Lot nisko nad ziemią

Ciężka to była historia. Nie polubiłam bohaterki. Sama opowieść była zakręcona, dużo jakiś wtrąceń, jakbym była w głowie chorej osoby. W sumie Weronika popadła w chorobę. Jak się okazuje było dużo urojeń.

Ciężka to była historia. Nie polubiłam bohaterki. Sama opowieść była zakręcona, dużo jakiś wtrąceń, jakbym była w głowie chorej osoby. W sumie Weronika popadła w chorobę. Jak się okazuje było dużo urojeń.

Weronika zaprasza do swojego świata, niepozornie. Pracuje w przedszkolu, jest na pozór zwykłą i nie wyróżniającą się osobą. Poznaje miłość swojego życia,zaczyna się sielanka. Sławek,jej mąż umiera na skutek powikłań pooperacyjnych po przebytym wypadku. Werka nie radzi sobie z otaczającą ją rzeczywistością. Traci pracę, popada w depresję. Stara się jakoś podnieść i żyć,ale... No właśnie.

Wynajmuje lokatorom mieszkanie. Co jakiś czas zmienia się osoba i opowiadana historia. Bohaterka stara się ulokować miłość, którą nie było jej dane poczuć do swojego dziecka. Szuka substytutu,a przez to staje się jeszcze bardziej... Postacią tragiczną.

Smutna, przejmująca, wciagająca historia.

Weronika zaprasza do swojego świata, niepozornie. Pracuje w przedszkolu, jest na pozór zwykłą i nie wyróżniającą się osobą. Poznaje miłość swojego życia,zaczyna się sielanka. Sławek,jej mąż umiera na skutek powikłań pooperacyjnych po przebytym wypadku. Werka nie radzi sobie z otaczającą ją rzeczywistością. Traci pracę, popada w depresję. Stara się jakoś podnieść i...

Ach, cóż to za historia. Jakże to się czytało... Jakim stylem snucia opowieści posługuje się tu Pani Ałbena. Początkowo trochę przeraził mnie mały druk, brak podziału na rozdziały i oddzielenie tekstu jedynie gwiazdką. A tymczasem już od pierwszych stron poczułam się jak u "cioci na imieninach". Jak na herbatce z psiapsiółą Werką, która mi to wszystko opowiada.

Główna bohaterka i jednocześnie narratorka tej powieści, już od dziecka wychowywana była w poczuciu kogoś, kto lepiej by się nie wyróżniał na tle innych oraz nie miał własnych marzeń. Sama siebie postrzega więc jako "szarą myszę". Mimo wszystko ma ona te swoje marzenia i cele, do których dąży. Wybrana już w liceum ścieżka przyszłej kariery, wymarzona praca, dzieci (najlepiej dużo),kochający mąż... Niestety, gdy już szczęście się do niej uśmiecha i wszystko zaczyna iść we właściwym kierunku, nagle wszystko się wali. I to dosłownie. Ukochany małżonek ginie w wypadku, a Weronika popada w straszliwy marazm. Spokojnie, nie mam zamiaru niczego spojlerować - tyle wiemy już z samego tylko opisu książki. Dlatego nic więcej nie zdradzę, resztę należy poznać samemu zanurzając się w lekturze "Lotu nisko nad ziemią".

W swojej książce, Pani Ałbena Grabowska, snuje nam opowieść kobiety zwyczajnej, takiej którą mogłaby być każda z nas. Jej losy mogłyby być zbliżone do nas samych. Każdy z nas zastanawiał się nad wyborem życiowej ścieżki, zakochiwał się (i to zapewne niejednokrotnie),przeżywał swoje własne wzloty i upadki, miał swoje zmartwienia. I w końcu też: każdy gdzieś kiedyś przeżył (a jeśli nie to na pewno przeżyje) żałobę bliskiej mu osoby. W swojej książce Autorka porusza niełatwy temat tej ogromnej próby życiowej - zmierzenia się że stratą, żałoby i depresji. Z jednej strony zaprasza czytelnika do życia Weroniki, pokazuje jej zwykłą codzienność, by następnie uderzyć nas przysłowiowym obuchem w głowę. Do tego wzrusza, wyciskając z czytelnika łzy swoimi opisami, zwyczajnej codzienności i konieczności życia dalej, skonfrontowanych ze świadomością odejścia ukochanej osoby oraz (nie)radzeniem sobie głównej bohaterki z nową rzeczywistością. Jak Weronika poradzi sobie z żałobą? Czy znajdzie sobie nowy cel w życiu? Warto zaznajomić się z treścią tej książki i poznać odpowiedzi na te i wiele innych pytań.

