Black Sabbath. U piekielnych bram

Moja ocena – 8,4/10 Biografia kolejnego z członków jednej z moich ulubionych kapel rockowych – Black Sabbath. Tym razem lidera i współzałożyciela zespołu, jednego ze 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów według kultowego magazynu Rolling Stone – Tony’ego Iommiego. Podobnie jak autobiografia Ozzy’ego – Ja, Ozzy – jest to pozycja napisana bardzo lekkim i przystępnym językiem, zawierająca masę anegdot i zakulisowych historii ze zwariowanego świata gwiazd rocka. Jednak inna niż biografia Księcia Ciemności, bo też są to dwaj zupełnie inni charakterologicznie ludzie. Z pewnością poza szalonym życiem rock’n’rollowca jest to zarazem inspirująca historia samouka, który jeszcze przed startem poważnej kariery uległ wypadkowi w pracy. Wypadkowi, który w praktyce pozbawił go szansy grania na gitarze, czyli tego, co najbardziej kochał i z czym wiązał swoją przyszłość. Nie poddał się jednak i wszedł na sam szczyt heavy metalu. Polecam książkę nie tylko fanom Black Sabbath. Myślę, że podczas lektury dobrze będą się bawić również osoby, które nigdy nie słyszały o bohaterze tej książki, ale bardzo możliwe, że obiły im się o uszy jego genialne riffy. A jeśli interesuje Was historia rocka, ta książka zdecydowanie powinna znaleźć się na Waszej półce. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Autobiografia Legendy, Księcia Ciemności, który opowiada o swoim życiu w taki sposób, że masz ochotę tylko czytać i czytać... Dowiadujemy się z niej o domu rodzinnym Osbourne'ów, o początkach Black Sabbath i rozłamie w zespole, o trasach koncertowych i co sie na nich działo oraz o solowej karierze Ozzy'ego. Jest zarówno o muzyce jak i o prywatnym życiu. Dużo tu humoru, irracjonalnych sytuacji, ale też uzależnień i przykrych chwil napisanych przez życie. Ja się zachwycam zarówno muzyką jak i autobiografia.

Biografie mają często to do siebie, że pisane są z pozycji kolan, tak jest również w tym wypadku, widać, słychać i czuć, że autor to zagorzały fan zespołu. Co ciekawe, kompletnie nie przeszkadza to w lekturze, tak samo zresztą jak to, że biografia jest "nieoficjalna", mrówcza praca i styl w jakim historia jest spisana powodują, że czyta się to z wypiekami na twarzy. Jedyny minus to niewielka ilość zdjęć, do tego średnio ciekawych. Tak czy owak gorąco polecam - SLAYER QRWA!!!

7/10, bo tak: za skrupulatność i ilość przedstawionego materiału należy się 9/10, ale za brak obiektywizmu w odniesieniu do poszczególnych płyt i w szczególności do tych paru, które ja mocno cenię (a już najbardziej chodzi mi o „Atom Heart Mother”) – 5/10. Jednak mam z tej książki kolosalną liczbę notatek, wystarczy na długo. No i jakoś im bliżej końca, tym stawała się lepsza – może to kwestia coraz większej refleksyjności samych bohaterów? Może coraz większe sentyment do tego, co było, a co nie wróci i takie tam? Ale być może jest tak, że to mi jako czytelnikowi należy się co najwyżej 4/10, bo nie mogę pogodzić się z tym, że to po prostu biografia zespołu rockowego, a nie analiza twórczości wybitnych ludzi, którzy - przy wszystkich swoich ludzkich przywarach – stworzyli coś wyjątkowego w muzyce popularnej.

Jak już kiedyś wspominałem, mam ogromną słabość do muzyki Megadeth. Choć w metalowym świecie zwykło się go określać mianem zespołu numerem 2 (zaraz po innej grupie na literę „M”), to dokonania Mustaine’a uważam za dużo bardziej ciekawsze i inspirujące. Przede wszystkim charakterystyczny głos, trudny do podrobienia styl gry oraz równy poziom płyt. Bardzo też cenię tego muzyka za ambicję i konsekwencję w działaniu. Odporność na niepowodzenia oraz uparte dążenie co celu. Za dbałość o melodyjność piosenek. Choć z drugiej strony, Dave łatwego charakteru nie miał, co dobrze widać choćby w rotacjach składu. Książka ujawnia poza częścią muzyczną, także prywatną sferę życia lidera Megadeth (randka curiosum z Belindą Carlisle :), ale także okoliczności rozstania z kolegami z Metalliki, genezę powstania nazwy grupy czy problemy z nałogami. Publikacja nie doczekała się wprawdzie szczególnie ładnej oprawy (szkoda), za to treść wynagradza te mankamenty. Szkoda słów, dla fana tego rodzaju muzyki – pozycja godna polecenia.

