Niedziela w Akibie

Jeszcze jedna porcja literatury dla miłośników świata No game No life. Tym razem pozycja spoza głównej linii fabularnej, pozwalająca zobaczyć zwariowany świat fantasy z trochę innej perspektywy. Mamy tutaj do czynienia ze spin-offem głównej serii, który został wydany pomiędzy częściami 9 i 10. Teoretycznie więc można sięgnąć po ten tytuł, nie znając doskonale całej historii. W praktyce nie polecam jednak zabierać się za lekturę tej pozycji, zanim nie przeczyta się wcześniej wydanych tomików. Nie narazi się wtedy na niepotrzebne spoilery oraz dużo lepiej zrozumie się treść niektórych zamieszczonych w książce historii. Jeśli chodzi o fabułę dzieła, to autor serwuje tutaj odbiorcy pięć różnorodnych, prostych opowieści ze świata No game No life, których częścią wspólną jest oczywiście „gra”. Pokazane są tutaj zarówno wydarzenia z Wielkiej Wojny z różnych perspektyw, jak i okres bardziej „współczesny” dwójce rodzeństwa. Śmiało można napisać, że fani serii znajdą tutaj wszystko to, co powinno im zapewnić chwilę niezobowiązującego relaksu. Jest więc wartka akcja, gdzie prym wiodą walczące ze sobą elfy i krasnoludy, pojawia się szalejący Flügel niszczący wszystko i wszystkich na swojej drodze, znajdzie się tutaj również miejsce dla potężnych smoków, które kiedyś wydawały się być niedokonania. Obok tego nie zabraknie bardziej „pikantniejszych” treści z dużą dawką humoru (bez przekraczania pewnej bariery),gdzie między innymi Stephanie Dora usilnie będzie starać się pokonać Sore (tracąc przy tym sporą ilość garderoby). Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=127303

Sora i Shiro to dwójka rodzeństwa, które całe dnie spędza na cyfrowej rozrywce. On bezrobotny osiemnastolatek skrywające spore pokłady silnej charyzmy, których nie potrafi uzewnętrznić w kontaktach z ludźmi, nie specjalnie poszukujący nowego zajęcia w życiu. Ona jedenastoletnia urocza dziewczynka obdarzona genialnym umysłem, która nie przejmuje się swoją edukacją, a swój potencjał wiedzy, wykorzystuje w celach czysto rozrywkowych. Oboje tworzą nietypową parę NEETów i hikikomori, którzy całe dnie spędzają w zamkniętym pomieszczeniu, wgapiając się w ekrany wielu monitorów i pobijając kolejne rekordy gier online. Przyjaciele, zwyczajne życie czy typowe domowe obowiązki, to dla nich coś abstrakcyjnego. Ich „rozrywkowa egzystencja” ulega jednak znaczącej przemianie pewnego dnia, kiedy to zostają wyzwani na dość nietypowy pojedynek. Zwycięstwo w tej rozgrywce (w której przeciwnikiem jest pewien znudzony Bóg),kończy się przeniesieniem ich do fantastycznego świata, gdzie każdy aspekt życia jego mieszkańców jest regulowany przez „gry”. Można byłoby powiedzieć prawdziwy „raj” dla kogoś, kto całe swoje życie spędził na pokonywaniu kolejnych przeciwników w najprzeróżniejszych rozgrywkach. Wszystko to skrywa jednak o wiele większe problemy, z którymi będą musieli oni sobie poradzić. Pierwszy tom serii to nic innego jak wstępniak prezentujący zarys całej historii, jak i przybliżający czytelnikowi fantazyjny świat. Rodzeństwo o dziwo dosyć szybko przystosowuje się do nowych warunków, w jakich przyszło im teraz egzystować i przystępują oni do „testowania” zasad panujących w tym świecie. Kończy się to oczywiście ich wielką wygraną, która w przypadku rozgrywki, w której brali udział, oznacza zostanie władcami krainy ludzi. Zdobyta władza oraz fundusze na wygodne życie w nowym świecie, nie oznacza jednak spoczęcia na przysłowiowych laurach. W tomie drugim autor, stara się jeszcze mocniej zaprezentować wykreowany świat, oraz bohaterów, którzy mogą okazać się pomocni dla dwójki rodzeństwa. W ich głowach szybko rodzi się plan „podboju” wszystkich innych nacji, tak aby stanąć na czele światowego rankingu. Takiemu wyzwaniu nie mogli się oni oprzeć, tym bardziej że dopiero zajęcie pierwszego miejsca pozwoli im ponownie wyzwać boga, który sprowadził ich to tej rzeczywistości. Bezpośrednia i na wiele sposobów widowiskowa realizacja planów zaczyna się w części trzeciej, gdzie pierwszą poważniejszą ofiarą ich „growego geniuszu” ma stać się kraina zwierzoludzi. Piękne niewiasty o zwierzęcych uszkach i ogonkach to marzenie, któremu nie może się oprzeć napalony „no-life”, jakim jest Sora. Wyzwanie, jakie ich czeka, może okazać się jednak o wiele bardziej wymagające, niż początkowo się spodziewali. Wszystko to brzmi dosyć prosto i nie ma co ukrywać, że takie jest. Specyfika gatunku „light novel” jak sama nazwa wskazuje, zakłada dostarczenie odbiorcy prostej, łatwej i przyjemnej historii (chociaż z tym ostatnim określeniem to bywa różnie i jest ono mocno subiektywne). Sięgając po serię No Game No Life w wersji książkowej, należy być przygotowanym na literaturę typowo młodzieżową, która nastawiona jest na nic innego jak tylko zapewnienie przystępnej i pod wieloma względami prostolinijnej rozrywki w klimatach „fantasy” (wersja mangowa czy anime ma te same założenia). Cała seria podobnie jak wiele innych publikacji książkowych ma swoje wyraźne zalety i wady, które mogą zachęcić lub zniechęcić potencjalnego czytelnika do sięgnięcia po ten tytuł. Na sam początek warto zająć się pozytywny aspektami dzieła. Cała recenzja na PopKulturowy Kociołek https://gameplay.pl/news.asp?ID=123352

