Patronat LC
Patronat LC
Ta książka nie posiada jeszcze opisu.
Szukamy ofert...Szczerze żałuję, że w momencie, gdy mój wzrok przykuła akurat ta książka, a w głowie pojawiła się myśl: "Kilka razy widziałam w teatrze, widziałam film, ale w zasadzie nigdy nie czytałam", nie usiadłam i nie poczekałam, aż mi ten durny zapał przejdzie. No ale nie zrobiłam tego i czytając scenę po scenie, jakoś przebrnęłam przez całość. Dzieje Romea i Juli znają chyba wszyscy. W końcu tragiczni kochankowie stali się symbolem wielkiej miłości i nieszczęśliwie zakochanych. Ja akurat nie jestem zwolenniczką tej interpretacji. Moim zdaniem to sztuka o ludzkich słabościach i rozszalałych hormonach. I szczerze mówiąc, nie wzrusza mnie miłość Romea i Julii. Owszem, szkoda, że ich losy się tak potoczyły, ale Shakespeare zgotował im bardzo malowniczą śmierć i w ten sposób ocalił uczucie, które nie miało szans na przetrwanie, gdyby przeżyli. A już na pewno nie byliby symbolem romantycznych kochanków. W dramacie tym największe moje zaskoczenie i rozdrażnienie budzą postaci Piastunki Julii, brata Wawrzyńca i pana Capulet. Zacznę może od diabolicznego dueciku niania + ksiądz. No przecież to oni są głównymi sprawcami nieszczęścia. Owszem, no są skłócone rody i różne zatargi, ale to ta dwójka umożliwia głównym bohaterom kontynuowanie znajomości, ślub i noc poślubną. Że młodzi głupieją, to zrozumiała rzecz, ale że pomagają im w tym ludzie, którzy powinni nad ich bezpieczeństwem czuwać?! I Piastunkę i Brata Wawrzyńca zakułabym w dyby i lała, i patrzyła, czy równo puchną. Za to pan Capulet...ojciec Julii początkowo zawsze zdobywa moją sympatię, bo tak ładnie tłumaczy Parisowi, że Julia jeszcze za młoda na małżeństwo jest, że trzeba dać jej czas, że muszą się lepiej poznać. Po czym po śmierci Tybalta dostaje pomieszania zmysłów i staje się archetypem rodzinnego tyrana, grożącego córce wygnaniem z domu, jeśli nie podporządkuje się jego woli. Scena, w której pan Capulet oznajmia Julii, że ma poślubić Parisa, jest chyba jedną z najbrutalniejszych w tym utworze. Nie mogę powiedzieć, że "Romeo i Julia" w ogóle mi się nie podoba. Bo jest wiele fragmentów, zwłaszcza wypowiedzi Mercutia, które skrzą się dowcipem i po prostu są świetne. Trochę ten dramat Shakespeare'a przypomina mi naszyjnik: poszczególne koraliki (fragmenty utworu) urzekają swym pięknem, ale całość niestety już tak zachwycająca nie jest.
3190 
813 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Romeo i Julia
Przesłuchałam w audiobooku. Wiedziałam, że raczej mi się nie spodoba, bo nie lubię dramatów.
Raczej nie przepadam za romansami, a tutaj relacja Romea i Julii była główną osią fabuły. Wynudziłam się na tym, uciekałam myślami słuchając, ostatecznie jakoś dobrnęłam do końca. W porównaniu z Makbetem czy Hamletem jest dużo płytsze, monotematyczne i nie jest nawet w połowie tak dobre. Ludzie się nad tym zachwycają, ale według mnie to przeciętna historia. Przynajmniej zkończenie było ciekawe.
Przesłuchałam w audiobooku. Wiedziałam, że raczej mi się nie spodoba, bo nie lubię dramatów.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRaczej nie przepadam za romansami, a tutaj relacja Romea i Julii była główną osią fabuły. Wynudziłam się na tym, uciekałam myślami słuchając, ostatecznie jakoś dobrnęłam do końca. W porównaniu z Makbetem czy Hamletem jest dużo płytsze, monotematyczne i nie jest nawet w połowie...
