Akademia Jednorożców. Oliwia i Śnieżynka

Emma Carroll w książce "Aż do chmur" zgrabnie połączyła naukę, pracę, niebezpieczeństwo i przygodę! Jesienią 1793 roku bracia Montgolfier wypuścili w przestworza wielki balon unoszony ogrzanym powietrzem. W koszu pod balonem znalazły się: owca, kaczka i kogut. Jak do tego doszło? Marzenia, plany, rysunki, wyliczenia, nauka. Kolejne prototypy, nieudane próby, praca. Angielscy szpiedzy próbujący wykraść notatki. Wynalazcy, król, królowa oraz dwójka dzieci i ich pupile: syn jednego z braci Montgolfierów z kaczką oraz ciemnoskóra bezdomna złodziejka z kogutem. Ta dziewczyna z intruza zmienia się w obserwatorkę i współuczestniczkę niecodziennych wydarzeń. Jest główną bohaterką i narratorką powieści, toczącej się w czasach, gdy kobiety mogły znacznie mniej niż dzisiaj. Bystra, uważna, odważna, zaradna. Autorka umiejętnie ciągnie nas w głąb tej historii, każe podążać za dziewczyną. Nie pozwala się oderwać od lektury, dopóki balon nie poderwie się aż do chmur ;-) Intryguje, wabi, komplikuje i chętnie czytamy dalej, chociaż przecież znamy zakończenie :-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/09/az-do-chmur.html

Czy wierzysz w magię? Maja i jej przyjaciółki wierzą! Pewnego dnia na ich drodze stają gwiezdne zwierzęta. Otwiera się przed nimi świat magicznych przygód. Każda z nich ma jakiś magiczny dar, który ma pomóc w walce ze złem. Tuż za rogiem czyha na nie widmo, które podstępnie pozbawia pozytywnych uczuć starszą siostrę Mai. Czy dziewczęta przepędzą widmo? Czy będą wiedziały jak to zrobić? Jeżeli lubicie magię, to ta seria będzie dla Was. Razem z dzieckiem stworzycie magiczną więź podczas czytania. Ta książeczka to opowieść nie tylko o magii, to również opowieść o przyjaźni małych dziewczynek oraz o poszukiwaniu samej siebie. Kazda z bohaterek jest inna, odkrywa w sobie różne moce, a razem mogą stworzyć coś potężnego, co pomoże zwalczyć czarną magię na świecie. Mamy do tego magiczne zwierzątka, które żyją w Gwiezdnym Świecie. Do naszego świata zostają zesłane, by pomóc przepędzić czarną magię, chcąc pomoc śmiertelnikom żyć w zgodzie i miłości. Z potencjalnym Gwiezdnym Przyjacielem porozumiewają się w myślach. Zwykli ludzie ich nie widzą. Książeczka podzielona jest na krótkie rozdziały. Jest ich dwanaście. Czcionka jest duża, w sam raz dla dzieci, które rozpoczynają samodzielne czytanie. Jest dość dużo dialogów. Co jakiś czas pojawiają się ilustracje, które wkomponują się w czytaną treść. Treść nie jest trudna do zrozumienia. Dziecko ogarnie co się tam dzieje. Opisy jakie się znajdują pobudzą wyobraźnię do działania. Opowieść jest na tyle ciekawa, że Weronika domagała się czytania albo sama brała książkę w rękę i czytała. My polecamy zapoznać się z pierwszym tomem. Niebawem zabieramy się za kolejna część. Cykl dedykowany jest dzieciom od 6 roku życia. Seria póki co liczy 8 tomów.