W 2013 roku miałem okazję przeczytać inną monografię poświęconą Metallice, której autorem był Mick Wall. I chyba tamta książka wydała mi się ciekawsza. „Bez przebaczenia” jest równie obszerna, choć mniej efektownie wydana. I niestety tym razem lektura mi się dłużyła. Zachodzę w głowę dlaczego tak się stało i dochodzę do wniosku, że Joel McIver zbyt wiele miejsca poświęcił wypowiedziom muzyków z innych zespołów: co myślą o Metallice, o ich osiągnięciach, jaki był wpływ grupy na historię metalu. Dotyczy to zwłaszcza początków istnienia tego niezwykle medialnego bandu. Zabrało to zdecydowanie zbyt dużo miejsca, choć poszerza wiedzę o trash metalu. Czasami drażniło zbyt duża ilość zacytowanych wywiadów z członkami zespołu. Ale trzeba też oddać, że widoczny jest wkład autorski: rozprawianie się z „mitami o grupie”, próby recenzowania płyt i oceny poszczególnych utworów. To nieważne, że bywają czasem mocno krytyczne, bo pozwalają wyrobić swoje własne zdanie i zwracają uwagę na nieraz drobne szczegóły. Cieszy, że poświęcono więcej miejsca basistom: nieodżałowany Cliff Burton i niedoceniany Jason Newsted. Ze smutkiem jednak stwierdzam, że Metallica nie tworzy utworów na jakie czekam. Ostatnie dwa albumy przesłuchałem może po trzy razy… i wystarczy. Bodaj ostatnią płytą jaką wysłuchałem z zaciekawieniem był tak krytykowany przez Autora „St. Anger”. Może dlatego, że był zaskoczeniem, że taki odmienny, ta agresja w głosie Hetfielda, ten specyficzny dźwięk bębnów Ulricha. Być może rację ma Autor, że Metallica stała się bardzo sprawnie zarządzanym przedsiębiorstwem ? Z drugiej strony wydanie pięciu epokowych płyt to znakomite osiągnięcie. W tym roku pojawiło się wznowienie tej książki, chyba do niego nie sięgnę, poprzestając na pierwszym polskim wydaniu (w wersji oryginalnej doprowadzone do albumu „Magnetic Death”, uzupełnione posłowiem Pana Roberta Filipowskiego doprowadzającym historię do roku 2014).

Do książki podchodziłem niepewnie. Cliff Burton żył zaledwie 24 lata, a okres jego faktycznej kariery (tj. od kiedy wstąpił w szeregi Metalliki do śmierci) trwała mniej niż 4 lata. Czy takie krótkie życie i tak krótki okres twórczy starczy na napisanie przyzwoitych rozmiarów książki bez lania wody? No cóż, autor wyszedł z tego starcia zwycięsko, napisał ciekawą biografię, ale troszkę lania wody jest. Nie czarujmy się: książka to bardziej hagiografia niż biografia. Autor jest dogłębnie zafascynowany, wręcz zakochany (niegejowsko, ale kto wie...) w Cliffie. Peany ku jego czci wręcz wylewają się z kolejnych kartek mocniej niż groza opuszczonych tuneli z "Metro 2033". Pomijając jednak akapity chwalebne, książka napisana sprawnie i ciekawie, sporo jest faktów, ciekawostek o których nie każdy fan zespołu wie; z drugiej jednak strony - czytałem dużo lepsze biografie w życiu.

Bogata w szczegóły biografia kapeli, która ciągle gromadzi tłumy na koncertach. Autor dużo miejsca poświęcam Cliffowi Burtonowi, tragicznie zmarłemu basiście zespołu, który "na swój sposób był liderem zespołu". Lars i James "traktowali go jako osobę, której zawsze można było się poradzić". Dzięki książce można zanurzyć się w życiu zespołu i jego muzyków. Dowiemy się z niej dlaczego Lars uważa, że nie miał po słynnym ojcu talentu do tenisa i dlaczego założył heavy metalowy zespół. W książce jest wiele fragmentów związanych z innymi zespołami, fajnie jest podana ewolucja gatunku ciężkiego grania, że Metallica chciała być jak Iron Maiden dla swojego pokolenia, Iron Maiden chciał być jak Deep Purple, a Deep Purple? Z książki dowiemy się dlaczego utworem otwierającym ich koncerty jest muzyka Enrico Moriccone z fragmentem filmu ""The Good, the Bad and the Ugly". Na tym zakończę bo wyłapywanie i wpisywanie wszystkich ciekawostek zajęło by mi zbyt wiele godzin. Pewnie jeszcze coś znajdę i dopiszę. Pozycję polecam fanom metalu.

