Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy.
O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie.
Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji),w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy),wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Z mgły zrodzony
To czytam dalej tego Sandersona. Już jego druga powieść okazała się znacznie lepiej warsztatowo napisana od Elantris i czytało się ją również lepiej. Wymyślił też tutaj kolejny fantastyczny świat o licznych subtelnych oraz jawnych różnicach względem naszego, które dają ciekawe miejsce akcji. Świetnie się je poznaje, trzeba ruszyć głową, by nie myśleć kategoriami naszej szarej rzeczywistości oraz zacnie trzyma się kupy. Pod względem fabuły zdecydowanie są pewne paralele z Elantris, jak spora ilość brudu oraz cierpienia zwykłego ludu w kontraście do bogactw tych lepiej sytuowanych, czy otoczony boską czcią imperator, choć akurat wątek religijny nie jest tak istotny. Mamy za to relację pewnego siebie mistrza z nieśmiałą, ale bystrą uczennicą, którzy biorą udział w magicznym "heist movie" mającym obalić zastany porządek. Więcej tu standardowego poznawania świata przez uczenie żółtodzioba, niż rozgryzanie sprawy samemu, jak Elantris, tamtych bohaterów także ciut bardziej polubiłem. Żeby nie było, Z mgły zrodzony także się świetnie czyta, a postaci idzie polubić oraz zapamiętać mimo ich mnogości. No i w finale nie dość, że dostajemy mnóstwo efektownej akcji z wykorzystaniem tutejszej magii metali to jeszcze szybkie kończenie wątków nie tylko zadowala, ale też nie wywraca się z niczym na podłogę, zachowując wewnętrzny sens. Zdecydowanie powieść godna polecenia i zachęca do czytania dalej tego autora.
To czytam dalej tego Sandersona. Już jego druga powieść okazała się znacznie lepiej warsztatowo napisana od Elantris i czytało się ją również lepiej. Wymyślił też tutaj kolejny fantastyczny świat o licznych subtelnych oraz jawnych różnicach względem naszego, które dają ciekawe miejsce akcji. Świetnie się je poznaje, trzeba ruszyć głową, by nie myśleć kategoriami naszej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZdarzyło mi się wcześniej podchodzić do książek Brandona Sandersona raczej z marnym skutkiem. "Z mgły zrodzony" wciągnął mnie jednak, choć kilka razy miałam poczucie, że tytuł powinien brzmieć "Z mgły zrodzony", bo jednak, mimo wszystko, Vin wydaje się być tu główną postacią. Obserwujemy jak ze stłamszonej złodziejki rozwija się w potężną członkinię szajki mającej na celu obalenie ostatniego imperatora, uważanego za nieśmiertelnego boga. Ciekawie wykreowany świat, alomancja, która daje różne zdolności w zależności od posiadanej umiejętności i spalanych metali. Intrygi polityczne są wątkiem niejako pobocznym, co mi akurat pasuje. Romans i zdrada podobnie. Ciekawe zwroty akcji i świetnie wykreowane postaci tylko dodają książce charakteru. Chetnie sięgnę po kolejne tomy, choć zakończenie sprawia, że równie dobrze można poprzestać na tym jednym i traktować go jak samodzielną powieść.
Zdarzyło mi się wcześniej podchodzić do książek Brandona Sandersona raczej z marnym skutkiem. "Z mgły zrodzony" wciągnął mnie jednak, choć kilka razy miałam poczucie, że tytuł powinien brzmieć "Z mgły zrodzony", bo jednak, mimo wszystko, Vin wydaje się być tu główną postacią. Obserwujemy jak ze stłamszonej złodziejki rozwija się w potężną członkinię szajki mającej na celu...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiekawa historia.
Ciekawa historia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeżyłam z nią rollercoaster emocji a ostatnie 100-150 stron połamało mi serce. Czytałam to bardzo długo i chyba przez to nie do końca mogłam połapać się w systemie magicznym i ogólnie świecie, a to jest naprawdę mocna część tej książki. Niesamowite, że ktoś wymyślił coś takiego.
Przeżyłam z nią rollercoaster emocji a ostatnie 100-150 stron połamało mi serce. Czytałam to bardzo długo i chyba przez to nie do końca mogłam połapać się w systemie magicznym i ogólnie świecie, a to jest naprawdę mocna część tej książki. Niesamowite, że ktoś wymyślił coś takiego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJestem bardzo zawiedziona, nudne.
Jestem bardzo zawiedziona, nudne.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo dobre, nieklasyczne fantasy - nie znajdzie się tutaj elfów, krasnoludów, smoków i zaklęć. Główni bohaterowie bardzo charyzmatyczni i zapadający w pamięć. Kilka niespodziewanych zwrotów akcji. Dość oklepany wątek miłosny. Super przedstawiony świat i ogólnie cała koncepcja magii.
