Mitologia

„Antygona” Sofoklesa to bardzo dobra tragedia, której siłą jest przede wszystkim konflikt racji – obie strony sporu mają swoje uzasadnienie i trudno jednoznacznie wskazać, kto naprawdę ma rację. Dzięki temu utwór zmusza do refleksji nad prawem, moralnością i obowiązkiem wobec państwa oraz rodziny. Mimo że nie porwała mnie aż tak mocno, uważam, że zdecydowanie warto ją przeczytać, zwłaszcza że powstała w bardzo dawnych czasach i pokazuje wysoki poziom ówczesnej literatury. Dodatkowo jest to kontynuacja historii znanej z „Króla Edypa”, więc dobrze znać oba utwory, żeby lepiej zrozumieć cały kontekst.

Dla wielu z nas kanon lektur szkolnych to prawdziwy skarbiec literackich pereł, do którego wraca się z niesłabnącym entuzjazmem. W tym zaszczytnym gronie Zemsta Aleksandra Fredry zajmuje u mnie miejsce szczególne. To komedia totalna, która mimo upływu wieków nie straciła ani grama swojej drapieżności i błyskotliwości, udowadniając, że klasyka jest wiecznie żywa. To, co zachwyciło mnie najbardziej – i co doceniam przy każdym kolejnym powrocie do tego tekstu – to nieprawdopodobna lekkość frazy. Fredro operuje wierszem z taką naturalnością, że każda riposta, każde „mocium panie” czy „niech się dzieje wola nieba”, brzmi w uszach niczym doskonale skomponowana partytura. Odniosłam wrażenie, że autor z chirurgiczną precyzją, a zarazem ogromną czułością, odmalował w postaciach Cześnika i Rejenta nasze narodowe archetypy. Choć dzieli ich mur, a łączy nienawiść, to właśnie w tym sporze o miedzę Fredro ukrył najwięcej prawdy o ludzkiej naturze. W moim odczuciu postać Papkina jest tu majstersztykiem samym w sobie – tragicomiczny rycerz bez skazy, który pod płaszczem wielkich słów skrywa najbardziej ludzkie lęki, staje się sercem tej opowieści. Pozostałam z myślą, że Zemsta to nie tylko popis komizmu sytuacyjnego, ale przede wszystkim genialna analiza języka jako narzędzia walki i manipulacji. Jako osoba, która od zawsze ceni sobie lektury szkolne, odnajduję w tym utworze niebywałą inteligencję autora, który potrafił ubrać nasze przywary w formę tak estetyczną, że nie sposób się nimi nie zachwycić. Dla mnie ta historia stała się dowodem na to, że dobra literatura nie ma daty ważności. To tekst, przy którym bawiłam się doskonale zarówno w szkole, jak i teraz, odkrywając w nim nowe pokłady ironii. Fredro udowadnia, że o rzeczach poważnych – takich jak sąsiedzkie waśnie czy trudna miłość – można mówić z przymrużeniem oka, nie tracąc przy tym głębi przekazu. To lektura, która bawi, uczy dystansu do samego siebie i przypomina, że prawdziwy kunszt pisarski broni się sam, bez względu na zmieniające się mody czy epoki. Moja ocena: 8/10

" Cudze chwalicie, swego nie znacie, Sami nie wiecie, co posiadacie " St. Jachowicz 20. 11. 2025 r. była setna rocznica śmierci wielkiego polskiego pisarza, jego pogrzeb był wielką manifestacją narodową, w której wzięły udział tysiące mieszkańców, a władze, aby to ułatwić skróciły godziny pracy. Pierwszy prezes PEN Clubu, nazywany " sumieniem literatury polskiej ". Odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta. Ukoronowaniem jego pisarstwa miała być nagroda Nobla, do której był nominowany w latach 1921/24. W atmosferze skandalu nagrody nigdy nie dostał. Otrzymał ją Wł Reymont. Dobre i to !!! Sejm RP ustanowił rok 2025 Rokiem Stefana Żeromskiego. Książka jest uznawana za arcydzieło polskiej literatury !!! Wypada przeczytać, wstyd nie znać !!! OCZYWIŚCIE POLECAM !!!