Podczas czytania jak zwykle zastanawiałam się, czemu nikt nie redagował tej nowelki i muszę pięć razy czytać, że Emilka zdała sobie sprawę, że Fortuna jest jej matką. Również tak jak wcześniej książkę czyta się bardzo szybko i lekko, a na dodatek kończy się typowym cliff-hangerem, więc na pewno sięgnę po kolejną część.

W tym wydaniu dostaniemy mnóstwo opisów walk fizycznych oraz potyczek magicznych. W sumie większość książki zawiera opisy spotkań wrogów, co trochę mnie nużyło. Ale ta część zdecydowanie ma więcej jasnych stron niż ciemnych. Emilia i Subaru stają się coraz przyjemniejszymi i mniej irytującymi postaciami. Roswaal pozostaje sassy. Wydarzenia toczące się w książce nieraz mnie wciągnęły, a nawet wzruszyły (np. scena z Subaru i okładkową Beatrice). Kilka wątków się zakończyło, ale autor zaserwował nam zanętę do dalszego czytania. I ja się na nią na pewno złapię.

Chociaż ta książka wyszła w Japonii w 2012, a u nas w 2019 i to właśnie wtedy ją kupiłam, dopiero teraz ją przeczytałam i jeny, jestem zdziwiona jak długo kazałam jej czekać. "Sword art online progressive" to świetny powrót do Aincradu - naprawdę tego potrzebowałam. Bardzo mnie cieszy, że autor zdecydował się wrócić do oryginalnej gry, do początków historii Kirito, i ją rozwija. SAO wzbudzało we mnie takie emocje, jak żadna opisana potem w serii gra, więc możliwość dokładniejszego poznania przebiegu rozgrywki na pierwszych poziomach jest naprawdę świetna. Podoba mi się to nowe spojrzenie; są tu chwile codzienności, drobne misje, ale też i duże emocje związane z walkami z bossami. Ciekawie śledzi się bohaterów przez te pierwsze poziomy, gdzie gracze dopiero przełamują się do szarżowania na potwory ryzykując swoje życie. Miło też poznać lepiej początki znajomości Kirito z Asuną, no i z Agilem, oraz zaczątki przyszłych zgrupowań i gildii. "Miała w sobie ulotność gwiazdy, a zarazem ostrość stalowego miecza." Kirito potrafi być dość poetycki, nie sądzicie? :D Ścieżka Kirito i Asuny przecięła się szybko, ale ich przyjaźń buduje się powoli. Ogromnie podoba mi się, jak cudownie ją opisał, to takie urocze. A w ich relacji od początku widać taką nić zrozumienia... ^^ Ja po prostu uwielbiam wracać do tego świata i mam nadzieję, że będę miała jeszcze do tego wiele okazji! Na pewno niedługo nadrobię pozostałe tomy Progressive, które też od dawna czekają na półce :D

Sceptycznie podchodziłam do tej części ze względu na irytującą postać Shauli, ale plusy przeważyły nad minusami. Zagadki wieży plejad były całkiem wciągające i zmusiły mnie do przeczytania większości tomu poprzez przesiedzenie nad nim do trzeciej w nocy. Pierwsza zostałą naprawdę ciekawie zaprojektowana. Druga ciut mnie rozczarowała formatem, ale liczę na to, że nie będzie się ciągnąć w nieskończoność. Wciągnęła mnie rozmowa na balkonie i przepytywanie bezpośrednie Subaru, kim on właściwie jest. Autor ponadto lubuje się w cliff-hangerach na koniec i często je robi. I to robi dobrze. Ostatnie pół strony dosłownie wgięło mnie w kanapę. Dobrze, że mam w domu kolejny tom.

