Człowiek z metalu. Szczegółowa biografia Jamesa Hetfielda

Ta książka to raczej pobieżny rys historii Metallici, a nie biografia. Do tego tendencyjny. Zagorzali fani może odnajdą kilka interesujących faktów.

Ta książka to raczej pobieżny rys historii Metallici, a nie biografia. Do tego tendencyjny. Zagorzali fani może odnajdą kilka interesujących faktów.

Książka nie jest taka zła, jak świadczy jej ocena na stronie. Fakt, książka w minimalnym stopniu nawiązuje do życia Jamesa, mijając się z głównym celem tej biografii, autor powierzchownie wspomina o nim analizując głównie losy zespołu od ich początku, idąc linią czasową wydania poszczególnych albumów, komentowania piosenek i nawiązywania do oceny publicznej danego albumu i osób bliskich Jamesowi i zespołu. Jest to bardziej biografia trash metallowej bandy legendy niż samego Jamesa. Mimo wszystko, nie jest to taka zła publikacja a dla miłośników Metalliki będzie to okazja do nabycia podstawowych informacji o rozwoju zespołu i ich twórczości.

Książka nie jest taka zła, jak świadczy jej ocena na stronie. Fakt, książka w minimalnym stopniu nawiązuje do życia Jamesa, mijając się z głównym celem tej biografii, autor powierzchownie wspomina o nim analizując głównie losy zespołu od ich początku, idąc linią czasową wydania poszczególnych albumów, komentowania piosenek i nawiązywania do oceny publicznej danego albumu i...

Mój przyjaciel mawiał: „Jakby tu nie skłamać a prawdę powiedzieć” :-) Niestety książka Pana Marka Eglintona okazała się po przeczytaniu niezbyt szczegółową monografią zespołu Metallica. To zdarza się dość często, niełatwo jest oddzielić losy muzyka od dziejów kapeli, przeważnie zaś temat grupy staje się dominujący, a tym samym tytuł jest nieadekwatny. Owszem, na temat życia Jamesa Hetfielda dowiemy się co nieco na początku książki oraz paradoksalnie - na jej zakończenie.
Problem jednak w tym, że ostatnie trzy rozdziały są już dodatkiem od wydawcy polskiego, których autorem jest Pan Paweł Brzykcy, dziennikarz znany z miesięcznika „Teraz Rock”. Zabawne, ale to zakończenie, liczące ledwie 30 stron, wniosło bardzo wiele na temat wiedzy o bohaterze książki, jego osobowości, poglądach. Pośrednio omawia też dzieje zespołu po 2010 roku (na tym roku kończył się pierwodruk książki).
Większość biografii zajmuje pobieżne omówienie płyt zespołu (autor nie kryje specjalnie swoich sympatii oraz antypatii do poszczególnych albumów),tras koncertowych oraz ważniejszych „kamieni milowych” grupy z grona „Wielkiej Czwórki Metalu”. Ale to jednak zdecydowanie zbyt mało jak na biografię znanego gitarzysty. Liczyłem na większe partie na temat życia prywatnego, walki z nałogami, zachowania Jamesa w sytuacjach konfliktowych w zespole, albo choćby zacytowania mniej znanych wywiadów z prasy muzycznej. Niestety…
Zaskakuje natomiast spora ilość prostych błędów: niewłaściwa data urodzin Larsa Ulricha, nieprawidłowe daty wydania płyt, przypisywanie piosenek innym zespołem niż w rzeczywistości („Stone Cold Crazy” !!!),omyłki co do autorów tekstów piosenek – nie pozwalają dać książce zbyt wysokiej noty. Na szczęście na posterunku był tłumacz – Pan Robert Filipowski (również dziennikarz „TR”),któremu bardzo dziękuję; zdołał bowiem ważniejsze uchybienia sprostować.
Summa summarum: mocno naciągane 5.0/10

Mój przyjaciel mawiał: „Jakby tu nie skłamać a prawdę powiedzieć” :-) Niestety książka Pana Marka Eglintona okazała się po przeczytaniu niezbyt szczegółową monografią zespołu Metallica. To zdarza się dość często, niełatwo jest oddzielić losy muzyka od dziejów kapeli, przeważnie zaś temat grupy staje się dominujący, a tym samym tytuł jest nieadekwatny. Owszem, na temat życia...

Gdy decydowałam o kolejności czytania książek o Metallice, pomyślałam: najlepsze zostawię sobie na koniec. James Hetfield to moja pierwsza wielka miłość. Przeczytanie jego biografii będzie jak wisienka na torcie.

