Złoto Kunie

"Kiss and fly" było bardzo przyjemnym zbiorem opowiadań! Pewnie byłabym bardziej podekscytowana, gdyby nie to, że ogromnie liczyłam na dalsze losy bohaterów w nowej grze przedstawionej książkę temu, ale trudno, poczekam jeden tom dłużej na to. Miło było na chwilę powrócić do czasów SAO, do wspólnych wakacji Asuny i Kirito od walk, do ALO, no i lepiej poznać hsitorię Yuuki/Zekken :c Ta część tomu chyba podobała mi się najbardziej, i czytało się ją najszybciej.

Chociaż ta książka wyszła w Japonii w 2012, a u nas w 2019 i to właśnie wtedy ją kupiłam, dopiero teraz ją przeczytałam i jeny, jestem zdziwiona jak długo kazałam jej czekać. "Sword art online progressive" to świetny powrót do Aincradu - naprawdę tego potrzebowałam. Bardzo mnie cieszy, że autor zdecydował się wrócić do oryginalnej gry, do początków historii Kirito, i ją rozwija. SAO wzbudzało we mnie takie emocje, jak żadna opisana potem w serii gra, więc możliwość dokładniejszego poznania przebiegu rozgrywki na pierwszych poziomach jest naprawdę świetna. Podoba mi się to nowe spojrzenie; są tu chwile codzienności, drobne misje, ale też i duże emocje związane z walkami z bossami. Ciekawie śledzi się bohaterów przez te pierwsze poziomy, gdzie gracze dopiero przełamują się do szarżowania na potwory ryzykując swoje życie. Miło też poznać lepiej początki znajomości Kirito z Asuną, no i z Agilem, oraz zaczątki przyszłych zgrupowań i gildii. "Miała w sobie ulotność gwiazdy, a zarazem ostrość stalowego miecza." Kirito potrafi być dość poetycki, nie sądzicie? :D Ścieżka Kirito i Asuny przecięła się szybko, ale ich przyjaźń buduje się powoli. Ogromnie podoba mi się, jak cudownie ją opisał, to takie urocze. A w ich relacji od początku widać taką nić zrozumienia... ^^ Ja po prostu uwielbiam wracać do tego świata i mam nadzieję, że będę miała jeszcze do tego wiele okazji! Na pewno niedługo nadrobię pozostałe tomy Progressive, które też od dawna czekają na półce :D

Ta część zbiera najlepsze fragmenty historii Subaru i splata je w jedną całość. Dostajemy podróż kilku bohaterów do tajemniczej wieży na końcu świata. Nie zapowiada się dobrze, ale znajdziemy tu to, co w historii Re:Zero lubię najbardziej, czyli mnóstwo niepokonywalnych przeszkód, powrotów przez śmierć oraz zagadki do rozwiązania. Towarzystwo też niczego sobie się zebrało. Kiedy tylko w historii Subaru pojawia się motyw jego śmierci, przyspieszam czytanie i nie potrafię się oderwać już do końca, tak było również tym razem. Trochę zawiódł mnie wątek Garfiela, bo przerwał mi przygodę w ciekawym momencie, ale ostatecznie wzruszył mnie. Myślę, że ta część to jedna z tych, dla których warto ciągnąć tę serię dalej. Mam tylko nadzieję, że Mędrczyni okaże się w kolejnym tomie mniej rozczarowująca niż obecnie.

Zakończenie tej wyjątkowo trzymającej w napięciu księgi również dostarcza czytelnikowi mnóstwa różnego rodzaju emocji: od strachu poprzez wzruszenie po radość i zawód. Rozwiązanie wątków satysfakcjonuje, pomimo że autor nie daje czasu na oddech i od razu wplątuje bohaterów w kolejny wątek. Niektóre walki oraz sceny wspomnień mające budować patos dłużyły się i mam wrażenie, że niektóre zdania powtarzały się kilkukrotnie. Ten to nie musiał być dłuższy od pozostałych - ucięcie niepotrzebnych akapitów nie pozwoliłoby opaść napięciu i zdecydowanie poprawiło by jakość tego tomu. Ale i tak czytało mi się dosyć żwawo i ciekawie.