"Lot nisko nad ziemią" jest jednym z moich tegorocznych zaskoczeń. Sięgając po nią nie skupiłam się na opisie z tylnej okładki, więc jednocześnie nie miałam większych oczekiwań. Początkowo brak podziału na rozdziały zwiastował, że będę czytać długo i z oporem. Wychodzi na to, iż nie można brać tego za pewnik, a brak podziału na rozdziały jest kompletnie bez znaczenia jeśli książka jest interesująca. A "Lot nisko nad ziemią" idealnym tego przykładem.

Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2024/11/lot-nisko-nad-ziemia_15.html

Ach, cóż to za historia. Jakże to się czytało... Jakim stylem snucia opowieści posługuje się tu Pani Ałbena. Początkowo trochę przeraził mnie mały druk, brak podziału na rozdziały i oddzielenie tekstu jedynie gwiazdką. A tymczasem już od pierwszych stron poczułam się jak u "cioci na imieninach". Jak na herbatce z psiapsiółą Werką, która mi to wszystko opowiada.

Główna...

Specyficzna, lecz wciągająca.
Weronika ma wkładane od małego przez rodziców że ma być niewidzialna, ma się nie wyróżniać z tłumu.
Jako dorosła kobieta pracuje w przedszkolu. Poznaje tam swojego męża Sławka. Przez 10 lat są szczęśliwym małżeństwem niestety mężczyzna ginie w wypadku samochodowym. Weronika już nigdy nie podniesie się z tej traumy. Dodatkowym powodem do smutku jest brak dziecka z tego związku.
I w tym momencie zaczyna się drugi rozdział życia Weroniki, która wynajmuje mieszkanie najpierw młodemu pianiście, następnie lesbijce Marcie, aż ostatecznie samotnej matce z córką. To co się dzieje w głowie chorej psychicznie kobiety to mistrzostwo świata - sama czułam się pogubiona w świecie fikcji i prawdy. Brawo dla autorki, zachęciła mnie do poznania innych jej powieści.

Specyficzna, lecz wciągająca.
Weronika ma wkładane od małego przez rodziców że ma być niewidzialna, ma się nie wyróżniać z tłumu.
Jako dorosła kobieta pracuje w przedszkolu. Poznaje tam swojego męża Sławka. Przez 10 lat są szczęśliwym małżeństwem niestety mężczyzna ginie w wypadku samochodowym. Weronika już nigdy nie podniesie się z tej traumy. Dodatkowym powodem do smutku...

Tytuł koresponduje z moimi uczuciami względem lektury. Niskie to były loty.
Przygnębiające, męczące, irytujące.
Główna bohaterka od pierwszych stron była, jak uważam, odstręczająca na wielu poziomach - samolubna, przemądrzała, despotyczna, przytłaczająca, wyniosła - i sprawiła, że z wielką niechęcią wracałam do jej perypetii, zmuszając się do lektury.

Mam słabość do autorki, więc nie zrezygnowałam z powieści, ale kończąc ją, odczułam wręcz ulgę, że ją odkładam.

Odniosłam wrażenie, że Pani Grabowska miała głowę zajętą czymś innym niż ta książka, bo jak wytłumaczyć, że pacjentowi wycięto śledzionę (niemożliwą do uratowania) a kilka stron później chirurg mówi, że ją zszył, zostawiając w chorym.
W jednym miejscu bohaterka wspomina piętnastoletnie małżeństwo, w innym, że trwało "zaledwie dziesięć lat".
I ciekawostka, w szpitalu bohaterka "pojechała na czwarte piętro, na chirurgię... schodami", w obawie przed windami (strona 98). Ktoś widział RUCHOME SCHODY w którymkolwiek z warszawskich szpitali??! Niezły odjazd zaliczyła autorka 😁

Powieść mnie rozczarowała, więc nie polecam. Mam nadzieję, że inne książki Pani Grabowskiej na powrót zachwycą, jak saga Winnych.