Jasne. Może gdyby Mark Eglinton chociaż trochę się postarał, to by tak było. Tylko, że nie.

"Człowiek z metalu" to książka słaba. Autor nie dość, że się nie przyłożył do pracy, to jeszcze radośnie sypie błędami co kilka stron (podziwiam tłumacza, że mu się chciało to poprawiać, ja bym rypnęła tym tekstem przez okno). Poza tym nie nazwałabym tej książki "szczegółową biografią Jamesa Hetfielda". Taka sobie historia zespołu, większość cytatów jest już przemielona przez autorów poprzednich książek o Metallice, a samego Hetfielda w tym wszystkim za mało. Nie polecam, szkoda na to czasu.

Gdy decydowałam o kolejności czytania książek o Metallice, pomyślałam: najlepsze zostawię sobie na koniec. James Hetfield to moja pierwsza wielka miłość. Przeczytanie jego biografii będzie jak wisienka na torcie.

Jasne. Może gdyby Mark Eglinton chociaż trochę się postarał, to by tak było. Tylko, że nie.

"Człowiek z metalu" to książka słaba. Autor nie dość, że się nie...

Wydawało mi się, że książka została napisana na pół gwizdka.
Jednak potem uświadomiłem sobie, że biografia jednego z członków zespołu Metallica nie może być ani gruba, ani rozbudowana, bo to przecież tylko jeden członek. Gdyby powstała kolejna biografia całego zespołu, to na pewno byłaby to rozwinięta lektura!
James Hetfield nie jest muzykiem solowym pokroju Davida Bowiego albo Eltona Johna, więc nie było innej opcji, niż napisanie dwustu stronicowej biografii. Za mało faktów, wydarzeń i smaczków, do opisania.
Ostatecznie wyszedł baaardzo długo artykuł. Czyli coś, co nie mogło być dobrą biografią.
Jako fan miałem frajdę przy czytaniu, ale to wszystko. Książka do pociągu.

Wydawało mi się, że książka została napisana na pół gwizdka.
Jednak potem uświadomiłem sobie, że biografia jednego z członków zespołu Metallica nie może być ani gruba, ani rozbudowana, bo to przecież tylko jeden członek. Gdyby powstała kolejna biografia całego zespołu, to na pewno byłaby to rozwinięta lektura!
James Hetfield nie jest muzykiem solowym pokroju Davida...

Bardzo nierówna jest ta książka. Jako wielka fanka zespołu łyknę wszystko co z nim związane, tym bardziej z ulubionym członkiem, ale czytając tę pozycję byłam zdezorientowana. To nie jest biografia Hetfielda, to okrojona historia Metalliki, która próbuje skupić się na jednym z jej członków. Niestety przez pierwsze 2/3 była to powtórka z rozrywki, a nawet nie, bo autor nie poświęca tak istotnym wydarzeniom jak wyrzucenie Mustaina czy śmierć Burtona więcej niż akapit. Snujemy się przez kolejne lata, kolejne płyty (których utwory zostały nadmiernie omówione i skomentowane, często nadwyraz negatywnie, z czym nie mogę się zgodzić),aż zaczynamy podejrzewać, że autor zapomniał, na jaki temat pisze, zresztą my też, więc w zamian na każdym kroku dostajemy opinie wszelkich "przyjaciół", których nazwisk i tak nie zapamiętamy do końca lektury, na temat Hetfielda. Szczegółów, jak głosi podtytuł, nie ma, odnosi się wrażenie, że samego Jamesa tu nie ma, a jedynie jego cień. Językowo też słabo, niewyszukane słownictwo, powtórzenia...
Lepiej zaczyna się robić jak dojdziemy do Death Magnetic. Sama historia, podsumowanie, jest jak miód na serce i czytanie o tym, jak grupa wyszła na prostą jest dla fana satysfakcjonujące. Najjaśniejszym momentem książki jest niespodziewanie dodatek od polskiego wydawcy, i całe szczęście, bo i jego autor dysponuje większymi umiejętnościami literackimi, a też bardzo miło było czytać o najnowszych wydarzeniach i ostatniej płycie (czego chyba żadna inna dostępna w tym momencie pozycja nie oferuje),w końcu czuć obecność Jamesa, jest też więcej humoru. To wręcz rekompensata za wypociny Eglintona i dlatego wystawiam ocenę nieco wyższą. Czekam na prawowitą biografię mojego idola, bo to nie zasługuje na jej miano.