Kolejna zmora uczniów jeśli chodzi o lektury, ale nie potrzebnie 😁 Dziady jest bardzo wartościowym dziełem ukazujący wiele aspektów tragedii, kultów, sytuacji politycznej oraz dramatu czasów XIX wieku. 3 części (wraz z Widmem będącą umownie 1 częścią Dziadów) przedstawia 3 różne historie, w których Mickiewicz po mistrzowsku wplótł patriotyczne kwestie związane z narodowością, bytem, miłością czy jestestwem. Ten dramat romantyczny jest swego rodzaju książkowym przykładem dzieł pisanych w czasach romantyzmu, warta przeczytania i uświadomienia sobie, że cudze chwalicie, a swego nie znacie 😁

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

„Król Edyp” Sofoklesa to klasyczny dramat, który niewątpliwie miał ogromne znaczenie w historii literatury. Sama fabuła jest ciekawa i koncepcja historii naprawdę robi wrażenie, szczególnie jeśli pomyśli się, że powstała w tak dawnych czasach. Jednak znając wcześniej całą historię jeszcze z liceum, nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia podczas czytania. Ani język, ani same rozważania nie porwały mnie szczególnie mocno. Nie jest to zła książka — raczej solidna i interesująca, ale bez większego efektu „wow”. Mimo to trzeba docenić, że jak na swoje czasy był to naprawdę bardzo wysoki poziom literacki i pomysłowy dramat.

To nie jest łatwa książka. Czytałam ją z synem, starając się pomóc mu ją zrozumieć. Bez przypisów, opisów, objaśnień nie byłoby to łatwym zadaniem. Ale - przyznam, wciąga. I ma całkiem sporo humorystycznych scen, czego bym się po Słowackim nie spodziewała :)

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Jest to jedna z wielu nowel Henryka Sienkiewicza. Autor napisał ją jako laurkę dla Polaków szczególnie tych, którzy tak jak główny bohater Skawiński tułają się po świecie bez swojej ojczyzny. Utwór charakteryzuje się ukazaniem melancholii i samotności protagonisty, który cierpi. Książka zaciekawia szczególnie swoją niezwykłą atmosferę, która jest ukazana, przez zgrabne opisy miejsc wokół latarni. Przez krótki format, nowela w żaden sposób nienuży a jedynie stara się grać na naszych emocjach. Myślę, że w czasach zaborów działało to znacznie lepiej niż teraz. Dziś może się to wydawać dość tani zabieg, ale myślę, że taka forma pokazania uczuć głównego bohatera bez większej rozlazłości, wtedy czytelnikom była potrzebna. Uważam, że latarnik jest dobrym wyborem dla miłośników klasyki.

,,Pan Tadeusz'' to książka którą raczej nie muszę nikomu przedstawiać. Jednak mimo to trochę o niej opowiem. Jest ona epopeją narodową - poematem pisanym wierszem, stworzoną przez Adama Mickiewicza. Opowiada ona o losach polskiej szlachty na początku XIX na terenie Litwy będącej pod zaborem Rosyjskim. Cała książka poświęcone jest losom rodziny Sopliców oraz sporowi o zamek Horeszków, jaki toczą z niejakim Hrabią, będącym dalekim krewnym poprzednich właścicieli posiadłości .Szczegółowo opisuje także zwyczaje szlacheckie jakie w tamtych czasach obowązywały (np. polowania, zajazdy czy pojedynki). Można również dostrzec, że ukazuje tęsknotę głównych bohaterów jaki i samego autora , za utraconą ojczyzną oraz dążenie do jej odzyskania (niepodległości). Książkę nie czytało się łatwo, ponieważ jest napisana wierszem, zawiera często archaizmy i jest dość długa. Jednak bardzo się zdziwiłem czytając ją, gdyż fabuła całego utworu mnie bardzo wciągnęła. Gdyby nie to, że wcześniej nie zacząłem jej czytać i musiałem na jej omówienie w szkole zaspoilerować sobie jej dalsze wydarzenia to na pewno jeszcze przyjemniej by mi się ją czytało. Nie była zbytnio mozolna. Podsumowując uważam, że każdy Polak i Polka powinni przeczytać tą lekturę. Sądzę tak, ponieważ uczy ona patriotyzmu. Nakłania aby bronić swojego kraju gdy dzieje się na jego terenie niebezpieczeństwo.

Audiobook. Nie znałem wcześniej z żadnego filmu losów tej pary także było to świeże doświadczenie. Zaskoczyła mnie ta historia, myślałem że będzie to klasyczny romans a to co się wydarzyło? Hm, sam nie wiem jak to właściwie ocenić, dlatego mam mieszane odczucia względem tej lektury, chociaż należy oddać szacunek wkładu tej książki w literaturę.

„Kamizelka” Bolesława Prusa to piękne, krótkie opowiadanie z bardzo mocnym i poruszającym przesłaniem. Prosta historia, a jednocześnie pokazuje ogromne uczucia, poświęcenie i troskę między dwojgiem ludzi. Szczególnie uderza motyw ukrywania prawdy dla dobra drugiej osoby i próby dodawania sobie nawzajem nadziei mimo trudnej sytuacji. Świetna lektura dla młodzieży, bo w przystępny sposób pokazuje, czym jest prawdziwa miłość, empatia i odpowiedzialność za drugiego człowieka.