Przyznaję, że ten tomik trochę poprawił sytuację. Nie należy do wybitnych, w sumie żaden tom SAO się do takowych nie zalicza, ale zdecydowanie przyjemniejszy i bardziej w moim klimacie. Wielka Wojna została zakończona. Nastał długo oczekiwany czas pokoju, który zaprowadziło "Zaginione Dziecko Vectora". Wszystko wydaje się iść ku lepszemu, ale czy na pewno? Słowa przewodniczącego Jednolitego Kongresu "Kiedyś znów wybuchnie wojna" nie brzmią zbyt optymistycznie. "- Ale skąd wiedziałeś, że jestem w tej komnacie? - zapytała Scheta, na co Kirito wzruszył ramionami. - Wyczułem w niej najbardziej niebezpieczną aurę." Przy tym tomie bawiłam się o wiele lepiej, choć rozwijał się powoli. Jednak to właśnie zagadka kryminalna, jak za czasów tomiku ósmego najbardziej do mnie przemówiła. Mogłam choć na chwilę pobudzić wyobraźnię, nie mając pojęcia, kto faktycznie jest sprawcą. W przypadku SAO to już wyczyn, gdyż przygody Kirito są niestety bardzo przewidywalne. Chwilami byłam zaskoczona, czasem nawet zaciekawiona. Kartkowałam te strony jak szalona. Tomik krótki, więc i szybko skończyły się kolejne stroniczki. Jednak dopatrzyłam się tutaj pewnej nieścisłości (którejś z kolei w całej historii). Dotyczy ona samej Schety. Nie jestem pewna czy o tym fakcie, o którym sama Bezdźwięczna mówiła, autor najzwyczajniej zapomniał, czy po prostu miała na tyle czasu, żeby to dopracować. Nie jest to niby istotne, ale czepiam się nawet o takie drobnostki, nic nie poradzę. Najbardziej zastanawiał mnie jeden fakt związany z pewnym numerem Rycerza Integralności, który Kawahara jak najbardziej wyjaśnił, można powiedzieć, że zadowalająco. Ogólnie tomik czyta się bardzo przyjemnie, jego akcja rozwija się powoli, lecz w dobrym tempie. Nie brak w nim akcji, tajemniczości, mroku oraz dowcipów niezdarnego przewodniczącego Jednolitego Kongresu. Przy tym tomie można miło spędzić czas i oczywiście szybko zabrać się za kolejny, aby domknąć tę krótką część Alicyzacji. Perspektywa, z jakiej jest prowadzony nie przeszkadza, choć ta osóbka niekiedy naprawdę potrafi być irytująca. Obrazki jak zawsze świetne, idealnie dobrane do klimatu, chwilami nawet zbyt ciemne, ale cieszą oko podczas lektury. Mogę go śmiało polecić osobom, które lubią zagadki kryminalne, a także ciekawią ich losy Podziemia po zakończonej już wojnie!

Ilość powtórzeń naprawdę zaczęła mnie irytować. Jednak dalej mi się to podoba. Uwielbiam te przebiegłe akcje i całe te taktyczne zagrywki (choć autor mógłby przestać mi je tłumaczyć - naprawdę rozumiem!) Akatsuki jak zwykle cudowna, Shiroe upiornie przebiegły (kocham). Sytuacja z Rayneshą była świetna. I muszę w końcu napisać, że rysunki są przepiękne. Raynesha w stroju walkirii jest przepiękna. Pasują do siebie z Krustym XD Fajnie też, że Krusty się nie wywyższa (przynajmniej póki co) i nie uważa, za boga przez to, że przewodniczy najsilniejszej gildii i przymierzu. A no i sytuacja z Rudym - cudowna.

Dalszy ciąg niezwykłej przygody Momongi (Satoru Suzukiego) w świecie, w którym nieoczekiwanie się znalazł. Główny bohater udaje tajemniczego wojownika, a jego "dwór" prześciga się w aktach wierności i oddania. To nie jest słodki, cukierkowy świat, życie ludzkie ma nim niedużą wartość, ginąć potrafią nawet sympatyczne postacie wprowadzone do narracji przez autora. Seria trzyma poziom.

