Opal

nie wiem po co to powstało

nie wiem po co to powstało

Nie jestem największa fanka Opal, jednak ta krótka historia sprawiła, że znacznie bardziej ją polubiłam i zrozumiałam jak widzi świat. Super dodatek

Nie jestem największa fanka Opal, jednak ta krótka historia sprawiła, że znacznie bardziej ją polubiłam i zrozumiałam jak widzi świat. Super dodatek

To krótka opowieść, a jednak zostaje w człowieku na długo. Nie wiem, czy potrafię być wobec niej obiektywna – Ronan i Adam należą do tych postaci, które po prostu się kocha, bez względu na wszystko. Ale nawet jeśli odsunąć emocjonalne przywiązanie, „Opal” pozostaje wyjątkowa – cicha, poetycka i poruszająca.
Perspektywa Opal to coś zupełnie innego. Jej spojrzenie na świat, pełne dziecięcej logiki i snów, nadaje tej historii lekko nierealny ton. W jej oczach rzeczywistość Ronana i Adama nabiera miękkości, którą trudno było dostrzec wcześniej – jakby patrzeć na nich przez filtr nieskalanej wrażliwości. Ich relacja w „Opal” nie potrzebuje wielkich słów – wystarczą drobne gesty, rytuały codzienności, czułość ukryta między wersami.
To nie jest historia pełna akcji ani punkt zwrotny w fabule. To raczej spokojny przedsionek – oddech przed wielką burzą, którą przyniesie trylogia Ronana. Maggie Stiefvater pisze tu jak zawsze: z wyczuciem rytmu, z niespieszną poetyką, która koi i zostawia przestrzeń na własne emocje.
„Opal” to prezent dla tych, którzy tęsknili za tym światem. Nie musisz znać wszystkich szczegółów serii „The Raven Cycle”, by poczuć jej atmosferę – ale jeśli znasz, ten powrót będzie tym bardziej znaczący. Niewielka objętość skrywa dużą wrażliwość. A samo zakończenie – niepozorne, a jednak zostawiające ślad – tylko podsyca apetyt na więcej.

To krótka opowieść, a jednak zostaje w człowieku na długo. Nie wiem, czy potrafię być wobec niej obiektywna – Ronan i Adam należą do tych postaci, które po prostu się kocha, bez względu na wszystko. Ale nawet jeśli odsunąć emocjonalne przywiązanie, „Opal” pozostaje wyjątkowa – cicha, poetycka i poruszająca.
Perspektywa Opal to coś zupełnie innego. Jej spojrzenie na świat,...

Angielski audiobook to była jakaś droga przez mękę zakrawająca o żart. Chciałabym powiedzieć, że treść się obroniła, ale nie. Perspektywa Opal, choć nieoczywista, wyszła w ogólnym rozrachunku nijako. Trochę tak, jakby Stiefvater napisała słabego fanfica do własnej, nierównej twórczości. Cieszę się, że mam już za sobą wszystko z TRC i Dreamers Trilogy, mogę się spokojnie zająć lepszymi ich interpretacjami na AO3.

Angielski audiobook to była jakaś droga przez mękę zakrawająca o żart. Chciałabym powiedzieć, że treść się obroniła, ale nie. Perspektywa Opal, choć nieoczywista, wyszła w ogólnym rozrachunku nijako. Trochę tak, jakby Stiefvater napisała słabego fanfica do własnej, nierównej twórczości. Cieszę się, że mam już za sobą wszystko z TRC i Dreamers Trilogy, mogę się spokojnie...

lgbt community revoked adam parrish and ronan lynch's cards

lgbt community revoked adam parrish and ronan lynch's cards

Moja ocena jest bardzo nieobiektywna, bo kocham Ronana i Adama ;)

Moja ocena jest bardzo nieobiektywna, bo kocham Ronana i Adama ;)

“I don’t want to go, but I do — does that make
sense?” he asked her. It did, especially if she
thought about how some of her dreamthing’s
happy-sadness might have rubbed off on him
because they were sitting so close. “It’s just that it’s
finally starting. You know. Life.”

“I don’t want to go, but I do — does that make
sense?” he asked her. It did, especially if she
thought about how some of her dreamthing’s
happy-sadness might have rubbed off on him
because they were sitting so close. “It’s just that it’s
finally starting. You know. Life.”

