Akademia Jednorożców. Liliana i Tancerz

Poznajemy kolejne przyjaciółki, które mieszkają w Sali Szafirowej. Wyspa Jednorożców cały czas jest podatna na złą magię, która sprawia, że życie jednorożców i uczniów akademii może być zagrożone. W "Oliwii i Śnieżynce" zbliża się zakończenie roku szkolnego. Wszyscy się do niego przygotowują, ale niektórzy martwią się, że nie skończą szkoły, gdyż jeszcze nie nawiązali więzi ze swoimi jednorożcami. Taką osobą jest właśnie Oliwia. W dodatku Śnieżynka nadal nie odkryła swojej magii. Na Wyspie Jednorożców czyha niebezpieczeństwo i dziewczynka przekona się o tym na własnej skórze. Dziewczynki z Sali Szafirowej dzielnie trwają u boku swoich jednorożców, mimo niebezpieczeństwa, które dotyka ich co jakiś czas. Czy dowiedzą się, kto stoi za wydarzeniami, które miały miejsce na Wyspie Jednorożców? Tego dowiecie się tylko czytając tę serię. Przyjaciółki i jednorożce wyróżniają się odwagą i chęcią niesienia pomocy, czym są przykładem dla młodych czytelników. Każdego dnia zmagają się ze swoimi lękami, obawami, ale walczą z nimi u boku wspaniałych przyjaciół, którzy ich wspierają. Książeczki uczą, że nie powinno się nikogo zmuszać do tego, czego się boi lub nie ma na to ochoty. To my musimy przezwyciężyć ten lęk w odpowiednim dla siebie momencie, a jeśli jest ktoś, kto nas wpiera, tym lepiej i raźniej. Książeczki z "Akademii Jednorożców" czyta się z czystą przyjemnością, a każdy tom zwiastuje nowe przygody. Treść jest przejrzysta, ilustracje choć czarno-białe, są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam!

TO NIE WYPANDA 🐼 #cynthealiu @wydawnictwo_olesiejuk 🐼🔴🐼🔴🐼🔴🐼🔴 „- Nie mogłam jej odciąć. - Mei popatrzyła na przyjaciółki. - Panda jest częścią mnie. Tak jak wy. Przepraszam Was” 🐼🔴🐼🔴🐼🔴🐼🔴 Cześć wszystkim! ☺️ Dziś targowe łupy mojej ekipy 📕 Widzicie ten cytat? 🥹 To właśnie moment, w którym serce się ściska. To chwila w której bohaterka, jednocześnie postawiła przyjaźń na równym stopniu ze sobą. To dowód na to, że odnalazła siebie i swoje miejsce- miejsce przy swojej niezawodnej nastoletniej paczce kumpelek. A ja bardzo lubię szczęśliwe zakończenia. Tym bardziej, jak po zamknięciu książki, słyszę tak wiele pozytywnych wniosków i pytań 🥹💕 Historia ta, opowiada o trzynastoletniej dziewczynce, która przechodzi przez etap dojrzewania, jest to jednak ciut inna sytuacja.. i bardziej PUSZYSTE przekraczanie granic dziecięcej beztroski ☺️ Zmiany wewnętrzne, walka z emocjami i spontanicznymi wybuchami, które na ogół przyprawiają do czerwoności, u Meilin objawiają się również czerwonym kolorem, tyle że nastolatka zamienia się w barwną PANDĘ 🐼 Naszą bohaterką próbuje pogodzić wiele rzeczy naraz. Rozdarta między zadowalaniem rodzicielki, a przyjaźnią… upycha w wolne miejsce, marzenia o koncercie popularnego zespołu muzycznego - 4⭐️town Jak zakończyć przekazywane z pokolenia na pokolenia klątwy? Jak przepędzić, niezdrowe rodzinne traumy? Jak zaakceptować i cierpliwie odkryć w sobie emocje i te złe i bolesne? TO NIE WYPANDA to bardzo wartościowa i rozwijająca książeczka! - zwłaszcza dla nastolatek, które właśnie robią pierwsze kroki w dorosłość 😊 Pokazana tutaj zajawka dziewcząt, w rozwoju kultury i życia muzycznego. To jak młodzi ludzie angażują się i ekscytują, artystami… aż chce się wrócić, do momentu, gdzie plakaty z Tokio Hotel, zajmowały całą ścianę przy łóżku 🤭😄 Przyjęliśmy pandę, na półkę z ulubionymi historiami i myślę, że długo tam zabawi 😁🤌🏼 Bawiła, śmieszyła, wzruszała i bardzo wciągnęła moich czytelników a także mnie 😉 #toniewypanda jest #doprzeczytania 🐼 #ksiazkadladzieci #pandaczerwona #emocje #dojrzewanie #dladzieci #ksiazka #książkoholik #czytamyzdziećmi #czytamyzdziewczynami #książkoweimpresje

