Druga część cyklu o siostrach March. Meg, Jo, Beth i Amy dojrzewają. Meg szykuje się do ślubu z ukochanym Johnem i zaznaje pierwszych radości i zmartwień młodej mężatki. Jo pragnie zachować niezależność i spełniać się w pisaniu powieści, podczas gdy jej sąsiad Laurie darzy ją coraz silniejszym uczuciem. Amy wyjeżdża z ciotką za granicę i odnajduje pasję do malarstwa, a Beth skrywa pewną tajemnicę, która zmieni życie rodziny na zawsze. Jednak siostry zawsze mogą liczyć na wsparcie kochającej rodziny.
Kiedy pierwszy raz czytałam ,,Małe kobietki” bardzo mi się podobały, ale jednocześnie byłam lekko zawiedziona, że jest to powieść bardziej dla dzieci, niż coś w stylu Jane Austen czy sióstr Bronte. Za drugim czytaniem, świadoma już konwencji, bawiłam się znacznie lepiej i doceniłam to ciepło i harmonię, które biją z tych książek. W przypadku ,,Dobrych żon” na korzyść działa też to, że bohaterki są już dorosłe i stają przed dojrzałymi problemami jak małżeństwo, macierzyństwo, wybór drogi życiowej czy strata bliskiej osoby. Nadal jest tu moralizowanie, szczególnie w wątku małżeństwa Meg czy pisarskiej kariery Jo, ale nie raziło mnie to tak bardzo, bo właśnie ciepło, czułość i delikatny humor, z jakim pisała Alcott, sprawia, że rzeczywiście podejście do życia rodziny March wydaje się pociągające. Podobnie jak w pierwszym tomie widać też, że pod tą warstwą dydaktyczną, jest sporo odważnych myśli, chociażby krytyka zbyt swobodnego wychowywania chłopców, w domyśle – pozwalania im na używki czy przelotne romanse. Styl też wydawał mi się nieco dojrzalszy i bogatszy niż w pierwszym tomie, i tu powtórzę to, co często zaznaczam przy klasykach – od czasu do czasu czuję potrzebę obcowania z tak pięknym, dopracowanym, artystycznym językiem, jakiego raczej we współczesnej się nie spotyka.
W pierwszym tomie moimi ulubienicami były Meg i Jo, tak odmienne, ale silnie ze sobą związane. W tym wypadku trochę żałuję, że Meg zeszła na dalszy plan i jej rola ograniczyła się do perypetii małżeńskich, chociaż rozumiem, że autorce zapewne chodziło o pokazanie różnych losów kobiecych i jak najbardziej uważam drogę Meg za wartościową. Jo jest postacią, którą nadal bardzo lubię i o której dobrze mi się czyta. Jest to chyba mój ulubiony ,,self insert” autorski – nie ukrywam, że mam problem z Lizzy Bennett, bo mam wrażenie, że bardzo widać, że była wzorowana na Austen i zbyt często podkreślało się, że jest taka wyjątkowa i ,,ponad” swoimi siostrami i innymi kobietami; mam też podobny problem z Agnieszką Niechcic, połączony dodatkowo z tym, że Dąbrowska wrzuciła do jej historii tyle elementów własnego życiorysu, chwilami niezwiązanych z fabułą, że czułam się, jakbym wnikała w czyjeś prywatne sprawy. Tutaj Jo jest ewidentnie wzorowana na Alcott, ale jednocześnie ma mnóstwo wad i wcale nie jest kreowana na tą najlepszą z sióstr czy na kogoś, od kogo mamy się uczyć. Wiem, że jej wątek miłosny był wymuszony przez wydawcę, ale bardzo mi się podobał i trochę kojarzył mi się z takimi wątkami u Montgomery – z pozoru mało romantycznymi, ale w gruncie rzeczy pięknymi. Beth jest chyba najmniej interesującą siostrą, taką oderwaną od realnego świata i będącą bardziej symbolem, natomiast w tym tomie ogromnie doceniam rozwój Amy. Początkowo bałam się, czy ona nie będzie tym typem, przy