Sceptycznie podchodziłam do tej części ze względu na irytującą postać Shauli, ale plusy przeważyły nad minusami. Zagadki wieży plejad były całkiem wciągające i zmusiły mnie do przeczytania większości tomu poprzez przesiedzenie nad nim do trzeciej w nocy. Pierwsza zostałą naprawdę ciekawie zaprojektowana. Druga ciut mnie rozczarowała formatem, ale liczę na to, że nie będzie się ciągnąć w nieskończoność. Wciągnęła mnie rozmowa na balkonie i przepytywanie bezpośrednie Subaru, kim on właściwie jest. Autor ponadto lubuje się w cliff-hangerach na koniec i często je robi. I to robi dobrze. Ostatnie pół strony dosłownie wgięło mnie w kanapę. Dobrze, że mam w domu kolejny tom.

Overlord mnie... bawi... Książka pisana jest z wielu perspektyw, dzięki którym poznajemy zamierzenia poszczególnych osób i ich sposób postrzegania działań innych. I w tym wszystkim jest zabawa, kiedy wszyscy oceniają Ainza jako tego wielkiego, cudownego, przerażające, a biedak próbuje stwarzać pozory silnego władzy i nie pozwolić, aby prawda o jego słabościach wyszła na jaw. Jednak jeśli chodzi o samą fabułę... Nie czułam tutaj, żeby ten tom do czegoś zmierzał. Nie było w nim jasno przedstawionego celu, raczej miałam wrażenie, że to dopiero początek większej całości, także... czekam na kolejny tom!

Po tę nowelkę sięgnęłam z ciekawości mając w pamięci mój zachwyt nad tym anime. Była to zarazem moja pierwsza light nowelka w życiu i nie żałuję. Choć znam całą fabułę i zakończenie uważam, że ten tytuł stanowi doskonałe uzupełnienie serii. Wyjaśnia wiele aspektów uniwersum szczególnie skomplikowane kwestie dotyczące teurmagii. Polecam każdemu fanowi tej serii.

Kiedy grałem w Inkwizycję, to matko jak bardzo nie lubiłem "Gry" i tej polityki Orlais... Po przeczytaniu, mimo iż zrozumiałem jak ta "Gra" przebiega, tak jeszcze bardziej Orlais znienawidziłem, na każdym kroku knucia, intrygi, gry, zdrady. Orlais ma to we krwi, ale postacie są bardzo dobrze napisane jak I sama historia. Postacie: Celene, to taka żeńska wersja Marica z pierwszej części, mimo iż inaczej działa (za pomocą intryg itp.),tak chce jak najlepiej dla swojego imperium, Gaspard zaś jest mężem stanu (jest bardzo podobny do Loghaina, myślę iż by się dogadali, zanim sprzeczka Fereldenu z Orlais sprawiłoby, że chętnie by się zatłukli na śmierć). Historycznie, muszę przyznać iż mamy trochę wzmianek o Lelianie, Bann Teagan lub też nawet jest wzmianka o Loghainie. Ale nie będę dużo spolerować, bo warto przeczytać (mimo, że nie każdy mógłby polubić ich "Gry"). Sama historia Celene oraz imperium jest bardzo ciekawa i wciągająca. Na pewno, jak już przeczytam ostatnią cześć książki, to powrócę do gry 😊

Sora i Shiro po trafieniu do świata gdzie wszystko załatwia się za pomocą gier, sporo w nim namieszali, powiększając ziemie należące do ludzi, czyli najsłabszej rasy w tej krainie. Bo takich wymagających poczynaniach każdy potrzebuje odrobiny wolnego. W tomie czwartym rodzeństwo wraz z grupką towarzyszy odpoczywa od wszelakich obowiązków, oddając się miłemu leniuchowaniu. Niezbyt długo mogą cieszyć się oni beztroską, bo zostanie ona przerwana przez pojawienie się tajemniczej postaci zwanej Plum. Jest ona wysłannikiem dharmpirów (jednej z ras),która błaga dwójkę niesamowitych graczy o pomoc dla siebie, jak i syren. Obu nacjom grozi wyginięcie, jeśli nie podejmą oni zdecydowanych kroków. Nowe wyzwanie i zarazem możliwość „podbicia” kolejnych ras to dla głównych bohaterów okazja, której przepuścić nie mogą. W tym przypadku „gra”, w której będą brać udział, będzie jednak znacząco inna od tego, co doświadczyli do tej pory. Chłopak będzie musiał bowiem rozkochać w sobie królową syren. Tylko dzięki temu uda się uratować obje nacie przed ostateczną zagładą. Wielce pomocne może okazać się doświadczenie z wszelakich gier randkowych, które namiętnie ogrywał. Już sam zarys fabularny tej części jasno daje do zrozumienia, że będzie szalenie i z dużą dawką „podtekstów”. Samo tempo akcji dość mocno tutaj jednak zwalnia i zgodnie z naturą „light nowelek”, na czytelnika czeka porcja prostej i przyjemnej opowieści, gdzie autor w głównej mierze skupia się na prezentacji wspomnianych ras. Stara się on pokazać ich przeszłość oraz nieprzemyślane decyzje, które doprowadziły do sytuacji, kiedy znalazły się one na krawędzi wyginięcia. Fabuła w kilka miejscach jest dość intrygująca i mogąca mile zaskoczyć czytelnika, wszystko to jednak staje się jedynie wstępem do właściwej „akcji”, która pojawi się w kolejnym tomie. Cała recenzja na; https://gameplay.pl/news.asp?ID=127093