Przyjemna i lekka książka idealna dla młodszych czytelników. Bardzo polubiłam główne bohaterki oraz ich zainteresowanie kotami. Ilustracje w tej książce są przesłodkie. Jeśli chodzi o fabułę była interesująca. Polecam bardzo fajna i lekka książka idealna dla fanów kotów.

Książka tak mocno wciągnęła jedenastolatkę, że już kolejnego dnia musiałam zamawiać kolejne tomy. Jeśli też macie u siebie miłośniczkę koni to gorąco polecamy tę serię. Książeczki do 130 stron, krótkie rozdziały i duża czcionka zachęca do samodzielnego czytania młodszych czytelników. Przygody kucyków i młodych amazonek wciągają stajennymi problemami i miłością do zwierząt. Córa przeczytała pierwszy tom na raz i od razu chciała więcej. Zimna, deszczowa pogoda zachęca do sprawdzenia popołudnia pod kocykiem z ukochanymi bohaterami. 🥰🐎

Cała książeczka (i to jaka piękna, dawno nie widziałam tak uroczej i pełnej szczegółów szaty graficznej) rozpoczyna się krótkim przedstawieniem poszczególnych postaci, z ich pięknymi mini portretami. Potem przechodzimy do opowiadania pierwszego - „Poznajmy się” - „Czy widział ktoś kiedykolwiek leśniaki? Dojrzał je wśród kniei i zarośniętych ścieżek? Odróżnił Leśniaka od traw, paproci albo mchu? Niewiele na ten temat wiadomo. Na pewno trzeba mieć dużo, dużo szczęścia, by jakiegoś zobaczyć…” Na kolejnych stronach poznajemy grupkę uroczych dzieci uczęszczających do przedszkola w Rudej Kicie, gdzie dni spędzają pod czujną, ale pobudzającą kreatywność opieką pana Borka Humorka i pani Luby Huby. Każdy dzień to okazja do pomocy mieszkańcom lasu, ale też wysłuchaniu i opowiedzeniu o ważnym dla siebie wydarzeniu i tak w kolejnych rozdziałach poznajemy historie o tym jak radzić sobie z przykrościami sprawianymi nam przez innych, o pokonywaniu strachu i o tym, że jego odczuwanie nie jest oznaką tchórzostwa, o wartości niesienia pomocy innym, o umiejętności zadośćuczynienia za swoje błędy i niemiłe zachowania, o ważności czerpania przyjemności z bycia uczynnym i nie tylko. Była to bajeczka pełna pozytywnych wzorców, poruszała wiele trudnych emocji, pokazywała rozwiązania na codzienne problemy z jakimi mierzą się mali ludzie, a to wszystko w atmosferze całkowitego bezpieczeństwa, przyjaźni i środowiska zachęcającego wszystkich do bycia jak najlepszym i rozwoju. Jestem zachwycona przekazem, ale też (tak jak już na początku wspominałam) wyglądem książeczki. Bo jest nie dość, że merytorycznie wartościowa, to jeszcze przemiła dla oka. Nie na każdej stronie znajdują się ilustracje, a tekstu jest porządna ilość (i nie ma tu unikania pięknego polskiego, troszkę trudniejszego słownictwa),a więc bajka rzeczywiście dla przedszkolaka, aczkolwiek mój 2,5-latek, z małymi skrótami i szybką dykcją, też daje radę :D Bardzo polecam!!!