którym jej siostry mają wypaść lepiej, ale ostatecznie Alcott bardzo fajnie opisała jej dojrzewanie, nabranie pokory, ale przede wszystkim to, że pewne zachowania Amy, które mogły być irytujące, wynikają z takich cech jak duma, ambicja czy zdrowy rozsądek i w innych okolicznościach mogą być bardzo dobrze wykorzystane. Przyznam, że obawiałam się, jak wypadnie jej relacja z Lauriem, bo w ,,Małych kobietkach” urzekła mnie jego znajomość z Jo… I mam trochę zastrzeżeń, było kilka zdań, które brzmiały, jakby Laurie po prostu się pocieszył i z rozwagi wybrał kolejną siostrę, żeby dołączyć do rodziny March, ale może to po prostu źle dobrane słowa. Ostatecznie podobał mi się rozwój ich wątku, drobne gesty i zdarzenia, które ich zbliżyły, i płynący z tego morał jest mi bliski – że prawdziwa miłość powinna być odwzajemniona i budowana w codzienności, a uporczywe trwanie przy kimś, kto cię odrzucił, nie jest romantyczne czy zmysłowe, a dość niepokojące.
Ostatnio czytałam sporo trudnych, nawet kontrowersyjnych książek i może potrzebowałam dla odmiany czegoś uroczego i spokojnego, ale nie zmienia to faktu, że znakomicie czytało mi się tę powieść, trochę jak serię o Ani Shirley – są tu smutne zdarzenia, ale przede wszystkim z tej pozycji bije miłość i nadzieja.
,, (…) miłość jest jedyną rzeczą, jaką możemy zabrać ze sobą, i która ułatwia nam rozstanie się z życiem.”
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Małe kobietki. Wydanie ilustrowane
Zawsze mam problem z oceną tego typu książek, które znajdują się na liście tych które "wypada znać", z jednej strony mam z tyłu głowy, że powstały one najczęściej ileśset lat temu i na tamten czas mogły być przełomowe, bo wtedy były inne realia, a z drugiej po książki sięgam dla rozrywki i emocji, a nie żeby się męczyć.
"Małe kobietki" to powieść o rodzinie w czasie kryzysu. Tak na prawdę jest to książka o niczym konkretnym, bo przez prawie 300 stron czytamy nużące opisy kolejnych dni 4 sióstr, ich obowiązków i zabaw, z tym że próżno tu szukać jakiś porywających przygód, każdy dzień jest praktycznie taki sam, z tą różnicą że czasem więcej szyją, a czasem więcej opowiadają wymyślonych historyjek albo większy nacisk kładą na to, żeby bardziej pracować nad sobą i swymi złymi cechami charakteru, a najciekawsza w tym wszystkim jest kolacja przyrządzona przez jedną z sióstr przy jej całkowitym braku umiejętności kulinarnych.
W ogóle mam poczucie, że to książka bardziej dla młodszych czytelniczek, chociaż osobiście nie wiem czy chciałabym, żeby moja córka czytała o tym, że dziewczynki mają być grzeczne, skromne, ciche, posłuszne, a najlepiej to w ogóle się nie odzywać
Co więcej, po lekturze "Małych kobietek" można wysnuć 3 podstawowe wnioski: pieniądze szczęścia nie dają, najważniejsza jest rodzina i relacje, tylko ciężka praca jest coś warta, a nicnierobienie to hańba i wstyd szczególnie dla kobiet. Zresztą cała książka jest bardzo moralizatorska wzmacniające patriarchalne spojrzenie na świat, co w XIX wieku było czymś normalnym jednak na pewno nie można uznać jej za ponadczasową.
Jedyne pozytywne strony tej powieści, to świetne ukazanie kochającej się rodziny i kreacja bohaterek, bo niewątpliwie każda z nich jest "jakaś" i "inna", dzięki czemu bardzo szybko można je rozróżniać, czasem nawet po samej wypowiedzi.