Kurde bele , tyle się oczytałem wspaniałych recenzji o tej biografii i w sumie ... trochę się zawiodłem. Nie wiem czy jestem przeżarty rock n rollem i mało mnie potrafi zadziwić czy po prostu do dzisiaj nie wyszło nic lepszego na rynku niż "Ja Ozzy" Król dekadencji dalej pozostaje na tronie , a motley crue można porównać do gwardii przybocznej. Tak bym to widział. Dla osób które nie są w temacie - pewnie znajdzie tutaj parę ,,szoków" mniejszych i większych ale jeśli swoje już przerobiłeś no to uśmiechniesz się conajwyżej lekko pod nosem. Chyba że masz depresję jak ja - to wtedy nawet się nie uśmiechniesz.

Przykro mi to stwierdzić, ale wreszcie skończyłam. Czytałam już książki Micka Walla i raczej nie miałam do nich zastrzeżeń, ale ten twór był dla mnie wyjątkowo ciężkostrawny. Może to kwestia zatrważającej ilości literówek (jak zauważyłam zdanie rozpoczęte od małej litery to wprost nie mogłam uwierzyć) i błędów fleksyjnych (tę książkę, a nie tą książkę)? Może chodzi o dziwny zabieg retrospekcji powciskanej w jeszcze dziwniejszych miejscach i odnoszących się nie wiadomo do kogo? Może fakt, że choćbyście mnie zabili, muzyka Led Zeppelin mi się nie podoba (choć nie ukrywam, gdybym mogła oddałabym wszystko by ich zobaczyć) i raczej się to nie zmieni? Może chodzi o zbytnie powiązanie zespołu z Crowleyem? Nie mam pojęcia. To co jednak wiem na pewno, to to, że bywało gorzej, ale mi chyba zdecydowanie przyda się urlop od non-fiction.

Książka lekka, do poczytania w każdej wolnej chwili. Jest trochę ciekawostek o których nie miałem pojęcia, parę nowych/starych kapeli z którymi zapoznałem się bardziej po przeczytaniu. Ale polskie wydanie ma jeden ogromny minus, a jest to tłumaczenie. Tłumacz poleciał z tekstem bardzo, BARDZO dosłownie, przez co często ciężko się to czyta, a momentami nawet nie idzie zrozumieć o co chodzi i dopiero przełożenie sobie tekstu na angielski w głowie rozjaśnia zamysł mówcy. Mnóstwo w tekście literówek (po 120 stronach znalazłem ok. 15, nie wiem ile ominąłem). Rozumiem że tłumaczenia to albo piękne albo wierne (niektórzy mówią, że jak kobiety ;) ) ale w tym przypadku ktoś mocno przesadził z tą wiernością...

Ciekawa książka, bardzo dobrze się czytało. Choć momentami zdaje się być zbyt ogólnikowa, mogłoby być nieco więcej ciekawostek. Napisana jest też w dość prosty sposób, jak jakiś dziennik, którego m.w. połowę stanowią wklejone gotowe wywiady czy wypowiedzi muzyków. Autor nie za mocno się wysilał by opisać historię swoimi słowami. Nie umywa się ta książka do chociażby biografii Vader, która jest napisana niczym książka przygodowa i jest przez to niesamowicie wciągająca.

Od pierwszych stron książki widać, że autor jest oddanym fanem zespołu. Wydaje mi się, że z tego powodu biografia jest wygładzona i nie ma w niej miejsca na słowa krytyki oraz ostrzejsze spojrzenie na niektóre sytuacje. Na plus książki działa to, że autor przeprowadził wiele wywiadów z muzykami przez lata, które połączył w zgrabną całość i przeprowadza nas krok po kroku przez historię Iron Maiden, ich inspiracje oraz dorzuca ciekawe anegdoty.