Tytuł koresponduje z moimi uczuciami względem lektury. Niskie to były loty.
Przygnębiające, męczące, irytujące.
Główna bohaterka od pierwszych stron była, jak uważam, odstręczająca na wielu poziomach - samolubna, przemądrzała, despotyczna, przytłaczająca, wyniosła - i sprawiła, że z wielką niechęcią wracałam do jej perypetii, zmuszając się do lektury.

Mam słabość do...

"Lot nisko nad ziemią" to książka, którą trochę ciężko było mi ocenić. Powieść przede wszystkim jest bardzo nierówna. Czytając automatycznie podzieliłam ją na dwie części. Część I - życie ze Sławkiem, Część II - życie bez Sławka. Są to dwie różne części właściwie pod każdym względem, scala je jedynie główna bohaterka i jej przeżycia. Na początku wydawało mi się to dziwne, ale później zobaczyłam w tym sens i przyznam, że to autorka świetnie to rozegrała.

Część I skupia się na dzieciństwie Weroniki w realiach PRL-u. Klimat komunistycznej Polski został tu bardzo obrazowo przedstawiony. Poznajemy tutaj też relacje bohaterki z rodzicami. Uważam, że ten wątek został niedokładnie pokazany, tym bardziej, że te relacje odcisnęły piętno na dalszym życiu Weroniki. Biorąc pod uwagę całokształt fabularny książki, myślę, że życie głównej bohaterki w małżeństwie również zostało przedstawione zbyt powierzchownie. Część I jest emocjonalnie trudna, smutna, melancholijna, gdyż porusza temat niepłodności, straty ukochanej osoby, a wszystko to potęguje brak odpowiedniego wsparcia najbliższych.
Smutek jednak ucina się wraz z 'zakończeniem' części I.

W części II Weronika poznaje Dorotę, która staje się dla niej kimś na wzór przyjaciółki. Kobieta wpada na pomysł wynajęcia lokatorom mieszkania po dziadkach. I od tej pory zaczyna robić się bardzo interesująco. Więcej z fabuły zdradzić już nie mogę ale wierzcie mi, że nie mogłam się oderwać od czytania!

Ałbena Grabowska zawsze potrafi mnie zaskoczyć i tym razem również się udało. Biorąc do ręki tę książkę nie spodziewałam się tak niesamowicie ciekawego pomysłu na przedstawienie problemu samotności, długoletniego niepogodzenia i nieradzenia sobie ze śmiercią bliskiej osoby, nieradzenia sobie również z pustką spowodowaną niepłodnością i nieposiadaniem dzieci i własnej rodziny, a nawet brakiem własnego życia. Dojmująca samotność prowadząca do obsesji.

Autorka w powieść o bolesnej stracie wplata motyw snów, które przepięknie opisuje. Zaznaczyłam wiele fragmentów, które mnie tym pięknem słowa ujęły. Ałbena Grabowska karmi nas również motywem sztuki oraz muzyki.

Przyznam, że na początku trochę bałam się tej książki, myśląc, że te trudne tematy mnie przygniotą. Jednak tak się nie stało, a wręcz przeciwnie, zostałam pochłonięta przez historię Weroniki. Mimo niektórych mankamentów tej powieści finalnie mam bardzo pozytywne wrażenia przede wszystkim dzięki oryginalności, genialnemu pomysłowi na przedstawienie traumy i samotności oraz cudownemu stylowi autorki.

"Lot nisko nad ziemią" to książka, którą trochę ciężko było mi ocenić. Powieść przede wszystkim jest bardzo nierówna. Czytając automatycznie podzieliłam ją na dwie części. Część I - życie ze Sławkiem, Część II - życie bez Sławka. Są to dwie różne części właściwie pod każdym względem, scala je jedynie główna bohaterka i jej przeżycia. Na początku wydawało mi się to dziwne,...