Mimo, iż ogromną fanką serii Maggie Stiefvater nie jestem, to byłam ciekawa jak autorka pociągnie dalej akcję. Muszę przyznać, że "Opal" nie była zła ;). Unikając spoilerów, postaram się pisać ogólnikowo. Perspektywa mimo, iż ciekawa trochę mnie irytowała, doceniam jednak jej oryginalność. Za dużo w tej nowelce się nie wydarzyło, chociaż dalsza akcja została niejako nakreślona. Co samą mnie zdziwiło lektura ta zaintrygowała mnie na tyle, że planuję sięgnąć po dalsze części w tej serii (czy raczej w nowej serii).

Mój regał z książkami
patsy-books.blogspot.com

Mimo, iż ogromną fanką serii Maggie Stiefvater nie jestem, to byłam ciekawa jak autorka pociągnie dalej akcję. Muszę przyznać, że "Opal" nie była zła ;). Unikając spoilerów, postaram się pisać ogólnikowo. Perspektywa mimo, iż ciekawa trochę mnie irytowała, doceniam jednak jej oryginalność. Za dużo w tej nowelce się nie wydarzyło, chociaż dalsza akcja została niejako...

O wyjątkowym stylu Stiefvater mogłabym pisać doktorat, zaraz po tym, jak zrobiłabym magistra z tworzenia postaci wg Maggie. Z wielu, wielu powodów jest moją ulubioną żyjącą autorką. "Opal" jest kwintesencją tego, co w niej kocham.

Opal jest snem Ronana. Jest też istotą myślącą, żyjącą, wrzuconą w rzeczywistość, do której nie do końca pasuje i nie do końca potrafi się odnaleźć. Boi się "zwierzęcości" ale też boi się "snów". Nie jest człowiekiem, nie jest też zwierzęciem. I to bardzo mocno wpływa na jej osobowość.

Tak naprawdę "Opal" może być czytana jako epilog "Przebudzenia króla" i wstęp do trylogii Ronana, który dopiero się pisze. Mamy pewien rodzaj zamknięcia historii - wiemy, co dzieje się z Adamem, co robi Ronan, jak biegnie ich życie i czy pewne elementy są poskładane. Ale mamy też nową zagadkę, nową postać, nowe problemy i pragnienia, które nie zostają rozwiązane w tym opowiadaniu. Dają ogromnego smaka na historię skupioną wokół Ronana.

Sama Opal jest niesamowicie ciekawym tworem i Stiefvater w pełni popisała się pisząc historię z jej perspektywy. Opal jest dzika i to daje się odczuć. Nie rozumie prostych rzeczy, a przywiązuje wagę do mało istotnych. W jednym fragmencie jest bardzo krótko i dosadnie stwierdzone, że Opal nie czuje pożądania, ponieważ taką stworzył ją Ronan i nie czuje też wstydu, bo taką też stworzył ją Ronan. Jednak jej świat kręci się nie tylko wokół Adama i Ronana, ale też wokół małych, niespodziewanych odkryć i tajemnic. Świat Opal różni się zupełnie od tego, który widzieliśmy oczami ludzi w tetralogii - już choćby dlatego, że ona zdaje sobie sprawę z własnej kruchości, tego, co ją czeka, jeśli Ronan umrze, a już samo to jest dużym obciążeniem.

Nie da się czytać "Opal" bez znajomości tetralogii. Jednak jest idealnym uzupełnieniem i - jak sądzę - mostem pomiędzy tetralogią, a nową serią.

Jeśli, tak jak ja, kochacie styl Stiefvater, a już zwłaszcza wtedy, gdy wchodzi w klimaty oniryczne, to będziecie zachwyceni. I tyle w temacie.

O wyjątkowym stylu Stiefvater mogłabym pisać doktorat, zaraz po tym, jak zrobiłabym magistra z tworzenia postaci wg Maggie. Z wielu, wielu powodów jest moją ulubioną żyjącą autorką. "Opal" jest kwintesencją tego, co w niej kocham.

Opal jest snem Ronana. Jest też istotą myślącą, żyjącą, wrzuconą w rzeczywistość, do której nie do końca pasuje i nie do końca potrafi się...