Poznajemy kolejne przyjaciółki, które mieszkają w Sali Szafirowej. Wyspa Jednorożców cały czas jest podatna na złą magię, która sprawia, że życie jednorożców i uczniów akademii może być zagrożone. "Lilianna i Tancerz" to piąte spotkanie z Akademią Jednorożców, w którym ponownie przyjdzie grupie przyjaciółek ocalić Wyspę Jednorożców. Tym razem wokół Błyszczącego Jeziora drzewa tracą liście. Zaśmiecają magiczne jezioro, co jest problematyczne. Lilianna cieszy się, że znalazła się w Akademii, ale boi się większej prędkości i skakania przez przeszkody na Tancerzu. Musi znaleźć w sobie odwagę, gdy przychodzi czas na ratowanie jeziora. Z każdym kolejnym tomem zbliżamy się do końca roku szkolnego. Poznajemy kolejne dziewczynki z Sali Szafirowej, które dzielnie trwają u boku swoich jednorożców, mimo niebezpieczeństwa, które dotyka ich co jakiś czas. Czy dowiedzą się, kto stoi za wydarzeniami, które miały miejsce na Wyspie Jednorożców? Tego dowiecie się tylko czytając tę serię. Przyjaciółki i jednorożce wyróżniają się odwagą i chęcią niesienia pomocy, czym są przykładem dla młodych czytelników. Każdego dnia zmagają się ze swoimi lękami, obawami, ale walczą z nimi u boku wspaniałych przyjaciół, którzy ich wspierają. Książeczki uczą, że nie powinno się nikogo zmuszać do tego, czego się boi lub nie ma na to ochoty. To my musimy przezwyciężyć ten lęk w odpowiednim dla siebie momencie, a jeśli jest ktoś, kto nas wpiera, tym lepiej i raźniej. Książeczki z "Akademii Jednorożców" czyta się z czystą przyjemnością, a każdy tom zwiastuje nowe przygody. Treść jest przejrzysta, ilustracje choć czarno-białe, są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam!

JEDNA Z MOICH 1 LEKTUR W NOWYM 21 ROKU. W EMPIK GO CUDOWNIE CZYTAŁO MNIE SIĘ O PRZYGODACH, WSPANIAŁEJ, ODWAŻNEJ, POMOCNEJ I UTALENTOWANEJ M. IN. W DZIEDZINIE MAGII ELIZY...🧙🏻‍♀️🧹 Z NIECIERPLIWOŚCIĄ CZEKAM NA DALSZE NIEZWYKŁE LOSY MŁODEJ BOHATERKI ELIZY... 🧙🏻‍♀️🤗 POLECAM DLA RELAKSU I NA POPRAWĘ HUMORU...🤗👏🏻👏🏻😂😂💚📖

Poznajemy kolejne przyjaciółki, które mieszkają w Sali Szafirowej. Wyspa Jednorożców cały czas jest podatna na złą magię, która sprawia, że życie jednorożców i uczniów akademii może być zagrożone. "Izabela i Chmura" to czwarty tom serii, w którym to szóstka dzielnych dziewczynek musi zmierzyć się z kolejnym problemem, jakim jest deszcz. Pada nieustannie, a to grozi powodzią i powrotem do domu. Nikt ani myśli przedwcześnie opuszczać akademii, dlatego też wyruszają w drogę, by uratować szkołę. Z każdym kolejnym tomem zbliżamy się do końca roku szkolnego. Poznajemy kolejne dziewczynki z Sali Szafirowej, które dzielnie trwają u boku swoich jednorożców, mimo niebezpieczeństwa, które dotyka ich co jakiś czas. Czy dowiedzą się, kto stoi za wydarzeniami, które miały miejsce na Wyspie Jednorożców? Tego dowiecie się tylko czytając tę serię. Przyjaciółki i jednorożce wyróżniają się odwagą i chęcią niesienia pomocy, czym są przykładem dla młodych czytelników. Każdego dnia zmagają się ze swoimi lękami, obawami, ale walczą z nimi u boku wspaniałych przyjaciół, którzy ich wspierają. Książeczki uczą, że nie powinno się nikogo zmuszać do tego, czego się boi lub nie ma na to ochoty. To my musimy przezwyciężyć ten lęk w odpowiednim dla siebie momencie, a jeśli jest ktoś, kto nas wpiera, tym lepiej i raźniej. Książeczki z "Akademii Jednorożców" czyta się z czystą przyjemnością, a każdy tom zwiastuje nowe przygody. Treść jest przejrzysta, ilustracje choć czarno-białe, są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam!