Zdecydowanie lepsze historie od tych z pierwszej LN, bo po prostu bardziej wciągające. Tym razem też były to różnorodne historie. O dziwo, historia Mamy Isabelli nieco gorsza od historii Siostry Krone - może dlatego, że przy Krone poznajemy coś nowego na temat świata przedstawionego, a przy Isabelli mamy po prostu powtórkę z tego, co już wiemy oraz z Listu Normana...

Omawianą książkę czytałem zaraz po skończeniu „Gwiezdne Wojny. Battle front: Kompania Zmierzch.” i muszę stwierdzić, że pozycja opowiadającą o przygodach grupy komandosów, jest o co najmniej jedną klasę lepsza od tej opowiadającej o losach mobilnej kompanii sojuszu rebeliantów. Uważam, że omawiana pozycja może być odebrana na 3 różne sposoby… Przypuszczam bowiem, że książka nie zaskarbi sobie sympatii u osób, które nie są fanami uniwersum wykreowanego prze Georga Lucasa. Zdecydowanie bardziej pozytywny odbiór omawiane dzieło zyska wśród fanów „Star Wars”, a w przypadku miłośników wojen klonów ocena będzie jeszcze bardziej pozytywna. Ja osobiście czytałem omawianą książkę z wielkim bananem na twarzy… No ale przyznaje się bez picia uwielbiam okres między II a III epizodem „Gwiezdnych Wojen”, a „Wojny Klonów”, uważam za najlepszą animację „Star Wars”, więc moja ocena może być mocno nieobiektywna. Czytając książkę „Komandosi Republiki. Bezpośredni kontakt.” czułem się, jakbym oglądał odcinki wspominanego serialu. Przypuszczam, że takie postacie jak Fi, Niner, Darman, Atin zapodną mi dłużej w pamięci niż, których z żołnierzy Kapani Zmierzch. Oczywiście książka ma parę „dziwnych” motywów, dla których mogą one być albo czymś okey i ciekawym, albo głupotką, dla mnie były osobiście okey… Z tego, co słyszałem i czytałem książki z obecnych legend mają bardziej hardcorowe motywy. Miłośnik uniwersum znajdzie wiele ciekawostek w omawianej książce, fan animacji „Wojny Klonów”, doceni tę książkę bez wątpienia. Co jednak z innymi czytelnikami? To pytanie, na które trudno mi odpowiedzieć. Nie martwiłbym się o czytelników otwartych na różne opowieści w różnych uniwersach… Jednak myślę, że pewna część czytelników, może nie przebrnąć przez omawianą pozycje, a jeśli już to zrobią to oceni tę pozycję co najwyżej jako średnią pozycję, czyli liczbowo tak 5/10. Bo właśnie na taką ocenę liczbową zasługują według mnie średnie tytuły (oceniam książki jak filmy na Film web'ie). Omawiana pozycja dla postronnych czytelników będzie po prostu powieścią o grupie żołnierzy i młodej czarodziejko-rycerce (mam nadzieję, że dobrze odmieniam),którzy muszą zarówno przetrwać, jaki i wykonać trudne zadanie. Jednak osoba znająca uniwersum z omawianej pozycji wyciągnie więcej, takie mam przynajmniej wrażenie. Bardzo możliwe, że część fanów, może powiedzieć, że spora część wątków i rozważań została już przerobiona we wspomnianym już kilkukrotnie serialu animowanym. Osobiście uważam jednak, że książka „Komandosi Republiki. Bezpośredni kontakt.” jest dziełem, która ubogaca świat „Gwiezdnych Wojen”. Podsumowując, serdecznie polecam omawianą pozycje, miłośnikom tematu klonów oraz okresu między II a III epizodem „Gwiezdnych Wojen”. Oczywiście nie zniechęcam innych czytelników do zapoznania się z omawianą książką, przypuszczam, że uniwersum „Star Wars” ma znacznie gorsze tytuły niż oceniana opowieść.