Na dnie w Paryżu i w Londynie

Wartościowy obyczajowy zapisek, daje trochę do myślenia i pobudza wyobraźnię. Filozoficzne wtręty mało warte jak dla mnie. Dużo też było powtarzalności, której miałem dosyć, mimo że książka krótka.

Wartościowy obyczajowy zapisek, daje trochę do myślenia i pobudza wyobraźnię. Filozoficzne wtręty mało warte jak dla mnie. Dużo też było powtarzalności, której miałem dosyć, mimo że książka krótka.

No nie jest to za ciekawe. W sensie czasem nawet jest zajmujące ale no ogólnie to taka sobie. Nie wiem po co to istnieje.

No nie jest to za ciekawe. W sensie czasem nawet jest zajmujące ale no ogólnie to taka sobie. Nie wiem po co to istnieje.

Humanizm doświadczony sobą.
Być może dlatego tak dobre diagnozy postawił w swoich największych książkach.
Kontrast biedy i zwyczaje trampów
w dwóch największych miastach Europy warte poznania.

Humanizm doświadczony sobą.
Być może dlatego tak dobre diagnozy postawił w swoich największych książkach.
Kontrast biedy i zwyczaje trampów
w dwóch największych miastach Europy warte poznania.

Część paryska to literatura. Taka sobie, ale w tłoku by uszła. Natomiast część londyńska, no cóż, jest takim sobie, bardzo słabym dziennikarstwem "wcieleniowym", napisanym tak cieniutko, jakby jakiś stażysta się dopiero uczył dziennikarstwa. Przez tę gorszą część, całość traci na jakości.

Część paryska to literatura. Taka sobie, ale w tłoku by uszła. Natomiast część londyńska, no cóż, jest takim sobie, bardzo słabym dziennikarstwem "wcieleniowym", napisanym tak cieniutko, jakby jakiś stażysta się dopiero uczył dziennikarstwa. Przez tę gorszą część, całość traci na jakości.

„Jest to uczucie ulgi, niemal przyjemności, które wywołuje świadomość, że spadło się wreszcie na samo dno.”
Cytat z książki George’a Orwella idealnie opisuje przygody i wydarzenia w życiu bohatera. Na dnie w Paryżu i w Londynie jest relacją, pamiętnikiem autora oraz zapisem jego przeżyć na owym dnie. Był to debiut literacki Orwella, który początkowo, po wielu próbach wydania, miał zostać spalony, lecz znajoma autora ostatecznie wywalczyła publikację.

Lektura tytułowo opisuje życie na dnie w stolicach Francji i Anglii oraz towarzyszące mu problemy i potrzeby, o których zazwyczaj nie myśli się na co dzień. Orwell wychodzi na socjalistę, mówiąc o losie włóczęg i niewolników, jakimi są plongeurzy. Stara się ukazać hierarchię społeczeństwa: „Niektórzy muszą pracować w restauracjach, dlatego też inni muszą szorować naczynia 80 godzin tygodniowo.” Opisuje również różnice pomiędzy warstwami społecznymi, a czasem wręcz ich brak: „Przeciętny zaś milioner jest nikim innym, tylko przeciętnym pomywaczem, który włożył na wykalnik.”

Książka napisana jest w przyjemnym do czytania stylu i zawiera liczne nawiązania do wielu aspektów życia. Narrator przedstawia swoje rozmyślenia, nie starając się przekonać czytelnika, lecz uświadomić go o realiach. Każda postać jest interesująca, ma własne przeżycia i charakter, co czyni ją zapamiętywalną. Pojawia się wiele zaskakujących zwrotów akcji, często — jak to w życiu — nieprzyjemnych, mimo to główna postać stara się radzić sobie z nimi w możliwie najbardziej rozsądny sposób.

Główny bohater jest zrozumiały, a jego sposób myślenia umożliwia utożsamianie się z nim — nie żali się nad sobą i swoim losem, lecz dokładnie opisuje własne przeżycia. „Przeświadczenie, że włóczęgi są bezczelnymi pasożytami, jest całkowicie pozbawione podstaw.” Niemniej jednak brakuje mi opisu psychiki bohatera. Nie chodzi mi o dogłębną analizę psychologiczną, lecz o jego przemyślenia, motywację i powody dalszego działania.

Momentami książka potrafiła mi się jednak dłużyć, a niektóre sytuacje i obserwacje wydawały się powtarzalne. Nie odbieram tego jednak jako dużej wady — biorąc pod uwagę niewielką objętość lektury, nie wpływa to znacząco na odbiór całości i raczej wynika ze specyfiki życia opisywanego przez autora, które samo w sobie jest monotonne i pełne rutyny.

Książka otwiera oczy na ludzi dookoła nas, uświadamia, że życie nie jest sprawiedliwe, a nasze osądy — mimo że powtarzane z pokolenia na pokolenie — bywają mylne. Lekturę poleciłabym osobom, które potrzebują zwolnić swoją pogoń za pieniędzmi, zatrzymać się i spojrzeć na społeczeństwo z innej perspektywy. To także przypomnienie, jak znalazło się w miejscu, w którym się jest, oraz próba spojrzenia na świat oczami ludzi odmiennych od nas samych — nie tylko pod względem majątkowym, lecz także rasowym, wiekowym i społecznym. Moim zdaniem książka zdecydowanie jest warta uwagi.