Zaskoczyła mnie „Biała gorączka”, nie powiem. Spodziewałem się wygładzonej dla potrzeb czytelnika historii człowieka, znanego lepiej jako Lemmy. Tymczasem czeka nas niezwykle naturalna i bezpośrednia wypowiedź muzyka, który z niejednego pieca jadł chleba. Nie unika tematów drażliwych, nie unika słów obraźliwych, mówi prosto z mostu, pozostając przy tym sobą. Czytając poszczególne rozdziały wręcz słyszałem jego charakterystyczny chrapliwy głos, tak jakby siedział tuż obok. Niektórych czytelników może razić swobodne podejście do spraw damsko-męskich, zażywanie narkotyków w ilościach „przemysłowych”, ale „Lemmy” Kilmister opowiada o tym niezwykle rubasznie, nie starając się kreować na inną osobę niż był. Prezentowane przezeń poglądy na temat społeczeństwa, muzyki czy polityki nie straciły na oryginalności, a czytane dziś nabrały niepokojąco prawdziwego wyrazu. Przy okazji udaje mu się odwzorować klimat muzyki rockowej, zwłaszcza ten z lat 60-tych i 70-tych: naprawdę można mu zazdrościć, ile zespołów było dane mu zobaczyć na własne oczy. Książka kończy się właściwie na etapie wydania płyty „Hammered” (2002 rok); niestety nie doczekała się wydania uzupełnionego choćby o kolejną dekadę z życia tego niezwykłego basisty. Jeżeli miałbym pretensje, to tylko o zbytni pośpiech w opisywaniu lat 90-tych, anegdoty z tras oraz sesji nagraniowych z tego okresu zostały opowiedziane zbyt pobieżnie. Kilkadziesiąt dodatkowych stron z pewnością by nie znudziło, zresztą książkę czyta się wartko i z zaciekawieniem. 7+/10

Black metal który wpływa na ludzką psychikę o tym jest właśnie ta książka.Kult ciemności, zła oraz opętania.Ktore niejednokrotnie doprowadza do morderstw które są opisane w tej książce.Rzecz jasna jest to także bardzo bogate muzyczne kompendium na temat takich zespołów jak Mayhem czy Burzum.Ale ja odebrałem tę książkę jako przestrogę dla słabych psychicznie jednostek którym owa muzyka działa dewastujaco dla ich umysłu.Czasami czyta się ją jak dobry kryminał z Black metalem w tle.Rzecz warta przeczytania nie tylko dla tych którzy lubią muzykę.

Nie będę się długo rozpisywał tym razem. Nick spisał swoje wspomnienia z całego okresu działalności Pink Floyd w sposób lekki i z humorem. Zazwyczaj czytam książki wieczorem przez 15-20 minut, ale w przypadku tej książki musiałem się pilnować, by "jeszcze jedna strona" nie doprowadziła mnie do czytania książki do 2 w nocy. Poza opisem poszczególnych tras i sposobu pracy nad przygotowaniem płyt, Nick porusza też te trudniejsze tematy, jak spory wewnątrz zespołu i ostateczny rozpad na Rogera i dwójkę Nick-David (plus czasami Rick). Więc mamy tu nie tylko te dobre momenty, ale także te trudniejsze - poza rozpadem zespołu, porusza też kwestię wywalenia z zespołu Syda i późniejsze z nim spotkanie. Książka wciągająca i na pewno każdy fan Pink Floydów powinien ją przeczytać.