Nie wyobrażam sobie, żeby współcześnie można było traktować tą książkę inaczej niż jako ciekawostka dotycząca epoki, a może i nawet pewniej zabytek literatury ze względu na przestarzałe podejście do wielu spraw. Czytałam już wiele klasyków osadzonych w podobnym czasie albo i wcześniej od Jane Austen, Emily Bronte, czy Margaret Mitchell jednak chyba żadnego do tej pory tak nisko nie oceniłam i tak mnie nie rozczarował jak właśnie "Małe kobietki".
Zawsze mam problem z oceną tego typu książek, które znajdują się na liście tych które "wypada znać", z jednej strony mam z tyłu głowy, że powstały one najczęściej ileśset lat temu i na tamten czas mogły być przełomowe, bo wtedy były inne realia, a z drugiej po książki sięgam dla rozrywki i emocji, a nie żeby się męczyć.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Małe kobietki" to powieść o rodzinie w czasie...
Bardzo fajne słuchowisko 🎧
Bardzo fajne słuchowisko 🎧
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiezka to była przeprawa
Ciezka to była przeprawa
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo była tak urocza lektura :( aż mnie serduszko zabolało
To była tak urocza lektura :( aż mnie serduszko zabolało
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCkliwe moralizatorstwo. Dziewczynki powinny poświęcać się dla nich, niczego nie pragnąć dla siebie i przepraszać gdy uzewnętrznią silniejsze emocje.
Kolejna książka, która źle się zestarzała.
Ckliwe moralizatorstwo. Dziewczynki powinny poświęcać się dla nich, niczego nie pragnąć dla siebie i przepraszać gdy uzewnętrznią silniejsze emocje.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKolejna książka, która źle się zestarzała.
Raczej nie jestem fanem literatury pięknej. Po tę pozycję sięgnęłam tylko dlatego, że znajduje się na liście 100 książek, które warto przeczytać i wcale nie żałuję (może żałuję tylko tego, że tak późno ją przeczytałam). w 100% warta przeczytania dla każdego.
Raczej nie jestem fanem literatury pięknej. Po tę pozycję sięgnęłam tylko dlatego, że znajduje się na liście 100 książek, które warto przeczytać i wcale nie żałuję (może żałuję tylko tego, że tak późno ją przeczytałam). w 100% warta przeczytania dla każdego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka pełna ciepła, dobroci i życzliwości. Jej przesłanie - szczerość, praca nad sobą i miłość do bliskich mają realną wartość - sprawia, że czytelnikowi naprawdę robi się lżej na sercu.
Cztery bohaterki, tak różne, a jednocześnie do siebie podobne, świetnie pokazują różne drogi dojrzewania i poszukiwania własnego miejsca w świecie. W ich historiach widać zalążek rodzącego się feminizmu: pragnienie samostanowienia, potrzebę edukacji, pracy i życia na własnych zasadach; nawet jeśli odbywa się to w granicach epoki, w której przyszło im żyć.
To opowieść spokojna, momentami prosta, ale przez to bardzo szczera. Jej siła nie tkwi w dramatyzmie wydarzeń, lecz w codzienności, relacjach i małych decyzjach, które z czasem okazują się najważniejsze.
Książka pełna ciepła, dobroci i życzliwości. Jej przesłanie - szczerość, praca nad sobą i miłość do bliskich mają realną wartość - sprawia, że czytelnikowi naprawdę robi się lżej na sercu.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCztery bohaterki, tak różne, a jednocześnie do siebie podobne, świetnie pokazują różne drogi dojrzewania i poszukiwania własnego miejsca w świecie. W ich historiach widać zalążek...
Siostrzane relacje…
Ameryka, lata 60. XIX w. W Orchard House mieszka rodzina Marchów. Ojciec wyruszył walczyć w wojnie secesyjnej pozostawiając w domu żonę z czterema córkami – Meg, Jo, Beth i Amy. Wyprzedzające epokę wychowanie pani March i bieda kształtują charaktery dziewcząt.