Pięknie wydana nieduża książeczka dla dzieci opowiadająca historię małego mola książkowego, który nie miał kolegów (bo kolegów mają ci, którzy lubią sport). Jedyną jego przyjaciółką jest Alice - starsza pani z sąsiedztwa. Wśród uroczych ilustracji, pisana dużą czcionką i krótkimi zdaniami, zaczyna się historia Franka... "Stałem się potworem w moje dziewiąte urodziny. Choć wtedy jeszcze tego nie rozumiałem." Chłopiec nocami zmienia się w kudłate stworzenie, które nie tak introwertyczne jak Frank, stara się zaprzyjaźnić z ludźmi - z kimkolwiek, kogo napotka. "Musiałem ich zawołać. Chciałem powiedzieć, jak się cieszę, że ich znalazłem, i że chcę się z nimi bawić." Czy Frankowi udało się w końcu z kimś zaprzyjaźnić, czy może jednak swą aparycją wszystkich odstraszał? Tą uroczą historię polecam przeczytać, a książkę o przepięknej okładce umieścić w swojej biblioteczce.

Przepiękna historia, która zaczęła się od rozbitego nosa. Są wakacje, ale rodzice Wojtka są zapracowani. Chłopiec dowiaduje się, że nigdzie nie wyjadą i w nerwach rzuca swym przyjacielem - psem Bolusiem. Maskotce pęka guziczkowy nosek. Wojtuś chce ratować przyjaciela i udaje się do pasmanterii. Zwykłe wyjście do sklepu i poznanie trzech starszych pań powoduje, że nudne wakacje nabierają barw. Czy można zaprzyjaźnić się z kimś dużo starszym? I czy można go adoptować? Przekonajcie się sami... Ciepła opowieść o przyjaźni, budowaniu relacji i wsparciu jakie zyskujemy od innych. A przy okazji piękną opowieść na Dzień Babci, w której trzy całkowicie różne starsze damy stają się w jednej chwili babciami małego Wojtka. Książka zawiera ilustracje Macieja Szymanowicza. To czołówka moich ulubionych ilustratorów.

To było zaskakująco fajne! Za dzieciaka uwielbiałam takie historie i cóż, w sumie nic się nie zmieniło. Totalny komfort. Jestem psiarą, więc historia dziewczynki, która ożywia posąg w kształcie wilczarza i zyskuje psiego przyjaciela nie mogła mi się nie spodobać. Mam straszną ochotę na kolejne tomy, szkoda, że na Legimi nie ma ebooków, bo ciężko poprzestać na jednym. No i ten niesamowity klimat Kornwalii i starego domostwa!

Kocie historie to serio śmieszna książka - śmiałam się naprawdę co chwilę. Bardzo polubiłam Hermana, Gieńka i Zofię. Chociaż Julka nie jest moją ulubioną postacią, myślę, że wniosła coś nowego do drugiej i trzeciej części. Wszystko jest bardzo zabawnie i pogodnie napisane. Niektóre cytaty pamiętam do dziś!

Akcja książki Agnieszki Mielech „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Na Scenie” rozpoczyna się w Sylwestra. Rodzina Emi spędza ten dzień z Florą i jej rodzicami. W trakcie imprezy zostaje ogłoszona wyjątkowa wiadomość. Dziewczyny będą miały okazję odwiedzić Włochy. Dla Emi to nie lada przeżycie, bo pierwszy raz będzie lecieć samolotem. Ale na tym nie koniec „atrakcji”. Klub trafi na bardzo poważną sprawę. Ktoś sabotuje przedstawienia teatralne organizowane przez Fabiano, ich przyjaciela. W toku fabuły śledztwo przenosi się z Włoch do Polski, a dziewczyny będą miały okazje stanąć na deskach teatru. Ależ dociekliwe bohaterki wykreowała Agnieszka Mielech. One nie wzruszają ramionami, a pytają, zastawiają się, dyskutują. Kombinują, co można zrobić, aby znaleźć odpowiedzi i rozwiązać sprawę. Są przy tym kreatywne, ale w pozytywnym sensie. Co mi się bardzo podoba w serii o Emi dużo dzieje się za przyzwoleniem rodziców czy też wspólnie z nimi. To nie są postacie, które przekraczają granice i dla mnie – jako rodzica – jest to bardzo dobry wzorzec. Wracając do sprawy. Ta okazuje się dość poważna i – co mnie się bardzo podoba – autorka nie rozdrabnia się na dodatkowe wątki, co miało miejsce w pierwszym i drugim tomie przygód Emi. Mielech skupia się na teatrze i sabotowanych przedstawieniach i kieruje swoimi bohaterkami tak, aby dowiedziały się, kto za tym stoi. A że przy tym członkinie Tajnego Klubu Superdziewczyn dobrze się bawią i mogą sprawdzić się jako aktorki to tylko wartość dodana. Kółko teatralne i w ogóle teatr wyjątkowo pasują mi do bohaterek tego cyklu książek dla dzieci. To postacie, które wyróżniają się kreatywnością i chęciami do działania. Dlatego tak dobrze sprawdzają się na scenie, jak i jako detektywki. Okazuje się, że obie te profesje wymagają podobnych umiejętności. A członkinie Tajnego Klubu Superdziewczyn zarażają czytelników i czytelniczki chęcią do działania. One robią tyle ciekawych rzeczy, że po prostu im zazdrościmy.