Pisanie
„Romeo i Julia” to historia, do której mam szczególny sentyment, także przez moje imię. Mimo trudniejszego języka i sposobu pisania, książka jest zaskakująco przyjemna w odbiorze. To ponadczasowa klasyka romantycznej literatury, która do dziś inspiruje wiele innych historii. Można jej zarzucić pewne nie do końca etyczne zachowania bohaterów, patrząc z dzisiejszej perspektywy. Mimo to pozostaje dziełem niepowtarzalnym i niezwykle ważnym dla literatury.
Pisanie
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Romeo i Julia” to historia, do której mam szczególny sentyment, także przez moje imię. Mimo trudniejszego języka i sposobu pisania, książka jest zaskakująco przyjemna w odbiorze. To ponadczasowa klasyka romantycznej literatury, która do dziś inspiruje wiele innych historii. Można jej zarzucić pewne nie do końca etyczne zachowania bohaterów, patrząc z dzisiejszej...
Klasyk. Nic więcej nie można dodać. Czytając ten dramat jako osoba dorosła - dla własnej przyjemności, a nie jako obowiązek na lekcje języka polskiego- myślę, że jest to coś, co może nie zniewala ilością tekstu, jednak dobor słów potrafi wprowadzać w stan, który ciężko odwzorować autorom naszych czasów. Zdecydowanie polecam powrócić do tej pozycji i przeżyć to raz jeszcze.
Klasyk. Nic więcej nie można dodać. Czytając ten dramat jako osoba dorosła - dla własnej przyjemności, a nie jako obowiązek na lekcje języka polskiego- myślę, że jest to coś, co może nie zniewala ilością tekstu, jednak dobor słów potrafi wprowadzać w stan, który ciężko odwzorować autorom naszych czasów. Zdecydowanie polecam powrócić do tej pozycji i przeżyć to raz jeszcze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPiękna książka, idealna na jeden lub dwa wieczory
Piękna książka, idealna na jeden lub dwa wieczory
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPonadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z najpiękniejszych książek o miłości jakie czytałam
Jedna z najpiękniejszych książek o miłości jakie czytałam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWiadomo - klasyka!
Wiadomo - klasyka!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDawno to było, gdzieś w gimnazjum. Nie była jakoś bardzo ciężkostrawna, ale przez wałkowanie motywu R&J w popkulturze, powszechnie wiadomo jak całość się kończy, co skutecznie odbiera radość z lektury.
Dawno to było, gdzieś w gimnazjum. Nie była jakoś bardzo ciężkostrawna, ale przez wałkowanie motywu R&J w popkulturze, powszechnie wiadomo jak całość się kończy, co skutecznie odbiera radość z lektury.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChoć czyta się ją przyjemnie mam duży zgrzyt, czytając historię młodych osób robiących tak paskudne rzeczy w imię "miłości".
Choć czyta się ją przyjemnie mam duży zgrzyt, czytając historię młodych osób robiących tak paskudne rzeczy w imię "miłości".
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Romeo i Julia” to utwór genialnie i fenomenalnie napisany, zachwycający pięknym, poetyckim językiem. Historia miłości, mimo że znana i wielokrotnie opowiadana, wciąż porusza dzięki sile słowa i emocji. To dramat, który czyta się przede wszystkim dla języka — pełnego ekspresji, rytmu i niezapomnianych fraz.
„Romeo i Julia” to utwór genialnie i fenomenalnie napisany, zachwycający pięknym, poetyckim językiem. Historia miłości, mimo że znana i wielokrotnie opowiadana, wciąż porusza dzięki sile słowa i emocji. To dramat, który czyta się przede wszystkim dla języka — pełnego ekspresji, rytmu i niezapomnianych fraz.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to