„Jest to uczucie ulgi, niemal przyjemności, które wywołuje świadomość, że spadło się wreszcie na samo dno.”
Cytat z książki George’a Orwella idealnie opisuje przygody i wydarzenia w życiu bohatera. Na dnie w Paryżu i w Londynie jest relacją, pamiętnikiem autora oraz zapisem jego przeżyć na owym dnie. Był to debiut literacki Orwella, który początkowo, po wielu próbach...

Porażający obraz biedy w jaką może wpaść twórca / artysta w oczekiwaniu na sukces. Imanie się dziwnych zajęć i włóczęgostwo. Niesamowity opis hoteli i restauracji od zaplecza. Z całym brudem i syfem od tyłu oraz blichtrem od fasady. Polecam, abyśmy wiedzieli, co tam się dzieje na zapleczu... Bardzo przydatna lektura. Ważna rada: zawsze bierzcie ulotki od ludzi, którzy je rozdają. Będą wdzięczni i pójdą wcześniej do domu.

Porażający obraz biedy w jaką może wpaść twórca / artysta w oczekiwaniu na sukces. Imanie się dziwnych zajęć i włóczęgostwo. Niesamowity opis hoteli i restauracji od zaplecza. Z całym brudem i syfem od tyłu oraz blichtrem od fasady. Polecam, abyśmy wiedzieli, co tam się dzieje na zapleczu... Bardzo przydatna lektura. Ważna rada: zawsze bierzcie ulotki od ludzi, którzy je...

Kawałek dobrej literatury. Nie da się nie zauważyć wyjątkowej wrażliwości Autora nakierowanej na człowieka. W rezultacie przytaczane historie nie tylko wychodzą spod pióra G. Orwella, ale wręcz wypływają z pokładów jestestwa głównych bohaterów.

Kawałek dobrej literatury. Nie da się nie zauważyć wyjątkowej wrażliwości Autora nakierowanej na człowieka. W rezultacie przytaczane historie nie tylko wychodzą spod pióra G. Orwella, ale wręcz wypływają z pokładów jestestwa głównych bohaterów.

„Na dnie w Paryżu i w Londynie” to pierwsza książka George'a Orwella. Opisuje życie ludzi bez domu, bez pracy i bez pieniędzy, ludzi skazanych na wieczną tułaczkę w poszukiwaniu odrobiny jedzenia, czy jakiegoś małego kącika do spania.
Pisarz porównuje życie tych ludzi we Francji i w Anglii, są pewne różnice w bytowaniu nędzarzy, we Francji mają więcej swobód, w Anglii natomiast są pilnowani przez przedstawicieli prawa. Ale w obu tych krajach los włóczęgi jest tragiczny.
Autor zwraca uwagę, że dla tych ludzi tragedią jest nie tylko brak pieniędzy, ale ich nieszczęściem jest przymusowa bezczynność.
„Przekleństwo ubóstwa polega nie tyle na cierpieniach, ile na tym, że poniża ono człowieka – fizycznie i duchowo.”
Pisarz w swojej książce podpowiada, w jaki sposób można by poprawić byt ludzi bezdomnych, pomóc im dając nie tylko wyżywienie, ale przede wszystkim pracę, która będzie przynosiła korzyści społeczeństwu.
Opisane życie włóczęgi w Paryżu i w Londynie dzieje się pod koniec lat 20-tych ub. wieku i jest znane autorowi z autopsji. Orwell chcąc zagłębić się w warunki bytowania ludzi biednych, borykających się z nędzą, postanowił stać się jednym z nich.
Pracował w restauracjach w Paryżu jako pomywacz, w Anglii natomiast przemierzał kraj prowadząc życie włóczęgi.
„Na dnie w Paryżu i w Londynie” to książka, która porusza smutny temat ludzi, którzy nie radzą sobie w życiu, co skutkuje ich nędznym bytowaniem, ich życie to wegetacja.

„Na dnie w Paryżu i w Londynie” to pierwsza książka George'a Orwella. Opisuje życie ludzi bez domu, bez pracy i bez pieniędzy, ludzi skazanych na wieczną tułaczkę w poszukiwaniu odrobiny jedzenia, czy jakiegoś małego kącika do spania.
Pisarz porównuje życie tych ludzi we Francji i w Anglii, są pewne różnice w bytowaniu nędzarzy, we Francji mają więcej swobód, w Anglii...

Ależ to był wybitny, wrażliwy społecznie twórca! Gdzie naśladowcy? Bo nie w tych telewizyjnych obozach dziennikarskich, przybudówkach niektórych partii. Ważna społecznie książka, wtedy, dziś, pewnie już zawsze.

Ależ to był wybitny, wrażliwy społecznie twórca! Gdzie naśladowcy? Bo nie w tych telewizyjnych obozach dziennikarskich, przybudówkach niektórych partii. Ważna społecznie książka, wtedy, dziś, pewnie już zawsze.

Książka ukazuje kolejne fragmenty z życia autora, ciężkie i smutne. Zrozumiałam jednak tę drugą stronę, tych biednych ludzi, którzy byli, są i będą, więc myślę, iż pozycja warta przeczytania i na pewno ponadczasowa, jak 84 czy Folwark.
Na minus jedynie wstawki po francusku, których w pierwszej części było sporo.

Książka ukazuje kolejne fragmenty z życia autora, ciężkie i smutne. Zrozumiałam jednak tę drugą stronę, tych biednych ludzi, którzy byli, są i będą, więc myślę, iż pozycja warta przeczytania i na pewno ponadczasowa, jak 84 czy Folwark.
Na minus jedynie wstawki po francusku, których w pierwszej części było sporo.