Powieść opowiada historię Makbeta, Szanownego szkockiego Szlachcica, który ma zamiar za wszelką cenę dosiąść szkockiego tronu, nawet gdyby to miało wymagać kilku zbrodni. „Makbet" Williama Szekspira- króla dramatów, jest z pewnością jednym z najbardziej znanych i cenionych dzieł w historii literatury. Jednak jak wypada ona z mojej perspektywy? Napewno jest to lektura, która zasługuje na chwilę uwagi, tym bardziej, że do długich nie należy i warto poświęcić półtora godziny na oznajmienie się z tym dziełem.. w nawet nie. Cała masa bogatych walorów literackich i ciekawych motywów. Bardzo dobrze ukazana psychologia postaci, nakłaniająca do refleksji nad ludzką naturą i ambicjami (czasami również chorych). Nie da się ukryć, że książka momentami staje się dużym językowym wyzwaniem i czasami jej ton potrafi zmęczyć, na szczęście nie jest ona długa. za to wartościowa i dość zgrabnie napisana.

Klasyk. Nic więcej nie można dodać. Czytając ten dramat jako osoba dorosła - dla własnej przyjemności, a nie jako obowiązek na lekcje języka polskiego- myślę, że jest to coś, co może nie zniewala ilością tekstu, jednak dobor słów potrafi wprowadzać w stan, który ciężko odwzorować autorom naszych czasów. Zdecydowanie polecam powrócić do tej pozycji i przeżyć to raz jeszcze.

Można by z tego zrobić całkiem niezłą powieść. Jako dramat "Nie-boska komedia" Zygmunta Krasińskiego nie jest dziełem nieudanym, ale forma – stosunkowo krótka i dialogowa – siłą rzeczy ogranicza możliwość pełnego rozwinięcia psychologii postaci oraz społecznej panoramy konfliktu. Dramat nie daje bohaterowi przestrzeni, by naprawdę „pulsował” emocjami tak, jak mógłby w powieściowej narracji. A przecież ambicją Krasińskiego było ukazanie wielowymiarowego starcia idei, klas i racji historycznych. W efekcie dramat społeczny, który aż prosi się o pogłębione studium motywacji obu stron, zostaje przedstawiony w sposób skrótowy. Największy problem mam z rozłożeniem sympatii i z jednoznacznym określeniem, kto w tym dziele jest protagonistą, a kto antagonistą. Współcześnie, po zwrocie ludowym i postkolonialnym, czytanie „Nie-boskiej komedii” siłą rzeczy różni się od odbioru XIX-wiecznego. Dziś akcenty rozkładają się inaczej, a moralne intuicje przesuwają się w stronę tych, którzy w epoce autora byli postrzegani jako klasa niewykształcona, politycznie niema, nie będąca w stanie wytworzyć własnej tożsamości, myśli czy racji. Konflikt rozgrywa się między szlachtą a rewolucjonistami, w dużej mierze wywodzącymi się z chłopstwa. Hrabia Henryk dostrzega bratobójczy charakter walki i jej destrukcyjny wpływ na naród. Zauważa też niesprawiedliwości systemu: nadużycia władzy, wyzysk, okrucieństwo panów żyjących w luksusie kosztem poddanych. Problem w tym, że to „zrozumienie” ma swoje wyraźne granice. Każde oskarżenie wobec stanu szlacheckiego zostaje natychmiast zrównoważone figurą „dobrego pana” – tego, który pomaga w kryzysie, odbudowuje dom po pożarze, ratuje przed okrutnym zarządcą. Tylko czy takie zachowanie rzeczywiście jest czymś wyjątkowym? W istocie to jedynie moralne minimum, w dodatku często motywowane pragmatyką: zdrowy i najedzony chłop pracuje wydajniej niż wycieńczony. Moralność staje się tu czymś relatywnym, ocenianym na tle innych, bardziej brutalnych właścicieli. Hrabia Henryk, świadomy patologii własnej klasy, mimo wszystko opowiada się po stronie szlachty. Wybiera solidarność stanową ponad realną sprawiedliwość społeczną. Zostaje ukształtowany jako bohater tragiczny, cierpiący za winy zbiorowe, lecz jego wybór nie jest pozbawiony alternatywy. Przywódca rewolucjonistów oferuje mu możliwość zachowania majątku w zamian za neutralność. Decyzja Henryka wydaje się więc raczej kwestią dumy i tożsamości klasowej niż dramatycznego braku wyboru. W tym miejscu ujawnia się ograniczony horyzont emancypacyjny autora. Krasiński dostrzega krzywdy chłopów, przyznaje im prawo do godności, ale nie przekracza granicy systemowej zmiany. Nie postuluje ich rzeczywistej wolności, nie podważa fundamentu pańszczyźnianego porządku – dopuszcza jedynie „łagodniejszą” jego wersję. Chłop ma być traktowany dobrze, lecz wciąż pozostaje podporządkowany. Co więcej, mimo deklarowanego obiektywizmu autor ostatecznie wyraźnie wartościuje strony konfliktu. Hrabia Henryk zostaje przedstawiony jako moralnie wyższy, natomiast rewolucjoniści, choć posiadają logiczne motywacje i momentami autentyczną szlachetność idei, zyskują również rys fanatyczny. Zrywają z katolicyzmem, popadają w bluźnierstwo, organizują quasi-bachanalia i jawią się jako żądni krwi rzeźnicy, którzy w gruncie rzeczy chcą jedynie zamienić się miejscami z dotychczasowymi ciemiężycielami. Krasiński wyrasta więc na moralistę o wyraźnych ograniczeniach. Jego wizja, być może odważna jak na epokę, z dzisiejszej perspektywy wydaje się zachowawcza. Autor dostrzega problem, lecz nie jest gotów ponieść konsekwencji radykalnego rozwiązania. Widać to zresztą po samej biografii autora, który był uległym oportunistą, świadomym napięć społecznych, ale funkcjonującym bezpiecznie w obrębie własnych przywilejów. Mimo tych zastrzeżeń „Nie-boska komedia” pozostaje dziełem ciekawym i wartym lektury, zwłaszcza że jest napisana w dość lekkim i współczesnym stylu. Obecnie wymaga jednak odczytania w zupełnie innym kluczu interpretacyjnym. Ponadto nie jest to utwór na tyle wybitny, by stawiać Krasińskiego na równi z Mickiewiczem czy Słowackim, dlatego osobiście uważam, że kreowanie go na trzeciego wieszcza jest mocno nad wyrost. Ocean 6/10