Jimmy Page to wybitny, legendarny gitarzysta i współtwórca zespołu Led Zeppelin. Mogłoby się wydawać, że wiemy o nim już wszystko, co trzeba. Nic bardziej mylnego. Muzyk milczał przez lata, choć jak się okazuje miał tak wiele do powiedzenia. Barierę nienawiści do dziennikarzy udało się przełamać tylko jednemu śmiałkowi, a był nim Brad Tolinski – redaktor naczelny magazynu Guitar World. To on namówił Page’a do wielogodzinnych zwierzeń, z których składa się omawiana książka. To on „oswoił” tak zamkniętą w sobie duszę, choć nie było to wcale łatwe zadanie. Jedno złe pytanie i publikacja zakończyłaby się szybciej, niż się rozpoczęła. Na szczęście wszystko się udało i mam zaszczyt przedstawić Wam pierwszą biografię legendy, która do redakcyjnych rąk trafiła dzięki uprzejmości wydawnictwa Bukowy Las. Konstrukcja książki nie przypomina budowy klasycznej biografii. Większość rozdziałów składa się ze wstępu, interludium oraz właściwej rozmowy, która nadaje całości wyjątkowego znaczenia. Zdjęć w środku nie znajdziemy wiele, ale jest to zabieg świadomy. Autor co i rusz odsyła czytelnika do jedynej autobiografii Page’a, opowiedzianej przy pomocy samych fotografii. Oprawa, zarówno wizualna, jaki i fizyczna także zasługują na uwagę. Twarde, ładne zdobione okładki to znak rozpoznawczy wyżej wspomnianej firmy wydawniczej. Wywiady z Jimmym to coś, na co czytając każdy rozdział czekałem najbardziej. Brad Tolinski podczas negocjacji z muzykiem dostał tylko jedno, ale jakże ważne zadanie – jeżeli choć raz nie przygotuje się skrupulatnie do rozmowy, lub zboczy za bardzo z umówionego tematu Page wyjdzie i już nigdy więcej się nie spotkają. Jak się więc domyślacie pytania zawsze były trafne, szczegółowe i bardzo rozbudowane. Podobnie zresztą jak odpowiedzi, w których gitarzysta opowiada o najdrobniejszych detalach swojej kariery. Wiedzieliście, że to Jimmy wymyślił nowatorską technikę zapisu dźwięku, jaką było odwrócone echo? Ja nie. Nie sposób nie wspomnieć innych wywiadów, które znalazły się wewnątrz publikacji. Jeff Beck, John Paul Jones czy Jack White bez ogródek wypowiadają się o wzlotach i upadkach, oraz współpracy z legendą. Zaskakujące, że żaden z zaproszonych gości nie wypowiedział choćby jednego złego zdania o Page’u. Więc albo Tolinski tak kierował rozmową, albo to Jimmy jest naprawdę złotym człowiekiem. Na uwagę zasługują także oddzielne rozdziały, takie jak „Dziesięć gitarowych perełek Led Zeppelin”, „Katalog wykorzystywanych przez Jimmy’ego Page’a najważniejszych gitar, wzmacniaczy i efektów dźwiękowych” czy „Astrologiczny wizerunek artysty”. Jestem pewny, że wspomniany szereg zalet zachęci przynajmniej część naszych czytelników do sięgnięcia po tę jakże wyjątkową pozycję. Portret legendarnego gitarzysty Led Zeppelin to coś, co powinno znaleźć się na półkach nie tylko fanów zespołu, ale także tych, którzy przez lata inspirowali się choćby wyglądem, czy mistycyzmem Page’a. Biografia zasługuje na najwyższą z możliwych ocenę, a Brad Tolinski na dozgonne uznanie wśród zwolenników muzyki gitarowej. Oby nadchodzącą biografia Roberta Planta była tak świetnie skomponowana.

Najlepszy czas dla thrash metalu to lata 81-90. Autor książki oczywiście skupił się na Metallice - symbolu tego gatunku muzycznego (dla niektórych :P). Niestety każdy rozdział wygląda tak samo - nagrywamy płytę, ruszamy w trasę (wypisana główna setlista), opinie prasy, opis poszczególnych utworów i następny rozdział. Jest wiele książek o Metallice - ta nie jest najgorsza, ale do najlepszych również się nie zalicza.

Po latach wróciłem do uaktualnionego wydania tej książki. I czytało się tak samo dobrze jak za pierwszym razem. Na pewno dużym plusem jest poświęcenie obszernej części książki najdawniejszym czasom. Początki zespołu to zdecydowanie największy smaczek tej publikacji. Rozdział dopisany po latach wnosi trochę realiów covidowych, ale ogólnie nic wielce odkrywczego się tam nie pojawiło.

DOBRZE się czyta, wnikliwa analiza. Autor dotarł do wielu ludzi i i źródeł, stąd przypuszczam, że napisał w miarę /czas zaciera wiele wspomnień, wypacza, zmienia/ zgodnie z tym co faktycznie sie wydarzyło. Muzyki POPa słucham od ponad 40 lat, b. lubie i cenię tego muzyka i Artystę. Samego POPa nie - wredny, zarozumiały, niewdzięczny, gardzący ludżmi egoista i narcyz. Kawał chooja przez wiele lat swego zycia. Moze teraz się w koncu nieco zmienił, może...! Nie ulega watpliwości, że Bóg dał mu niesamowity zestaw genów - przeżył, a mógł umrzec sertki razy.