„Małe kobietki” trafiły do kanonu literatury klasycznej i wcale mnie to nie dziwi. Powieść czyta się bardziej jak literaturę współczesną osadzoną w dawniejszych czasach niż stricte klasykę. Napisana jest lekko, z nutką humoru i barwnymi bohaterami – głównie mam tu na myśli postaci czterech sióstr i ich przyjaciela, a zarazem sąsiada Lauriego.
Meg, Jo, Beth i Amy to cztery różne indywidua. Ich charaktery, sposoby bycia i zainteresowania są skrajnie różne, a mimo to, jako siostry, dogadują się świetnie. Meg, najstarsza, to pannica niemalże na wydaniu. Dziewczyna, która zarabia jako opiekunka i zaczyna ‘bywać’ na salonach. Jo, rok młodsza od Meg, to chłopczyca, która zarabia opiekując się ich starszą, schorowaną ciotką. Beth, cicha, spokojna i nieśmiała, uwielbiająca muzykę, zajmuje się domem – sprzątaniem i zakupami, a Amy uczęszcza jeszcze do szkoły. Alcott rewelacyjnie oddała siłę ich wzajemnych relacje i wsparcie, które sobie okazywały.
„Małe kobietki” to, oprócz studium relacji pomiędzy rodzeństwem, również obraz wychowania wykraczającego poza epokę. Wychowania w duchu dążenia do miłości, wolności i własnych pragnień, ale również obowiązkowości i wartości pracy. A ponadto, podążania własną drogą. Sposób, który tamtych latach był wręcz obrazoburczy.
Całości historii dopełniają ilustrację Franka Thayera Merrilla, które ożywiają opisane w książce zdarzenia, nadając całości historii jeszcze lepszego wydźwięku.
„Małe kobietki” to historia, która zarówno bawi jak i uczy. To piękna relacja między siostrami dopełniona wychowaniem w duchu wolności, ale również obowiązkowości (rozdział „Eksperymenty” – świetny!).
Polecam!
Moja ocena: 8,5/10
https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni
Siostrzane relacje…
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAmeryka, lata 60. XIX w. W Orchard House mieszka rodzina Marchów. Ojciec wyruszył walczyć w wojnie secesyjnej pozostawiając w domu żonę z czterema córkami – Meg, Jo, Beth i Amy. Wyprzedzające epokę wychowanie pani March i bieda kształtują charaktery dziewcząt.
„Małe kobietki” trafiły do kanonu literatury klasycznej i wcale mnie to nie dziwi. Powieść...
Dostałam tą książke za konkurs w szkole...
Najpierw mnie nie zaciekawiła ale wróciłam do niej... I dobrze!
Przecudowna historia dla fanów klasyki obyczajowej!📚
Warta polecenia!
Dostałam tą książke za konkurs w szkole...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNajpierw mnie nie zaciekawiła ale wróciłam do niej... I dobrze!
Przecudowna historia dla fanów klasyki obyczajowej!📚
Warta polecenia!
To jedna z tych historii, które powodują ciepło w sercu i pozostawiają po sobie przyjemny spokój.
To wspaniała historia niezamożnej rodziny, która każdego dnia wspiera się wzajemnie w trudach dnia codziennego. Widzimy, że nie trzeba mieć wiele, żeby chcieć i móc dzielić się dobrem z innymi. Przeciwności losu były i będą, ale ze wsparciem rodziny wszystko można pokonać i wiele osiągnąć.
Bardzo, bardzo polecam.
To jedna z tych historii, które powodują ciepło w sercu i pozostawiają po sobie przyjemny spokój.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo wspaniała historia niezamożnej rodziny, która każdego dnia wspiera się wzajemnie w trudach dnia codziennego. Widzimy, że nie trzeba mieć wiele, żeby chcieć i móc dzielić się dobrem z innymi. Przeciwności losu były i będą, ale ze wsparciem rodziny wszystko można pokonać i...