„Alfred Wiewiór i tajemnicza walizka” to pierwszy tom cudownej serii o Alfredzie, który uwielbia łamigłówki, przygody i książki kryminalne. To właśnie on założył agencję detektywistyczną, do której należy również Maciek Jeż, który w wolnych chwilach pisze książki i Stefan Dzik, którego dobry humor nie opuszcza. Pewnego dnia w biurze Alfreda pojawia się mężczyzna, który prosi o pomoc w odnalezieniu walizki. Samą walizkę udaje się szybko odnaleźć, ale to co dzieje się później staje się wielka niebezpieczną przygodą. Książeczka przeznaczone są dla dzieci od 6-8 lat. Obie napisane są prostym językiem i dużą czcionką dzięki czemu dzieci nie męczą się podczas czytania. Historie są ciekawe i potrafią dostarczyć wielu emocji. Pojawi się małe napięcie, ale też uśmiech na twarzy. Książeczka zawierają w środku duże ilustracje, które przykuwają wzrok i pobudzają wyobraźnię. Historię w nich zawarte wzbogacają słownictwo. Posiadają niewielki format, dzięki czemu można je zabrać na każdą samochodową wycieczkę. Książeczka można czytać w dowolnej kolejności. Dzisiaj pokazuje Wam 1 i 5 część, a inne tomy tej wspaniałej serii możecie znaleźć u mnie na profilu.

Każde spotkanie z książkami Davida Walliamsa to dla mnie ogromna frajda – jego styl, poczucie humoru i umiejętność przemycania ważnych wartości zawsze sprawiają, że sięgam po jego powieści z dużym entuzjazmem. Tym razem jednak, przy lekturze Cóś, poczułam pewien niedosyt. To wciąż charakterystyczna dla autora opowieść – pełna dziwacznych postaci, absurdalnych sytuacji i błyskotliwych ilustracji, które świetnie uzupełniają treść. Ale muszę przyznać, że w tej książce zabrakło mi tego, co najbardziej cenię u Walliamsa: humoru, który bawi zarówno dzieci, jak i dorosłych, oraz wyraźnego przesłania, które zazwyczaj nadaje jego historiom głębszy sens. Zakończenie również mnie rozczarowało – spodziewałam się mocniejszej pointy, która zostanie ze mną na dłużej. Niestety, tym razem finał wydał mi się zbyt płaski i niewystarczająco satysfakcjonujący. Nie chcę jednak całkowicie tej książki skreślać – wciąż znajdzie się tu sporo elementów, które mogą spodobać się młodszym czytelnikom, a ilustracje dodają całości lekkości i uroku. Jednak w moim osobistym rankingu dzieł Davida Walliamsa Cóś wypada najsłabiej. Być może dlatego, że jego wcześniejsze książki ustawiły poprzeczkę naprawdę wysoko.

