Kontakt. Polskie specsłużby w Afganistanie

"Kontakt" jest debiutancką książką autora, który używa pseudonimu "Kafir" ze względu swojego bezpieczeństwa. Na okładce, na pierwszym planie, znajduje się motocykl porzucony przez talibów i zapewne mężczyzną siedzącym na nim jest Kafir. W treści wyjaśnia się, że w islamie "kafirem" nazywa się niewiernego (czyli nie wierzącego w proroka Mahometa). Autor jest polskim oficerem Wojskowych Służb Informacyjnych (WSI),który odbywa służbę w ramach kontyngentu sił stabilizacyjnych w Afganistanie. Opisuje jak owa operacja wygląda od wewnątrz – z jego perspektywy. Ukazuje obyczaje autochtonów. Psy i koty są zwierzętami nieczystymi, dlatego Afgańczycy przeważnie ich nie głaszczą. Mieszkańcy są biedni i cywilizacyjnie zacofani, występuje duży procent analfabetyzmu.

"Kontakt" jest debiutancką książką autora, który używa pseudonimu "Kafir" ze względu swojego bezpieczeństwa. Na okładce, na pierwszym planie, znajduje się motocykl porzucony przez talibów i zapewne mężczyzną siedzącym na nim jest Kafir. W treści wyjaśnia się, że w islamie "kafirem" nazywa się niewiernego (czyli nie wierzącego w proroka Mahometa). Autor jest polskim oficerem...

„Kontakt. Polskie specsłużby w Afganistanie” to książka, która daje wgląd w kulisy misji i pracy polskich żołnierzy, ale nie do końca mnie porwała. Jest autentyczna i szczera, miejscami ciekawa, ale też trochę chaotyczna i momentami nużąca. Widać osobiste doświadczenie autora, jednak zabrakło mi większej spójności i lepszego uporządkowania. Dla mnie lektura raczej przeciętna.

„Kontakt. Polskie specsłużby w Afganistanie” to książka, która daje wgląd w kulisy misji i pracy polskich żołnierzy, ale nie do końca mnie porwała. Jest autentyczna i szczera, miejscami ciekawa, ale też trochę chaotyczna i momentami nużąca. Widać osobiste doświadczenie autora, jednak zabrakło mi większej spójności i lepszego uporządkowania. Dla mnie lektura raczej przeciętna.

Odkładam, nie dam rady tego przeczytać. To chyba pokłosie mojej służby w WSI i tego, że o pewnych osobach mam odmienne zdanie niż autor.

Odkładam, nie dam rady tego przeczytać. To chyba pokłosie mojej służby w WSI i tego, że o pewnych osobach mam odmienne zdanie niż autor.

Książka „Kontakt. Polskie specsłużby w Afganistanie” miała być moim drugim podejściem pod twórczość współczesnego rodzimego autora ukrywającego się pod pseudonimem Kafir. Pierwsze nie było specjalnie udane, gdyż „Hajlajf. Czysta prawda o brudnej służbie” nie do końca mnie zachwyciła. Ta ostatnia była opowieścią fabularną stworzoną w spółce autorskiej z Łukaszem Maziewskim, a teraz dla odmiany miałem spróbować samodzielnej(?) pracy pisarza i już nie czysto fabularnej, ale opartej na wspomnieniach. Wybrałem wydanie w formie audio z głosem Piotra Makarskiego.




Na początek słuchacz otrzymuje wstęp historyczny jak z googla, nie dość, że za długi (w końcu nie za to odbiorca płaci),to w dodatku nie do końca wiarygodny – skąd na przykład autor wziął, że w Afganistanie byliśmy lat 14, a nie 15 lub 20?
Natomiast wadą krytyczną wydania jest to, że audiobook jest kompletnie niestrawny dla kogoś, kto już wcześniej nie poznał polskiego slangu „misjonarzy” afgańskich (żołnierzy z misji w Afganistanie). W tekście roi się od tego grypsu, a żadne terminy nie zostały objaśnione podczas pierwszego ich użycia.

Jakby tego było mało, beznadziejny styl kompletnie nie pasuje do wojskowego, co w dziwnym świetle stawia całą książkę. Na przykład, gdy mowa o bazie Bagram, pada stwierdzenie, że było w niej około 25 tysięcy wojskowych wraz z personelem. To nie jest jednoznaczny język służb, chyba, że służb z kraju Zulu-Gula.

Najgorsze, że na ogólnym wrażeniu się nie kończy. Momentami Kafir wznosi się na szczyty niekompetencji, żenującej nawet dla cywila, na przykład gdy pisze, że „Chinook" (śmigłowiec Boeing CH-47) „wyposażony jest w systemy awioniczne, w tym GPS”. To tak, jakby marynarz napisał, że fregata jest wyposażona w ożaglowanie i olinowanie, w tym sztaksel, albo bardziej zrozumiale, żeby kucharz napisał, iż kuchnia była wyposażona w różne rzeczy, w tym widelce. No comment…
Dalej nie dałem rady. DNF i chyba raz na zawsze koniec z Kafirem. Nie wiem co robił w Afganistanie, ale jego książki wyglądają na pisane przez kogoś, kto był tam gaciowym, albo siedział w biurze, a wiadomości do książek zdobywał przy piwie od ludzi wracających z patrolu. No more...


