Gaston Gallimard. Pół wieku francuskiego edytorstwa

Dlatego też jest rzeczą całkiem naturalną, że na podstawie umowy spisanej w roku 1911 Gallimard wchodzi w spółkę ze Schlumbergerem i Gide'em, przy czym udział każdego z nich wynosi dwadzieścia tysięcy franków. (...) Jako dyrektor spółki, Gaston uchodzi w oczach autorów również za jej odpowiedzialnego wydawcę, Gide i Schlumberger są bowiem przede wszystkim gwarantami moralnymi (...) Z nich trzech wydawcą jest Gallimard i to od samego początku. (...) Gallimard przekonuje się, że w oczach autora wydawca jest zawsze odpowiedzialny za błędy, które mogą zdarzyć się w toku procesu wydawniczego. Jest jedynym kompetentnym rozmówcą reprezentującym wszystkich, których połączone wysiłki pozwalają książce trafić na witrynę księgarni. (...) Gaston bardzo szybko spostrzega, że owe koterie i maniactwa autorów są chlebem codziennym wydawców. (...) Gaston ma tego typu kłopoty nawet ze swoimi bliskimi przyjaciółmi, na przykład z Fargiem, autorem rzeczywiście tak nieznośnym, że doprowadza do rozpaczy Gide'a i Larbauda.

Dlatego też jest rzeczą całkiem naturalną, że na podstawie umowy spisanej w roku 1911 Gallimard wchodzi w spółkę ze Schlumbergerem i Gide'em...

Gaston w końcu rezygnuje z sytuacji rentiera amatora, miłośnika sztuk i kobiet, i podejmuje pracę, niezbyt zresztą absorbującą: zostaje sekretarzem jednego z członków parlamentu w epoce, gdy każdej ważnej osobistości wypadało mieć własnego sekretarza. Czuwa nad terminowym załatwianiem korespondencji swego chlebodawcy, co nie jest obowiązkiem wymagającym większego wysiłku, zresztą prędko się nim znudzi i porzuci dla zajęcia o wiele bardziej interesującego: zostanie sekretarzem Roberta Pellevé de la Motte-Ango, markiza de Flers, znanego na bulwarach raczej pod nazwiskiem Robert de Flers. Sławny ten w początkach naszego stulecia dramaturg zadebiutował w dziennikarstwie i literaturze za namową Victoriena Sardou, pisząc artykuły do wszystkich rojalistycznych gazet.

Gaston w końcu rezygnuje z sytuacji rentiera amatora, miłośnika sztuk i kobiet, i podejmuje pracę, niezbyt zresztą absorbującą: zostaje sekr...