Znacie zwykłe baśnie i bajki, prawda? Doskonale wiecie co się w nich wydarzy i jak się potoczą losy bohaterów. Dlatego czas na coś całkowicie innego. Te książki to są przeróbki tych baśni, bajek, historii gdzie wszystko toczy się całkowicie inaczej. Nic nie da się tu przewidzieć, a książki są wciągające i interesujące. Mają niespodziewane zwroty akcji i w życiu bym nie wymyśliła takich zakończeń tych książek. Są nieprzewidywalne i zaskakujące oraz pełne humoru gdzie można się pośmiać w których ciągle coś się dzieje. W języku angielskim jest też mnóstwo kolejnych tomów, które niestety nie ukazały się po polsku.

Powieść przygodowa dla młodszych czytelników z zaskakującymi poważnymi elementami jak np.: propaganda, manipulacja i szerzenie kłamstw. Aż się nie spodziewałam takich wątków w literaturze dla dzieci i młodzieży. Ogólnie historia pozytywna, o tym że nie wolno się podawać i trzeba pomagać przyjaciołom i walczyć o ujawnianie prawdy.

Ferie w mieście czy w górach? Przed takim dylematem stają bohaterowie książki Agnieszki Mielech „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Polarna wyprawa”. Właściwe to żaden dylemat, bo kto nie chciałby jechać na zimowisko w góry. Tylko, że nie ma już miejsc. Najpierw trzeba przekonać trenera, aby zgodził się zabrać na wyprawę jeszcze cztery osoby, potem dobrze się do niej przygotować, a potem... witaj przygodo! Jeszcze jedna zimowa odsłona przygód Emi i jej przyjaciół. Pomysłów na wolne dni bohaterowie maja mnóstwo, ale jedno wiedzą na pewno. Chcą ten czas spędzić razem, a zimowisko w górach wydaje się takie ekscytujące. I będzie. Zdradzę tylko, że w tej części psy rasy husky skradną serca członków Tajnego Klubu Superdziewczyn. „A jeśli chodzi o nudę, to chcę zaznaczyć, że nasza paczka robi wszystko, aby jej unikać.”1 możemy przeczytać w dzienniku Emi. I faktycznie potrafią oni oszukać nawet Panią Zimę, która często mrozem zagania nas w cztery ściany. W tomie pt. „Polarna wyprawa” bohaterowie przeżyją prawdziwą przygodę. Zapewne długo jej nie zapomną. A ty czytelniku, co wybierzesz. Zimę w mieście czy w górach? 1 A. Mielech, „Polana wyprawa”, wyd. Wilga, Warszawa 2025, s. 9.

To krótkie opowiadanie, napisane prężnym gładkim językiem, dostosowane do młodego odbiorcy. Wyraźnie ucharakteryzowane postaci, prosta akcja, z użyciem zabawnych potocznych tekstów, krótkie rozdziały. wiecej na: https://madebybibi.blogspot.com/2018/07/niemozliwi-detektywi-trefny-nauczyciel.html

George Drake to 11-latek, który potrzebuje pieniędzy, bo ktoś podprowadził mu rower spod sklepu, a jedyny dostępny w domu jest... dziewczyński. Dlatego kiedy widzi ogłoszenie o pracy dla "właściwej osoby" na farmie Wormstell, od razu tam wyrusza. Na miejscu okazuje się, że to dość niezwykła przestrzeń, ponieważ np. w toalecie pływa kraken, a w kuchni jaja wysiaduje dodo. A to dopiero początek... George jednak się nie zniechęca, wręcz przeciwnie, zachwyca się niezwykłymi stworzeniami i chce im pomagać. A może się to okazać potrzebne, bo do miasta wróciła Diamond Pye z pasierbicą Prudence (której rodzina stąd pochodzi). O ile Prudence wydaje się całkiem miła i dość szybko sama trafia na jednorożca Dużego Nigela, o tyle Diamond jest zupełnie inna. To taksydermistka, która chce zdobyć wielką nagrodę, wypychając niesamowite zwierzęta. Poszukuje żmija ze Squermington (w zasadzie to bazyliszek Mortifer, który uciekł z farmy i przypadkowo zamienia zwierzęta w kamień),ale przypadkowo dowiaduje się o farmie i planuje tam łowy... Książka jest dość ciekawa, pełna niesamowitych stworzeń, a przy tym dość zabawna dzięki oryginalnym bohaterom. Młodszego czytelnika potrafi też trzymać w napięciu - czytałam z dziewięciolatką - i rozbudzić wyobraźnię.