źródło: klub-aa.blogspot.com

Książka „Kontakt. Polskie specsłużby w Afganistanie” miała być moim drugim podejściem pod twórczość współczesnego rodzimego autora ukrywającego się pod pseudonimem Kafir. Pierwsze nie było specjalnie udane, gdyż „Hajlajf. Czysta prawda o brudnej służbie” nie do końca mnie zachwyciła. Ta ostatnia była opowieścią fabularną stworzoną w spółce autorskiej z Łukaszem Maziewskim,...

Dość ciekawa ale dla mnie za mało krwi, potu i łez

Dość ciekawa ale dla mnie za mało krwi, potu i łez

Perypetie Polaka Wojaka: Afganistan - spin off.
Trochę chaotyczna, ale jednak dobrze napisana relacja.

Perypetie Polaka Wojaka: Afganistan - spin off.
Trochę chaotyczna, ale jednak dobrze napisana relacja.

#WyzwanieLC2024 lipiec
Przeczytam książkę, której akcja dzieje się w ciepłym kraju

Mimo, że książka ciekawa to momentami wybijałam się z wątku i musiałam słuchać ponownie. Na pewno warto się z nią zapoznać i zobaczyć jak naprawdę wygląda misja w Afganistanie.

#WyzwanieLC2024 lipiec
Przeczytam książkę, której akcja dzieje się w ciepłym kraju

Mimo, że książka ciekawa to momentami wybijałam się z wątku i musiałam słuchać ponownie. Na pewno warto się z nią zapoznać i zobaczyć jak naprawdę wygląda misja w Afganistanie.

Ciekawa relacja żołnierza biorącego udział w misji w Afganistanie.
Możemy choć trochę poznać pracę kontrwywiadu "od kuchni"
Ciekawe opisy działań, bitew a także samego codziennego życia w bazie

Ciekawa relacja żołnierza biorącego udział w misji w Afganistanie.
Możemy choć trochę poznać pracę kontrwywiadu "od kuchni"
Ciekawe opisy działań, bitew a także samego codziennego życia w bazie

Mam problem z tą książką, gdyż przeczytałem ją bezpośrednio po lekturze "Na sprzedanej wojnie" Marcina Szymańskiego. Autorzy w Afganistanie rozminęli się o jedną zmianę (Szymański był wcześniej - głównie w prowincji Praktita, bo przejął pod koniec zmiany prowincję Ghazni, gdzie z kolei całą swoją zmianę był Kafir). Szymański bardzo krytycznie ocenił polskie służby (SKW i SWW) - twierdził, że nie otrzymał od nich żadnej wartościowej pomocy ani informacji. Natomiast Kafir przedstawia siebie jako niemal wcielenie Bonda - w ciągu kilku miesięcy organizuje kilka siatek wywiadowczych, regularnie bierze udział w walkach (prawdopodobnie zabił więcej talibów, niż jakikolwiek inny Polski żołnierz w Afganistanie) oraz rozbija masę magazynów z bronią, należących do rebeliantów. Mam pewne wątpliwości, czy te historie nie są podkolorowane, aby podkreślić, że były oficer WSI, który przeszedł pozytywnie witryfikację, jest wart kilka razy więcej, niż cała współczesna, ucywilniona SKW. Jednocześnie znaleźć można sporo krytycznych refleksji co do taktyki i strategii aliantów w Afganistanie, więc tak czy tak - warto tę książkę przeczytać.

Mam problem z tą książką, gdyż przeczytałem ją bezpośrednio po lekturze "Na sprzedanej wojnie" Marcina Szymańskiego. Autorzy w Afganistanie rozminęli się o jedną zmianę (Szymański był wcześniej - głównie w prowincji Praktita, bo przejął pod koniec zmiany prowincję Ghazni, gdzie z kolei całą swoją zmianę był Kafir). Szymański bardzo krytycznie ocenił polskie służby (SKW i...

Relacja polskiego zolnierza i oficera wywiadu na misji w Afganistanie.
Pozycja bardzo ciekawa, wciagnela mnie bardziej niz wywiad z Dziewulskim o III RP.
Ryzyko, a raczej niebezpieczenstwo kazdego dnia. Uzyskiwanie informacji dalekie od szpiegowskich filmow akcji.
Warunki, ktore moze zrozumiec tylko podroznik z tamtych rejonow.
Na koniec autor przytacza liczby i fakty, ktorym ciezko zaprzeczyc, zeby nie powiedziec, ze wskazuja na bezcelowosc dzialan w tym rejonie swiata...

Relacja polskiego zolnierza i oficera wywiadu na misji w Afganistanie.
Pozycja bardzo ciekawa, wciagnela mnie bardziej niz wywiad z Dziewulskim o III RP.
Ryzyko, a raczej niebezpieczenstwo kazdego dnia. Uzyskiwanie informacji dalekie od szpiegowskich filmow akcji.
Warunki, ktore moze zrozumiec tylko podroznik z tamtych rejonow.
Na koniec autor przytacza liczby i fakty,...