Moim zdaniem książka jest napisana bardzo niechlujnie, jakby autorka sama nie pamiętała co pisała kilka zdań/rozdziałów wcześniej. Sporo jest nieścisłości, które na dłuższą metę były irytujące.
Jeśli chodzi o treść, to w pewnym momencie bardzo współczułam bohaterce. Jednak potem zaczęła mnie ona drażnić.
Ogólnie-więcej po książki tej autorki nie sięgnę.

Moim zdaniem książka jest napisana bardzo niechlujnie, jakby autorka sama nie pamiętała co pisała kilka zdań/rozdziałów wcześniej. Sporo jest nieścisłości, które na dłuższą metę były irytujące.
Jeśli chodzi o treść, to w pewnym momencie bardzo współczułam bohaterce. Jednak potem zaczęła mnie ona drażnić.
Ogólnie-więcej po książki tej autorki nie sięgnę.

Co to mówić, kolejna świetna książka Ałbeny Grabowskiej, którą przeczytałam. Trochę przypominała mi Lady M.

Co to mówić, kolejna świetna książka Ałbeny Grabowskiej, którą przeczytałam. Trochę przypominała mi Lady M.

Weronika Przybyszewska to przedszkolanka. Swoją pracę wykonuje z zamiłowaniem, uwielbia uczęszczające do placówki dzieci, nawet te, z którymi wiążą się pewne trudności wychowawcze. Właśnie w pracy, Weronika poznaje swoją największą miłość: Sławka. Pewnego dnia przyszedł odebrać z przedszkola syna sąsiadki i tak między mężczyzną a przedszkolanką zrodziło się wzajemne zainteresowanie, które szybko przekształciło się w prawdziwą miłość.
Przy Sławku Weronika zrozumiała, co znaczy żyć, a nie przepuszczać życie przez palce, jak czyniła dotychczas, nauczona przez ojca, że w życiu nie należy się wyróżniać i wychodzić przed szereg.
Niestety, młodemu małżeństwu nie dane było długo cieszyć się swoim szczęściem. Sławek został potrącony przez pijanego kierowcę i zginął.

Pewnie myślicie sobie, że teraz nie warto czytać tej książki, skoro wiecie już, że ta historia nie ma happy endu. Otóż nie. Od momentu śmierci męża bohaterki powieść schodzi na zupełnie inne tory. Autorka stara się pokazać, w jaki sposób młoda wdowa radzi sobie po stracie ukochanego. I chyba ten moment powieści, od samej śmierci Sławka, jest jeszcze bardziej smutny.
Czytając tę powieść czułam wewnętrzny ból, najpierw, gdy młodzi małżonkowie zmagali się z problemem bezpłodności, a później, gdy ich wspólne życie bezpowrotnie się skończyło...
"Lot nisko nad ziemią" to powieść wywołująca wiele trudnych emocji, ale tym jest piękniejsza, że pokazuje, jak sobie z nimi poradzić.

Weronika Przybyszewska to przedszkolanka. Swoją pracę wykonuje z zamiłowaniem, uwielbia uczęszczające do placówki dzieci, nawet te, z którymi wiążą się pewne trudności wychowawcze. Właśnie w pracy, Weronika poznaje swoją największą miłość: Sławka. Pewnego dnia przyszedł odebrać z przedszkola syna sąsiadki i tak między mężczyzną a przedszkolanką zrodziło się wzajemne...

Bardzo dobra powieść, czyta się jednym tchem. Trochę psychologiczna, trochę sensacyjna. Galeria postaci uchwyconych trafnie w swoim indywidualizmie. I główna bohaterka, co do której nie wiemy, czy tylko chorą wyobraźnią wskrzesza kolejne postaci, czy może istnieją one na prawdę. Powieść o samotności i smutku, które przeradzają się w chorobę.

Bardzo dobra powieść, czyta się jednym tchem. Trochę psychologiczna, trochę sensacyjna. Galeria postaci uchwyconych trafnie w swoim indywidualizmie. I główna bohaterka, co do której nie wiemy, czy tylko chorą wyobraźnią wskrzesza kolejne postaci, czy może istnieją one na prawdę. Powieść o samotności i smutku, które przeradzają się w chorobę.