną wyrusza w podróż, by przystąpić do trudnego i wyczerpującego egzaminu na Kafnę, dzięki któremu będzie mógł dostąpić zaszczytu pracy w Wielkiej Bibliotece. Na miejscu czekać go będzie liczna konkurencja... Motyw academic rivals? Nim jednak dojdzie do egzaminu, Theo musi się dostać do odległej Stolicy Ksiąg. I to właśnie idealna okazja, by poznać więcej świata! Świat w tej mandze jest dopracowany i naprawdę ciekawie przedstawiony. Choć czasem idzie się nieco pogubić, nie przeszkadzało mi to w czerpaniu przyjemności z czytania. Z kolei poznawanie świata i jego historii wraz z podróżą Theo było świetnym zabiegiem. Wraz z podróżą poznajemy też nowych bohaterów - znacznie innych od głównego bohatera, jednak nadal ciekawych. Nie brakowało tu motywów fantastycznych (jak moc, której używa Theo) oraz elementów humorystycznych. Uwielbiam też to, jak zamiłowanie do literatury wylewa się z każdego kadru. Jeśli macie ochotę na mangę ze śliczną kreską, która będzie zawierać takie motywy jak od zera do bohatera, motyw drogi, academic rivals, a także klimat Bliskiego Wschodu, to zdecydowanie powinniście poznać "Wielkiego strażnika biblioteki". Ten tom dostaje ode mnie 10/10 i na ten moment uważam, że 12+ to odpowiednia kategoria wiekowa.

Trzydziesty tom Kuroshitsuji to spora odskocznia od dotychczasowych wydarzeń. Cofamy się w czasie i poznajemy losy pewnego dziecka wychowywanego na ulicy. Sokole oko dzieciaka pozwala mu sprytnie okradać bogatych wraz z kumplami. Niestety przez to dzieciak zostaje przejęty przez organizację przestępczą i staje się niewolnikiem i mordercą o kryptonimie Sowa. Jednym ze zleceń młodocianego zabójcy jest pozbycie się hrabiego CIela. Okazuje się, ze Sową jest właśnie Mey. Mamy okazję poznać jej trudne losy i to jak stała się pokojówką w niezwykłej rezydencji, gdzie demon jest kamerdynerem. Po raz kolejny mamy sytuację, gdzie postać drugoplanowa i wykorzystywana raczej jako element komediowy serii dostaje sporo głębi i poznajemy jej smutne losy. Wychodzi to bardzo fajnie i ciekawie dodaje kontekstu dla misji Mey, która śledziliśmy we wcześniejszych rozdziałach mangi. Teraz wiadomo już, dlaczego jest ona tak oddana młodemu bohaterowi i jego kamerdynerowi.

Manga "Malarz demonów" bazuje na świetnym pomyśle. Główny bohater ma niezwykły dar - każdy demon, jakiego wymyśli i przeniesie na płótno, ożywa. Za jednym razem trochę za mocno wczuł się w swoją sztukę i przywołał nawet boga! Niestety obraz nie wyszedł idealnie, bo młodemu malarzowi jeszcze brakuje wprawy, i bóg zapomniał jak się nazywa. Od tego czasu para trzyma się razem, połączona dosyć niepokojącą umową. Tradycyjna japońska religia, oparta na mitologii, pozwoliła na stworzenie takiego konceptu. Duchy mogą być wszędzie i pod wieloma postaciami, każdemu należy się szacunek. Podobało mi się, że w mandze pokazano ich istnienie jako coś naturalnego. Historia jednocześnie jest lekka i żartobliwa. Myślę, że miłośnicy japońskiego folkloru i okresu Edo będą zadowoleni z lektury.

Nozaki ciężko pracuje nad kolejnymi patentami do swojej mangi. Dlatego sesja nauczania w gronie kolegów, by przygotować się do egzaminów, zamienia się w testowe scenariusze do kolejnych rozdziałów szkolnego romansu. Tematem tomu jest zdecydowanie wycieczka zorganizowana przez bohaterów. Niestety jak to przystało na szkole wycieczki, uczestnicy podzieleni są na klasy. Z tego powodu Chiyo nie będzie mogła spędzić sporo czasu ze swoim ulubieńcem. Czy dziewczyna znajdzie na to jakiś sposób? https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-mistrz-romansu-nozaki-tom-7-10

Fire Punch to historia, która rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości, podczas, gdy resztki ludzkości starają się przetrwać w świecie skutym lodem. Świecie, w którym obok zwykłych ludzi żyją błogosławieni, czyli ludzie obdarzenie różnymi mocami. W wyniku spotkania głównego bohatera - Agniego, z innym błogosławionym - Domą, zostaje on odpalony, ale jego siła regeneracji nie pozwala mu umrzeć. Tak powstaje Fire Man. Fire Punch to manga pozornie prosta o fabule napędzanej żądzą zemsty. W rzeczywistości to dramat psychologiczno-filozoficzny. ..... Podsumowując jest to tytuł, kontrowersyjny o tematyce skierowanej na dorosłego, dojrzałego czytelnika, który szuka głębszych treści ukazanych w krzykliwy, przerysowany i wulgarny sposób. Osobiście niejednokrotnie byłem wstrząśnięty treścią. Stadium wewnętrznych bolączek, rozterek moralnych bohatera i tego świata wystawionego na ciężką próbę. Po pełną recenzję zapraszam na YouTube/@Wombai.