Wiktoriański Londyn. Rodzice Emily zaginęli w Północnej Godzinie ? w tajemniczym świecie magii i potworów wymyślonym przez dzieci i zatrzymanym w czasie. Emily uzbrojona jedynie w drugie śniadanie i skłonność do gadulstwa wyrusza do Północnej Godziny w towarzystwie jeża Hoggina. Tropiona przez krwiożercze bestie, szuka swoich bliskich w mieście Nocnego Ludu. Ale żeby ich uratować, musi najpierw odkryć zaskakującą prawdę. Jaki rodzinny sekret wiąże ją z Północną Godziną i czy Emily zdoła uratować oba światy, zanim skończą się jej kanapki? Lubicie, gdy książka dobra i wciąga już od pierwszych rozdziałów . Nie daje czasu na rozmyślanie, na sen, na nic prócz podążania za bohaterami. Przedewszystkim dobrze napisana i zabawna .

Każdy od czegoś zaczynał swoją przygodę ze światem książek. Moja bardziej poważna relacja z fikcyjnymi bohaterami rozpoczęła się co prawda od Wattpada, którego kiedyś poleciła mi kuzynka. Zaczęłam coraz częściej zaglądać do tej aplikacji, ale do dziś pamiętam, jakby to było wczoraj, jak bardzo byłam szczęśliwa, gdy w szkolnej szatni powiedziałam mamie, że mam nową książkę na wieczór. Mama rzadko czytała mi książki na dobranoc, ponieważ tego nie potrzebowałam i też nie oczekiwałam tego codziennie. Jednak, kiedy już to robiła, słuchałam jej głosu jak zaczarowana i nigdy nie lubiłam momentu, w którym nadchodziła pora spania. Te chwile miały w sobie coś wyjątkowego, poczucie bezpieczeństwa i bliskości, które dziś wspominam z ogromnym sentymentem. Wypożyczyłam wtedy książkę „Wróć, Alfiku!”. Jest to historia o pewnej parze, ich psie oraz dziecku, które ma się wkrótce pojawić na świecie. Gdy maleństwo przychodzi na świat, Alfik nie otrzymuje już tyle uwagi co wcześniej, przez co zaczyna rozrabiać. Właściciele nie potrafią sobie z nim poradzić i podejmują decyzję o oddaniu psa. Piszę tę recenzję jeszcze przed ponownym sięgnięciem po tę historię, ale doskonale pamiętam emocje, które mi wtedy towarzyszyły, ja, cała czerwona, z potokiem łez na twarzy, przeżywająca smutne losy Alfika, i mama, której oczy, ku mojemu zdziwieniu, nawet nie zaszkliły się od łez. Dla mnie, osoby niemal pełnoletniej, nie jest to już najlepsza forma rozrywki. Zaczynam dostrzegać powtarzalność schematów i podobieństwa między jedną historią a drugą. Jednak dla tej małej mnie, która dopiero odkrywała świat książek, była to opowieść pełna emocji, ucząca empatii i wrażliwości. Nieważne, ile będę miała lat i nieważne, co będą mówić inni, raz na jakiś czas wciąż będę sięgać po takie książki. Robię to nie tylko z sentymentu, ale też dla tej młodszej wersji siebie, która zakochała się w czytaniu i która wciąż na to zasługuje.

Poznajemy kolejne przyjaciółki, które mieszkają w Sali Szafirowej. Wyspa Jednorożców cały czas jest podatna na złą magię, która sprawia, że życie jednorożców i uczniów akademii może być zagrożone. "Izabela i Chmura" to czwarty tom serii, w którym to szóstka dzielnych dziewczynek musi zmierzyć się z kolejnym problemem, jakim jest deszcz. Pada nieustannie, a to grozi powodzią i powrotem do domu. Nikt ani myśli przedwcześnie opuszczać akademii, dlatego też wyruszają w drogę, by uratować szkołę. Z każdym kolejnym tomem zbliżamy się do końca roku szkolnego. Poznajemy kolejne dziewczynki z Sali Szafirowej, które dzielnie trwają u boku swoich jednorożców, mimo niebezpieczeństwa, które dotyka ich co jakiś czas. Czy dowiedzą się, kto stoi za wydarzeniami, które miały miejsce na Wyspie Jednorożców? Tego dowiecie się tylko czytając tę serię. Przyjaciółki i jednorożce wyróżniają się odwagą i chęcią niesienia pomocy, czym są przykładem dla młodych czytelników. Każdego dnia zmagają się ze swoimi lękami, obawami, ale walczą z nimi u boku wspaniałych przyjaciół, którzy ich wspierają. Książeczki uczą, że nie powinno się nikogo zmuszać do tego, czego się boi lub nie ma na to ochoty. To my musimy przezwyciężyć ten lęk w odpowiednim dla siebie momencie, a jeśli jest ktoś, kto nas wpiera, tym lepiej i raźniej. Książeczki z "Akademii Jednorożców" czyta się z czystą przyjemnością, a każdy tom zwiastuje nowe przygody. Treść jest przejrzysta, ilustracje choć czarno-białe, są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam!