Bardzo dobre, nieklasyczne fantasy - nie znajdzie się tutaj elfów, krasnoludów, smoków i zaklęć. Główni bohaterowie bardzo charyzmatyczni i zapadający w pamięć. Kilka niespodziewanych zwrotów akcji. Dość oklepany wątek miłosny. Super przedstawiony świat i ogólnie cała koncepcja magii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest sobie sierotka żyjąca w wielkim mieście, parająca się kradzieżą jednakże mająca dobre serce i wielki talent do wielce pożądanej magii. Na jej trop wpadają złe i potężne siły, bo tylko ona jest w stanie ocalić świat przed ich zakusami - gdzieś to już chyba kiedyś czytaliśmy/oglądaliśmy jakieś milion razy.
Jak ktoś nie lubi być zaskakiwany to jest to książka w sam raz dla niego, nic tu się zaskakującego ani porywającego nie dzieje. Emocje które wzbudza są na poziomie oglądania jak dwóch dziadków popija herbatkę rumiankową na werandzie - sympatyczne acz nic nowego nie wnosi do naszego życia i szybko się o tym zapomina.
Jest sobie sierotka żyjąca w wielkim mieście, parająca się kradzieżą jednakże mająca dobre serce i wielki talent do wielce pożądanej magii. Na jej trop wpadają złe i potężne siły, bo tylko ona jest w stanie ocalić świat przed ich zakusami - gdzieś to już chyba kiedyś czytaliśmy/oglądaliśmy jakieś milion razy.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak ktoś nie lubi być zaskakiwany to jest to książka w sam raz...
Przereklamowany średniak.
Przereklamowany średniak.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Z mgły zrodzony” to pierwszy tom trylogii Ostatnie Imperium Brandona Sandersona – serii, która przyniosła autorowi dużą popularność w świecie fantastyki.
Jedną z największych zalet tej książki jest sposób budowania świata. Sanderson tworzy bardzo spójny system magii oraz strukturę społeczną imperium, w której wszystko ma swoje miejsce i logiczne uzasadnienie.
W porównaniu z Archiwum Burzowego Światła fabuła jest tutaj bardziej skupiona. Zamiast wielu równoległych wątków i bohaterów historia koncentruje się głównie na jednej postaci – Vin.
Vin zaczyna jako dziewczyna z najniższych warstw społecznych, złodziejka próbująca przetrwać na ulicach imperium. Razem z nią poznajemy zarówno brutalną rzeczywistość podziemia, jak i świat arystokracji pełen bali, intryg i politycznych gier.
Jedną z postaci, które szczególnie zapadły mi w pamięć, jest Sazed. Pełni on rolę spokojnego mentora i w pewnym sensie działa jak dobry duch całej drużyny.
Książkę słuchałem jeszcze po polsku, ale planuję kontynuować serię w formie audiobooków w języku angielskim.
To dopiero początek historii, ale już wiem, że chcę czytać dalej.
„Z mgły zrodzony” to pierwszy tom trylogii Ostatnie Imperium Brandona Sandersona – serii, która przyniosła autorowi dużą popularność w świecie fantastyki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedną z największych zalet tej książki jest sposób budowania świata. Sanderson tworzy bardzo spójny system magii oraz strukturę społeczną imperium, w której wszystko ma swoje miejsce i logiczne uzasadnienie.
W...
Trudno mi to ocenić. Zacząłem czytać, myślałem że dotknąłem złotej książki i strasznie się zauroczyłem, aż do momentu...!
+ Oryginalny system magii (Alomancja) - spójny, logiczny, prosty.
+ Sceny walki przeczące fizyce z ciekawymi pomysłami.
+ Świat - ciekawy, ponury, czarny popiół spada z nieba, jest mapa.
+ Problem społeczny ludzi "ska" i arystokratów, dojść do wieży :) i pokonać głównego antagonistę.
+ Postacie drugoplanowe - przekonują mnie, każdy z szajki specjalizuję się w innej sztuce Alomancji.
+ Sekrety.
+ Finał.
i teraz rozczarowanie:
- główna bohaterka - dużo myśli, bardzo ostrożna, momentami drewniana, ale przy tym jest wybrańcem.
- po świetnych 30 % książki, wchodzimy w bardzo długi etap planowania przez naszych bohaterów rewolucji. No i tu stopujemy do 70% książki.
- opis planowania rewolucji i zbierania ludzi, bardzo szybko załatwione.
Ta książka ma takie momenty, że myślisz, że to dzieło sztuki. Chwilami zjeżdża mocno w dół i myślisz sobie, że to jest kolejne, oklepane fantasy. Patrząc jednak na całokształt Sanderson wymyślił historię, którą warto przeczytać.
Trudno mi to ocenić. Zacząłem czytać, myślałem że dotknąłem złotej książki i strasznie się zauroczyłem, aż do momentu...!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to+ Oryginalny system magii (Alomancja) - spójny, logiczny, prosty.
+ Sceny walki przeczące fizyce z ciekawymi pomysłami.
+ Świat - ciekawy, ponury, czarny popiół spada z nieba, jest mapa.
+ Problem społeczny ludzi "ska" i arystokratów, dojść do wieży...