Bardzo nierówna jest ta książka. Jako wielka fanka zespołu łyknę wszystko co z nim związane, tym bardziej z ulubionym członkiem, ale czytając tę pozycję byłam zdezorientowana. To nie jest biografia Hetfielda, to okrojona historia Metalliki, która próbuje skupić się na jednym z jej członków. Niestety przez pierwsze 2/3 była to powtórka z rozrywki, a nawet nie, bo autor nie...

Nie jest to pozycja zbyt dobra. Autor nawet nie sprawdza źródeł, często miesza fakty.

Nie jest to pozycja zbyt dobra. Autor nawet nie sprawdza źródeł, często miesza fakty.

9/10

Bardzo przyjemna w czytaniu biografia, jednak momentami miałam dość analizowania każdej piosenki Metalliki. Trochę ich nagrali, a średnio interesuje mnie subiektywne zdanie autora na temat każdej z nich - można było to skrócić do omówienia najlepszych i najsłabszych albo pisać krócej. Nie mniej jednak lektura była przyjemna i sprawiła, że jeszcze bardziej płaczę z powodu, że przegapiłam moment sprzedaży biletów na ich koncert w przyszłym roku :(

9/10

Bardzo przyjemna w czytaniu biografia, jednak momentami miałam dość analizowania każdej piosenki Metalliki. Trochę ich nagrali, a średnio interesuje mnie subiektywne zdanie autora na temat każdej z nich - można było to skrócić do omówienia najlepszych i najsłabszych albo pisać krócej. Nie mniej jednak lektura była przyjemna i sprawiła, że jeszcze bardziej płaczę z...

Na pewno nie szczegółowa. Z pewnością też nie biografia Jamesa, tylko opis albumów Metalliki. Duże rozczarowanie. Powierzchowna. Nie zgłębiająca wiedzy na temat zespołu.

Na pewno nie szczegółowa. Z pewnością też nie biografia Jamesa, tylko opis albumów Metalliki. Duże rozczarowanie. Powierzchowna. Nie zgłębiająca wiedzy na temat zespołu.

"Plany: grać muzykę, być bogatym" - wpis z księgi pamiątkowej Brea Olinda High School okazał się proroczy dla Jamesa Hetfielda, bez wątpienia najbardziej charyzmatycznego frontmana na świecie. Mark Eglinton starał się przybliżyć postać wokalisty grupy Metallica w sposób wielowymiarowy i obiektywny.

Niestety zadaniu nie podołał. Po pierwsze zdumiewa ilość błędów, które sumiennie prostuje tłumacz Robert Filipowski. Obnażają one luki w elementarnej wiedzy nie tylko o zespole, ale o ogólnie o muzyce i popkulturze (mój ulubiony to potraktowanie "Stone Cold Crazy" jako klasyka Motörhead). Są też większe przewinienia. Wbrew okładkowej zapowiedzi mało tu samego Hetfielda i szczegółów jego biografii. Owszem mamy krótki rys dzieciństwa, wraz z sytuacją rodzinną, która miała niebagatelny wpływ na postawy przyszłego lidera Metalliki. Są wypowiedzi kolegów z dawnych lat. Jest krótko o piętnie śmierci Cliffa Burtona, trudnych relacjach z Jasonem Newstedem, skromnie o problemach z alkoholem, który przez lata napędzał osobowość sceniczną Hetfielda. Niestety autor skupia się bardziej na historii zespołu, koncertach i procesie nagrywania kolejnych płyt. Oczywiście to są ważne sprawy, bo pokazują rozwój głównego bohatera (nie tylko muzyczny),jego walkę z demonami wycofania i alkoholem.

Uważam, że rozważaniom Eglintona brakuje balansu. Z całkowitym niezrozumieniem odnoszę się np. do analiz utwór po utworze poszczególnych albumów. Autor rzadko zagłębia się w teksty, w których przecież można odnieść wątki biograficzne i refleksje Hetfielda. Woli z uporem maniaka, z bardzo subiektywnym kluczem wypisywać, który utwór mu się podoba, a który nie (w pastwieniu się nad "Load" i "Reload" zrobił chyba specjalizację). Jako czytelnik i fan Metalliki zapytam, a co mnie to obchodzi?

Recenzja pierwotnie ukazała się na stronie onlygoodmusic.pl

"Plany: grać muzykę, być bogatym" - wpis z księgi pamiątkowej Brea Olinda High School okazał się proroczy dla Jamesa Hetfielda, bez wątpienia najbardziej charyzmatycznego frontmana na świecie. Mark Eglinton starał się przybliżyć postać wokalisty grupy Metallica w sposób wielowymiarowy i obiektywny.

Niestety zadaniu nie podołał. Po pierwsze zdumiewa ilość błędów, które...