Czy wierzysz w magię? Maja i jej przyjaciółki wierzą! Pewnego dnia na ich drodze stają gwiezdne zwierzęta. Otwiera się przed nimi świat magicznych przygód. Każda z nich ma jakiś magiczny dar, który ma pomóc w walce ze złem. Tuż za rogiem czyha na nie widmo, które podstępnie pozbawia pozytywnych uczuć starszą siostrę Mai. Czy dziewczęta przepędzą widmo? Czy będą wiedziały jak to zrobić? Jeżeli lubicie magię, to ta seria będzie dla Was. Razem z dzieckiem stworzycie magiczną więź podczas czytania. Ta książeczka to opowieść nie tylko o magii, to również opowieść o przyjaźni małych dziewczynek oraz o poszukiwaniu samej siebie. Kazda z bohaterek jest inna, odkrywa w sobie różne moce, a razem mogą stworzyć coś potężnego, co pomoże zwalczyć czarną magię na świecie. Mamy do tego magiczne zwierzątka, które żyją w Gwiezdnym Świecie. Do naszego świata zostają zesłane, by pomóc przepędzić czarną magię, chcąc pomoc śmiertelnikom żyć w zgodzie i miłości. Z potencjalnym Gwiezdnym Przyjacielem porozumiewają się w myślach. Zwykli ludzie ich nie widzą. Książeczka podzielona jest na krótkie rozdziały. Jest ich dwanaście. Czcionka jest duża, w sam raz dla dzieci, które rozpoczynają samodzielne czytanie. Jest dość dużo dialogów. Co jakiś czas pojawiają się ilustracje, które wkomponują się w czytaną treść. Treść nie jest trudna do zrozumienia. Dziecko ogarnie co się tam dzieje. Opisy jakie się znajdują pobudzą wyobraźnię do działania. Opowieść jest na tyle ciekawa, że Weronika domagała się czytania albo sama brała książkę w rękę i czytała. My polecamy zapoznać się z pierwszym tomem. Niebawem zabieramy się za kolejna część. Cykl dedykowany jest dzieciom od 6 roku życia. Seria póki co liczy 8 tomów.

Książka z humorem zarówno dla dziewczynki i dla chłopczyka. Czytałam książkę z synem i padaliśmy ze śmiechu. Przygody bohaterów są bardzo fajne. Mój synek poleca książę oraz pozostałe przygody psa Mopsiaka i kotki Meli (nasza kociczka też tak się nazywa ).

Kózka zwana Wierzbą to cudowna opowieść, pełna ciepłych emocji, ale i troszkę zakręcona, co na pewno spodoba się waszym dzieciom. Jasmine i Tom postanawiają zaopiekować się małą kózką, która niestety co rusz wpada w kolejne tarapaty. Ciężko bedzie im utrzymać jej obecność na farmie w sekrecie. Ale zaraz zaraz, dlaczego dzieci ukrywają Wierzbę i nie chcą przyznać się rozdzicom, że zaopiekowali się małą kózką? Zapraszam was do zapoznania się z tą uroczą historyjką, w której nie zabraknie uśmiechów i wzruszeń. Autorka porusza mądre tematy, które przekażą waszym dzieciom wartościowe wzorce, a przy tym wszystkim nie zabraknie dobrej zabawy. Dodam też, że książeczka posiada sporo tekstu, więc będzie idealna dla dzieci szkolnych, które próbują już same czytać. Chyba, że wy rodzice chcecie poczytać na dobranoc, to jak najbardziej książeczka świetnie się sprawdzi w tej roli. 😊 Ta książka była tak urocza i wartościowa, że z pewnością sięgniemy po inne tytuły z serii "Dębowa farma". Piesek zwany obłoczkiem, Kotek zwany Jagoda i Baranek zwany Szczęściarzem jakoś najbardziej mnie ciekawi. Wasze dzieci mają inne tytuły z tej serii? Jeśli tak koniecznie dajcie znać, na który powinnam zwrócić uwagę.