Książkę przeczytałam błyskawicznie, bo w 2, 3 dni, więc to naprawdę jak na mnie szybko. Nie mniej, mam problem z tym tomem. Dostajemy bowiem jeden tom, który w rzeczywistości jest zlepkiem dwóch tomów. Nie, to nie wydawnictwo tak postanowiło, a raczej tak wynika z tego, że dostajemy dwie części. Jedna ma miejsce w wiosce Carne, którą jeszcze poznajemy w tomie 1 i która ma odegrać sporą rolę dla Ainza jako sojusznik i miejsce, w którym będą przeprowadzane eksperymenty na eliksirach. Druga jest już z punktu widzenia Nazarik i w większości samego Ainza. I właśnie jak już kiedyś wspominałam. Wydarzenia z punktu widzenia Ainza są nudniejsze niż innych bohaterów. To prawda! Przynajmniej dla mnie. Opowieści Enri, głównej bohaterki Carne, są śmieszne, ludzkie, pełne emocji. Niekoniecznie może lubię Enri, bo ona nie jest taką postacią jaką widzą ją inni bohaterowie, za dużo w niej dobroci. Staje się niemal Mary Sue, która ma cholernie dużo szczęścia, ale jej części czyta się przyjemnie. Z kolei część Nazarick jest napchana "fillerami", niepotrzebnymi scenami i zapychaczami. Jakby były robione na siłę, po to by tom miał te 300 stron. Nie mniej, nadal tomik polecam, choć słabszy od poprzednich ;)

Tom trzyma w napięciu od początku do ostatniej strony. Kim jest tejemniczy morderca w wieży? Pozostaje tylko siedmiu podejrzanych. W prawda mrozi krew w żyłach.... Autor wie, jak podkręcić atmosferę i dla tych tomów warto przebrnąć przez te nudniejsze. Akcja toczy się w najgorętszej facie, Subaru co chwila umiera, zagadki mnożą się na potęgę. Mimo że szkoda mi tego całego postępu jaki główny bohater zrobił w ciągu roku i że mam nadzieję, że jednak odzyska pamięć, to nie da się ukryć, że cholernie szybko czyta się ten wątek. Pozostaje mi trzymać kciuki, że autor poskleja te wątki w sensowną całość i nie schrzani końca tego arcu.

Zdecydowanie lepsze historie od tych z pierwszej LN, bo po prostu bardziej wciągające. Tym razem też były to różnorodne historie. O dziwo, historia Mamy Isabelli nieco gorsza od historii Siostry Krone - może dlatego, że przy Krone poznajemy coś nowego na temat świata przedstawionego, a przy Isabelli mamy po prostu powtórkę z tego, co już wiemy oraz z Listu Normana...

Eiji Mikage pokazuje, że potrafi dobrze zwieńczyć swoją historię. Mimo, że to przedostatni tom, to bardzo dobrze zamyka on wiele wątków. Historia z tomu na tom stawała się lepsza, autor odkrywał po kolei swoje karty i stopniowo wzbudzał zainteresowanie u czytelnika. Bohaterowie nie irytują, a zachowanie każdego z nich jest bardzo przemyślane i w logiczny sposób wytłumaczone. Śledzenie losów zarówno dobrych, jak i złych postaci było czystą przyjemnością. Oczywiście książka ma też swoje wady jak język, który jest bardziej skierowany do młodzieży, ale na pewno nie będzie to przeszkadzać nikomu, kto jest zaznajomiony z tym fandomem. Bardzo polecam książkę i niesamowicie czekam na zakończenie tej historii. roadoffantasy.blogspot.com

Pierwszy tom "Pustych granic. Ogrodu grzeszników" to powieść bardzo specyficzna. Nie wiem czy na tyle dobra, by zapoczątkować w Japonii ruch „nowej fantastyki”, jak informuje nas wydawca na okładce, ale wystarczająco dobra, by skłonić do zastanowienia nad kilkoma fragmentami naszego życia. Choć jest to historia z elementami nadnaturalnymi, jakich wiele w środowisku mangowym, ma w sobie indywidualny urok, który wynika prawdopodobnie ze specyficznej filozofii, jaką kierują się bohaterowie książki. Interesująca i warta uwagi rzecz, choć może nie spodobać się osobom uczulonym na millenialski wkład w popkulturę. 7/10

Bardzo przyjemna nowelka. Kiedy tak bardzo pokochało się tą serię to cudownie jest wrócić do tego świata choćby i w takiej formie. Miło jest poznać dodatkowe historie związane z bohaterami z którymi spędziło się tyle czasu. Light novel można spokojnie przeczytać między 5 a 6 tomem bez obaw o jakiekolwiek spoilery. Jednak po skończeniu całej 20 tomowej serii, jest to bardzo przyjemny powrót do tej historii.

Po tę nowelkę sięgnęłam z ciekawości mając w pamięci mój zachwyt nad tym anime. Była to zarazem moja pierwsza light nowelka w życiu i nie żałuję. Choć znam całą fabułę i zakończenie uważam, że ten tytuł stanowi doskonałe uzupełnienie serii. Wyjaśnia wiele aspektów uniwersum szczególnie skomplikowane kwestie dotyczące teurmagii. Polecam każdemu fanowi tej serii.