Polska Winkelriedem narodów ! Swego rodzaju rozprawa z Powstaniem Listopadowym. Nierządnica i car Katarzyna ... dała nam za króla, króla z trupią głową ... Deszcz szatanów wtedy. Teraz to już nawałnica. Powiem, że uważam zjawisko tych polskich wieszczów - Słowacki, Mickiewicz, nawet Krasiński za coś absolutnie fenomenalnego. Jako żywo !

Jedna z moich ukochanych książek. Czytałam ją dwa razy - jako lekturę w piątej klasie i tak dla przyjemności, kilka lat później. Historia Stasia i Nel zawsze była dla mnie bardzo wciągająca. Po prostu świetna książka i nie jestem w stanie zrozumieć jak innych może ona przynudzać. Dodam, że ogólnie nie lubię starych książek, ale ta była dla mnie inna niż wszystkie.

Motyw głównego bohatera może wydawać się trochę załosny i męczący, ale z czasem zacząłem mu współczuć oraz rozumieć jego działania. Prawdą jest, że nikt kto nie był nigdy prawdziwie zakochany nie zrozumie tej powieści oraz motywacji Wertera. Porusza bardzo ważne tematy natury ludzkiej, moralności i cierpienia zarówno mentalnego jak i fizycznego. Na wielki plus na pewno zakończenie które było wręcz podbudowane perfekcyjnie.

Neoromantyczny dramat Stanisława Wyspiańskiego jest pełen symboli. I to właśnie one nadają głębokie znaczenie treści. Symboli autor używa do przedstawienia historii społeczeństwa, jego słabości, pragnień i nadziei. Obecność Chochoła symbolizuje stagnację społeczeństwa, ale też róża którą chroni daje nadzieję. Stańczyk jest symbolem stagnacji i bierności polskiej inteligencji, a Rycerz, to symbol chwały dawnej Rzeczypospolitej. Wernyhora dał nadzieję na wywołanie powstania, ale zebrani goście weselni byli na to zbyt słabi. Chocholi taniec, którym kończy się dramat jest symbolem narodowej bezsilności i marazmu. „Miałeś chamie złoty róg, miałeś chamie czapkę z piór. Czapkę wicher niesie, róg huka po lesie, ostał ci się ino sznur”.

Ocena publiczności jest przykrym objawem ignorancji oraz niedocenienia zwięzłości idei, uwydatnienia cnót, które p. Stefan Żeromski spróbował nam, Polsce uzależnionej od martyrologii, zaproponował bezinteresownie. Judym jest jednym z najbardziej potrzebnych archetypów. Do pracy nad poprawą tego wskaźnika, proszę Was!