Bo w tej muzyce drzemie siła Która w ciebie się wcieliła Każe tańczyć, a więc tańcz aż pod niebo z nami skacz Bo w tej muzyce drzemie siła Która w ciebie się wcieliła Każe tańczyć, a więc tańcz aż pod niebo z nami skacz Oh-whoa-oh, oh-whoa-oh Gdy wpadniesz w taktów tych sieć Oh-whoa-oh, oh-whoa-oh Nasz urok będzie cię nieść

Recenzja książki „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn: Kociaki adopciaki” Książka „Kociaki adopciaki” to kolejna ciepła i pełna przygód część z popularnej serii o Emi i jej Tajnym Klubie Superdziewczyn. Tym razem bohaterki stają przed wyjątkowym wyzwaniem – chcą pomóc bezdomnym kotom i znaleźć dla nich nowe domy. To misja nie tylko pełna emocji, ale też ucząca empatii, odpowiedzialności i działania w grupie. Autorka, Agnieszka Mielech, z dużym wyczuciem pokazuje, jak dzieci mogą angażować się w realne problemy społeczne. Mimo że temat bezdomnych zwierząt jest poważny, książka jest napisana w lekki, przystępny sposób, który idealnie trafia do młodych czytelników. Dzięki przygodom Emi i jej przyjaciółek dzieci uczą się, że nawet najmniejszy gest może zmienić czyjeś życie – choćby życie małego, bezbronnego kociaka. Ilustracje Magdaleny Babińskiej dodają książce uroku i sprawiają, że jeszcze łatwiej wczuć się w klimat opowieści. Kociaki są rozczulające, a bohaterki inspirujące – pokazują, że współpraca i odwaga mogą zdziałać naprawdę dużo. To książka idealna nie tylko dla miłośników zwierząt, ale też dla wszystkich dzieci, które chcą poczuć, że mogą coś zmienić. Mądra, wzruszająca, a przy tym pełna humoru – dokładnie taka, jakiej potrzeba młodym czytelnikom. Autor - Agnieszka Mielch Wydawnictwo - wilga Wiek - 6+ Moja ocena - 🐱🐱🐱🐱🐱/5

Magia do góry nogami zaciekawiła mnie opisem. Lubię poznawać takie nietypowe powieści i potem podsuwać je Potworków. Ten tytuł zapowiadał dużo zabawy i przygód, a okazało się, że niesie ze sobą bardzo ważny przekaz. Jaki? O tym za chwilę. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2021/11/04/magia-do-gory-nogami-emily-jenkins-sarah-mlynowski-lauren-myracle/

Tina Nolan to autorka mało znana, choć jej książeczki na pewno zasługują na uwagę tych, którym nie jest obojętny los zwierząt ze schroniska. Pewien mężczyzna miał cztery szczeniaki. Trzy z nich postanowił wydać, miały w przyszłości pracować. Czwartego postanowił jednak sprzedać, gdyż trafiła mu się dobra oferta, a potrzebował pieniędzy. Ewa jednak od początku martwiła się, że to może nie być dobry pomysł. Czy miała rację? Czasem zdarza się, że bierzemy zwierzę dla dziecka, krewnego, a po pewnym czasie nie ma się kto nim zajmować. Wówczas oddaje się takie stworzenie do schroniska w najlepszym wypadku. W najgorszym wyrzuca się żywe zwierzęta, przywiązuje gdzieś do drzew, topi. Straszne. Nie mam pojęcia, jak można tak postępować. Warto przemyśleć dobrze swoją decyzję, zanim zdecydujemy się na zwierzę w domu. Książeczka została bardzo ładnie wydana. Przeznaczona jest dla młodzieży, ma dużą czcionkę oraz ilustracje wykonane ołówkiem. Te ostatnie na pewno są nietuzinkowe, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką kreską, bardzo mi się to podoba. Na końcu książeczki znajdują się dwie karty z danym zwierzątkiem, które można wymienić na bransoletki. ,,Pestka - porzucony szczeniak" to dziewiąty tom serii ,,Na pomoc zwierzakom" autorstwa Tiny Nolan, z którym warto się zapoznać. Każdą część można czytać oddzielnie, jednak ja lubię zapoznawać się z nimi po kolei. Są to idealne publikacje dla miłośników zwierząt. Moja ocena: 5,5/6